นิกาย์กว้างใหญ่เทือกเขากว้างใหญ่์ทั้งหมด และภายในนิกายมีพระราชวังสิบแปดแห่ง อย่างไรก็ตาม เหนือพระราชวังทั้งสิบแปดแห่งนี้คือวัง์อันกว้างใหญ่ที่เ้านิกายอาศัยอยู่
สาวกของนิกาย์กว้างใหญ่จะฝึกฝนภายใต้ผู้าุโหลายคนในพระราชวังทั้งสิบแปดแห่ง แต่วัง์กว้างใหญ่นั้นแตกต่างออกไป
ไม่มีศิษย์ชั้นยอดหรือศิษย์หลักในวัง์กว้างใหญ่ อนุญาตให้เฉพาะสาวกโดยตรงของเ้าสำนักเท่านั้นที่ได้รับอนุญาต
เมื่อสามสิบปีที่แล้ว กู่ิเฉา เข้ามารับตำแหน่งหัวหน้านิกายคนปัจจุบันของนิกาย์กว้างใหญ่ อย่างไรก็ตาม ตลอดสามสิบปีที่ผ่านมานี้ เขาไม่เคยรับศิษย์คนใดเลย แต่ใครจะคาดคิดได้ว่าวันนี้เขาจะรับ ชูชิงเหอ มาเป็ลูกศิษย์โดยตรงของเขา!
ทุกคนในปัจจุบันต่างตกตะลึง
ศิษย์สายตรงเพียงคนเดียวของเ้าสำนัก!
ช่างเป็เกียรติจริงๆ!
ศิษย์สายตรงของเ้าสำนักยังมีอีกชื่อหนึ่งว่า... ศิษย์หลัก!
ถูกต้อง ศิษย์สายตรงของเ้าสำนักคือหัวหน้าศิษย์ของนิกาย์อันกว้างใหญ่
กู่ิเฉา ไม่เคยรับศิษย์คนไหนมาตลอดสามสิบปีแล้ว แต่วันนี้ ฝักดาบ์อันกว้างใหญ่ของ ชูชิงเหอ ได้เปลี่ยนใจให้ กู่ิเฉา ตั้งใจที่จะส่งต่อมรดกของเขาในฐานะผู้สืบทอด หาก ชูชิงเหอ สามารถรับมรดกของ กู่ิเฉา ได้ อนาคต...
พอทุกคนเงียบ และจ้องมองไปที่ ชูชิงเหอ ในสายตานับพันในขณะนี้ ตราบใดที่ ชูชิงเหอ พยักหน้า เขาจะกลายเป็ศิษย์โดยตรงของเ้าสำนักและะโขึ้นป็นหัวหน้าศิษย์ของนิกาย ในรุ่นนี้!
“ ข้าขอโทษ เ้าสำนัก แต่ข้าไม่สามารถเป็ศิษย์สายตรงของท่านได้”
อะไร?
ทันใดนั้น ทุกคนก็ตกตะลึง รวมถึง กู่ิเฉา ที่มอง ชูชิงเหอ ด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ
เขาปฏิเสธเหรอ?
ชูซิงเหอปฏิเสธจริงหรือ?
เขาปฏิเสธที่จะเป็ศิษย์สายตรงของหัวหน้านิกาย และปฏิเสธโอกาสที่จะเป็ศิษย์หลัก?
เขาคงจะบ้าไปแล้ว...เ้าตัวคงจะบ้าไปแล้ว
แม้แต่ผู้เฒ่าก็ยังมองที่ ชูชิงเหอ ด้วยความไม่เชื่อ
เมื่อหัวหน้านิกายเสนอให้รับ ชูชิงเหอ เป็ลูกศิษย์โดยตรงของเขา ผู้าุโค่อนข้างต่อต้านถ้าพูดตามตรง ท้ายที่สุดแล้ว พวกเขาไม่้าให้ ชูชิงเหอ ซึ่งเป็ลูกศิษย์ที่โดดเด่นเช่นนี้ออกจาก พระราชวังนกกระเรียนิญญา
แต่เมื่อขาคิดถึงอนาคตของ ชูชิงเหอ ในที่สุดผู้เฒ่าก็ไม่ได้พูดอะไรเลย ท้ายที่สุดแล้ว การเป็ศิษย์โดยตรงของหัวหน้านิกายหมายถึงการมีโอกาสที่จะเป็หัวหน้านิกายคนต่อไป ผู้เฒ่าไม่อยากให้ ชูชิงเหอ พลาดโอกาสเช่นนี้
แม้แต่ผู้เฒ่ายังคิดว่า ชูชิงเหอ จะเห็นด้วย แต่พวกเขาไม่เคยคาดหวัง... ชูชิงเหอ ปฏิเสธเหรอ?
“เ้าสำนัก ข้ามาจากสถานที่เล็ก ๆ ที่เรียกว่าหมู่บ้านเกาซาน ทั้งพ่อแม่ของข้าเสียชีวิตั้แ่ข้ายังเด็ก และข้าก็เติบโตขึ้นมาโดยการดูแลจากผู้อื่น การได้เข้าสู่นิกาย์อันกว้างใหญ่นั้นเป็่เวลาที่น่าภาคภูมิใจที่สุดในชีวิตของข้า ในนิกาย์อันกว้างใหญ่ ข้ารู้สึกถึงความอบอุ่นของเพื่อนของข้า และข้าก็ได้พบกับผู้าุโที่ทำให้ข้ารู้สึกถึงความอบอุ่นของครอบครัวที่ดูแลข้าเหมือนพ่อแม่ ในวันที่ฉันเข้าสู่ วังนกกระเรียน ข้าบอกกับตัวเองเงียบๆ ผู้าุโปฏิบัติต่อข้าเหมือนเป็ลูกเขาเองและข้าก็ถือว่าผู้าุโเป็ผู้ปกครองของข้า วันหนึ่งในฐานะครู ตลอดชีวิตในฐานะพ่อ ข้าอยากจะอยู่ใน วังนกกระเรียน และดูแลผู้าุโ”
คำพูดของชูชิงเหอพูดอย่างสงบและไม่เร่งรีบ แต่ทันทีที่เขาพูดจบ ทั้งห้องก็เงียบลง
เมื่อ ชูชิงเหอ ปฏิเสธผู้นำนิกาย ทุกคนคิดว่าเขาบ้าไปแล้ว นี่เป็โอกาสทองที่จะก้าวขึ้นไปสู่จุดสูงสุด
แต่หลังจากฟังคำพูดของ ชูชิงเหอ แล้ว แม้แต่ กู่ิเฉา ก็อดไม่ได้ที่จะเห็นด้วย
เมื่อเผชิญกับโอกาสที่จะเป็ศิษย์ของ กู่ิเฉา ผู้คนนับไม่ถ้วนในโลกต่างกระตือรือร้นที่จะคว้ามันไว้ แต่ ชูชิงเหอ ก็ไม่ลืมรากเหง้าของเขา...
เมื่อ กู่ิเฉา ได้ยินว่า ชูชิงเหอ ะโใน สุสานิญญา ว่าเราไม่ควรลืมความตั้งใจเดิมของเรา มันไม่ได้มีความหมายสำหรับเขามากนัก แต่ในขณะนี้ กู่ิเฉา รู้สึกใกับ ชูชิงเหอ อย่างแท้จริง เ้าตัวน้อยคนนี้... เขาไม่เพียงแค่พูดถึงความตั้งใจเดิมของเขาเท่านั้น แต่เขาไม่เคยลืมมันเลยจริงๆ
"ชิงเหอ... ดี... ดี... ดี..." ผู้เฒ่าก้าวไปข้างหน้าและกอดชูชิงเหอ
คำพูดเมื่อกี้นี้โดนใจผู้เฒ่าจริงๆ
มีสาวกใน วังนกระเรียน ที่ะโว่าผู้าุโเป็เหมือนพ่อแม่ของพวกเขา แต่เมื่อต้องเผชิญกับโอกาสที่จะได้เป็ศิษย์ของผู้นำนิกาย พวกเขาอาจจะโยนคำเ่าั้เหมือนไม่เคยพูดมาก่อน
“เด็กดี...”
ในที่สุดรอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้าของกู่ิเฉา รอยยิ้มจากก้นบึ้งของหัวใจ
เมื่อเขาถามเกี่ยวกับสถานการณ์ของ ชูชิงเหอ ก่อนหน้านี้ เขาพบว่าผู้เฒ่าส่วนใหญ่ยกย่อง ชูชิงเหอ ซึ่งทำให้ กู่ิเฉา สงสัยว่าผู้เฒ่าได้จัดเตรียมไว้ ไม่เช่นนั้นจะมีเด็กดีเช่นนี้ในโลกนี้ได้อย่างไร?
แต่ในขณะนี้ กู่ิเฉา ก็ไม่มีข้อสงสัยอีกต่อไป เด็กคนนี้ไม่เพียงแต่มีความสามารถพิเศษเท่านั้น แต่ยังมีบุคลิกที่ไม่เคยมีมาก่อนอีกด้วย บางทีอาจเป็เพราะธรรมชาติที่บริสุทธิ์และจริงใจของเด็กคนนี้ทำให้เขาสามารถได้รับการยอมรับจากฝักดาบ์กว้างใหญ่
“เด็กดี ข้าอนุญาตให้เ้าอยู่ใน วังนกกระเรียน ต่อไปแต่พร์ขอเ้าต้องไม่สูญเปล่า ข้าจะสอนเ้าเองถึงเจตจำนงการต่อสู้แห่ง์อันกว้างใหญ่!”
กู่ิเฉา พูดอีกครั้ง และเหตุการณ์ก็ะเิทันที!
เจตนาการต่อสู้์อันกว้างใหญ่?
ผู้นำนิกาย้าสอน ชูชิงเหอ ถึงเจตจำนงการต่อสู้์อันกว้างใหญ่?
ควรสังเกตว่ามีเพียงสาวกโดยตรงของผู้นำนิกายเท่านั้นที่มีคุณสมบัติในการเรียนรู้เจตจำนงการต่อสู้แห่ง์อันกว้างใหญ่ และผู้ที่เรียนรู้โดยพื้นฐานแล้วจะถือว่าอยู่ในการแข่งขันเพื่อเป็ผู้นำนิกายในอนาคต
มีเพียงไม่กี่คนในนิกายกว้างใหญ่์ที่มีคุณสมบัติในการเรียนรู้เจตจำนงการต่อสู้แห่ง์กว้างใหญ่
ไม่มีใครคาดคิดว่า กู่ิเฉา ซึ่งถูก ชูชิงเหอ ปฏิเสธจะยังคงเต็มใจที่จะสอนเขาถึงเจตจำนงการต่อสู้แห่ง์อันกว้างใหญ่
“รีบไปขอบคุณผู้นำนิกายสำหรับคำสอนของเขา…” แม้แต่ดวงตาของผู้เฒ่าก็แดงด้วยความตื่นเต้น
ตอนนี้เขาถือว่า ชูชิงเหอ เป็ลูกชายของเขาเองอย่างแท้จริง
“อา... ขอบคุณเ้าสำนัก…” ชูซิงเหอตกตะลึง
นี่มันเกิดอะไรขึ้น... เกิดอะไรขึ้น? ฉันได้รับการสอนเจตจำนงการต่อสู้แห่ง์อันกว้างใหญ่ได้อย่างไร?
เมื่อ กู่ิเฉา เพิ่งพูดถึงว่าเขา้ารับเขาเป็ลูกศิษย์ส่วนตัวของเขา ชูชิงเหอ รู้สึกตื่นเต้นจริงๆ เขาเกือบจะคำนับทันที
แต่จู่ๆ ชูชิงเหอก็ตระหนักอะไรบางอย่างได้
มันเป็ไปไม่ได้แล้วที่เขาจะถูกปลดออกจากสถานะของเขาในฐานะศิษย์หลักใน วังนกกระเรียนิญญา หากเขากลายเป็ลูกศิษย์ส่วนตัวของเ้าสำนัก คงไม่มีโอกาสที่เขาจะถูกปลดจากสถานะของเขา เขาจะถูกไล่ออกจากนิกายได้อย่างไร?
กลายเป็จักรพรรดิ์การต่อสู้ทีละขั้น? อย่าไร้สาระ. แค่มองดูชายชราเหล่านี้ที่อยู่รอบตัวเขา มีจักรพรรดิ์การต่อสู้เพียงไม่กี่คนในหมู่พวกเขามี แต่พวกเขาทั้งหมดต้องฝึกฝนมาตลอดชีวิต
ความฝันของฉันคือการถูกไล่ออกจากนิกาย...
เดิมที ชูซิงเหอเคยคิดที่จะปฏิเสธเ้าสำนักทันที แม้ว่าเ้าสำนักจะไม่ไล่เขาออกด้วยความโกรธ อย่างน้อยเขาก็จะจากไปอย่างโกรธเคืองแล้วทำให้เกิดเื่ยุ่งยากสำหรับเขา และในที่สุดก็ใช้ตำแหน่งของเขาในฐานะเ้าสำนักเพื่อไล่เขาออกไป นั่นไม่ใช่สคิปปรกติหรอกหรือ?
แต่หมายความว่าอย่างไรเมื่อคุณ้าสอนเจตจำนงการต่อสู้แห่ง์กว้างใหญ่โดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า?
แต่ตอนนี้เมื่อมาถึงจุดนี้แล้ว ชูซิงเหอก็ปฏิเสธไม่ได้ เขาหาเหตุผลที่เหมาะสมไม่ได้จริงๆ
“เด็กดี ประกาศต่อวังนกกระเรียนิญญา ั้แ่วันนี้เป็ต้นไป เ้าเป็ศิษย์ส่วนตัวของข้า!”
ผู้าุโใหญ่ได้พูดขึ้น และ ชูชิงเหอ เกือบจะร้องไห้
สุดท้ายเขาก็หนีการเป็ลูกศิษย์ส่วนตัวไปไม่ได้?
การปลอบใจเพียงอย่างเดียวสำหรับ ชูชิงเหอ คือการเป็ไปได้ที่จะถูกไล่ออกจากนิกายนั้นสูงกว่าในฐานะศิษย์ส่วนตัวของผู้เฒ่ามากกว่าในฐานะศิษย์ส่วนตัวของอาจารย์
กู่ิเฉา พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม และผู้เฒ่าก็เข้ามาแสดงความยินดีกับผู้เฒ่าทีละคน
เมื่อมองดูใบหน้าที่อิจฉาของพวกเขา ใบหน้าของผู้เฒ่าก็เปลี่ยนเป็รอยยิ้มอีกครั้ง
กู่ิเฉา มอบเหรียญ์อันกว้างใหญ่ให้กับ ชูชิงเหอ แล้วจากไป ด้วยโทเค็น์กว้างใหญ่ เขาสามารถไปที่วังกว้างใหญ่์เพื่อเรียนรู้เทคนิคที่แข็งแกร่งที่สุดของนิกาย์กว้างใหญ่ เจตจำนงการต่อสู้อันกว้างใหญ่แห่ง์ ภายใต้การแนะนำของกู่ิเฉา
สาวกจำนวนนับไม่ถ้วนที่อยู่รอบตัวเขามองดูโทเค็น์อันกว้างใหญ่ที่ส่องแสงในมือของชูชิงเหอด้วยความอิจฉา
ท้ายที่สุด หลังจากออกมาจาก สุสานิญญา การฝึกฝนของทุกคนก็ถึงระดับสองหรือจะถึงระดับสองในไม่ช้า ดังนั้นจึงถึงเวลาต้องไปที่ห้องสมุดอยู่เพื่อเลือกวิชาหรือเทคนิคการต่อสู้
แม้ว่านิกาย์กว้างใหญ่จะมีเทคนิคมากมาย แต่เทคนิคระดับสูงสุดไม่สามารถเข้าถึงได้สำหรับสาวกทั่วไป พวกเขาจะต้องแสดงให้เห็นถึงความสามารถที่สามารถสร้างความประทับใจให้กับผู้าุโเพื่อที่จะมีคุณสมบัติในการเรียนรู้เทคนิคที่แข็งแกร่งยิ่งขึ้น
แต่ ชูชิงเหอ สามารถเรียนรู้เจตจำนงการต่อสู้แห่ง์อันกว้างใหญ่ซึ่งเป็เทคนิคที่แข็งแกร่งที่สุดของนิกาย์อันกว้างใหญ่ได้ในคราวเดียว
ดังนั้นแม้ว่า ชูชิงเหอ จะปฏิเสธเ้าสำนัก แต่เขาก็ไม่โกรธเลย เขาปฏิบัติต่อชิงเหอในฐานะลูกศิษย์ส่วนตัว ไม่เช่นนั้นเขาจะไม่มีวันสอนเจตจำนงการต่อสู้แห่ง์อันกว้างใหญ่ให้เขา
การประชุม สุสานิญญา สิ้นสุดลงแล้ว และสาวกส่วนใหญ่ได้รับอาวุธทางจิติญญา ไม่ว่าพวกเขาจะพอใจกับพวกเขาหรือไม่ก็เป็อีกเื่หนึ่ง
อย่างไรก็ตาม คนที่โชคร้ายที่สุดไม่ใช่สาวกธรรมดาเหล่านี้ แต่คือผู้ที่ได้รับข่าวเกี่ยวกับอาวุธล่วงหน้า พวกเขาออกมาพร้อมกับอาวุธิญญาระดับสูง แต่ก่อนที่พวกเขาจะอวดผู้าุโของพวกเขาได้ พวกเขาก็ถูกดุอย่างไร้ความปราณี
มีอะไรให้น่าภาคภูมิใจบ้าง? ทองแดงที่หักและเหล็กเน่าของคุณนั้นไม่มีอะไรเลย! ดูชิงเหอพี่ชายของคุณสิ ไม่เพียงแต่เขาจะได้รับฝักดาบ์กว้างใหญ่เท่านั้น แต่เขายังได้รับเจตนาการต่อสู้แห่ง์กว้างใหญ่ที่ถ่ายทอดโดยปรมาจารย์นิกายเป็การส่วนตัวอีกด้วย
ผู้คนเสียชีวิตจากการเปรียบเทียบตนเองกับผู้อื่น และสินค้าต่างๆ ก็ถูกโยนทิ้งไปจากการเปรียบเทียบตนเองกับสินค้าอื่นๆ
เมื่อเปรียบเทียบกับ ชูชิงเหอ แล้ว สาวกจากนิกายของพวกเขาเองไม่สามารถนับว่าเป็มนุษย์ได้อีกต่อไป พวกเขาเป็เพียงสินค้าเท่านั้น!
หลังจากที่อัจฉริยะผู้หยิ่งผยองเหล่านี้กลับไปยังวังของตน ก็ไม่มีใครรอดพ้นจากการลงโทษ แต่ละคนได้รับการลงโทษในรูปแบบที่แตกต่างกัน
เมื่อชูชิงเหอได้ยินข่าวนี้ เขาก็กระอักเืทันที!
เขาใฝ่ฝันที่จะถูกลงโทษ แต่ไม่ว่าเขาจะทำอย่างไร เขาก็ไม่เคยมีโอกาส แต่คนพวกนี้แม้จะไม่ได้ทำอะไรเลยก็อาจได้รับการลงโทษ ทำไมเขาถึงไม่มีโชคขนาดนี้?
เมื่อ ชูชิงเหอ ได้รับฝักดาบ์กว้างใหญ่และปฏิเสธที่จะเป็ศิษย์ส่วนตัวของเ้าสำนักแทนที่จะโกรธ เ้าสำนักก็แพร่ข่าวว่าเขาได้รับการสอนเจตจำนงการต่อสู้แห่ง์กว้างใหญ่ทั่วทั้งนิกาย์กว้างใหญ่ทั้งหมดใน่เวลาสั้น ๆ เวลา.
ั้แ่ผู้าุโไปจนถึงสาวกนิกายภายนอก ไม่มีใครที่ไม่รู้จักชื่อของ ชูชิงเหอ
เมื่อเ้าอ้วนบอกข่าวนี้กับชูเฉิง เขาก็กระอักเืออกมาสองออนซ์ทันที
ในวันนี้ที่ นกกระเรียน เฟิงเฟยได้นำเครื่องแต่งกายของ ชูชิงเหอ มาให้เป็การส่วนตัวซึ่งเป็ตัวแทนของลูกศิษย์ผู้สืบทอดของผู้าุโ มันยังคงเป็สีดำ แต่นอกเหนือจากขอบด้ายสีทองแบบเดิมแล้ว ยังมีด้ายสีทองที่เป็ลวดลายเมฆที่สวยงามบนชุดของศิษย์อีกด้วย
“ั้แ่วันนี้เป็ต้นไป ฉันควรจะเรียกคุณว่าพี่ชิงเหอ” เฟิงเฟยพูดติดตลก
“ศิษย์พี่เฟิง ไม่เป็ไรถ้าพี่ชายคนอื่นๆ ล้อเลียนข้า แต่ทำไมท่านถึงเอากับพวกเขาด้วย?” ชูชิงเหอแสร้งทำเป็โกรธ
“ฮ่าฮ่าฮ่า... เอาล่ะ เอาล่ะ... น้องชายชิงเหอ ” เฟิงเฟยหัวเราะ
หลังจากจบเื่ตลกแล้ว เฟิงเฟยก็ยังคงยุ่งต่อไป
ชูชิงเหอไม่ได้รบกวนเฟิงเฟย แต่กลับเดินออกจากห้องไปยังทิศทางของพระราชวัง์อันกว้างใหญ่
ทุกวันนี้ ทุกคนเริ่มไปที่ห้องสมุดพื่อเรียนรู้ศิลปะการต่อสู้ แต่เขาไม่สามารถไปที่นั่นได้ ท้ายที่สุดแล้ว เขาสามารถเรียนรู้เจตนาการต่อสู้แห่ง์กว้างใหญ่จากเ้าสำนักได้เท่านั้น
ด้วยโทเค็น์อันกว้างใหญ่ในมือ ชูชิงเหอก็เข้าถึงได้โดยธรรมชาติและพบหัวหน้านิกาย กู่ิเฉา อย่างรวดเร็วในห้องโถงกว้างใหญ่แห่ง์
เมื่อเห็นการมาถึงของ ชูชิงเหอ กู่ิเฉา ก็ยิ้มและโบกมือ
“ชิงเหอ วันนี้ข้าจะบอกเจตจำนงการต่อสู้แห่ง์กว้างใหญ่แก่เ้า แต่ก่อนที่ข้าจะสอน ข้ามีบางสิ่งที่จะแนะนำคุณ เพื่อที่เ้าจะได้ไม่ทำผิดพลาดในอนาคต!”
ข้อผิดพลาด?
เมื่อได้ยินสองคำนี้ ชูชิงเหอก็เริ่มตื่นตัวทันที โอกาสมาถึงอีกแล้วเหรอ?
3K
