ไร่บดินเดชา
"คุณหญิง สวัสดีค่ะจะมาทำไมไม่โทรบอกกันก่อนล่ะคะ นิดจะได้จัดห้องไว้ให้"
นิดแม่นมของแผ่นดินเมื่อเห็นรถตู้มาจอดที่หน้าบ้านก็รีบวิ่งออกมาดูเห็นว่าเป็คุณหญิงเลยรีบวิ่งออกไปต้อนรับ
"หวัดดีจ้ะนิด ตาพอลเป็ยังไงบ้างได้ทำกายภาพบ้างหรือป่าว"
คุณหญิงดวงแขเดินลงจากรถตู้ด้วยสีหน้ายิ้มแย้มพร้อมทักทายแม่นมของลูกชายที่เดินมารับอยู่ที่หน้าบ้านพร้อมถามถึงอาการของลูกชายของเธอว่าการรักษาไปถึงไหนแล้ว
"เอ่อคุณหญิงเข้าไปดูข้างในเองดีกว่าค่ะ"
คุณหญิงดวงแขหวังว่าจะได้รับข่าวดีจากปากคนสนิทแต่เมื่อเธอเห็นหน้าของนมนิดแล้วเธอก็เดาออกได้ทันทีว่าคำตอบมันเป็แบบไหน
"ชั้นเห็นหน้านิดชั้นก็รู้และลูกชายชั้นมันไม่ยอมอีกล่ะสิ เฮ้อชั้นล่ะเหนื่อยกับลูกคนนี้จริงๆ"
เมื่อคุณหญิงดวงแขเห็นสีหน้านิดที่เป็แม่นมของลูกชายเขาก็รู้ทันทีว่าลูกชายตนเองคงจะอารมณ์ร้ายจนเข้าหน้าใครไม่ติดั้แ่ประสบอุบัติเหตุจนเดินไม่ได้ลูกชายตัวดีของเขาก็ไม่ออกสังคมขลุกตัวอยู่แต่ในบ้านไร่แถมอารมณ์ยังขึ้นๆลงๆอีกต่างหาก
"ออกไป ชั้นบอกให้ออกไปไงวะ"
เคร้งๆๆ ปังๆๆๆ
"ว้ายยย"
เมื่อคุณหญิงดวงแขเดินเข้ามาในบ้านก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายจากห้องลูกชายตัวเองก็ต้องเอามือทาบอกเพราะใไม่คิดว่าลูกชายเธอโมโหร้ายหนักขนาดทำลายข้าวของขนาดนี้
"เสียงเอะอะ อะไรนิด"
"เอ่อ คงจะเื่เดิมค่ะ คุณหญิง"
นิดตอบพร้อมทำสีหน้าระอา และก้มหน้าลง
"ว้าย ช่วยด้วยค่ะ เอ่อ คุณนิดคะหนูไม่รับงานนี้แล้วนะคะ หนูลาล่ะค่ะ"
พยาบาลสาวที่วิ่งตาลีตาเหลือกออกมาจากห้องของแผ่นดินวิ่งเข้ามาหานิดและขอลาออกคุณหญิงเห็นก็รู้เลยว่าพยาบาลคนนี้คงเจอฤทธิ์ของลูกชายเขาเข้าละสิ
"อะไรกันตาพอลใครมารักษาก็อยู่ไม่ถึงวันสักคนแล้วเมื่อไรจะหายใครเข้ามารักษาแกก็ไล่ตะเพิดเขาไปหมด"
คุณหญิงมองลูกชายที่นั่งพิงบนเตียงอย่างระอา
"คุณแม่"
แผ่นดินเมื่อเห็นคุณหญิงดวงแขเข้ามาก็ลดอารมณ์โมโหลง
"คุณแม่ทำไมไม่บอกก่อนว่าจะมาล่ะครับ"
"ไม่ต้องมาปลี่ยนเื่เลยเมื่อไรจะยอมรักษ....."
"ผมง่วงครับ ขอพักผ่อนนะครับ"
คุณหญิงดวงแขยังพูดไม่จบประโยคแผ่นดินที่นั่งอยู่บนเตียงก็ทิ้งตัวลงนอนทันที
"นี่..."
คุณหญิงที่กำลังจะเดินเข้าไปถึงตัวลูกชายก็โดนนมนิดดึงออกมาซะก่อน
"เอ่อคุณหญิงคะปล่อยคุณหนูพักผ่อนเถอะค่ะ"
นิดเมื่อเห็นท่าไม่ดีเลยดึงคุณหญิงออกมาจากห้องก่อนที่แม่กับลูกจะทะเลาะกันอีกคู่นึง
"นี่ดูมันนะนิดดูคุณหนูของนิดนะ หึ่ยยยยยย ชั้นละเหนื่อยจริงๆ"
คุณหญิงดวงแขมานั่งบนโซฟาที่ห้องรับแขกพร้อมบ่นลูกชายตัวเองที่มันช่างเอาแต่ใจตัวเองเสียจริง
"ปล่อยคุณหนูแกไปก่อนเถอะค่ะคุณหญิง"
นมนิดที่ดูแลแผ่นดินมาั้แ่เด็กๆอดสงสารแผ่นดินที่เป็แบบนี้ไม่ได้นมนิดคิดว่าคงต้องให้เวลาคุณหนูของเธออีกนิด
"เอ่อแล้วคุณหญิงจะมาอยู่ที่นี่กี่วันคะ"
"ชั้นจะอยู่จนกว่าตาพอลจะหายคอยดูนะนิดชั้นจะหาคนที่รักษาตาดินให้หายจนได้"
คุณหญิงดวงแขทำท่าทางเอาจริง เพราะเธอก็อยากให้ลูกชายหายดีเหมือนกันถึงปากจะบ่นแต่ก็เป็ห่วงลูกชายคนเดียวอยู่ไม่น้อยเพราะเธอเองก็มีลูกชายเพียงคนเดียวแถมสามีก็มาจากไปอย่างรวดเร็วอีกทำให้คุณหญิงดวงแขไม่ค่อยมีเวลาให้กับลูกมากเท่าไรต่อจากนี้เธอจะกลับมาดูแลครอบครัวจริงจังซักทีนิดเห็นท่าทางคุณหญิงแล้วตอนนี้คงจะเอาจริงเล่นมาอยู่ที่นี่จนกว่าคุณหนูของเธอจะหายเธอนึกภาพไม่ออกเลยว่าใครจะเอาคุณหนูอยู่เฮ้อ
หลังจากที่คุณหญิงดวงแขออกไปจากห้องของแผ่นดินแล้วชายหนุ่มก็พยุงตัวเองมาพิงอยู่กับเตียงพลางนึกถึงเื่ราวในอดีตที่ปวดร้าวจนลืมไม่ลงชายหนุ่มยังนึกถึงใบหน้าหวานที่เขาจดจำไม่อาจลืมอยู่ทุกวันชายนั่งเหม่อเฝ้าถามตัวเองอยู่ทุกวันว่าเพราะเหตุใดเขาไม่ดีตรงไหนหญิงสาวจึงทิ้งเขาไปมีคนอื่นทั้งที่การคบกันกับเขาและเธอไม่มีวี่แววว่าจะมีเธอมือที่สามจนชายหนุ่มถึงขั้นขอเธอแต่งงานแต่เธอกลับปฏิเสธเขาและเธอขอให้เขาและเธอต่างคนต่างอยู่แผ่นดินเมื่อรู้เช่นนั้นก็หู้อื้อตาลายเหมือนโลกหยุดหมุนหัวใจของเขาแตกสลายไปหมดแล้วหลังจากที่หญิงสาวบอกเลิกแผ่นดินเธอก็หายหน้าหายตาไปเมื่อแผ่นดินไปหาเธอที่บ้านป้าเ้าของบ้านเพื่อนก็บอกว่าเธอออกไปแล้วและไม่รู้ว่าไปไหนแต่มีจดหมายจากพลอยไพรินฝากไว้ให้เมื่อเขาอ่านก็รู้ทันทีว่าหญิงสาวมีคนรักอยู่แล้วที่ผ่านมามันคือเื่หลอกลวง
ทำให้เขาดื่มเหล้าจนเมาและขับรถจนเกิดอุบัติเหตุเดินไม่ได้และเขาก็ไม่ยอมรักษาคู่หมั้นของเขาที่บอกว่ารักเขานักหนาเมื่อเห็นสภาพของเขาก็รับไม่ได้จึงขอถอนหมั้นและไม่หันมาแลเขาอีกเลยซึ่งข้อนี้ชายหนุ่มไม่สนใจเพราะเขาก็ไม่ได้รักแม่สาวคู่หมั้นที่มีดีแต่หน้าตาอยู่แล้วชายหนุ่มที่เอาแต่ขลุกตัวอยู่แต่ในบ้านปล่อยหนวดเครารกรุงรัง กลบความหล่อไปจนหมดใครเห็นก็ต้องใไม่กล้าเข้าใกล้แม้แต่พยาบาลที่มารักษาก็ยังต้องกลัวคนไข้หนุ่มคนนี้เลย
13K
