นิยายแห่งรักพันผูกที่ผูกพันธ์ พ่อลูก-ผูก-พัน-รัก เขียนโดย สลักกานต์
ตอนที่๑๒
เลยที่พักชลวิทย์กับแซนสุดแดนไปไม่ไกลนัก ก็เป็คลีนิครักษาผิวพรรณที่มีรูปชลวิทย์เป็พรีเซนเตอร์อยู่หน้าน้าน ชลพาซีเดินเข้าไปในคลีนิค แซนเดินตามไปห่างๆ
ชลวิทย์พูดคุยกับพนักงานที่เคาเตอร์นิดหน่อย พนักงานก็พาชลวิทย์และซีเข้าไปหาหมอในห้องตรวจ แซนเลือกที่จะนั่งรออยู่ข้างนอก
ในห้องตรวจ ชลทักทายหมออย่างเป็กันเองและเล่าเื่ที่พาซีมาหาหมอ หมอเปิดผ้าพันแผลที่หน้าซีออก เขาดูอาการ แล้วให้ทั้งยากินและยาทา หมอแนะนำวิธีทายาให้ซีจนเข้าใจตรงกัน ชลขอบใจหมอแล้วพาซีออกมา
ที่เคาเตอร์ ซีพอมองเห็นตัวเลขค่ายาค่าตรวจที่สูงลิ่ว ชลวิทย์ขอให้พนักงานที่เคาเตอร์ลดเปอร์เซนต์ให้ ซึ่ง.. แม้จะลดไปหลายสิบเปอร์เซ็นต์ ก็ยังเป็ตัวเลขที่ลุงปลาของเขาไม่มีวันยอมจ่ายแน่ๆ
แต่อาแซนจ่ายให้เค้าโดยไม่พูดอะไรกับซีซักคำ
“ซีไปนอนพักที่บ้านพ่อก่อนนะ” ชลบอกซี
“พ่อชลครับ ไปส่งซีที่หอพักนะครับ” ซีเอ่ยขึ้นอย่างเกรงใจ
ชลหันไปมองหน้าเป็เชิงถาม
ซีไม่รอให้ชลเอ่ยปากถาม “คือ.. ซีนัดกับเพื่อนไว้แล้วครับ เพื่อนซีจะมานอนเป็เพื่อนครับ”
ชลพยักหน้ารับ “แต่.. ถ้าพรุ่งนี้มีอาการอักเสบหรือปวดจนไปเรียนไม่ไหว ต้องไลน์บอกพ่อนะ” ชลบอกซี และมองอย่างคาดคั้นคำตอบ
“ครับ” ซีรับปาก
ชลขับรถไปส่งซีที่หอพัก ตลอดเส้นทางไม่มีใครคุยกับใครเลย ความเงียบน่าจะช่วยให้ทุกคนได้คิด ได้ไตร่ตรองในสิ่งที่แต่ละคนได้ทำลงไป
ชลจอดรถที่หน้าหอพักซี ซีลงจากรถไหว้ชลกับแซนโดยไม่พูดอะไร
“ซีควรขอบคุณพ่อแซนนะ” ชลวิทย์พูดขึ้น เมื่อซีลงจากรถแล้ว
ซีมองหน้าชล เขาอยากจะต่อต้าน แต่สายตาชลที่มองเขาอยู่ ทำให้ซีต้องยอมทำตาม “ขอบคุณครับ”
แซนหันไปยิ้มให้ซีทั้งน้ำตานองหน้า
ซีมองหน้าแซน สีหน้าของซีไม่ได้เรียบเฉยเหมือน่กลางวันแต่เริ่มมีความหวั่นไหวบางอย่างปรากฏขึ้นบนใบหน้าซี ชายคนที่เขาอยากจะเกลียด กลับทำดีกับเขาเหลือเกินแต่ชายคนที่เลี้ยงเขามา กลับไม่เคยทำดีกับเขาแบบนี้เลยเขาควรจะรักคนที่ทำร้ายจิตใจหรือ? คำถามนี้และอีกมากมาย ดังก้องในมโนของซี แล้วซีก็เดินเข้าหอพักไป
จิตใจแซนแย่มาก เขาไม่รู้จะทำอย่างไรให้ซีรู้สึกดีกับเขาแซนหันไปสบตากับคนรัก ชลยิ้มให้กำลังใจแซน และพาแซนกลับบ้าน ระหว่างทางชลจับมือแซนไปตลอดทาง
โก้รอซีอยู่ที่ห้องรับแขกของหอพัก เขาซื้ออาหารและเตรียมตัวมานอนเฝ้าเพื่อนรักเต็มที่ พอเห็นซีเดินเข้าหอพักมา ก็รีบเข้าไปทักทายถามไถ่อาการ
ซีบอกเพื่อนว่าเขาไปไหนมา แล้วเขากับโก้ก็ไปที่ห้องพัก หลังจากกินอาหาร กินยา และอาบน้ำ ไม่นานนักซีก็หลับสนิทเพราะฤทธิ์ยา
รุ่งเช้า าแของซีอักเสบ โก้อยากอยู่กับเพื่อน แต่เขาถูกครูประจำชั้นคาดโทษไว้ วันนี้โก้จึงต้องไปเรียน แต่เขาไม่ลืมที่จะซื้ออาหารไว้ให้เพื่อนก่อนที่จะไปโรงเรียน
ใจหนึ่งของซีก็อยากไลน์บอกพ่อชล แต่อีกใจก็ไม่อยากรบกวนอาแซนให้ยุ่งยากใจไปกว่านี้
.. “เป็ไงบ้าง” .. ไลน์พ่อชล เด้งขึ้น
ซีอ่านจากการเตือนของมือถือโดยไม่ต้องเปิดเข้าโปรแกรมไลน์ แต่..เขาจะเลือกเฉยชากับพ่อชลเหรอ .. หรือจะบอกไปว่าแผลกำลังอักเสบ .. ซีถามใจตัวเอง ..
หรือ .. จะเลือกโกหกว่าไม่เป็ไร ..แต่ถ้าโกหก .. ชีทต้องรู้อยู่ดี .. โก้บอกชีทแน่ๆ ..ถ้างั้นเราจะกลายเป็คนโกหกอีก .. เราจะยิ่งห่างจากคนในบ้านนี้ออกไปอีก ..ความคิดซีตีกันไปมา .. ในที่สุด..
เขาเลือกเปิดไลน์เข้าไปอ่าน ..และตอบว่า .. “มันอักเสบ และระบมครับ ตอนนี้ผมพักอยู่ที่ห้องพักครับ ไม่เป็ไรมากครับ” .. ซีเลือกบอกความจริงทั้งหมดและบอกด้วยว่า .. เค้าอยู่ได้ ..
.. “แล้ว.. มีอะไรกินมั้ย” ..
.. “เพื่อนซื้อไว้ให้แล้วครับ” ..
ชลเลือกส่งสติ๊กเกอร์มาเพื่อยุติการสนทนา
ซีรู้สึกโล่ง การไม่โกหก บอกกันอย่างตรงไปตรงมามันทำให้รู้สึกดีอย่างนี้นี่เอง .. ซีบอกตัวเอง และบอกตัวเองต่อไปอีกว่า .. เขาไม่อยากจะโกหกอะไรอีกแล้ว..
ที่โรงเรียน โก้เดินเข้ามานั่งอยู่คนเดียว นนรีบถามขึ้น “อาการไอ้ซีเป็ไงมั่งอะ”
“ก็อักเสบ ระบมแหละมึง โดนตั้งขนาดนั้น”
เสียงโก้ดังพอที่ชีทกับเล็กจะได้ยิน เล็กสบตาชีท ชีทมองหน้าเล็ก แล้วก้มหน้าดูมือถือของตน
ยังไม่ทันที่นนจะถามอะไรให้โก้ตอบเพื่อให้สองสาวรับรู้ไปด้วย พี่เจมายืนอยู่ที่ประตูห้องเรียนของนน เขายิ้มและกวักมือเรียกนน
นนยิ้มตอบ แล้วลุกขึ้นไปหาพี่เจ นนไม่ลืมที่จะหันมาบอกโก้ “มึงต้องบอกครูเปิ้ลด้วยนะ”
“เออเออ” โก้รับคำ
นนรีบวิ่งไปหาพี่เจทันที แล้วทั้งสองก็เดินไปด้วยกัน
ชีทก้มหน้านิ่ง มือถือที่เธอก้มมองดูอยู่ก็ไม่ได้เปิดอะไร เล็กเห็นชัดเจนว่าจอมือถือในมือของชีทมืดอยู่ เล็กแตะตัวเพื่อน ชีทมองเล็ก เธอกัดริมฝีปากตัวเอง เพื่อหักห้ามความอยากรู้ของตน เล็กยิ้มให้ แตะบ่าชีทสองสามที ราวกับจะบอกว่า เธอจัดการเอง
ก่อนที่ชีทจะคิดอะไรได้ เล็กก็เดินไปหาโก้แล้ว “โก้ ซีอาการหนักขึ้นหรือเปล่า?”
โก้มองหน้าเล็ก .. เขางง ..นี่คือเพื่อนในห้องเรียนที่เขาไม่เคยคุยด้วย .. แต่พอมองเลยไป โก้ก็เดาได้ว่าเล็กคงลุกมาจากเก้าอี้ที่วางอยู่ตรงข้ามชีท เท่านั้นโก้ก็พอจะเดาอะไรได้
“ไม่ได้หนักขึ้นหรอก แต่วันนี้มันจะระบมน่ะอาจจะมีอาการบวมบ้าง ช้ำบ้าง แล้วแต่ว่าตรงไหนโดนอะไร หนักแค่ไหน” โก้ชี้แจง
เล็กพยักหน้ารับรู้ แล้วนึกต่อว่าจะถามอะไรต่อดี แต่นึกไม่ออก “เอ่อขอบใจนะ” เล็กเดินกลับมาชีทเพราะเธอก็ไม่รู้ว่าจะถามอะไรอีก
โก้เดินตามเล็กมาหาชีท “ไม่ต้องเป็ห่วงมันหรอก เราเคยโดนหนักกว่านี้ ก็ยังพักไม่กี่วันเอง”
ชีทยิ้มให้โก้
“ซีมียาดีๆ แล้ว อาหารเราก็ซื้อไว้ให้แล้ว พักอีกวันสองวันก็มาเรียนได้แล้ว”
“ขอบคุณมาก” ชีทตอบโก้ได้แค่นั้น เพื่อนคนอื่นๆก็รีบวิ่งเข้าห้องมา เป็สัญญาณว่าครูกำลังเดินมาแล้ว การพูดคุยทั้งหมดจึงยุติโดยปริยาย
ซีทานอาหารเที่ยงจนอิ่มทานยาตามที่หมอสั่งจนครบ เขานั่งย่อยด้วยการเปิดมือถือดูและเตรียมจะเล่นเกมส์
เ้าของหอเดินมาที่หน้าห้องพอดี “วันนี้ไม่ไปโรงเรียนเหรอ”
“เจ็บนิดหน่อยครับ เลยลาป่วย”
“นี่.. บิลค่าห้อง ค่าน้ำ ค่าไฟ จ่ายให้ตรงเวลานะ ตอนนี้มีคนรอคิวจะเข้ามาอยู่เยอะมาก ถ้าจ่ายช้า หรือจะทะยอยจ่าย คงต้องขอให้ย้ายออกนะ” เ้าของหอพูดเรียบๆ อย่างนี้ทุกห้อง
“ครับ” ซียิ้มรับ เขารู้กฏเหล่านี้ดี เ้าของหอพักก็พูดแบบนี้ทุกครั้งที่เขาเดินส่งบิลค่าห้อง
พอเ้าของหอเดินจากไป ซีเปิดเช็คยอดเงินในธนาคารของเขา ที่จริงเขามีเงินพอที่จะจ่ายค่าห้องอีกเดือนได้สบาย แต่เงินที่ต้องใช้จ่ายส่วนตัวนี่สิ ถ้าเขาเอาเงินที่มีอยู่จ่ายค่าหอ ก็แปลว่าเดือนหน้าเขาต้องใช้เงินอย่างประหยัดมาก แล้วเดือนต่อไปล่ะ จะทำอย่างไร?
ถ้าเขาโทรไปที่บ้าน มีใครรับสายล่ะ ก็ลุงปลาอยู่ในคุกนี่ไม่ได้อยู่บ้านแล้ว ลุงปลาจะโอนเงินให้เขาได้อย่างไร?
หรือ.. ถ้าเขากลับบ้านวันนี้ แล้วถ้าถึงบ้าน ที่บ้านจะมีเงินให้เขาเหรอ ลุงปลาเก็บเงินไว้ตรงไหน ซีไม่เคยรู้เลย ลุงปลาไม่เคยบอกอะไรเขาเลย
ทำไงดี? .. ทำไงดี ..
...
ซีปรึกษากับโก้และนนผ่านไลน์ ทั้งสองก็ได้แค่ปลอบใจ แต่ก็ช่วยเหลืออะไรไม่ได้ นอกจากแนะนำให้ปรึกษาชีท หรือเล็กเพราะทั้งสองคนนั่นดูจะเป็คนมีเงินมากพอที่จะช่วยซีได้
คำแนะนำของเพื่อน ทำให้ซีต้องคิดหนัก
ชลวิทย์กับแซนสุดแดนมารับชีทกลับบ้าน ทั้งสามไม่ลืมที่จะแวะไปดูอาการของซี
“ชีทรอบนรถนะคะพ่อ”
“ชีท” อาแซนเรียกชื่อ‘ชีท’ ด้วยเสียงที่ทำให้เธอต้องเงยหน้ามาสบตาอาของเธอ
ชลแตะตัวแซน แล้วหันมาถามชีท “ลูกคิดดีแล้วใช่ไหม?”
ชีทหันไปสบตาพ่อ ใจหนึ่งเธอก็อยากไปดูอาการซี แต่อีกใจก็ยังโกรธจากเหตุการณ์เมื่อวานอยู่ “ชีทลงไปด้วยก็ได้ค่ะ ขอดูอาการเค้าที่หน้าห้องนะคะ”
ชลวิทย์ยิ้มให้ลูก การใช้เหตุผลไตร่ตรอง..คือสิ่งที่เขาสอนลูกสาวมาตลอด
ทั้งสามลงจากรถแล้วเดินขึ้นอาคารไปที่ห้องของซี ชลวิทย์เคาะที่ประตูห้อง สักครู่ซีก็มาเปิดประตูให้ ซีเห็นทั้งสามคน ซีไหว้ชลกับแซน แล้วยิ้มให้ชีท แต่ชีทไม่ยิ้มตอบ เธอมองไปทางอื่น ซีสลดลง
“วันนี้เป็ไงบ้าง”
“ดีขึ้นครับพ่อ แต่ก็ยังเจ็บดูครับ น่าจะระบม” ซีตอบชลขณะที่เดินเข้าไปในห้อง
แซนฟังและเดินตามทั้งสองคนเข้าไป
“กินอาหารแล้วทานยาให้ครบตามที่หมอบอกใช่ไหม”
“ครับ”
“มีตรงไหนช้ำขึ้นมาหรือเปล่า” ชลถามตามที่หมอบอกให้สังเกต
“บนหน้าไม่มีครับ มีตามตัวนิดหน่อยครับ” ซีเปิดรอยช้ำให้พ่อชลดู
“มา.. พ่อทายาให้” ชลช่วยซีทายาบริเวณลำตัวและแผ่นหลัง
ตลอดเวลาที่พูดคุย แซนเป็ผู้ฟังที่ดีเขาไม่กล้ากระทั่งจะเอ่ยปากถามอะไรกับซี จึงเป็หน้าที่ของชลที่จะไตร่ถามอาการและช่วยเหลือต่างๆ แซนรับฟังอย่างตั้งใจ
เผอิญแซนมองเห็นบิลค่าห้องค่าน้ำไฟที่ซีวางอยู่ เขาจึงหยิบเงินของเขาออกมาวางทับบิลนั่นไว้ โดยที่แซนก็ไม่รู้เหมือนกันว่า เงินที่วางไว้นั่นกี่บาท
“แล้วเย็นนี้กินอะไรล่ะ”
“เพื่อนกำลังไปซื้อมาให้ครับ”
“อืมมม” ชลรับทราบ “ถ้ามีอะไรก็ไลน์บอกพ่อนะ ที่บ้านพ่อ เราคุยกันทุกเื่นะ” ชลจงใจเว้นระยะการพูด “เราไม่ควรมีความลับต่อกัน” ชลย้ำให้ซีฟังอีกครั้ง
“ครับพ่อ”
ชลยิ้มให้ “งั้นกลับก่อนนะ”
ซีไหว้ลาชลกับแซน ทั้งสองเดินออกไป
“ขอโทษครับ” ซีพูดขึ้น
ทั้งสองคนหยุด และหันมามองซี
“เงินนี่หล่นอยู่ครับ” ซีหยิบเงินขึ้นมา ชูให้ชลดู
ชลมองเงิน แล้วมองแซน
“เอาไว้ใช้ยามจำเป็นะ” แซนพูดและยิ้มให้อย่างจริงใจที่สุดที่เขาจะทำได้
“เอ่อ...” ซีไม่อยากรับเงินก้อนนี้เลย แต่เขาก็ไม่มีทางเลือก “ครับ”
ชลยืนนิ่งอยู่ที่เดิม เขามองอาการซีแซน ชีท แล้วตัดสินใจพูด “พ่อว่าถึงเวลาที่พวกเราทุกคนต้องนั่งคุยกันอย่างจริงจังแล้วล่ะ” พูดจบชลก็หันไปมองหน้าซี “ซีควรรู้เื่ในอดีตซะทีจะได้รู้ว่าควรทำตัวอย่างไร”
ซีมองหน้าชล ตัดสินใจบางอย่างแล้วจึงยิ้มรับ “ครับพ่อ”
แล้วชลหันไปมองชีท ชีทยิ้มให้พ่ออย่างชัดเจน ชลหันมาสบตาแซน “แซนต้องกล้าที่จะเล่าเื่จริงทั้งหมดให้ทุกคนที่นี่ฟังเพื่อที่ชีวิตพวกเราจะได้ก้าวเดินต่อไปได้อย่างทีควรจะเป็”
แซนพยักหน้ารับ
เสียงไลน์เด้งเข้ามาที่มือถือแซน แซนหยิบมือถือขึ้นมาดู เป็ไลน์ของออฟ ออฟบอกในไลน์ว่าเขาเข้ามากรุงเทพเพราะเป็ห่วงแซน อยากรู้ว่าตอนนี้แซนอยู่ไหน แซนอึดอัดใจไม่รู้จะตอบยังไงดี
“มีอะไรเหรอแซน” ชลถามขึ้น
แทนคำตอบ แซนส่งมือถือให้ชลอ่านไลน์
ชลอ่านไลน์จนจบ ก็ถามขึ้น “เค้าคือใคร”
แซนมองหน้าชล น้ำตาคลอขึ้นมาเขาตัดสินใจพูด “แฟนเก่าแซน คนที่น้ำมาแซนมาหา..มาอยู่ด้วย แล้วน้ำก็จากไป..”
“เค้ารู้เื่ราวในอดีตของแซนกับน้ำทั้งหมดใช่ไหม?"
แซนพยักหน้าให้ชลแทนคำตอบ
ซีมองหน้าแซนดวงตาเขาวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ “ลุงปลาบอกว่า..คุณ ..ทิ้งแม่ไป” ซีเลือกที่จะไม่เอ่ยชื่อแซน
แซนมองหน้าซี น้ำตาเริ่มไหลริน
“ซี” ชลเรียกเขาเพื่อเตือนสติ
ซีพยายามข่มความโกรธ “ครับพ่อ”
“ซีตอบไปในไลน์พ่อแซนนะ บอกเขาว่าเราอยู่ตรงไหนของกรุงเทพ ส่งพิกัดไปให้เค้าด้วย ให้เพื่อนพ่อแซนคนนี้มาหาพวกเราที่นี่ ตอนนี้!!"
ซีมองหน้าพ่อชลอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมต้องทำอย่างนั้นด้วย
"ก็.. ให้เค้ามาเล่ารายละเอียดเมื่อสิบหน้าปีก่อนให้พวกเราฟังไง พ่อและซีจะได้รู้ไปพร้อมๆ กันว่า.. เื่จริงเป็อย่างไร พ่อแซนโกหกพ่อ หรือลุงปลาของซีโกหกซีจะได้รู้กัน” ชลพูดเด็ดขาด ชัดเจน
ซียิ้มให้ชลและรับมือถือของแซนมาจากชล เขาพิมพ์ตอบไปตามที่ชลบอกและกำลังจะกดส่ง
“เดี๋ยวก่อน ขอชีทอ่านตรวจทานดูก่อน”
ซีส่งมือถือให้ชีท ชีทอ่านและแก้บางคำ เธออ่านข้อความทั้งหมดให้ทุกคนฟัง แล้วจึงกดส่ง
ชลมองคนรัก แซนร้องไห้ มองซีแทบจะตลอดเวลา ชลสบายใจไปได้เปราะหนึ่ง อย่างน้อยแซนก็ดูไม่มีพิรุธในการรอเพื่อนมาเล่าเื่ในอดีตชลจึงรู้สึกว่าแซนน่าจะเล่าเื่จริงให้ชลฟัง
ตรงกันข้ามกับซี ชลสังเกตเห็นอาการลุกลี้ลุกลนบางอย่างของซี ซีกระสับกระส่ายไปมาขณะรอเพื่อนของแซน
เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง ระหว่างนั้น ออฟไลน์ถามทางเป็ระยะซีกับชลช่วยกันอธิบายเส้นทาง จนออฟมาถึงหอพักของซี ซีและชีทลงไปรับออฟมาที่ห้องพัก
เมื่อออฟมาถึงห้องพักของซี
“ออฟ นี่ชลแฟนเรา” แซนบอกออฟชัดเจน และหันไปบอกชล “นี่ออฟแฟนเก่าแซน”
ทั้งสองทักทายกันเล็กน้อย ชลเล่าให้ออฟฟังว่าทำไมถึงต้องให้ออฟมาที่นี่ และขอให้ออฟเล่าเื่จริงเมื่อสิบห้าปีก่อนให้ทุกคนฟัง
ออฟมองหน้าแต่ละคนไปมาเกือบตลอดเวลา
แซนจึงบอกออฟ “เด็กผู้ชายที่นั่งตรงหน้าออฟคือ ‘ซี’ ลูกของน้ำกับแซน เขาอยากรู้ความจริง ออฟช่วยเล่าเื่ราวทั้งหมดให้ทุกคนฟังนะ”
ออฟจึงเริ่มเล่าเื่ ... “เื่ทั้งหมดเริ่มต้นที่ เมื่อออฟรู้สึกว่าแซนเป็เกย์ ออฟจึงจีบแซน เราเริ่มคบหากันสักพัก แต่.. แซนไม่กล้าที่จะยอมรับความรู้สึกตัวเองว่า..ชอบผู้ชาย แซนจึงไปคบกับน้ำเพื่อหวังจะให้น้ำเปลี่ยนเขาให้กลับเป็ผู้ชาย”
ฟังได้เท่านั้น ซีก็ตวัดตามองแซนด้วยความเกลียดชัง
จบตอน๑๒
2K
