เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอเป็นเจ้าของที่ดินในยุค 90 [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        ตระกูลซูใช้โต๊ะกลมแบบพับได้ในการรับประทานอาหาร เวลาที่ไม่ใช้ก็พับเก็บพิงไว้ที่ข้างผนังซึ่งช่วยประหยัดพื้นที่ได้มาก

        โต๊ะถูกใช้มานานหลายปีทำให้ดูเก่าทรุดโทรม เมิ่งเถียนเฟินจึงใช้ผ้าปูโต๊ะพลาสติกปูทับหนึ่งชั้นลายดอกไม้สีสันสดใส

        วันนี้บุตรสาวกลับมาอยู่บ้านวันแรกเป็นอาหารมื้อแรกที่ได้รับประทานที่บ้านของตนเองสองสามีภรรยาตระกูลซูใส่ใจเรื่องนี้มากพวกเขารีบไปตลาดซื้อเนื้อสัตว์และผักสดมาตุน และนำไปไว้ในตู้เย็นของบ้านคุณลุงช่วงนี้เป็นฤดูที่ยุ่งกับการทำนา แต่เมิ่งเถียนเฟินไม่ได้ไปทำนากับซูเจี้ยนจวินเพราะมัวแต่วุ่นวายอยู่ในครัว

        โต๊ะกลมถูกลากออกมาไว้ใต้พัดลมเพดานก่อนจะกางออกอาหารเจ็ดอย่างและซุปอีกหนึ่งอย่างถูกนำมาวางบนโต๊ะ

        ซูอินหาถุงและใส่หุ่นยนต์ลงไปทั้งห้าตัวยื่นให้เจ้าตัวน้อยภายใต้สายตาที่รอคอยเมื่อเธอพาเขาออกมาจากห้องนอนก็เห็นอาหารมากมายเรียงรายอยู่บนโต๊ะ

        ความรู้สึกแรก อาหารเหล่านี้น่ากินมาก

        ซุปซี่โครงหมูที่อยู่กลางโต๊ะกำลังร้อนจนในบ้านเต็มไปด้วยกลิ่นหอมลอยมาเตะจมูก ด้านบนราดด้วยซอสเป็นมันเงาทำให้สีของอาหารยิ่งดูน่ารับประทาน

        เมื่อนับซุปด้วยรวมได้อาหารแปดอย่างพอดี

        ประเพณีท้องถิ่นของเมืองผิงเวลาเลี้ยงฉลองเทศกาลจำเป็นต้องทำอาหารให้ครบแปดชาม ซึ่งก็คืออาหารแปดอย่างแต่เพราะปรับเปลี่ยนตามมาตรฐานการครองชีพในปัจจุบัน อาหารแปดอย่างจึงไม่ถูกนำมาใช้ทว่าประเพณีเช่นนี้ยังต้องดำรงอยู่การตั้งอาหารมากมายขนาดนี้แสดงถึงการให้ความสำคัญ

        ใครกันจะไม่ชอบเวลาถูกให้ความสำคัญและดูแลอย่างอบอุ่น

        ไม่ว่าจะเป็นเฟอร์นิเจอร์ใหม่ในห้องนอนที่เหมือนห้องเจ้าหญิงหรือผ้าห่มที่ทำใหม่และนำไปตากแดด รวมถึงอาหารที่ทำให้ในตอนนี้ซูอินรู้สึกว่าได้รับความใส่ใจจากสองสามีตระกูลซู

        แม้ว่าพวกเขาจะไม่พูด แต่การกระทำคือสิ่งที่ยืนยันทุกอย่าง

        จู่ๆ เธอก็เกิดความรู้สึกเสียใจ ทำไมนะชาติก่อนเธอไม่ยอมกลับมา

        แต่เธอก็ตอบสนองต่อสิ่งที่ตนเองคิดอย่างรวดเร็วเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อชาติก่อนได้ผ่านไปแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดคือปัจจุบัน

        แววตาของซูอินประดับด้วยความประหลาดใจ ก่อนที่เธอจะอุทาน “อาหารเยอะแยะเลย!”

        ถึงแม้จะพยายามอย่างมากในการเตรียมของเหล่านี้แต่เมิ่งเถียนเฟินยังคงกังวลว่าบุตรสาวจะไม่ชอบอันที่จริงหลังจากสอบเสร็จในครั้งนั้นถึงแม้จะเป็นอาหารชุดพิเศษที่ซูอินสั่งมามากมายแต่ร้านอาหารนั้นก็เป็นแค่ร้านธรรมดา หากเทียบกับฐานะของตระกูลหลิงที่ดีกว่ามากโดยปกติเธอต้องได้รับประทานอาหารที่ดีกว่านี้อย่างแน่นอน

        เธอแสดงออกโดยวางชามและตะเกียบอย่างสงบนิ่งแต่ในความเป็นจริงคอยสังเกตสีหน้าของบุตรสาวอยู่ตลอด

        เมื่อเห็นสีหน้าประหลาดใจของซูอิน ฟังเธอเอ่ยชื่นชมในที่สุดเมิ่งเถียนเฟินก็รู้สึกโล่งใจ

        “เป็นอาหารที่ทำเองทั้งนั้น คงสู้ร้านอาหารไม่ได้”

        ซูอินส่ายหน้า “ทำเองนี่แหละสะอาด วางใจได้”

        ถึงแม้เมิ่งเถียนเฟินจะบอกว่ามันไม่ดีแต่เธอก็ตั้งใจทำด้วยความเหน็ดเหนื่อย ไม่มีทางที่เธอจะไม่อยากได้คำชื่นชม

        คิ้วของเธอคลายออก ริมฝีปากยกยิ้ม ในใจรู้สึกผ่อนคลายในที่สุดเธอก็สังเกตเห็นของที่อยู่ในมือของบุตรชาย

        “อันอัน ถืออะไรอยู่”

        เจ้าตัวน้อยชะงักเล็กน้อยก่อนจะมองไปทางซูอินด้วยท่าทีประหม่า

        เมื่อเห็นว่าเขามีท่าทีตกใจ ซูอินจึงรีบกล่าวชื่นชมเขา “หนูซื้อของขวัญมาให้อันอันค่ะเขาเก่งมาก ไม่ใช่แค่แกะกล่องเอง ใช้เวลาแป๊บเดียวก็เข้าใจแล้วเขาเล่นเก่งกว่าหนูอีก ฉลาดมากจริงๆ”

        เธอไม่เหมือนพี่สาวคนก่อนที่ชอบฟ้องแม่ ใส่ร้ายเขาทำให้ซูอันรู้สึกโล่งใจ

        พี่สาวคนใหม่เป็นคนดีจริงๆ

        แต่เมิ่งเถียนเฟินกลับขมวดคิ้ว “ซื้อของพวกนี้มาทำไม ไม่เปลืองเงินหรือ”

        เมื่อเช้าระหว่างทางที่นั่งรถบัสกลับมาในตอนที่ซูอินกล่าวว่าได้ตัดขาดกับตระกูลหลิงแล้วเธอจงใจเล่าข้ามเรื่องเงินบริจาคเพื่อการกุศลโดยกล่าวถึงแค่เรื่องคำพูดดูถูกของหลิงเมิ่งที่มีคนอย่างเธอเข้าร่วมฉลองงานวันเกิดครั้งนี้รวมไปถึงการให้ท้ายหลิงเมิ่งของสองสามีภรรยาตระกูลหลิง

        เงินซื้อใจคนได้เสมอ ควรพึงระวังคนที่คิดร้ายกับเราก่อนจะกลับมาที่นี่ เธอได้ไตร่ตรองเป็นอย่างดีก่อนจะได้รู้นิสัยที่แท้จริงของคนในตระกูลซูเธอจะไม่ยอมเปิดเผยเรื่องเงินของตนเองง่ายๆ อย่างแน่นอน

        ดังนั้นสายตาของเมิ่งเถียนเฟินเธอคือเด็กที่น่าสงสารที่ต้องทำงานเพื่อหาเงินเลี้ยงชีพในช่วงหลังเลิกเรียนของช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดในการเตรียมตัวสอบขึ้นชั้นมัธยมปลาย

        “ต้องไปทำงานอย่างเหนื่อยยากที่ร้านทุกวันจนดึกดื่น การหาเงินไม่ใช่เรื่องง่ายทำไมใช้จ่ายออกไปง่ายๆ แบบนี้ล่ะ”

        ซูอิน : …

        เข้าใจผิดแล้ว

        “การหาเงินไม่ใช่เพื่อเพราะเอามาใช้จ่ายหรือคะไม่ใช่แค่อันอันนะคะที่หนูซื้อของให้ หนูซื้อของมาให้พวกคุณด้วย”

        เอ่ยจบเธอหมุนตัวกลับเข้าไปในห้องนอนก่อนจะนำถุงสองใบที่วางอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือออกมาพร้อมยกแขนขึ้นเพื่อแสดงให้เมิ่งเถียนเฟินได้เห็น

        “อันนี้ให้พวกคุณค่ะ”

        เมิ่งเถียนเฟิน : …

        ด้านนอกมีเสียงฝีเท้าดังคาดว่าคงได้เวลาที่ซูเจี้ยนจวินกลับจากทุ่งนาเปิดประตูเข้ามาภาพเหตุการณ์ที่ต้อนรับเขาคือทั้งสองฝ่ายที่กำลังยืนหันหน้าเข้าหากันอยู่ในบ้าน

        เกิดอะไรขึ้นหรือ

        จากนั้นไม่นานเขาก็ได้รับรู้ต้นสายปลายเหตุจากการบอกเล่าของเมิ่งเถียนเฟินและการแสดงท่าทีตอบกลับในแบบเดียวกัน

        เขามองมือของซูอินที่หิ้วของก็ได้แต่ขมวดคิ้ว

        ถึงแม้เขาจะไม่ได้พูดสักคำ แต่มันแสดงความหมายออกมาอย่างชัดเจน

        เมิ่งเถียนเฟินเห็นคนที่คิดเหมือนกันก็มีความมั่นใจมากขึ้นที่จะพูดเรื่องนี้ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “อินอิน กว่าจะได้เงินมาไม่ใช่เรื่องง่าย ตั้งใจเก็บไว้ซื้อหนังสือเรียนปากกา รวมไปถึงสมุดเถอะ”

        ซูเจี้ยนจวินพยักหน้าเห็นด้วย

        ซูอินรู้สึกหดหู่ใจไม่น้อย เธอตั้งใจซื้อของขวัญมาให้แต่ทำไมกลับถูกสั่งสอนแบบนี้ล่ะ

        ทว่าเธอก็เข้าใจความหมายของสองสามีภรรยาตระกูลซู พวกเขาสงสารเธอไม่อยากให้สิ้นเปลืองเงินทอง

        จริงๆ เลย…

        เธอรู้สึกประทับใจ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะอธิบาย “ทั้งหมดล้วนแต่เป็นของที่มีประโยชน์พวกคุณลองดูสิคะ”

        ซูอินไม่ได้คาดหวังให้พวกเขาแกะของเหล่านี้ด้วยตนเองเธอหยิบของในถุงออกมา ผ้าพันคอหนึ่งผืน ยังมีกล่องอีกหนึ่งใบในนั้นมีเข็มขัดผู้ชายหนึ่งเส้น

        ผ้าพันคอผืนนั้นทำจากผ้าไหมคุณภาพดีมีสีเหลืองของดอกทานตะวันเป็นสีหลัก วาดตกแต่งลวดลายด้วยฝีมือหัตถกรรมที่สวยงามถึงแม้สีสันจะโดดเด่น แต่ลวดลายบนนั้นไม่ฉูดฉาด ทำให้คนที่เห็นสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่ดีส่วนเข็มขัดซูอินไม่ค่อยเข้าใจเรื่องการซื้อของให้ผู้ชายเธอบอกอายุกับรูปร่างลักษณะของซูเจี้ยนจวินแล้วจึงเลือกซื้อตามที่พนักงานให้คำแนะนำ

        ถึงแม้เธอจะไม่ได้รู้สึกผูกพันกับสองสามีภรรยาตระกูลซูอย่างไรก็ตามพวกเขาได้ให้กำเนิดและมอบชีวิตให้เธอด้วยเหตุนี้ซูอินจึงเลือกซื้อของขวัญโดยไม่ห่วงเรื่องเงินนอกจากของเล่นหุ่นยนต์ทรานส์ฟอร์เมอร์สที่ซื้อมาฝากเด็กชายตัวน้อยของขวัญสองชิ้นนี้ถือว่ามีราคาแพงที่สุด

        แต่เพราะเห็นสองสามีภรรยาตระกูลซูที่สงสารเธอทำให้เธอไม่สามารถบอกราคาที่แท้จริง

        “ของพวกนี้ล้วนแต่ซื้อมาจากร้านแผงลอย ราคาแค่สิบยี่สิบหยวนเองค่ะแม้ว่าพวกมันจะดูมีราคา แต่พอรวมจริงๆ แล้วก็แค่ไม่กี่หยวน”

        สินค้าดีๆ คงโกหกใครไม่ได้โดยเฉพาะสองสามีภรรยาตระกูลซูวัยกลางคนที่ผ่านประสบการณ์ชีวิตมานาน เมื่อผ้าพันคอและเข็มขัดอยู่ในมือก็สัมผัสได้ว่าเป็นไหมและหนังวัวอย่างดีถึงแม้พวกเขาจะไม่เคยสัมผัสของมีราคาแต่ก็พอจะรู้ว่าของพวกนี้ไม่ใช่ของที่วางขายตามแผงลอยแน่ๆ

        แต่บุตรสาวของพวกเขาบอกมาแบบนั้น

        เด็กคนนี้ทำงานด้วยความยากลำบาก ใช้เงินเก็บซื้อข้าวของให้พวกเขาและยังตั้งใจพูดแบบนั้นเพื่อให้พวกเขารู้สึกดี

        สองสามีภรรยาสบตากันต่างฝ่ายต่างมองเห็นอารมณ์ความรู้สึกจากแววตาของกันและกัน

        “ครั้งนี้ช่างมันเถอะ แต่หลังจากนี้อย่าใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายอีกลูกไม่ได้หาเงินมาได้ง่ายๆ เก็บไว้ให้ตัวเองดีกว่า”

        เมิ่งเถียนเฟินบ่นออกมาอย่างอดไม่ได้แต่ท่าทีของเธอที่ถือผ้าพันคอในยามนี้แสดงออกถึงความสุข