“เ้าเด็กน้อย เสร็จข้า”
โจวเฉินที่จู่ ๆ ก็เปิดตาฉวยจังหวะจับเด็กน้อยเข้ามาในอ้อมกอด แล้วจากนั้นจึงเกาเอวเ้าตัวเล็กจนดิ้นดุ๊กดิ๊กส่งเสียงหัวเราะคิกคัก
ร่างน้อย ๆ ร้องขอความเมตตาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผ่านไปหลายลมหายใจกว่าจะหลุดพ้นจากเงื้อมมือปีศาจออกมาได้
“ปล่อยนะปล่อย ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ”
“ลุง ๆ ยอมแล้ว ยอมแพ้แล้วลุง”
ทั้งสามหยอกล้อเล่นกันต่อไปได้สักพัก ก่อนที่โจวเฉินจะไปชำระตัวล้างหน้า แล้วกลับมานั่งพูดคุยกับเด็กหญิงทั้งสองที่มาหาเขาั้แ่เช้า
ความจริงโจวเฉินคิดถึงน้องสาวคนเล็กผู้นี้มาก หากไม่ใช่ว่าเมื่อคืนกลับมาถึงมืดไปสักหน่อย สิ่งแรกที่ทำเขาต้องมาพบหน้านางอย่างแน่นอน
จนถึงตอนนี้เขารู้สึกลัวจริง ๆ กลัวว่ารอยยิ้มน้อย ๆ อันสดใสบริสุทธิ์จะถูกพรากไปอีกครั้ง
ในชีวิตที่แล้ว เขาเสียใจอย่างยิ่งที่ไม่มีโอกาสได้เห็นทั้งคู่เติบโต ศัตรูที่ทำลายตระกูลโจวนั้นเคลื่อนไหวได้โเี้เด็ดขาด
นอกจากตัวเขาที่บังเอิญเร่ร่อนอยู่ภายนอก สมาชิกตระกูลโจวแห่งเมืองจันทร์เงิน และที่เกี่ยวข้องทั้งหมดถูกทำให้หายไปจากโลก
เื่ที่น่าเศร้าแม้ภายหลังเขาจะกลับมาชำระหนี้แค้นส่วนใหญ่ได้สำเร็จ แต่แล้วอย่างไร ในเมื่อชีวิตที่จากไปไม่มีทางหวนกลับ
รอยยิ้มน้อย ๆ ที่ะโเรียกพี่ชาย ไม่ว่าอย่างไรเขาคงไม่มีทางได้คืน
แต่แล้วเื่อัศจรรย์ก็เกิดขึ้นกับเขา ทำให้มีโอกาสได้แก้ไขความเสียใจในครั้งนั้น ต้องขอบคุณรอยแยกกาลเวลาอย่างแท้จริงที่นำเขากลับมา
“พี่สามไหนเ้าบอกว่าต้องออกไปต่อสู้หลายวัน ทำไมวันนี้ถึงยังไม่ไป แล้วไหนของอร่อยที่เ้าเคยสัญญาไว้ รีบเอาออกมาเร็ว ๆ”
ในระหว่างที่โจวเฉินจมอยู่กับอารมณ์อันหลากหลาย กลับกลายเป็เสียงเด็กน้อยเข้าขัดจังหวะความคิด
น้องสาวตัวน้อยโจวอันฉีเดินวนเวียนมองหาบางอย่างแล้วทำปากยื่น ในความคิดพี่ชายคนที่สามช่างไม่น่าเชื่อถือเอาเสียเลย
เมื่อได้ยินข่าวว่าพี่ชายกลับมาแล้ว นางจึงรีบชวนหลานสาวตัวน้อยมาหาั้แ่เช้า วายร้ายตัวฉกาจกลับไม่เตรียมของอร่อยอะไรไว้เลย มันน่าผิดหวังจริง ๆ
“พี่ชายคนที่สาม หรือเ้าคิดจะผิดสัญญาจริง ๆ ฮึ่ม” น้องสาวคนเล็กเปล่งเสียงเหมือนกำลังโกรธ
“ไม่มีทาง ลุงไม่ใช่คนแบบนั้น” หลานสาวส่ายหัวเล็ก ๆ อย่างไม่อยากจะเชื่อ
“นี่อะไรเอ่ย” โจวเฉินใช้โอกาสนี้นำกล่องไม้ที่มีอยู่ในถุงเก็บของ ซึ่งถูกเตรียมไว้โดยตัวตนของ่เวลานี้ขึ้นมาเปิด
ทันทีที่กลิ่นหอมหวานฟุ้งกระจาย ปากน้อย ๆ แทบจะมีน้ำลายย้อยลงมา
“ขนมจันทร์เงิน” น้ำเสียงเด็กน้อยจากหลานสาวเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
ใบหน้าเล็ก ๆ ของน้องสาวกลายเป็แจ่มใสขึ้นมาทันที ดวงตากลมโตแสดงความโลภปีนขึ้นไปบนโต๊ะด้วยขาอันสั้น มือที่ว่องไวคว้าขนมเข้าปากอย่างพึงพอใจ
ความจริงขนมจันทร์เงินนั้น สามารถหาซื้อได้ง่ายภายในเมืองจันทร์เงินแห่งนี้ แต่นาน ๆ ครั้ง ผู้ใหญ่ในครอบครัวจะอนุญาตให้เด็กกินของหวาน
เมื่อน้องสาวเห็นโจวเฉินนำขนมจันทร์เงินออกมา เด็กน้อยดีใจมาก ในที่สุดวายร้ายตัวฉกาจก็ทำตัวให้สมกับเป็พี่ชายเสียที
“เสี่ยวเซียวกินดูสิ มันอร่อยมาก” โจวอันฉีกัดขนมเข้าไปคำใหญ่ แล้วส่งอีกชิ้นให้คนตัวเล็ก ๆ
“ขอบคุณนะป้า” หลี่เสี่ยวเซียวขอบคุณป้าตัวน้อยของนาง ก่อนจะนำขนมเข้าปากคำเล็ก ๆ อย่างมีความสุข
ในระหว่างที่เด็กหญิงกำลังเพลิดเพลินกับขนม โจวเฉินถือโอกาสนี้ลุกขึ้นไปเตรียมชาให้เ้าตะกละตัวน้อยทั้งสอง
“ดื่มนี่สักหน่อย”
เด็กหญิงตัวน้อยใช้สองมือเล็กรับชาไปจิบอย่างเชื่อฟัง ใบหน้ากลม ๆ ของพวกนางเผยให้เห็นรอยยิ้มหวาน ขาอันสั้นแกว่งไกวท่าทางแสดงออกถึงความสุข
ด้วยความอร่อยจึงไม่มีการพูดคุย หลงเหลือแต่เพียงเสียงเคี้ยวขนมดังแจ๊บ ๆ
โจวเฉินในฐานะพี่ชายเฝ้ามองน้องสาว และหลานตัวน้อยกินอย่างมีความสุข
ขณะเดียวกันก็ไม่ลืมมองผ่านเข้าไปในทะเลแห่งจิตสำนึก เพื่อตรวจสอบสิ่งที่ข้ามเวลามาพร้อมกันกับเขา
ภายในห้วงแห่งนั้น ความสนใจของเขาจดจ่ออยู่ที่สมบัติวิเศษชิ้นหนึ่ง ซึ่งเป็อีกเหตุผลสำคัญที่ทำให้เขาถูกตามล่า จนนำไปสู่จุดสิ้นสุดที่ส่วนลึกของดินแดนแตกสลาย
คิดไม่ถึงเลย ว่าการะเิเมื่อตอนนั้นจะส่งมันเข้ามาอยู่ในทะเลแห่งจิตสำนึกข้าเช่นนี้ แต่เสียดาย อย่างน้อยต้องรอจนกว่าจะเข้าสู่รวบรวมพลังเสียก่อน ถึงจะเปิดใช้งานได้
โจวเฉินระงับความอยากรู้อยากเห็นจนอารมณ์ค่อย ๆ จางลง แล้วใช้เวลาไปกับการทบทวนเหตุการณ์ที่ทำให้เขาได้สิ่งนั้นมา
แรกเริ่มเดิมที เป็เื่เกี่ยวกับอาณาจักรลับที่ประหลาด
ในตอนนั้นทางเข้าสู่สถานที่ดังกล่าวได้ปรากฏขึ้นมากมาย โดยกระจายตัวไปตามดินแดนต่าง ๆ ราวกับ้าเฟ้นหาผู้มีความสามารถ
เหล่าผู้ฝึกฝนที่ได้ยินเื่นี้ ไม่มีใครอยากล้าหลัง ทุกคนต่างตอบสนองความ้าพากันเข้าไปเสี่ยงโชคเป็จำนวนมาก
แต่ผ่านไปได้ไม่นาน เื่ราวความจริงเกี่ยวกับสถานที่แห่งนั้นก็เริ่มกระจ่าง อาณาจักรลับซึ่งว่ากันว่าเป็สุสานของผู้ยิ่งใหญ่ยุคา ้าหาผู้สืบทอดนั้นมันไม่ใช่เลย
การทดสอบเป็เพียงอุบายให้ก้าวลงไปสู่กับดัก สิ่งที่จ้าวแห่งอาณาจักรลับมองหาไม่ใช่ผู้สืบทอด มันคือการเสาะหาผู้มีร่างกายจิติญญาตามประเภทที่้าต่างหาก
อย่างไรก็ตาม ความจริงเื่นั้นไม่ได้มีอะไรที่ซับซ้อน เ้าของสุสานที่หลงเหลือแค่จิตสำนึกส่วนหนึ่งและเศษเสี้ยวิญญา กำลังมองหาร่างใหม่เพื่อกลับมามีชีวิต
ยิ่งไปกว่านั้น มันยังปรารถนาร่างกายจิติญญาที่พิเศษสุด ๆ ชนิดที่ว่ายากจะปรากฏสักครั้งใน่ตลอดกาลอันยาวนาน
แต่เพื่อให้มาซึ่งสิ่งนั้น จึงจำเป็ต้องอาศัยวิธีการขั้นตอนที่ไม่ธรรมดา
ส่วนประกอบสำคัญนอกจากสมบัติหายากจำนวนมากแล้ว ร่างจิติญญาชนิดพิเศษอีกแปดประเภทก็เป็อีกอย่างที่ขาดไม่ได้
และเพราะเหตุนี้เอง แผนการอันน่ารังเกียจจึงถูกนำมาใช้ สุดยอดพร์จากกองกำลัง สำนัก นิกาย หรือจากที่อื่น ๆ ต่างถูกหลอก
คนทั้งแปดที่คิดว่าตนเป็ผู้ถูกเลือกซึ่งรวมไปถึงโจวเฉิน ได้เข้าไปในสถานที่หนึ่งในอาณาจักรลับ เพื่อเป็วัตถุดิบรอการกลั่น
โดยไม่คาดคิดในขั้นตอนใกล้จะเสร็จสมบูรณ์ โชคร้ายที่เกิดบางอย่างอยู่เหนือการควบคุม จนกระทั่งกลายเป็ข้อผิดพลาดอันนำไปสู่ความล้มเหลว
ในขณะร่างจิติญญาลำดับห้าเวลานั้น กำลังจะถูกดึงออกมาได้สำเร็จ เหมือนว่ามีบางสิ่งในห้วงสำนึกของคนดังกล่าว เกิดการโต้กลับอย่างฉับพลันรุนแรง
เพราะจุดเปลี่ยนสำคัญนั้นเอง จ้าวแห่งอาณาจักรลับจึงเผชิญอุปสรรคร้ายแรง ด้วยการคำนวณที่ผิดพลาดกลับกลายเป็การสูญเสียครั้งใหญ่
การกลั่นร่างภัยพิบัติแปดรกร้างตามที่ตั้งใจ ผลลัพธ์มีแต่ความผิดหวัง ความพยายามที่ผ่านมาทั้งหมดถูกทำลายลงชั่วพริบตา
ผู้ฝึกฝนตัวน้อยที่ในตอนแรกเคยถูกมองข้าม บัดนี้ได้กลับมาสวมบทบาทเป็ผู้เก็บเกี่ยว
โจวเฉินซึ่งเป็ลำดับถัดไปที่อยู่ในตำแหน่งที่ใกล้ที่สุด ได้ฉวยโอกาสลงมือเคลื่อนไหวใน่สำคัญ
การกระทำของเขา ไม่เพียงจะเป็การทำร้ายจ้าวแห่งอาณาจักรลับเท่านั้น แต่ยังรับ่ต่อความพยายามทั้งหมดที่ผ่านมาอีกด้วย
ผลประโยชน์สุดท้ายจึงตกอยู่ที่เขา แม้จะไม่ได้เป็ไปตามเจตจำนงดั้งเดิมแต่ก็ไม่สูญเปล่า
พลังงานลึกลับที่เกิดจากขั้นตอนนั้น ได้เข้ามาเปลี่ยนแปลงแก่นแท้แห่งิญญาของเขา
นี่จึงเป็ที่มาของการกลายพันธุ์แก่นแท้แห่งิญญา เหตุการณ์ต่อมาเป็ทั้งการต่อสู้ และแย่งชิงของวิเศษ
สมบัติที่ย้อนเวลาติดตามมาโจวเฉินได้รับใน่นี้ ซึ่งน่าจะเป็ของล้ำค่าที่สำคัญที่สุดอีกชิ้นหนึ่งของจ้าวแห่งอาณาจักรลับเลยก็ว่าได้
หลังจากได้มาไว้ในมือ โจวเฉินในตอนนั้นก็ตกเป็เป้าหมายถูกตามล่า จากกลุ่มกองกำลังมากมายนับไม่ถ้วน
บทสรุปสุดท้าย กลายเป็การเข่นฆ่าไล่ล่าไปจนถึงดินแดนแตกสลาย กระทั่งเข้าใกล้รอยแยกกาลเวลา ถูกะเิบังเอิญได้ย้อนกลับมาเริ่มใหม่อย่างไม่น่าเชื่อ
นี่คือที่มาที่ไปของเื่ราวอย่างคร่าว ๆ ก่อนโจวเฉินจะฟื้นคืนสู่วัยพลุ่งพล่าน มีโอกาสได้กลับมาแกล้งน้องสาวในวัยที่น่ารักอย่างในตอนนี้
“ขนมอร่อยมาก ขอบคุณนะพี่สาม พี่สามดีกับข้าที่สุด”
น้องสาวตัวน้อยกระพริบตาโตอย่างมีความสุข มือข้างหนึ่งลูบท้องกลม ๆ ด้วยความพอใจ
“ลุงใจดีมาก ขนมจันทร์เงินอร่อยที่สุด” เด็กหญิงตัวน้อยข้าง ๆ ปรบมือแล้วหัวเราะคิกคัก ดวงตาโต ๆ หรี่ลงเป็จันทร์เสี้ยว
“กินช้า ๆ ไม่ต้องรีบ พี่ชายเ้ายังมีขนมอร่อยอีกเยอะ”
โจวเฉินค่อย ๆ นำของอร่อยออกจากถุงเก็บของทีละชนิด ทำให้ใบหน้าน้อย ๆ ฟื้นคืนความโลภจนยากจะควบคุม
แต่หลังจากนั้นไม่นาน ร่างคุ้นหน้าอีกสองคนได้เข้ามาในลานบ้านของเขา หนึ่งในพวกนางเป็สาวรับใช้ที่คอยดูแลโจวอันฉีตัวน้อย
และอีกคนคือสาวใช้ส่วนตัวของเขาเอง
ในขณะนั้น ร่างเล็ก ๆ ผอมบางวัยเพียง 12 ปี รีบเข้ามาแสดงความเคารพโจวเฉินด้วยสีหน้าจริงจัง
“นายน้อย”
โจวเฉินพยักหน้าแล้วยกยิ้มด้วยแววตาหวนรำลึก สาวใช้ตัวน้อยหลี่หยาเปรียบเสมือนน้องสาวของเขาคนหนึ่ง
การได้กลับมาพบหน้านางอีกครั้ง มันทำให้ความสุขที่ขาดหายได้รับการเติมเต็ม หัวใจอันเหี่ยวเฉารู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
“ไม่พบกันนานเลยนะ เสี่ยวหยา”
ถึงคำพูดนายน้อยจะทำให้นางรู้สึกแปลก ๆ แต่สาวใช้หลี่หยาก็ไม่ได้เก็บมาสงสัย
นางแสดงรอยยิ้มหวานกระตือรือร้นเข้ามาทำหน้าที่ มือเล็ก ๆ เร่งเติมชาให้แก่ทุกคนอย่างคล่องแคล่ว
“พี่สาวเสี่ยวหยา พี่สาวเสี่ยวชิงนั่งกินขนมด้วยกันสิ”
เด็กหญิงตัวน้อยโจวอันฉี้าแบ่งของอร่อยอย่างมีน้ำใจ พี่สาวเสี่ยวชิงที่นางเชิญเป็สาวใช้ที่คอยดูแลนางชื่อว่า หยางหยุนชิง
“ไม่ได้นะคุณหนู ข้าไม่กล้า ข้าเป็แค่สาวใช้ถ้าใครรู้เข้ามันไม่เหมาะ”
“นั่งลงเถอะ ถ้ามีปัญหาอะไรเดี๋ยวให้พี่สามเป็คนรับผิด”
10K
