ห้องประธานกรรมการเออเบรย์เทคโนโลยี กรุ๊ป
บนหน้าจอโฮโลแกรมขนาดใหญ่ของบาร์เซทท์เต็มไปด้วยข้อมูลของไนเจล ดิลซ์ ที่เ้าตัวสืบค้นจากฐานระบบบุคคลบริษัทและใช้วิธีพิเศษเล็กน้อยดึงมาจาก 'ระบบฐานข้อมูลสถาบันดวงดาวและพลเรือนฯ' อย่างละเอียด หลังอ่านข้อมูลทั้งหมดชายหนุ่มเหลือบมองร่างเพรียวบางที่ยังคงไม่ได้สติอยู่บนโซฟา ั์ตาคมกล้ามีแววรู้สึกผิดเล็กน้อยก่อนจางหายไปแทนที่ด้วยความระแวงสงสัย
เขาสามารถเชื่อคำพูดของคนผู้นี้ได้หรือไม่
บาร์เซทท์เอนร่างพิงพนักเก้าอี้ด้วยความอ่อนล้าก่อนต่อสายหาลูกพี่ลูกน้องอย่างออสติน รอไม่นานปลายสายก็ตอบรับ
' ่นี้พวกนายสองพี่น้องคิดถึงฉันบ่อยจริงแฮะ ว่าไงพวกมีอะไรให้รับใช้ครับ '
ภาพชายหนุ่มสวมแว่นตากรอบทองกอดอกท่าทางยียวนปรากฏขึ้นบนหน้าจอโฮโลแกรมเบื้องหน้า แต่บาร์ทเซทท์ไม่ได้ตอบกลับไปทันที ออสตินเลิกคิ้วมองลูกพี่ลูกน้องเ้าเสน่ห์ที่นั่งหลับตานิ่งๆ ไม่เคลื่อนไหว ััถึงอารมณ์ที่ไม่ปกติของอีกฝ่ายได้เลาๆ จึงเปลี่ยนท่าทีเป็จริงจังขึ้น
' มีอะไรหรือเปล่าว่ะ '
เวลาผ่านไปสักพักบาร์เซทท์ถึงลืมตามองออสตินที่อยู่ปลายสายพลางถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่งก่อนเล่าเื่ที่เกิดขึ้นคร่าวๆ ให้ออสตินฟัง
" ฉันน่าจะเชื่อนายั้แ่แรก "
ออสตินถอนหายใจไม่รู้จะพูดอะไรดี ชายหนุ่มรู้จักอมีตี้ดี หญิงสาวคนนี้เขาและครอบครัวเออเบรย์เห็นมาั้แ่ยังเป็เด็กหญิงอายุไม่ถึง 25 ปี ตอนนั้นเ้าบาร์เซทท์เพิ่งจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยการทหารกลาง ส่วนตัวเขาเองก็เพิ่งจบจากมหาวิทยาลัยการแพทย์กลางเช่นกันจึงถือโอกาสออกท่องเที่ยวไปยังดวงดาวต่างๆ เพื่อผ่อนคลายความตึงเครียดหลังจากเรียนจบ จำได้ว่าปีนั้นเกิดเหตุเอเลี่ยนบุกโจมตีดาวเคราะห์ห่างไกลดวงหนึ่ง บาร์เนทท์ที่ยังเป็ผู้การอยู่ในตอนนั้นเป็หัวหน้าชุดในการปราบปราม เขาและเ้าบาร์เซทท์ที่เที่ยวอยู่ดาวเคราะห์ใกล้ๆ จึงรีบไปสมทบ และในที่แห่งนั้นเ้าบาร์เซทท์ได้ช่วยชีวิตเด็กหญิงคนหนึ่งไว้แต่ไม่ได้บอกว่าไปช่วยมาจากที่ไหน หรือเกิดอะไรขึ้นกับเธอ
ตอนแรกพวกเขาพาเธอส่งต่อให้ทางสหพันธรัฐดูแล แต่เด็กหญิงคนนั้นทั้งเก็บตัว ต่อต้านสังคม ไม่ยอมรับการช่วยเหลือเยียวยาจากทางสถาบันฟื้นฟูและเยียวยาฯเลย เ้าหน้าที่จึงต้องติดต่อมาที่พวกเขาอีกครั้ง พอเด็กหญิงคนนั้นเห็นเ้าบาร์เซทท์เธอก็ตามติดไม่ยอมไปไหน เ้าบาร์เซทท์เห็นว่าไหนๆ ก็ช่วยเธอมาแล้วจึงรับเป็คนอุปการะเด็กหญิงเรื่อยมานับจากนั้นโดยใช้ชื่อตระกูลเออเบรย์ในการบริจาคทุนทรัพย์มากมายเพื่ออุดหนุนสถานสงเคราะห์ที่เด็กหญิงอาศัยอยู่ ทำให้ความเป็อยู่ของเด็กหญิงไร้ความกังวลใดๆ ทั้งยังได้รับความเอาใจใส่จากเ้าหน้าที่เป็พิเศษอีกด้วย
วันเวลาผ่านไปเขาสังเกตเห็นความยึดติดที่เด็กหญิงคนนั้นมีต่อเ้าบาร์เซทท์ได้อย่างชัดเจน แต่สองพี่น้องนั่นต่างไม่ใส่ใจเื่ที่เขาบอก แถมยังหาว่าเขาเพ้อเจ้อเกินไป จนกระทั่งเด็กหญิงกลายเป็หญิงสาว จากหญิงสาวกลายเป็พนักงานบริษัทที่ขยันขันแข็ง จนกระทั่งก้าวขึ้นมาเป็เลขาส่วนตัวที่เ้าบาร์เซทท์ไว้วางใจ
ออสตินเคยคิดเล่นๆ ว่าหญิงสาวคนนี้อาจชนะใจเพย์บอยอย่างเ้าบาร์เซทท์ได้เข้าสักวัน แต่เขาก็รู้ดีอีกเช่นกันว่ามันไม่มีทางเป็ไปได้อย่างแน่นอน ดังนั้นเขาเลยสงสารหญิงสาวมาตลอด แต่ไม่คิดเลยว่าเธอจะกล้าทรยศเ้าบาร์เซทท์ได้
' จากอาการที่นายว่ามาตรงกับตัวยาชนิดหนึ่งที่ชื่อว่า ยาเคลิ้มฝัน ตัวยาเป็ผงไร้สี ไร้กลิ่น ใช้ชงหรือสูดดมเข้าไป มันมีฤทธิ์กล่อมประสาท ถ้ากินในปริมาณมากติดต่อกันเป็เวลานานจะทำให้ขาดสติ ผลที่ร้ายแรงที่สุดคือกลายเป็คนวิกลจริต แต่ยาตัวนี้เป็ยาต้องห้าม ทางสถาบันการแพทย์ฯไม่อนุมัติให้ผลิตมานานหลายร้อยปีแล้วนะ เธอไปเอามันมาจากไหน '
" คนที่อยู่เื้ัเื่นี้ต้องไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป "
' นายคิดว่าเป็พวกไหน '
" อาจเป็คู่แข่งทางธุรกิจ หรือไม่ก็ศัตรูของตระกูลเออเบรย์ "
' เป้าหมายกว้างจริงๆ '
" ในเมื่อเธอกล้าลงมือก็แสดงว่าเธอพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับฉันตรงๆ ฉันเดาว่าภายในวันสองวันนี้เธอจะเข้าร่วมกับคนพวกนั้นแบบโจ่งแจ้งเลยล่ะ "
' งั้นก็ง่ายแล้ว '
" ฉันไม่คิดอย่างนั้น "
' แล้วจะบอกพี่ชายนายหรือเปล่า '
" เดี๋ยวฉันบอกพี่เอง "
' เออจริงสิ พี่ชายนายฝากบอกว่าให้เตรียมตัวให้พร้อมทุกเมื่อ '
" อืมฉันรู้แล้ว "
' แล้วแกจะเอายังไงกับเด็กคนนี้ ' ออสตินพยักพเยิดไปทางไนเจลตรงโซฟาตัวใหญ่
บาร์เซทท์นิ่งไปสักพักอย่างใช้ความคิดก่อนถอนหายใจออกมา
" จับตาดูสักพักแล้วกัน ถ้าไม่มีอะไรเกี่ยวข้องจริงๆ ค่อยปล่อยไป "
ดาวเคราะห์ Star9999
โมเรย์มองค่าความสุขจำนวนน้อยนิดที่เหลือจากการถูกหักชำระหนี้ 60% แล้วรู้สึกทดท้อใจขึ้นมาตงิดๆ ถึงเมื่อวานระบบแฮปปี้สามารถเก็บค่าความสุขจากแฟนๆได้มากกว่าสองครั้งแรกแต่ก็ยังเหลือยอดค้างชำระอีกเกือบ 18,385 HP หากยังเป็แบบนี้อยู่กว่าเขาจะสะสมค่า HP ให้ครบ 500,000 HP เพื่ออัปเกรดระบบแล้วรับรางวัลจะต้องใช้เวลาอีกนานเท่าไรกัน
" นี่แฮปปี้นายไม่มีส่วนลดหรือรางวัลพิเศษอะไรที่พอจะเพิ่มค่า HP ได้เร็วๆ บ้างเลยเหรอ " โมเรย์บิดี้เีขณะลุกจากเตียงนอนเพื่อเตรียมตัววิ่งออกกำลังกายยามเช้าตามปกติ
' ระบบไม่มีนโยบายในเื่นี้ครับ '
เป็ระบบที่ขี้งกจริงๆ
' แต่ระบบมีรางวัลพิเศษสำหรับการอัปเกรดทักษะรวมถึงการอัปเกรดระดับค่าพลังในแต่ล่ะครั้ง ซึ่งสถานะของโฮสต์ในขณะนี้ยังไม่ถึงเกณฑ์ตามที่ระบบกำหนดไว้ครับ '
" ไม่ให้กำลังใจกันบ้างเลยนะ "
' โฮสต์สู้ๆ '
เอ่อ... ขอบใจนะ นายดูจริงใจมากเลย
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
" เรย์ คุณตื่นหรือยัง " เสียงเรียกจากหน้าห้องทำให้โมเรย์จำได้ว่าตัวเองนัดกับบาร์เนทท์ไว้ว่าจะออกไปวิ่งตอนเช้าด้วยกันจึงรีบลุกขึ้นแต่งตัวอย่างรวดเร็ว
" ตื่นแล้วๆ คุณรอแป๊บหนึ่งนะ "
บาร์เนทท์ได้ยินเสียงดังตึงตังจากภายในห้องครู่หนึ่งก่อนที่จะเห็นเ้าของห้องเปิดประตูออกมาในชุดเสื้อยืดกางเกงวอร์มขาสั้นตัวบางพร้อมออกกำลังเต็มที่ ตรงข้ามกับเส้นผมยุ่งเหยิงบนศีรษะเล็กนั่นๆ ที่บ่งบอกว่าเ้าตัวรีบร้อนแค่ไหนทำเอาชายหนุ่มอดรู้สึกเอ็นดูไม่ได้
ไหนว่าตื่นแล้วยังไงล่ะ ทำไมสภาพถึงเหมือนคนเพิ่งตื่นแบบนี้
บาร์เนทท์ยื่นมือลูบเส้นผมยุ่งเหยิงชี้โด่ชี้เด่ของโมเรย์ให้เข้าที่เข้าทางเบาๆ ด้านโมเรย์เองก็ไม่ได้ปฏิเสธหรือรู้สึกอึดอัดกับการกระทำเล็กๆ น้อยๆ นี้ อาจเพราะเด็กหนุ่มััได้ว่าคนตรงหน้าไม่ได้คิดร้ายต่อตนเองทั้งยังเคยชินกับพฤติกรรมแบบนี้จากพวกพี่ชายในโลกก่อนเป็ทุนเดิมด้วย
" ไปเถอะถ้าสายแล้วแดดจะร้อน "
" อืม "
เมื่อเตรียมตัวพร้อมแล้วทั้งสองก็เริ่มออกวิ่งเบาๆ จากที่บ้านไปตามทางที่โมเรย์วิ่งเมื่อวานช้าๆ บรรยากาศยามเช้าประกอบกับทิวทัศน์รอบข้างที่รายล้อมไปด้วยต้นไม้ใบหญ้าทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกผ่อนคลายไม่น้อย บาร์เนทท์วิ่งเหยาะๆ ตามจังหวะของโมเรย์ไปเรื่อยๆ โดยสายตาก็คอยมองระแวดระวังตลอดสองข้างทางไปด้วยตามความเคยชิน
ติ้ง
' กระต่ายเขี้ยวกุด
ประเภท : สัตว์กลายพันธุ์มีกระดูกสันหลัง ระดับ S
ลักษณะ : ลำตัวมีขนาดใหญ่เทียบเท่าหมูป่าโตเต็มวัย หูสองข้างสามารถใช้สังหารเหยื่อได้ด้วยการบีบรัดกระดูกให้แหลกละเอียด เขี้ยวสองซีกด้านหน้ามีพิษทำให้รู้สึกชา กินเนื้อเป็อาหาร อาศัยอยู่เป็ฝูง ตัวผู้ทำหน้าที่ตั้งท้องขยายพันธุ์โดยตัวเมียที่แข็งแกร่งที่สุดเป็จ่าฝูง
คุณสมบัติ : หูสองข้างมีสารอาหารชนิดพิเศษสามารถช่วยเพิ่มค่าพลังมวลกายได้ 0.1% พิษที่เขี้ยวด้านหน้าสามารถสกัดเป็ยาชาที่มีประสิทธิภาพดีเยี่ยม 100% เนื้อมีโปรตีนที่จำเป็ต่อร่างกาย
ข้อควรระวัง : หู , เขี้ยวด้านหน้า
หมายเหตุ : ไม่มีบันทึกในระบบสถาบันในกาแล็กซีฟิวเจอร์สตาร์ '
ทันทีที่หน้าจอแจ้งเตือนจากเข็มทิศฯปรากฏขึ้นกระต่ายเขี้ยวกุดที่ซุ่มอยู่หลังต้นไม้ข้างทางก็พุ่งเข้ามาโจมตีพวกโมเรย์โดยไม่ทันได้ตั้งตัว บาร์เนทท์ที่ตื่นตัวอยู่ตลอดเวลาดึงร่างโมเรย์หลบวิถีการโจมตีแล้วถีบเข้าที่ลำตัวของกระต่ายเขี้ยวกุดเต็มแรงจนร่างของมันรอยกระแทกก้อนหินใหญ่แตกละเอียด
" คุณรีบหลบไปก่อน " บาร์เนทท์หันมาบอกโมเรย์แล้วพุ่งเข้าต่อสู้กับกระต่ายเขี้ยวกุดอีกครั้ง
" ระวังด้วย "
ติ้ง
' มีอีกตัวกำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงเข้ามาใกล้โฮสต์ โปรดระวัง!! '
' เปิดฟังก์ชันม่านมายา สร้างเกราะป้องกันการโจมตี 5 4 3 2 1 เสร็จสิ้น '
ตู้ม!!
โมเรย์หันไปมองร่างกระต่ายเขี้ยวกุดอีกตัวที่ยังไม่ทันถึงตัวตนเองก็ถูกแรงสะท้อนกลับของม่านมายาจนลอยละลิ่วออกไปอย่างหมดสภาพแล้วสิ้นใจตายทันทีอย่างตื่นตัว ซึ่งเป็จังหวะเดียวกันกับที่บาร์เนทท์สังหารกระต่ายเขี้ยวกุดตัวแรกได้พอดี
" คุณเป็อะไรไหม " บาร์เนทท์ะโทีเดียวมาถึงตัวเด็กหนุ่มก่อนเหลือบเห็นกระต่ายอีกตัวนอนนิ่งอยู่ไม่ไกล
" ผมไม่เป็อะไร คุณล่ะครับ " โมเรย์สำรวจร่างสูงที่ยืนตรงหน้าอย่างถี่ถ้วน
" ผมไม่เป็อะไร คุณจัดการมันได้ยังไง "
บาร์เนทท์มองสัตว์กลายพันธุ์ที่ตัวเองไม่รู้จักสลับกับมองเด็กหนุ่มร่างเล็กตรงหน้าอย่างใช้ความคิด เมื่อครู่ตอนที่เขาต่อสู้กับมันััได้เลยว่าสัตว์ตัวนี้มีระดับพลังที่แข็งแกร่งมาก อาจจะมีระดับค่าพลังถึงระดับ S ด้วยซ้ำ เขาที่มีค่าพลังระดับ SS+ แม้จะรับมือได้ไม่ยากแต่สำหรับเด็กน้อยที่ระดับพลังยังไม่ถึงระดับ F+ ของประชากรดวงดาวปกติด้วยซ้ำคนนี้กลับสามารถจัดการสัตว์กลายพันธุ์ที่อันตรายขนาดนี้ได้โดยไม่าเ็หรือเสียเหงื่อเลยสักหยด
นี่เขาพลาดรายละเอียดส่วนไหนเกี่ยวกับเด็กน้อยคนนี้ไปหรือเปล่านะ
ติ้ง
' กระต่ายเขี้ยวกุดมีจุดอ่อนตรง่หน้าอกเพราะเป็บริเวณที่เปราะบางที่สุด พวกมันจะใช้มือปกปิดไว้ตลอดเวลาเมื่อมีการต่อสู้ เลยต้องใช้หูกับเขี้ยวเป็อาวุธหลัก '
ในขณะที่หัวสมองของโมเรย์กำลังคิดคำนวณอย่างเร็วจี๋ว่าจะตอบคำถามอย่างไรไม่ให้เกิดพิรุธดีนั้น เสียงแจ้งเตือนจากเข็มทิศฯพลันดังขึ้นมาช่วยชีวิตไว้ได้ทันเวลาพอดี เด็กหนุ่มแสร้งกะพริบตาทำท่างุนงงแล้วตอบกับบาร์เนทท์ด้วยน้ำเสียงปกติที่สุด
" ตอนนั้นผมใที่มันกระโจนเข้ามาเลยคว้าก้อนหินใกล้มือขว้างใส่มันมัวๆ ใครจะไปรู้ว่าก้อนหินนั่นจะโดนเข้าที่หน้าอกมันพอดี จากนั้นมันก็หมดสติไปเลยครับ ผมนี่ใแทบแย่ๆ " ว่าพลางยกมือลูบอกตัวเองปรอยๆ
" ไม่เป็อะไรก็ดีแล้ว ผมว่าพวกเรากลับกันก่อนดีกว่า ถ้าอยู่ต่อผมกลัวว่าจะมีพวกมันโผล่มาอีก "
บาร์เนทท์หันมองร่างกระต่ายเขี้ยวกุดทั้งสองตัวก่อนส่งคำสั่งไปยังศูนย์บัญชาการสูงสุดกองกำลังทหารอวกาศให้ออกคำสั่งฉุกเฉินเร่งกระจายกำลังพลส่วนหนึ่งที่ประจำอยู่บนดาวเคราะห์ทั้งหมดในกาแล็กซี เพื่อออกตรวจสอบพื้นที่และเฝ้าระวังสัตว์กลายพันธุ์ชนิดนี้ในดาวเคราะห์ที่แต่ละกองกำลังดูแลอยู่โดยเร็วที่สุด เื่นี้ถือเป็เื่ใหญ่หากจัดการล่าช้าเกินไปปล่อยพวกมันออกอาละวาดผลที่ตามมาก็ยากจะคาดเดาแล้ว
" เดี๋ยวก่อนๆ แล้วเ้า 2 ตัวนี่ล่ะครับ "
โมเรย์รีบรั้งท่อนแขนของบาร์เนทท์ที่ทำท่าจะจากไปเอาไว้ ด้านบาร์เนทท์คิดว่าเด็กหนุ่มกังวลเกี่ยวกับสัตว์กลายพันธุ์จึงเอ่ยปลอบโยนออกมา
" ไม่เป็ไรพวกมันตายแล้ว อีกไม่นานทหารลาดตระเวนจะออกมาจัดการเอง คุณไม่ต้องห่วงนะ "
โมเรย์อยากจะะโออกไปดังๆ ว่าเขาไม่ได้ห่วงกังวลอะไรทั้งนั้น เขาแค่เสียดายเนื้อพวกนี้ เขา้าเก็บพวกมันกลับไปด้วย เข้าใจไหม!!
' โฮสต์สามารถอ้างถึงแม่ของโฮสต์ได้นะครับ เพราะแม่ของโฮสต์เป็ทายาทรุ่นหลังของตระกูลโคลร์ เมื่อก่อนตระกูลโคลร์ขึ้นชื่อเื่ความเชี่ยวชาญด้านสัตว์ทุกชนิด แต่เพราะตอนอพยพย้ายถิ่นฐานมา Star9999 ทำให้บันทึกข้อมูลต่างๆ สูญหายไปเกือบหมด ทายาทรุ่นต่อมาจึงไม่มีความรู้ในด้านนี้อีกครับ '
ดวงตากลมโตของโมเรย์สว่างวาบทันทีหลังจากฟังระบบแฮปปี้จบ เด็กหนุ่มแสร้งพยักหน้าเดินตามบาร์เนทท์ไปอย่างว่าง่าย พอกำลังจะผ่านร่างกระต่ายเขี้ยวกุดเ้าตัวก็ทำทีเป็เมียงมองสักพักแล้วอุทานออกมาอย่างตื่นเต้น
" เอ๋!!! ผมว่าผมรู้จักมันนะ "
" หืม?? " บาร์เนทท์เลิกคิ้วมองใบหน้าอ่อนเยาว์ที่หันมามองตนเองด้วยความตื่นเต้นอย่างสงสัย
" ผมเคยเห็นสัตว์หน้าตาประมาณนี้จากในบันทึกของแม่ตอนเด็กๆ แป๊บหนึ่งนะครับ "
โมเรย์นั่งยองๆ ข้างๆ ซากกระต่ายเขี้ยวกุดแล้วทำทีเป็จับๆ แตะๆ บริเวณหน้าอกของมันแล้วหันไปดึงบาร์เนทท์ที่นั่งลงใกล้ๆ มาดู
" เนทท์คุณดูสิ มันคือกระต่ายเขี้ยวกุด ในบันทึกของแม่บอกไว้ว่าลักษณะของมันเหมือนกระต่ายทั่วไปแต่ตัวใหญ่เหมือนหมูป่า หูมันแข็งแรงแล้วก็เหนียวมากใช้รัดร่างเหยื่อเหมือนงู เขี้ยวสองซีกด้านหน้ามีพิษถ้าโดนมันกัดจะทำให้ทั้งตัวชา ระดับพลังของมันสูงมากถึงระดับ S เลยนะ คนธรรมดาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมันแน่นอน แต่มันมีจุดอ่อนอยู่ที่หน้าอก แค่โจมตีมันที่นี่ก็จัดการมันได้แล้วครับ
แต่ที่ผมจำมันได้แม่นก็เพราะว่าในบันทึกบอกว่าหูของมันสามารถช่วยเพิ่มระดับค่าพลังได้ 0.1%เลยล่ะครับ เขี้ยวมันก็สามารถสกัดเป็ยาชาคุณภาพดี เนื้อก็มีโปรตีนมาก ตอนนั้นพ่อของผมเกิดเื่ขึ้นแม่พาผมออกตามหาเ้านี่ไปทั่วแต่ก็ไม่เจอ ไม่คิดเลยว่าจะเจอมันตอนนี้ได้ โชคดีจริงๆ เราเอามันกลับไปด้วยเถอะครับ ผมเสียดาย "
โมเรย์แต่งเสริมเติมเื่ให้ดูน่าเชื่อถือที่สุดเพราะกลัวบาร์เนทท์จะสงสัย อันที่จริงเื่ที่เขาพูดก็มีส่วนจริงอยู่เหมือนกันตรงที่แม่ของเขาออกตามหาตัวยามารักษาพ่อ แต่ตัวยาที่แม่หาเป็แค่สมุนไพรธรรมดาไม่ใช่สัตว์กลายพันธุ์เท่านั้นเอง
" คุณแน่ใจเหรอ "
" อืมๆ "
" ก็ได้ครับ แต่คุณเอาไปได้แค่ตัวเดียวนะ อีกตัวผมต้องส่งให้ทางสหพันธรัฐไปวิจัย " บาร์เนทท์หยุดพูดครู่หนึ่งคล้ายคิดอะไรอยู่ก่อนเอ่ยต่อ
" ข้อมูลในบันทึกของแม่คุณมีประโยชน์มาก ถ้าผมจะข้อดูมันสักหน่อยจะได้ไหมครับ "
" มันหายไปตอนที่พวกผมย้ายออกจากบ้านคุณปู่แล้วล่ะครับ "
โมเรย์แสร้งตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จขณะเก็บซากกระต่ายเขี้ยวกุดไว้ในช่องว่างของตัวเองอย่างรวดเร็ว ถ้าไม่บอกแบบนี้เขาจะไปหาบันทึกนั่นมาจากไหนให้บาร์เนทท์กันล่ะ
บาร์เนทท์พยักหน้ารับรู้แล้วไม่ถามอะไรอีกเพราะจำได้ว่าเคยมีเื่นี้ระบุอยู่ในประวัติของเด็กหนุ่มเหมือนกัน ในขณะที่ทั้งสองเดินกลับที่พักเหมือนบาร์เนทท์จะนึกอะไรขึ้นมาได้บางอย่าง
บางอย่างที่เป็รายละเอียดเล็กๆ ที่เขามองข้ามไป
ถ้าจำไม่ผิดในปีที่มีการกวาดล้างตระกูลธีเมียครั้งใหญ่ มีตระกูลที่อยู่ภายใต้การปกครองของตระกูลธีเมียจำนวนมากโดนร่างแหเื่นี้ไปด้วยไม่ว่าจะทางตรงหรือทางอ้อม และหนึ่งในตระกูลที่มีชื่อเสียงอันดับต้นๆ คลับคล้ายคลับคลาว่าจะมีชื่อ ตระกูลโคลร์ อยู่ด้วย!!
-----------------------------------------------------
*หวังว่าทุกคนจะเอนจอยนะคะ (๑˙❥˙๑)
7K
