เตรียมตัว
"เฮ้ย !!! เอ็งทำได้ยังไง"บรรพชนเซียนกล่าวอย่างใ
"ข้าทำอะไรรึ ท่านบรรพชนเซียน"ศิรเอ่ยขึ้นอย่างสงสัย
เขาไม่รู้เลยว่าการรวบรวมฟ้าดินนั่นเป็การฝึกฝนแรกของขั้นต้น การฝึกนั้น ขั้นแรกเริ่มต้องสร้างกล้ามเนื้อั้แ่ขั้นต่ำถึงสูงสุด ถึงจะฝึกรวบรวมิญญาฟ้าดินได้ แต่ศิรอยู่ขั้นกลางของขั้นแรกเริ่มก็รวบรวมิญญาได้แล้ว
'นี่มันอะไรกัน ข้าที่ถือว่าเป็อัจฉริยะกว่าจะฝึกรวบรวมิญญาได้ก็ขั้นสูงแล้ว ตอนนั้นข้าอ้อนวอนอาจารย์แทบตายกว่าจะได้ได้ฝึก!!! แล้วไอ้เด็กนี่? แค่ขั้นกลางของแรกเริ่ม? ไม่มีใครสอน ยังทำได้ขนาดนี้? บลาๆๆๆๆ...' บรรพชนเซียนกล่าวยืดยาวอย่างอิจฉาตาร้อน
"นี่? ท่านจะเงียบไม่ตอบข้าอีกนานไหม"ศิรถามขึ้น
“ข้ากำลังใช้ความคิดอยู่”บรรพชนเซียนลองคิดวิเคราะห์แล้วกล่าวออกมาว่า”ไอ้หนู เอ็งลองคิดดูสิ ถ้าเราเกิดใหม่ทำไมเราไม่กลับไปเป็เด็กแรกเกิด ทำไมเราถึงมาอยู่ในร่างนี้?”บรรพชนเซียนเอ่ยถาม
“ผมก็ไม่รู่สิท่าน”ศิรกล่าวแล้วออกความเห็นว่า”หรือจะเป็เพราะหลุมนั่นไม่ใช่หลุมแห่งการเกิดใหม่”
อืมมมม
“อาจจะใช่…!!!“บรรพชนเซียนตอบ
“เมื่อกี้ข้าได้ตรวจดูร่างกายของเด็กคนนี้แล้วข้…..”ก่อนที่บรรพชนเซียนจะพูด ศิรก็ได้ขัดขึ้นมาว่า
“หยุดๆๆๆ..!!! หยุดก่อนท่าน เราต้องมาเปลี่ยนคำพูดกันใหม่ ต่อไปนี้ ข้าคือศิร ร่างนี้ก็เป็ร่างของข้า”ศิรกล่าวด้วยใบหน้าเยาะเย้ย
ถ้าใครมาเห็นเหตุการตอนนี้คงจะคิดว่าศิรเป็คนสติไม่ดี คุยกับตัวเองแล้วทำหน้าตาเย้ยหยั่นให้กำแพง
“เออๆๆ”บรรพชนเซียนตอบอย่างเอือมละอาแล้วพูดต่อว่า”ข้าได้ตรวจร่างของเอ็งดูแล้ว ข้าััได้ว่าร่างกายนี้โดนยาพิษฆ่าชีวิตไป..!!!!!!”บรรพชนเซียนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เข้มงวด
“ท่านคิดเช่นนั้นหรือ”ศิรใ”ถ้าเป็เช่นนั้นข้าว่าเราควรเก็บตัวบ่มเพาะอยู่ในนี้ก่อนสักพัก รอให้ข้าบรรลุขั้นก่อเกิดแล้วเราค่อยออกไปดีไหม?” ศิรกล่าวถาม
“งั้นก็เอาตามนั้น”บรรพชนตอบสั้นๆ ได้ใจความ
ทันใดนั้นเอง
ปั้ง!!!!! (เสียงเปิดประตูแรง)
ชายวัยกลางคนวิ่งเข้าห้องของศิรทั้งน้ำตาที่ไหลเป็สาย "ศิรลูกพ่อออออออ หือๆๆๆๆๆ!!!" ชายวัยกลางคนะโมาแต่ไกล
"เ้าฟื้นแล้วๆๆๆๆๆๆๆ"คำนี้พูดซ้ำและกอดลูกชายลงเตียงนอนไป (จินตนาการเวลากอดหมอนข้าง พระเอกเป็หมอนข้าง)
หือออออ
อาาาาาาาา
"ลูกข้าฟื้นแล้ว ข้านึกว่าต้องเสียเ้าไปแล้วววววว"ศิป้าหลิงร้องไห้พร้อมกอดศิรไว้แน่น
ศิป้าหลิงรักศิรอย่างกับไข่ในหิน เขาตามใจลูกชายคนนี้ทุกอย่าง ไม่ว่าจะเื่อะไรก็ตาม จนทำให้ศิรเสียคน
"เอิ่มม? ท่านพ่อ ข้าหายใจไม่ออก ท่านควรปล่อยข้าก่อนไหม"ศิรกล่าว
อ๊ะ..!!!!
"ข้าขอโทษ เ้าเป็ไงบ้าง? อาการดีขึ้นแล้วใช่ไหม?"ศิป้าหลิงถามด้วยความห่วงใย
===>> ่เวลาแห่งความสุขดำเนินต่อไปหลังจากที่ศิรฟื้น ศิรได้แกล้งเป็คนป่วยตามที่บรรพชนเซียนได้แนะนำ และได้ทำการบ่มเพาะอยุ่ในห้องไม่ได้ออกไปไหน เพื่อเตรียมตัวออกไปผจญภัย ระหว่างนั้นทั้งศิป้าหลิง และไป่อันได้เข้ามาดูและอาการของศิรเรื่อยๆ
ภายนอก
หลังจากศิรฟื้นแล้ว ศิป้าหลิงก็ได้ประกาศยกเลิกการตามหาหมอและข่าวการฟื้นของศิรได้กระจายออกไปเป็วงกว้าง
“อะไรนะ มันยังไม่ตายอีกรึ”เสียงชายวัย 16-18 กล่าวอย่างเดือดดาด “ตายยากตายเย็นจริงๆนะแก ศิร..!!!”
6 เดือนผ่านไป (ไวเหมือนโกหก)
ตึก
ปัก
ปังงงง
เสียงของการเลื่อนขั้นดังขึ้นภายในห้องของศิร
317
