ซินเย่วไม่ได้พาเด็กทั้งสองกลับบ้านทันที แต่พามาที่บ้านของบิดานางที่ท้ายหมู่บ้าน ซีซีและซีหลางทำเพียงเดินตามไม่เอ่ยถามใดใด เพราะกลัวจะทำให้ซินเย่วไม่พอใจ ภายในใจเด็กทั้งทั้งสองยังคงตื่นตระหนกจากเหตุการณ์ที่ผ่านมา
ซีซีไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันที่พี่สะใภ้ใหญ่จะแสดงตัวปกป้องนางขนาดนี้ ซีซีได้แต่คิดและเก็บความรู้สึกสงสัยไว้ในใจ พลางคิดว่าจะดีแค่ไหนกันนะถ้าพี่สะใภ้ใหญ่ดีกับนางใส่ใจและปกป้องนางอย่างวันนี้
ความเงียบเข้าปกคลุมทั้งสาม บรรยากาศอึดอัดเล็กน้อย เย่ซินเย่วที่เดินนำอยู่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไรกับบรรยากาศนี้ดี เด็กพวกนี้ยังไม่คุ้นชินกับนาง รวมทั้งพฤติกรรมของร่างก่อนที่เคยทำไว้ จะเกิดบรรยากาศแบบนี้ขึ้นก็ไม่แปลก
ในที่สุดก็เดินมาถึงบ้านตระกูลเย่ท้ายหมู่บ้าน
“ท่านพ่อ อยู่หรือไม่เ้าค่ะ ท่านพ่อ”
ซินเย่วที่เดินมาหยุดยืนที่หน้าประตู ก็ส่งเสียงเรียกบิดาของนาง ไม่นานชายชราท่าทางใจดีก็เดินมาเปิดประตูให้
เฒ่าเย่เมื่อเปิดประตูออกเห็นเป็บุตรสาวก็เกิดสงสัย เมื่อกลางวันภรรยาเขาเพิ่งไปบ้านลูกสาวไม่ใช่หรือ เหตุใดลูกสาวเขาจึงมาอยู่ที่นี่
“เย่วเย่ว มีอะไรหรือเปล่า เข้ามาในบ้านก่อนสิ” พูดจบชายชราก็เดินไปจับแขนของบุตรสาวที่รักเดินมานั่งที่แคร่ไม้ไผ่กลางบ้าน
ซินเย่วที่เดินเข้ามาก็ใช้สายตากวาดมองไปรอบรอบ บ้านนี้เป็บ้านดิน 3 ห้องนอน ขนาดกลาง สภาพบ้านค่อนข้างไปทางเก่ามากแล้ว แต่ได้รับการซ่อมแซมจึงดูแข็งแรงอยู่มาก รอบบ้านมีต้นไม้ใหญ่ปลูกอยู่เพื่อให้ร่มเงาทำให้ในบ้านดูร่มรื่น ทั้งยังได้กลิ่นสมุนไพรจางจาง จากสมุนไพรที่ตากอยู่ภายในบ้าน
“ท่านพ่อช่วยดูอาการกับทำแผลให้เด็กสองคนนี้หน่อย”
ซินเย่วเอ่ยจุดประสงค์ของตนเองทันทีที่นั่งลงบนแคร่ เด็กทั้งสองที่ถูกพูดถึงสะดุ้งใไม่คิดว่าที่พี่สะใภ้ใหญ่พาเดินมาที่นี่เพราะพาพวกเขามาทำแผล ตอนแรกคิดว่านางเดินมาเล่นที่บ้านเก่านางเพียงเท่านั้น
“ได้สิ มาซีซี ซีหลาง มาให้ตาเฒ่าคนนี้ดูหน่อย” เฒ่าเย่กวักมือเรียกเด็กชายหญิงที่ตอนนี้ยังยืนอยู่ด้านหลังของบุตรสาวตนไม่ไปไหน
ซีหลางที่ได้ยินเสียงเรียกก็ขยับตัวจูงซีซีที่ยังยืนนิ่งมาให้เฒ่าเย่ตรวจดูอาการ
“อืมมมม…ซีซีไม่มีปัญหาอะไรนะเย่วเย่ว มีแค่รอยแดงที่ดูชัดเจนสักหน่อยแต่อีกสักพักก็หาย ส่วนแผลถลอกเดี๋ยวพ่อจะให้ยาทาแผลไป ไม่นานก็หาย”
เฒ่าเย่เมื่อตรวจดูซีซีเสร็จก็แจ้งกับบุตรสาวทันที เพราะเห็นร่องรอยกังวลในแววตาของลูกสาว เมื่อตรวจซีซีเสร็จก็หันไปตรวจซีหลางต่อ ร่างกายของซีหลางดูเหมือนจะหนักกว่าซีซีอยู่มาก ทั้งปากที่แตก แก้มที่บวมปูดขึ้น แผลถลอกตามแขนขาอีกมากมาย แผลเล็กใหญ่กระจายอยูทั่วตามตัว
“ซีหลางหนักเอาการอยู่ คงต้องทำแผลหายจุด ทั้งต้องกินยาแก้ช้ำในด้วย เดี๋ยวพ่อทำแผลแล้วก็จัดยาให้ เ้าไม่ต้องกังวลนะ”
เฒ่าเย่เอ่ยปลอบใจทั้งยังเดินพาเด็กชายเข้าไปในห้องยาเพื่อทำแผล
ซินเย่วที่นั่งรออยู่ด้านนอกกับซีซี ก็เหลือบมองนางเล็กน้อย ขี้กลัวจังเลยนะยังหยั่งกับกระต่ายแน่ะ ถ้าถามว่าทำไมนางจึงไม่ทำแผลให้เด็กทั้งสองเองก็เพราะนางไม่แน่ใจว่านางจะสามารถควบคุมแรงทำแผลให้เด็กน้อยได้หรือเปล่า ถ้าควบคุมไม่ได้เด็กน้อยอาจจะาเ็มากขึ้น การพามาหาพ่อนางที่เป็หมอเป็วิธีการที่ดีและปลอดภัยที่สุดสำหรับเด็กทั้งสอง
แรงเยอะมันก็ดีอยู่หรอกนะ แต่ควบคุมแรงนี่แหละที่ยากคงต้องหาเวลาฝึกซ้อมควบคุมแรงและขีดจำกัดของร่างกายนี้ดู การควบคุมแรงไม่ได้แบบนี้ทำให้นางใช้ชีวิตลำบากนัก
รอครบหนึ่งก้านธูปซีหลางก็เดินออกมาพร้อมชายชรา ในมือถือห่อยาของเขาและน้องสาวเอาไว้
“พ่อจะคิดค่ารักษากับค่ายาเท่าไรเ้าค่ะ” ชายชราที่ได้ยินก็มองลูกสาวอย่างแปลกใจ ปกติลูกสาวของเขาไม่เคยสนใจเื่พวกนี้ อยากได้อะไรนางก็หยิบไปเลย ไม่สนใจว่าเขาสองสามีภรรยาจะยินยอมหรือไม่ แต่พวกเขาสองคนก็ไม่เคยถือสาเพราะนางเป็ลูกคนเดียวของพวกเขา
“ไม่ต้องหรอกเย่วเย่ว เื่แค่นี้เอง”
ชายชราตอบกลับพร้อมยิ้มกว้าง ลูกของเขานางโตแล้วสินะ ั้แ่มีลูกเย่วเย่วก็เหมือนจะดีขึ้น ทั้งลักษณะท่าทางที่ดูนิ่งกว่าเดิม ไม่ใจร้อน เอะอะ โวยวายตลอดเวลาดั่งเก่าก่อน
“ขอบคุณเ้าค่ะ ไว้วันหลังข้าจะมาเยี่ยมใหม่นะเ้าค่ะ”
ซินเย่วที่ได้ยินก็ไม่คิดปฎิเสธน้ำใจของพ่อนาง จะปฎิเสธได้อย่างไรตอนนี้นางไม่มีเงินมากมาย ไว้นางค่อยหาซื้อไข่ไก่จากชาวบ้านมาให้พ่อแม่แทนค่ารักษาก็แล้วกัน
ซีซีกับซีหลางที่ยืนอยู่ก็ขอบคุณเฒ่าเย่อย่างพร้อมเพรียง
“ข้ากลับก่อนนะเ้าค่ะ”
ซินเย่วกับเด็กทั้งสองก็เดินออกไปทันที มุ่งตรงกลับบ้านของนาง ไม่รู้ว่าตอนนี้เล่เล่อกับเฉินเฉินจะหิวนมหรือยัง
เสียงเปิดประตูดังขึ้น เฉินเสี่ยวเหมยที่เพิ่งกล่อมให้หลานน้อยทั้งสองหลับลงได้ ก็หันมองเมื่อไม่เห็นลูกสาวมีาแอะไรกลับบ้านมาก็โล่งใจ ตอนนางออกไปดูดุดันเพียงนั้นกลัวนางจะไปตบตีกับใครจนได้าแกลับมา เฉินเสี่ยวเหมยไม่รู้เลยว่าสิ่งที่นางกลัวเป็ความจริงลูกสาวของนางไปต่อยตีกับคนอื่นมาแล้ว แต่เป็คนอื่นที่เจ็บหนักไม่ใช่นาง
“เย่วเย่วกลับมาแล้วเหรอ เฉินเฉินกับเล่อเล่อเพิ่งหลับไป”
“ขอบคุณเ้าค่ะ ท่านแม่ที่ดูแลให้” เย่วเย่วตอบกลับพลางเดินไปสำรวจลูกลูกของนาง ให้ตายเถอะไม่มีอะไรเยียวยาจิตใจได้ดีไปกว่าลูกลูกของนางจริงจริง
“ไม่เป็ไรหรอก แล้วนี่มันเื่อะไรกันลูก ทำไมซีซีกับอาหลางถึงาเ็” หญิงชราเอ่ยถามเมื่อสังเกตเห็นเด็กทั้งสอง าแตามตัวนับว่าเด่นชัดนัก
ซินเย่วเล่าเื่ราวทั้งหมดให้กับมารดาฟัง เมื่อหญิงชราฟังเื่ราวจากซินเย่วจบก็โกธรแค้นขึ้นมา ดีว่าลูกสาวนางจัดการหมดแล้วไม่อย่างนั้นนางนี้แหละจะไปเอาเื่บ้านหูให้ถึงที่สุด คิดขายเด็กบ้านคนอื่นยังไม่พอ ยังคิดจะใส่ร้ายป้ายสีให้ลูกสาวนางรับผิดชอบอีก
“ท่านแม่อย่าโกธรอีกเลยเ้าค่ะ มันไม่ดีต่อสุขภาพ” ซินเย่วเอ่ยเตือน มารดานางไม่จำเป็ต้องคิดมากกับเื่พวกนี้หรอก
“ได้ แม่จะไม่โกธร งั้นแม่กลับก่อนนะเย่วเย่ว ป่านนี้ตาเฒ่าคงรอแม่กลับไปกินข้าวเย็นแล้ว”
เมื่อร่ำลาลูกสาวเสร็จก็เดินออกจากบ้าน มุ่งตรงกลับบ้านตนเองทันที
“พี่สะใภ้ใหญ่ขอรับ นี่เป็เงินเก็บของข้า ขอบคุณที่ช่วยซีซีไว้ขอรับ” หลิงซีหลางที่เมื่อกลับเข้าไปในห้อง เพื่อนำเงินที่ซุกซ่อนไว้จากการทำงานเล็กน้อยของตนมามอบให้เย่ซินเย่ว
ซินเย่วมองเด็กชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า ในมือมีเงินอยู่ประมาณ 30 อีแปะ ซึ่งถือว่ามากสำหรับเด็กน้อยอายุเท่านี้ เด็กอายุเท่านี้ก็ต้องทำงานแล้ว ในยุคของนางเด็กในวัยนี้ควรวิ่งเล่นกับเพื่อน เื่เครียดมากที่สุดก็คงเป็การเรียนแท้ๆ
“เก็บไว้เถอะ ข้าไม่เอาหรอก พวกเ้าไปอาบน้ำให้สะอาดเสีย สกปรกเช่นนี้ใช้ได้ที่ไหน” พูดจบก็เดินหนีทันที เพราะกลัวหลิงซีหลางจะดึงดันเอาเงินให้นาง
ซีซีกับซีหลาง มองหน้ากันแล้วเดินไปอาบน้ำทันที พวกเขาสกปรกมากจริงจริง ผมยุ่งเหยิง ใบหน้าเปื้อนคราบเดินทราย เสื้อผ้าที่ย่ำแย่อยู่แล้วก็ย่ำแย่ลงไปอีก คงต้องได้เย็บประชุนขนานใหญ่ ขนาดรองเท้ายังมีรูขาดเพิ่มขึ้น
เย่ซินเย่วที่เดินหนีเด็กน้อยทั้งสองเข้าครัวมา ก็เจอเื่น่าใเื่ใหม่ เหตุใดครัวจึงโล่งขนาดนี้มองก่อผักเหี่ยวที่วางอยู่บนโต๊ะก็ยิ่งรันทดใจ นี่มันเก็บมานานเท่าใดแล้วกันทำไมมันเหี่ยวได้ขนาดนี้ ยิ่งเดินไปดูถังข้าวสารก็ปวดใจหนักกว่าเดิม ไม่มีข้าวเลยสักเม็ดเดียว
ด้วยความสงสัยจึงเดินไปเปิดหม้อที่อยู่ในครัวดูก็พบผักต้มอยู่ครึ่งหม้อ หลิงซีซีกับหลิงซีหลางใช้ชีวิตอยู่กันอย่างไร ทำไมกินแต่ผัก ตอนนางอยู่ไฟอย่างน้อยก็มีข้าวให้กิน แต่ทำไมในครัวถึงเป็เช่นนี้
หลิงซีซีที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้ว เห็นพี่สะใภ้ใหญ่อยู่ในครัวก็รีบเดินมาหาทันที
“พี่สะใภ้ใหญ่หิวหรือเ้าค่ะ เดี๋ยวข้าทำอาหารให้กิน” หลิงซีซีเอ่ยขึ้น เตรียมตัวนำผักที่ต้มไว้แล้วยกขึ้นเตาอุ่นอีกครั้ง แต่พอเปิดถังข้าวก็หน้าเสียข้าวสารหมดแล้ว นางจะทำยังไงดีเพราะมัวแต่ใกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้า จนลืมไปว่าข้าวสารในบ้านหมด
เงินก้อนสุดท้ายที่เหลืออยู่ของนาง ที่พี่ใหญ่เคยยื่นไว้ให้นางเอามาซื้อข้าวสารเพื่อให้พี่สะใภ้ใหญ่กินตอนอยู่ไฟจนหมดแล้ว
“เฮ้อออ…ซีซีที่บ้านเรากินเป็แต่ผักหรือ”
“เอ่อออ ก็ส่วนใหญ่เ้าค่ะ ผักป่าพวกนี้หาง่ายไม่ต้องเสียเงินซื้อ”
เย่ซินเย่วยืนนิ่งคิดคงเพราะแบบนี้ เด็กทั้งสองคนถึงดูผอมบางนัก กินแต่ผักขนาดข้าวก็คงไม่ค่อยได้กิน ผักนะมันมีประโยชน์แต่แบบนี้พวกเ้าจะไม่ขาดสารอาหารตายหรืออย่างไรให้ตายเถอะ
“แล้วได้กินอย่างอื่นบ้างหรือไม่นอกจากผัก”
“เอ่อ ก็ไม่นะเ้าค่ะ พวกเรากินผักกันเป็ปกติ”
“พวกเ้าจะกินแต่ผักแบบนี้ไม่ได้รู้หรือไม่ เอาเงินนี้ไป ซื้อข้าวกับไข่ไก่กลับมานะ ใช้ให้หมดไม่ต้องเหลือเงินกลับมา” คงต้องซื้อเท่านี้ก่อน เพราะในตัวนางเองก็ไม่มีเงินติดตัวเยอะ
“ดะ…ได้เ้าค่ะ”
หลิงซีซีรีบวิ่งออกไปจากบ้านพร้อมเงิน 50 อีแปะในมือ ไม่คิดว่าพี่สะใภ้ใหญ่จะให้เงินมาเยอะขนาดนี้ ข้าวชั่งละ 10 อีแปะ ไข่ไก่ฟองละ 1 อีแปะ นางจะซื้อข้าวสัก 4 ชั่ง ไข่ไก่อีก 10 ฟอง แค่นี้ก็กินได้หลายวันแล้ว
เย่ซินเย่วที่เห็นหลิงซีซียิ้มกว้างเดินออกจากบ้านไป ก็เดินสำรวจรอบบ้านอีกครั้งพบรอยผุพังในบ้านหลายจุด ทั้งหลังบ้านที่ควรมีผักปลูกอยู่ ก็กลายเป็ที่รกร้าง เล้าไก่นั่นอีกใกล้พังแหล่ไม่พังแหล่ เฮ้ออออ…ปวดหัวทำไมมันมีแต่ของต้องซ่อมกันนะ เย่ซินเย่วเดินต่อจนมาถึงหน้าห้องเก็บฟืนที่ว่างเปล่า เหลือฟืนอยู่เพียงเล็กน้อย ก็เหลือบไปเห็นหลิงซีหลางที่เดินหาบน้ำกลับมาบ้าน เพื่อเติมใส่โอ่งให้เต็ม
ให้ตายเถอะเด็กตัวแค่นั้น เย่ซินเย่วที่กำลังจะเดินไปช่วยหลิงซีหลาง ก็ต้องหยุดลงเพราะได้ยินเสียงลูกน้อยร้องขึ้น เย่ซินเย่วเปลี่ยนทิศทางเดินทันที ลูกของนางตื่นแล้วนางต้องกลับไปดู
“ว่าไงตัวน้อยตื่นแล้วหรือ หิวนมหรือไม่ฮืมมมม” เด็กน้อยเมื่อเห็นแม่ก็หยุดร้องหันมองตาแป่วทันที
เย่ซินเย่วอุ้มเล่อเล่อขึ้นมาแนบอก อีกมือนึงก็เล่นกับเฉินเฉินที่นอนมองมือของมารดาอย่างใจจดใจจ่อ มือน้อยขยับตามมือของมารดาอย่างสนุกสนาน เย่ซินเย่วยิ้มตามการกระทำของลูกน้อย น่ารักจริงจริงเลย คนที่ไม่เคยมีลูกมาก่อนยิ่งเห็นแบบนี้ยิ่งตกหลุมรักเด็กน้อย
“แม่สัญญากับพวกเ้า ว่าชีวิตพวกเราจะดีขึ้น”
ซินเย่ว : มีอะไรในบ้านที่ไม่พังบ้างตอบที
4K
![นักบินคนนั้นคือเด็กปี1คลาสฉัน [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1775039493_1213146.webp)