เกิดใหม่ในยุค 80 ขอเป็นภรรยาตัวน้อยผู้มั่งคั่ง [แปลจบแล้ว]

        หวางเจาหวาพูดอย่างหมดแรง “เธอกลับไปเถอะ”

        ฮั่วเสี่ยวเหวินคิดไม่ถึงว่าหล่อนจะพูดเช่นนี้ หล่อนไม่ถือโทษโกรธเธอแล้วหรือ?

        “กระดาษห่อไฟไม่ได้ฉันใด ความจริงก็ไม่อาจปิดบังได้ฉันนั้น เธอมีแต่ต้องไป”

        ฮั่วเสี่ยวเหวินไม่รู้ว่าควรพูดอย่างไร ที่หล่อนใจเย็นแบบนี้เป็นเพราะยกโทษให้เธอแล้วนี่เอง

        “ขอบคุณค่ะ”

        หวางเจาหวาลุกออกไป เสมือนไม่ได้ยินเธออย่างไรอย่างนั้น

        ฮั่วเสี่ยวเหวินไล่ตามไป “ถ้าอย่างนั้นให้ฉันไปตอนนี้เลยหรือว่า?”

        หวางเจาหวาหันกลับมา “ไปตอนนี้? หากเธอไปโดยไม่มีสาเหตุ คิดว่าเสวียเหวินจะไม่สงสัยหรือ?”

        จากนั้นหล่อนก็ถอนหายใจ เสียงพูดฟังดูอ่อนแรง “ฉันจะหาโอกาสส่งเธอกลับไปอย่างถูกจังหวะ ที่วันนี้ฉันคุยด้วยเพราะอยากให้เธอเตรียมใจไว้ ถึงเวลาจะได้ให้ความร่วมมือ”

        ฮั่วเสี่ยวเหวินดีใจไปทั้งวัน อีกไม่นานก็จะได้ไปจากที่นี่แล้ว เธอจะได้กลับไปอยู่กับจางเจียหมิงอีกครั้งเสียที

        ผ่านไปอีกห้าวัน

        หลังจากทานมื้อเช้าเสร็จหยางเสวียเหวินทำท่าจะออกจากบ้าน หวางเจาหวาจึงทนไม่ไหวอีกต่อไป “คุณจะเล่นไพ่ไปตลอดชีวิตเลยหรือ?”

        ตอนแรกหยางเสวียเหวินตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม แต่ไม่รู้ว่าต่อมาทั้งคู่ลงเอยด้วยการทะเลาะกันได้อย่างไร

        หวางเจาหวาโยงประเด็นมาที่ฮั่วเสี่ยวเหวินได้ถูกจังหวะมาก “คิดว่าฉันไม่รู้หรือว่าคุณเคยทำอะไรมา? บังคับให้ลูกสาวคนอื่นมาเป็นลูกสะใภ้ของตัวเอง คุณยังมีจิตสำนึกเหลืออยู่บ้างหรือไม่?”

        หยางเสวียเหวินหน้าแดง เขายิ่งรู้สึกโมโหมากขึ้นไปอีกเมื่อพูดถึงฮั่วเสี่ยวเหวิน เขาทำท่าจะเดินไปฟาดเธอ “หากไม่ใช่เพราะนังตัวซวยนี่ ซวี่เอ๋อร์คงไม่ตาย”

        ฮั่วเสี่ยวเหวินหน้าซีด เธอยังจำเรื่องเมื่อครั้งก่อนได้เป็นอย่างดี หยางเสวียเหวินมือหนักมาก ฟาดเธอเกือบตาย

        ฮั่วเสี่ยวเหวินรีบหนีไปหลบด้านหลังของหวางเจาหวาอย่างลนลาน แต่หยางเสวียเหวินก็ยังคงไม่ลดละ เขาตีภรรยาไม่ได้ แต่จะฟาดนังเด็กนี่ไม่ได้เลยเชียวหรือ?

        หวางเจาหวาพยายามปกป้องเธอสุดกำลัง ปากบอกว่า คุณเก่งแต่ระบายอารมณ์กับเด็ก คุณเก่งแค่ด้านนี้แหละ

        โดนภรรยาพูดเช่นนี้ใส่ หยางเสวียเหวินทั้งรู้สึกอับอายและโมโห เขาทำท่าจะกระชากประตูออกไป หวางเจาหวาจึงเอ่ยกับฮั่วเสี่ยวเหวินว่า “ยังไม่รู้อีกหรือว่าบ้านนี้ไม่ต้อนรับเธอ? ยังไม่รีบไปอีก”

        หล่อนจงใจพูดเสียงดังเพื่อให้แน่ใจว่าหยางเสวียเหวินจะได้ยิน

        เป็นไปตามที่หล่อนคาด หยางเสวียเหวินได้ยินอย่างชัดเจน ทว่าเรื่องราวกลับไม่ได้เป็นไปตามที่หล่อนคิด

        หยางเสวียเหวินหันหน้ากลับมา “ปล่อยให้เธอไปทั้งอย่างนี้ดูจะง่ายไปหน่อย”

        “ถ้าอย่างนั้นจะเอาอย่างไร?” ฮั่วเสี่ยวเหวินหลุดปาก

        หยางเสวียเหวินพูดโดยไม่หันกลับมาอีก “เธอจะรู้เองเมื่อถึงเวลา” คงเพราะมีนัดเล่นพนันเขาจึงไม่อยากมามัวเสียเวลากับเรื่องพวกนี้

        หลังจากมั่นใจแล้วว่าหยางเสวียเหวินเดินห่างไปไกลแล้ว หวางเจาหวาก็ถอนหายใจออกมา “เธอไปได้แล้ว แต่วันหน้าเขาจะไปหาเธอหรือไม่นั้น ฉันไม่กล้ารับประกัน”

        ด้านนอกหิมะยังคงตกอยู่ เกล็ดหิมะโปรยปรายราวกับขนห่านล่องลอยไปทั่วฟ้า

        เวลาเดินเหยียบจะส่งเสียง ‘แซ่ดๆ’ น่าฟังมาก

        ‘หิมะคงจะตกอีกนานน่าดู’ ฮั่วเสี่ยวเหวินคิดในใจ ฤดูหนาวที่มีจางเจียหมิงอยู่ด้วยคาดว่าน่าจะไม่หนาวเหน็บขนาดนั้น

        จางเจียหมิง? ฮั่วเสี่ยวเหวินขยี้ตา เธอมองไม่ผิดเป็นเขาจริงๆ ด้วย

        ฮั่วเสี่ยวเหวินกระโจนเข้าใส่เขาเหมือนกำลังบิน เธอรีบช่วยปัดหิมะออกจากตัวเขา “อากาศหนาวขนาดนี้แต่ไม่ยอมเก็บตัวอยู่ในบ้าน หากไม่สบายขึ้นมาจะทำอย่างไร?”

        จางเจียหมิงหนาวจนหน้าแดง ร่างกายสั่นเทิ้มไปทั้งตัว บางครั้งฮั่วเสี่ยวเหวินก็รู้สึกว่าเขาโตกว่าวัย ขณะที่เด็กคนอื่นรอให้พ่อแม่มอบความรักให้ เขากลับเรียนรู้ที่จะดูแลตัวเองได้แล้ว

        แต่บางครั้งเธอก็รู้สึกว่าเขาทึ่มมาก ไม่รู้จักถนอมตัวเองเลยสักนิด ครั้งก่อนสู้ตายกับฮั่วต้าซานเพื่อช่วยเธอ ส่วนครั้งนี้ก็ฝ่าพายุหิมะเพื่อมารอเธอ

        “พี่บอกแล้วว่าจะมาอยู่เป็นเพื่อนจนกว่าเธอจะยอมกลับไปด้วย”

        เขาพูดอย่างจริงจัง ไม่รู้สึกแม้แต่น้อยว่าตัวเองโง่ขนาดไหน

        เมื่อได้ยินว่าฮั่วเสี่ยวเหวินยอมกลับไป จางเจียหมิงก็เกือบกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ

        บ้านของจางเจียหมิงยังคงเย็นยะเยียบไม่เปลี่ยน ทว่าที่นี่กลับมอบความรู้สึกสบายใจให้

        จางเจียหมิงยังคงเหมือนเดิม เขาไม่กล้าไปขอยืมเสบียงจากจางต้ากั๋ว ที่บ้านจึงแทบไม่มีอะไรกินอยู่แล้ว

        หลังจากฟังความเห็นของฮั่วเสี่ยวเหวิน เขาจึงตามเธอออกจากบ้านหลังจากกินมื้อเช้าในวันต่อมา

        เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็เห็นเงาร่างค่อมเตี้ยกำลังเดินเข้ามา หลังจากเห็นว่าเป็นยายแก่ฮั่ว ทั้งสองก็ค่อยๆ เดินจากไปทันทีโดยไม่จำเป็นต้องพูดอะไร สำหรับยายแก่เจ้าเล่ห์คนนี้ ทั้งสองรู้สึกดีด้วยไม่ลงจริงๆ

        แต่ไม่ทันแล้ว ยายแก่ฮั่วได้เดินเข้ามาหาพวกเขาแล้ว “เสี่ยวเหวิน เธอกลับมาแล้วหรือ?”

        ฮั่วเสี่ยวเหวินไม่เข้าใจ ตอนที่กลับไปวันนั้นหล่อนยังกัดฟันพูดกับเธอว่า ‘คอยดูเถอะ’ อยู่เลย เหตุใดวันนี้จึงเข้ามาทักทายกันอีก?

        “มีธุระอะไร?” ฮั่วเสี่ยวเหวินมุ่งเข้าประเด็นหลัก

        ยายแก่ฮั่วมองไปที่เธอ ส่วนเธอก็มองไปที่ยายแก่ฮั่วกลับ ผิวหน้าของยายแก่ฮั่วนั้นหย่อนคล้อย แววตาหมองหม่น หล่อนแก่แล้วจริงๆ

        เห็นอีกฝ่ายเป็นเช่นนี้ฮั่วเสี่ยวเหวินใจร้ายไม่ค่อยลง การที่หญิงชราเช่นหล่อนต้องอยู่เพียงลำพังไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

        “เสี่ยวเหวิน เธอไปไหนมา?” ยายแก่ฮั่วถามอีกครั้ง

        “ไปเที่ยวบ้านคุณลุงมา”

        ฮั่วเสี่ยวเหวินไม่ได้มีเจตนาปิดบัง แต่เรื่องที่เธอไปอยู่ที่บ้านของหยางเสวียเหวินนั้นอธิบายยากจริงๆ จะให้บอกว่าตัวเองถูกรับไปเป็นเจ้าสาวเด็กก็ไม่ใช่

        คุยกันอีกไม่กี่ประโยคยายแก่ฮั่วก็จากไป ฮั่วเสี่ยวเหวินรู้สึกไม่สบายใจ หล่อนมาเพื่อคุยกับเธอเท่านั้นเองหรือ?

        ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเธออยู่ในจุดที่แตกหักกันแล้ว เป็นยิ่งเสียกว่าคนแปลกหน้า และยิ่งไม่ต้องพูดถึงการคุยกัน

        “พี่เจียหมิง พวกเราแอบตามไปดูกันเถอะ หล่อนต้องมีแผนร้ายอะไรอีกแน่” ฮั่วเสี่ยวเหวินเสนอ

        จางเจียหมิงไม่คัดค้าน หลังจากที่ฮั่วเสี่ยวเหวินกลับมาครั้งนี้เขาแทบจะเชื่อฟังเธอทุกอย่าง

        จะไปขอยืมเสบียงจากจางต้ากั๋วเขาก็ไม่คัดค้าน รวมถึงครั้งนี้เช่นกัน

        “หล่อนไปทำอะไรที่บ้านของเจ้าเป๋สามขา?” เห็นยายแก่ฮั่วเดินเข้าบ้านของเจ้าเป๋สามขา จางเจียหมิงจึงถามด้วยความสงสัย ดวงตาของเขามองไปทางนั้นอย่างไม่ละสายตา

        “หล่อนคงไม่ได้ขายฉันเป็นเจ้าสาวเด็กของเจ้าเป๋สามขากระมัง”

        ฮั่วเสี่ยวเหวินหัวเราะอย่างขมขื่น ยายแก่ฮั่วอยากขายเธอแลกเป็นเงินเสียขนาดนั้น ส่วนเจ้าเป๋สามขาก็อยากซื้อตัวเธอ พวกเขาอาจจะร่วมมือกันก็เป็นไปได้

        “เสี่ยวเหวิน พี่จะปกป้องเธอเอง ถ้าเจ้าเป๋สามขากล้ามาพี่จะฟาดขาอีกข้างของเขาให้หัก”

        ฮั่วเสี่ยวเหวินผิดหวังกับท่าทีของเขา นอกจากการใช้กำลังแล้วพี่ไม่มีวิธีอื่นแล้วหรือ?

        “พี่เจียหมิง พี่ช่วยเป็นผู้ใหญ่หน่อยได้ไหม วิธีนี้แก้ปัญหาได้หรือ?”

        จางเจียหมิงนิ่งไป เป็นความจริงที่เขาไม่มีวิธีอื่น

        “ถ้าอย่างนั้นจะให้ทำอย่างไร?”

        ฮั่วเสี่ยวเหวินส่ายหน้า ตอนนี้ยังไม่มีวิธีอะไรทั้งนั้นแต่เธอเตือนเขาว่า “เอาเป็นว่าอย่าทำร้ายจนบาดเจ็บก็พอ”

        จางเจียหมิงพยักหน้า ทว่าฮั่วเสี่ยวเหวินไม่วางใจนัก เพราะเขารับปากแบบขอไปที

        ทั้งสองมองว่าการไปยืมเสบียงจากจางต้ากั๋วสำคัญที่สุด เรื่องอื่นไว้ค่อยๆ คิดทีหลัง