บทที่ 15 ร้านอาหารของรัฐในเขตซีเจียง
ร้านอาหารของรัฐวิสาหกิจในเขตซีเจียง เป็สถานที่ที่ร่างเดิมของสวีเถาเถาเคยฝันถึงหลายครั้ง และทุกครั้งที่เดินผ่านก็มักจะหยุดยืนมองดูเสมอ สวีเถาเถาจึงรู้จักที่นี่เป็อย่างดี
ในมณฑลซีมีร้านอาหารของรัฐอยู่สามแห่ง แห่งหนึ่งอยู่ทางตะวันออกของเมือง อีกแห่งอยู่ใจกลางเมือง และอีกแห่งก็คือร้านอาหารของรัฐในเขตซีเจียงที่สวีเถาเถากำลังจะเข้าไปทำงาน
ในยุคนี้ร้านอาหารของรัฐมีสถานะสูงมากแต่จริง ๆ แล้วหน้าร้านก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไร ตามความเห็นของสวีเถาเถาแล้ว มันก็มีขนาดพอ ๆ กับร้านอาหารทั่วไปเท่านั้น
ที่หน้าร้านมีตัวอักษรสีแดงสดใสเขียนไว้ว่า 'ร้านอาหารของรัฐวิสาหกิจ' และที่ด้านข้างประตูทั้งสองฝั่ง ฝั่งหนึ่งเขียนว่า 'พึ่งพาตนเอง' อีกฝั่งเขียนว่า 'มุ่งมั่นบากบั่น'
เมื่อเดินเข้าไปข้างใน เป็ห้องโถงธรรมดาขนาดประมาณห้าสิบตารางเมตร มีโต๊ะกลมใหญ่สิบกว่าตัว บนโต๊ะมีกระบอกไม้ไผ่ใส่ตะเกียบ ที่โต๊ะยาวริมผนังยังมีกระติกน้ำร้อนสามสี่ใบและถ้วยชากระเบื้องขาวสำหรับเ้าหน้าที่ระดับสูง
ทางด้านตะวันออกบนฝาผนังมีช่องหน้าต่างอยู่ เป็จุดที่คนมารับอาหาร เหนือช่องหน้าต่างมีป้ายไม้สีดำเรียงกันเป็แถว เขียนรายการอาหารที่มีให้บริการในวันนี้
"รีบไปรีบไป พวกเรายังไม่ได้เปิดร้านเลย ยังไม่มีอาหารให้กินหรอก!" ผู้หญิงหน้ากลมคนหนึ่งโผล่หน้าออกมาจากช่องหน้าต่างพร้อมกับโบกมือไล่สวีเถาเถาอย่างไม่พอใจ
"คนอะไรกัน ยังไม่ถึงเวลากินข้าวก็มาแล้ว แบบนี้มันเพิ่มภาระงานให้คนอื่นนะ!"
รู้อยู่แล้วว่าร้านอาหารของรัฐในยุคนี้ยิ่งใหญ่มากแต่คิดไม่ถึงว่าแค่บริกรคนหนึ่งจะมีทัศนคติที่แย่ขนาดนี้ สวีเถาเถาได้เริ่มเรียนรู้แล้วสินะ
ไม่เป็ไร อีกหน่อยเธอก็จะเป็ส่วนหนึ่งในกลุ่มคนที่ยิ่งใหญ่เ่าั้แล้ว
"ฉันชื่อสวีเถาเถาวันนี้มารายงานตัวเป็ผู้ช่วยพ่อครัวคนใหม่ที่ร้านอาหารของรัฐ ผู้อำนวยการเก๋อให้ฉันมาหาพ่อครัวซุน เขาบอกว่าได้คุยกันไว้แล้ว"
สวีเถาเถายิ้มสดใสให้เธอคนนั้น
วันนี้เป็วันแรกที่สวีเถาเถามาทำงาน จึงอยากสร้างความประทับใจที่ดีให้กับเพื่อนร่วมงาน เธอแต่งตัวสะอาดเรียบร้อย ผมเปียสองข้างยาวถึงเอว รูปร่างผอมบาง หลังตรง แค่หน้าตาดูธรรมดาไปหน่อย
พออาหนิวได้ยินว่าเป็ผู้ช่วยพ่อครัวคนใหม่ ก็เปลี่ยนสีหน้าทันที "โอ้ เป็สหายใหม่ที่เพิ่งมานี่เอง ถ้ารู้อย่างนี้แต่แรกก็ดีสิ ฉันคงไม่ปล่อยให้เธอยืนรออยู่ข้างนอกหรอก!"
"เข้ามาเร็ว เข้ามาเร็ว ฉันได้ยินชื่อเสียงของเธอมานานแล้ว หลายวันมานี้ก็รอให้เธอมาตลอดเลย!"
อาหนิวออกมาจากประตูเล็กที่มีผ้าม่านแขวนอยู่ กระตือรือร้นพาสวีเถาเถาเข้าไปในครัวด้านหลัง เพื่อพบกับหัวหน้าพ่อครัว
"ทุกคนมาดูเร็ว เธอคือสวีเถาเถาที่ผู้อำนวยการเก๋อเคยพูดถึง ต่อไปเธอจะเป็หนึ่งในสมาชิกของร้านอาหารของรัฐเขตซีเจียงของพวกเราแล้ว ทุกคนปรบมือต้อนรับเธอหน่อย!"
เสียงปรบมือเบาบางดังขึ้นอย่างอบอุ่น โดยเฉพาะเด็กสาวผมสั้นที่มีอายุใกล้เคียงกับสวีเถาเถา เธอปรบมือเสียงดังที่สุด
ดีจังเลย ในที่สุดก็มีเพื่อนร่วมงานที่อายุใกล้เคียงกันเสียที!
สวีเถาเถาโค้งคำนับทุกคนด้วยใบหน้าตื่นเต้น "ขอบคุณค่ะ ขอบคุณทุกคนค่ะ ต่อไปฉันจะพยายามเรียนรู้จากพี่ ๆ ทุกคน จะไม่ทำให้ร้านอาหารของรัฐในเขตซีเจียงต้องขายหน้าแน่นอนค่ะ!"
ก่อนมาที่นี่สวีเถาเถาได้สอบถามข้อมูลจากผู้อำนวยการเก๋อไว้แล้ว
ร้านอาหารของรัฐในเขตซีเจียงแห่งนี้มีหัวหน้าพ่อครัวหนึ่งคน ผู้ช่วยพ่อครัวหนึ่งคน และรวมเธอที่เพิ่งมาใหม่ก็มีผู้ช่วยพ่อครัวสองคน นอกจากนี้ยังมีบริกรอีกสองคนที่คอยะโส่งเสียงเรียกลูกค้า เสิร์ฟอาหารและคอยเก็บเงินกับคูปองอาหาร
ในร้านอาหารของรัฐเขตซีเจียงทั้งหมด มีเพียงหัวหน้าพ่อครัวและอาหนิวที่เป็พนักงานประจำ ส่วนสวีเถาเถาและพี่ก่วงซุ่นผู้ช่วยพ่อครัววัยกลางคน และหนิวชิงเฉ่าสาวผมสั้นคนนั้น ทั้งสามคนล้วนเป็พนักงานที่ไม่ใช่ตำแหน่งประจำ หรือที่เรียกกันทั่วไปว่าพนักงานชั่วคราว
สิ่งที่สังเกตได้คือหัวหน้าพ่อครัวเป็บุคคลสำคัญที่สุดของร้านอาหารแห่งนี้ทุกเื่ในครัวต้องฟังคำสั่งจากเขา เพราะเขาเป็หัวหน้าของทุกคนที่นี่
หัวหน้าพ่อครัวของร้านอาหารของรัฐในเขตซีเจียงแซ่ซุน ทุกคนเรียกเขาว่าพ่อครัวซุน เขาเป็คนอ้วนท้วนสมบูรณ์ อายุราวห้าสิบกว่าปี แต่ยังดูกระฉับกระเฉง ชอบทำหน้าบึ้งตึงตลอดเวลาและไม่ค่อยยิ้ม
โดยเฉพาะเวลาเจอสวีเถาเถา หน้ายิ่งบูดบึ้งขึ้นไปอีก
เขาเคาะกล้องยาสูบ ดวงตาขุ่นมัวมองสวีเถาเถาด้วยหางตา "ในเมื่อมาแล้ว ก็ทำงานให้ดี ๆ ล่ะ เื่ในครัวฉันเป็คนดูแล ฉันไม่สนว่าพวกคุณจะรู้จักผู้อำนวยการคนไหนบ้าง ถ้าคุณยังอยู่ที่นี่อำนาจ พวกนั้นมันใช้ไม่ได้ผล!"
"วันนี้คุณเพิ่งมาใหม่ ฉันจะไม่ทำให้ลำบาก ก่วงซุ่นพาเธอไปสอนหั่นมันฝรั่งในอ่างนั่น แล้วก็ปลาที่ส่งมาเช้านี้ด้วย เอาไปทำความสะอาดให้เรียบร้อย อย่าให้ลูกค้าต้องได้รสขมอีก ถ้าทำความสะอาดไม่ดี ฉันจะส่งกลับไปที่เดิม!"
ชายวัยกลางคนที่ชื่อก่วงซุ่นพยักหน้าอย่างนอบน้อมให้พ่อครัวซุน แล้วหันไปมองสวีเถาเถา "สหายสวีตามผมมาเถอะ"
เปลือกตาของสวีเถาเถากระตุก เธอมั่นใจว่าพ่อครัวซุนคนนี้กำลังจงใจกลั่นแกล้งเธอ
วันแรกของการทำงานก็โดนหัวหน้ากลั่นแกล้งซะแล้ว ถ้าเป็ยุคปัจจุบัน สวีเถาเถาอาจจะกังวล แต่ในยุคนี้ แม้แต่คนงานชั่วคราวอย่างสวีเถาเถาก็อยู่ภายใต้การดูแลของรัฐนะ!
แม้พ่อครัวซุนจะพูดจาน่ากลัวแค่ไหน แต่การจะอยู่หรือจะไปของสวีเถาเถา ไม่ใช่เื่ที่เขาจะตัดสินใจได้เอง
ดังนั้น หัวหน้าพ่อครัวจะชอบหน้าเธอหรือไม่ สวีเถาเถาก็ไม่สนใจเลย เธอแค่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีก็พอ
"ได้"
สวีเถาเถาเดินตามพี่กวงซุ่นไปช่วยฆ่าปลาและปอกมันฝรั่ง หนิวชิงเฉ่าอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ไม่กล้า อาหนิวรีบดึงตัวเธอไว้แล้วกระซิบเบา ๆ "อย่าไปยุ่งกับเื่ของคนอื่น!"
"อาหนิวแต่ว่า..." หนิวชิงเฉ่าทำหน้าลำบากใจ การกลั่นแกล้งของหัวหน้าพ่อครัวซุนมันชัดเจนมากเลยนะ!
อาหนิวรอจนหัวหน้าพ่อครัวซุนเดินจากไปแล้วถึงได้กระซิบบอกเธอ "เด็กโง่ เธออย่าไปสนใจที่หัวหน้าพ่อครัวซุนตะคอกพวกเราหน่อยเลย เวลาเจอหัวหน้าใคร ๆ เขาก็ก้มหัวประจบประแจงกันทั้งนั้น ส่วนสวีเถาเถาคนนั้น..."
เธอชี้ไปทางหลังครัวพลางขยิบตาให้หนิวชิงเฉ่า "เธอมีผู้ใหญ่หนุนหลังนะ! ผู้อำนวยการเก๋อเคยมาสั่งหัวหน้าพ่อครัวซุนให้ดูแลเพื่อนร่วมงานสวีให้ดีพอลับหลังเขากลับใช้ให้เธอไปปอกมันฝรั่ง รอดูเถอะว่าเมื่อไหร่สวีเถาเถาจะไปฟ้องผู้อำนวยการเก๋อ พอตอนนั้นหัวหน้าพ่อครัวซุนต้องซวยแน่ ๆ !"
"จริงเหรอ?" พอได้ยินแบบนั้นตาของหนิวชิงเฉ่าเป็ประกายทันที
หัวหน้าพ่อครัวซุนถือตัวว่าเป็หัวหน้าพ่อครัวมักจะไม่เห็นคนอื่นอยู่ในสายตา หนิวชิงเฉ่ายังอดทนอยู่ได้เพราะมีอาหนิวเป็อาแท้ ๆ ของเธอถึงยังไงหัวหน้าพ่อครัวซุนก็ต้องรักษาหน้าอาหนิวบ้าง
แต่พี่ก่วงซุ่นเป็ลูกศิษย์ที่ดีของหัวหน้าพ่อครัวซุนมาโดยตลอด แต่กลับโดนด่าอย่างรุนแรง บางครั้งถึงขั้นโดนตบตีก็มี
หนิวชิงเฉ่าเป็เด็กสาวที่มีจิตใจดี เธอมักจะรู้สึกไม่พอใจแทนพี่ก่วงซุ่น และเกลียดหัวหน้าพ่อครัวซุนมาก
สวีเถาเถาใช้เวลาทั้ง่เช้าอยู่ในครัวหลังปอกมันฝรั่ง หั่นผัก ทำความสะอาดปลา พี่ก่วงซุ่นเห็นว่าการเคลื่อนไหวของเธอคล่องแคล่ว ท่าทีที่มีต่อเธอก็ดีขึ้น จึงถามสวีเถาเถาว่า "คุณเคยเรียนทำอาหารมาหรือ?"
ความชำนาญในการทำความสะอาดปลาของเธอ แม้แต่เขาที่เป็ผู้ช่วยพ่อครัวมาห้าปียังทำไม่ได้ดีถึงขนาดนี้ ปลาหนึ่งตัวใช้เวลาแค่ห้าวินาที ทั้งเกล็ด เหงือก และเครื่องในถูกทำความสะอาดจนหมดจด
สวีเถาเถาเงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้ม "ไม่เคยหรอก เรียนรู้ด้วยตัวเองตอนช่วยแม่ทำอาหารที่บ้านน่ะ"
เพิ่งรู้จักกันวันแรก ยังไม่รู้นิสัยใจคออะไรกันเลยก็จะมาสืบประวัติเธอแล้วหรือ?
สายตาของพี่ก่วงซุ่นฉายแววใออกมาแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก
หลังจากนั้น ไม่ว่าพ่อครัวซุนจะสั่งให้สวีเถาเถาทำอะไร เขาก็จะแอบช่วยเหลือบ้างเล็ก ๆ น้อย ๆ สวีเถาเถายักไหล่ ก็เขาอยากช่วยเอง ฉันไม่ได้ขอร้องสักหน่อยนี่นา
เวลาสิบเอ็ดโมงครึ่ง ถึงเวลาทานข้าวเที่ยง หลังจากทานเสร็จก็จะเริ่มเปิดร้าน
อาหารทั้งหมดเป็ฝีมือของพ่อครัวซุน มีซุปผักรวมหม้อใหญ่และปลาเผาราดซอสน้ำแดง ทำให้เสี่ยวเถาเถามองตาเป็ประกาย
ปลาเผาราดซอสน้ำแดง นับั้แ่เธอมาที่นี่ นี่เป็ครั้งแรกที่ได้กินปลาเผาราดซอสตอนทำงานที่โรงงานแปรรูปเนื้อสัตว์ เธอมักจะได้กินเนื้ออยู่บ่อย ๆ แต่การจะได้กินปลานั้นค่อนข้างยาก เพราะปลานั้นหาซื้อได้ยากมาก
ไม่คิดว่าวันแรกที่มาทำงานที่ร้านอาหารของรัฐจะได้กินปลาด้วย
สวีเถาเถารู้สึกปลื้มปริ่มในใจ การเปลี่ยนงานครั้งนี้คุ้มค่าจริง ๆ อาหารที่ร้านอาหารของรัฐนี่สุดยอดไปเลย ต่อให้พ่อครัวซุนจะมองเธอด้วยสายตาดูถูกอีกกี่ครั้ง เธอก็ไม่สนใจหรอก
ทั้งห้าคนกินอาหารกลางวันเสร็จอย่างรวดเร็ว ใบหน้าทุกคนเต็มไปด้วยความพึงพอใจ
แล้วเสียงดัง 'ติ๋ง ติ๋ง ติ๋ง' ของนาฬิกาแขวนในร้านอาหารของรัฐก็ดังขึ้น เป็สัญญาณว่าตอนนี้คือเวลาเที่ยงตรง ร้านอาหารของรัฐต้องเริ่มเปิดให้บริการแล้ว!
924
