[FanFic Percy Jackson รุ่นลูก] สายเลือดแห่งโพไซดอนที่หายสาบสูญ [รีไลฟ์]

ตอนที่ 53 ความฝันอันเจ็บปวด

        ภายในห้องพักของสองแฝดบนเตียงอันแสนนุ่มจนทำให้หลับอย่างสบาย โฟกัสนั้นนอนอย่างไม่ทุกร้อนอะไรมีแต่โพรทาเลียที่ยังไม่ยอมหลับเธอมองเพดานพลางนึกย้อนกลับไปตอนที่เธอหนีออกมาจากค่าย โดยไม่บอกครอบครัวเธอรู้ว่าบอกก็ดีแต่ว่าพ่อคงไม่ยอมให้เธอออกมานอกค่ายแน่ๆเธออยากออกมาตามหาจิตวิญญาณที่อยู่นอกค่ายแต่ถ้ากลับไปเธอคงเตรียมตัวโดนพ่อเทศน์ยาวแน่ๆ

        “เฮ้อ...นอนดีกว่า...”

        โพรทาเลียกำลังจะข่มตาหลับลงเมื่อหลับตาลงไปอย่างสบายใจ จู่ๆ มีความรู้สึกเจ็บที่หน้าอกในทันทีโพรทาเลียลืมตาขึ้นมาก็เห็นใครบางคนนั่งคร่อมเธออยู่มันเป็นร่างเงามืดสีดำสนิทในมือของเงามืดนั้นมีบางอย่างกำลังทิ่มแทงเธอมันยิ่งทำให้โพรทาเลียเจ็บบริเวณหน้าอดเข้าไปอีกและเหมือนมีบางอย่างกำลังไหลออกมาจากบริเวณหน้าอก

        ‘นี่เราโดนโจมตีเหรอ?’

        สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปทันทีมันทั้งเจ็บและครุ่นคิดว่าควรทำยังไงกับสถานการณ์แบบนี้โพรทาเลียจับไปที่มือของเงามืดให้ดันออก แต่แรงของมันช่างเยอะเสียจริง

        “เจ็บปวดไหมล่ะ?”

        ‘อะไรนะ?’โพรทาเลียคิด

        “ข้าจะทำให้เจ้ารู้สึกเหมือนข้าว่าการเจ็บปวดนั้นมันเจ็บแค่ไหน!!”

        โพรทาเลียจ้องมองอย่างสงสัยอีกฝ่ายพูดถึงความเจ็บปวดเหรอ บาดแผลเท่านี้ทำอะไรเธอไม่ได้ด้วยซ้ำ

        “คนที่จะพูดแบบนั้นนะมันฉันต่างหาก!!”

        โพรทาเลียลุกขึ้นกระโจนขึ้นมือข้างซ้ายพุ่งไปอีกฝ่ายแล้วจับไปที่บริเวณที่น่าจะใช้ใบหน้าของมันแต่แล้วโพรทาเลียก็ลืมตาตื่นขึ้น เธอหอบอยู่สองสามครั้ง เธอรู้สึกถึงไอร้อนข้างๆดวงตาหันมองก็เห็นผมสีบลอนด์

        “โฟกัส…”

        “ไม่เป็นไรนะน้องอยู่นี้แล้ว พี่ไม่ต้องกลัวอะไรแล้วนะ!”

        คำพูดของน้องสาวทำเอาโพรทาเลียรู้สึกสบายใจขึ้นมาเธอยกมือขึ้นมาลูบหัวของน้องสาวเบาๆ

        “ขอบใจนะพี่ไม่เป็นอะไรแล้วล่ะนะ”

        “น้องกลัว...น้องเห็นพี่ทรมานมากน้องไม่อยากให้พี่ต้องไปเจอเรื่องเลวร้ายอีก...”

        ไม่รู้ทำไมน้ำตาของโพรทาเลียนั้นกลับไหลออกมาเธอไม่คิดว่าตัวเองจะบ่อน้ำตาแตกง่ายแบบนี้ อยู่ข้างๆน้องสาวมันก็กลายเป็นแบบนี้ไปเสียแล้วโพรทาเลียยอมปล่อยให้น้องสาวกอดเธอไว้แบบนั้นจนเธอหลับไปอีกครั้งเธอคิดว่าที่เธอเห็นเงามืดนั้นตอนแรกคงเป็นฝัน แต่เป็นฝันที่เจ็บปวดมากๆเหมือนมีดมาแทงเธอจริงๆ แต่พอย้อนนึกไป จู่ๆเธอก็จำได้ว่าภาพก่อนหน้าก็มีภาพที่เห็นจิตวิญญาณตนที่เธอมาหาล้มเสียชีวิตด้วยบางอย่างมันเจ็บที่หน้าอกเหมือนกันนั้นทำให้โพรทาเลียคิดว่าอีกฝ่ายคงโดนฆ่าตายแน่ๆ ช่างน่าเศร้าสำหรับอดีตชาติของเธอแต่ละคนจริงๆ

        เช้าวันถัดมาโพรทาเลียตื่นมาด้วยสภาพที่ไม่ค่อยสดชื่นเลยเพราะภาพในความฝันยังคงหลอกหลอนอยู่ในหัวเธออยู่เลย ทำให้โฟกัสมองอย่างเป็นห่วงเธอขอให้พี่สาวพักผ่อนสักวันแต่โพรทาเลียปฏิเสธตลอดเธอไม่อยากพักด้วยเรื่องแค่เล็กน้อย จนโทมัสต้องเข้ามาถามสองคนนี้เป็นอะไรกัน

        “พวกเธอทำอะไรกันอยู่นะ?เดียวงานจะเริ่มแล้วนะ”

        “พี่โทมัส!”โฟกัสเห็นอีกฝ่ายเธอพุ่งตรงไปหาเขาพร้อมกับกระซิบกับอีกฝ่ายทันที

        ‘สองคนนั้นจะทำอะไรอีกล่ะ...ปวดหัวหน่อยๆเลยแฮะ’ โพรทาเลียคิดอย่างสงสัยเธอยกมือขึ้นมาจับข้างศีรษะอย่างรู้สึกปวดๆ

        โทมัสมองสภาพโพรทาเลียก็พอเข้าใจที่โฟกัสอธิบายให้ฟัง“งั้นวันนี้ก็พักไปละกันพรุ่งนี้ค่อยทำงาน”

        “ขอบคุณค่ะ!!”โฟกัสรีบกลับมาหาพี่สาวทันที “ไป! คีย์!! กลับห้องไปพักซะ!!”

        “เอ๋แล้วงานล่ะ!?” โพรทาเลียตกใจทันทีไม่นึกว่าโทมัสจะยอมให้เธอพัก

        “ไม่ต้องห่วงเดียวพี่สาวดูแลงานเองนะจ๊ะ น้องชายสุดน่ารักของพี่ไปพักก่อนนะ!!”

        โพรทาเลียล่ะเกลียดคำพูดของน้องสาวขึ้นมาเลยเธอไม่ได้เป็นอะไรมากสักหน่อย โฟกัสลากพี่สาวกลับห้องแล้วพาเธอนอนลงบนเตียงแล้วนำผ้าห่มมาคลุมตัวเธอในทันทีโพรทาเลียจ้องมองน้องสาวอย่างสงสัยว่าจะทำอะไรขนาดนี้

        “เธอนี่ห่วงพี่เกินไปจริงๆนะ”

        “ก็เพราะหนูรักพี่นะพวกจิตวิญญาณทุกตนก็ห่วงพี่”

        “หือ?พวกเฟอร์ร่านะเหรอ?”

        “ใช่!” เสียงเฟอร์ร่าดังออกมา “เมื่อคืนเราก็อยู่นะ!”

        “ใช่ๆพวกเราอยากเข้าไปช่วยแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะเจ้านั้นกักทางเราไม่ให้เขาไปช่วยโพรทาเลียนะ!”เซเรน่าก็โผล่มาตกหน้าของโพรทาเลีย

        “ส่วนพวกเราก็ช่วยกันปลุกโฟกัสให้ตื่นเพื่อช่วยเธอจากด้านนอก”จิตวิญญาณของโฟกัสก็โผล่ออกมาเหมือนกัน

        “นี่พวกเจ้า...”โพรทาเลียมองอย่างงุนงงที่พวกเขาออกมาพร้อมกันทั้งเจ็ดตนทำเอาโพรทาเลียลายตาไปหมด

        “จริงของพวกเขานะถ้าพวกเขาไม่ปลุกหนูพี่คงจมอยู่ในความทรงจำแปลกๆ อีกนะ”

        “ก็จริงนะขอบใจทุกคนมากๆ นะ...แต่เมื่อคืนไม่ใช่ความทรงจำแต่มันเป็นความฝัน...และเป็นความฝันที่...ทำให้...พี่...” อยู่ๆ โพรทาเลียก็หลับไปในทันที

        โฟกัสยิ้มออกมาอย่างดีใจที่พี่สาวหลับไปแล้วถึงแม้จะยังพูดบางอย่างไม่จบ พอคิดพี่สาวบอกไม่ใช่ความทรงจำแย่ๆแต่เป็นความฝันยิ่งทำให้สงสัยว่าความฝันอะไรที่ทำให้พี่สาวดูเจ็บปวดได้ขนาดนั้นแต่ตอนนี้เธอปล่อยให้พี่ได้พักผ่อนสักหน่อยดีกว่า เธอหันไปทางจิตวิญญาณของเธอ

        “ขอบใจนะอาเดียน”

        “แค่นี้เองแค่ส่งพลังควบคุม แล้วสั่งให้หลับก็จบแล้วนะ”

        “ดีจังนะพลังควบคุม...”

        “โฟกัสฝึกพลังของพวกเราเธอก็เก่งเองล่ะ!”

        “เอ๋?”โฟกัสมองอย่างอึ้งๆ “ทำได้ด้วยเหรอ?”

        “ได้อยู่แล้ว!”เสียงไดแอนพูดขึ้น เธอลอยมาอยู่ข้างๆ อาเดียน “ถ้าเจ้าฝึกก็ใช้พลังของพวกเราได้หมดตอนนี้ข้าใช้พลังของข้า ปกป้องร่างจุติคนพี่ให้แล้วเจ้าอดีตชาติตนนั้นจะเข้ามารบกวนนางไม่ได้อีกนะ”

        “ขอบใจจริงๆฉันกังวลว่ามันจะเข้ามาในความฝันของพี่สาวอีกและขอบคุณสำหรับข้อมูลดีๆนะทั้งสองคน”

        อาเดียนกับไดแอนยิ้มให้โฟกัสอย่างภูมิใจกับพลังของตนเองกัน

        “งั้นถึงเวลาที่ฉันจะต้องไปทำงานแล้วล่ะเลยมาตั้งหลายนาทีล่ะ ฉันฝากพี่สาวด้วยนะ เฟอร์ร่า เซเรน่า รัล”

        “รับทราบ!!”จิตวิญญาณทั้งสามขานรับพร้อมกันหายเข้าไปอยู่ในร่างของโพรทาเลีย

        โฟกัสยิ้มอย่างดีใจที่พี่สาวนั้นได้หลับอย่างสบายใจเธอเดินออกมาอย่างเงียบๆ แล้วตรงดิ่งไปทำงานของเธอในทันทีลึกลงไปภายในตัวโพรทาเลียชายหนุ่มผมยาวสีดำอย่างแองเจิลกำลังขำอยู่ในลำคอกับสิ่งที่ทั้งสองทำกัน

        “ถึงพวกเจ้าจะขัดขวางสิ่งต่างๆยังไงบททดสอบก็จะดำเนินต่อไป...” แองเจิลสัมผัสได้ถึงบางอย่างขึ้นมา “หือ...อีกไม่นาน...จะต้องยืมพลังของท่านแล้วสินะ...ท่านพ่อ...”

        ข้างนอกนั้นทำงานกันอย่างขยันขันแข็งกันจนเช้าถึงเย็นภายในห้องพักอันเงียบสงัดปกคลุมไปด้วยเงามืด โพรทาเลียเริ่มรู้สึกตัวเธอค่อยๆลืมตาตื่นขึ้น แต่ภาพตรงหน้าช่างมืดไปหมดแต่ดีที่เธอมีความสามารถมองเห็นในที่มืดได้ เธอค่อยๆ พยุงตัวขึ้นอย่างช้าๆถึงร่างกายและสมองจะรู้สึกดีแล้ว ทว่าเมื่อกี้เธอเหมือนกำลังฝันในฝันเธอเหมือนเห็นแองเจิลชายที่เป็นร่างต้นของเธอเขากำลังหัวเราะบางอย่างอย่างสนุก ปากของเขาขยับแต่เธอไม่ได้ยินเสียงพูดของเขาแต่เธออ่านปากได้บางคำเท่านั้น

        “อีกไม่นาน...ยืมพลัง...”โพรทาเลียพูดพึมพำอย่างสงสัย “ในรอบหลายสัปดาห์ท่านโผล่มาให้ข้าเห็นแล้วพูดอะไรที่คลุมเครืออีกเนี่ยนะ?ท่านแองเจิล...”

        โพรทาเลียยังคงสงสัยอยู่เธอส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะยืดตัวซ้ายทีขวาทีก่อนจะมองรอบๆในสายตาของโพรทาเลียนั้นเห็นเป็นโทนสีม่วงไปหมด สามารถมองเห็นได้แบบนี้เพราะการฝึกบ้าๆ ของแซเทิร์น ทำให้เธอมีความสามารถโดยธรรมชาติ

        “ทำไมห้องมันมืดแบบนี้กัน...”

        “เพราะตอนนี้อาทิตย์ยามเย็นได้ตกลงแล้วไงล่ะ”น้ำเสียงของรัลดังขึ้นตัวเขานั้นโผล่มาอยู่แถวๆ ไหล่ของโพรทาเลีย

        ต้นเสียงอยู่จุดไหนโพรทาเลียก็หันไปตามจุดนั้นในทันควัน เธอมองอีกฝ่ายที่ยิ้มให้แก่เธอ

        “ไงรัล” โพรทาเลียยิ้มให้อีกฝ่าย

        รัลค่อยๆลอยมาอยู่ตรงหน้าโพรทาเลีย “อรุณสวัสดิ์ยามเย็น โพรทาเลีย”

        “พูดแบบนั้นแปลว่าเย็นแล้วจริงๆ สินะ?”

        “ถูกต้องตอนนี้ก็ประมาณ 18 นาฬิกา 35 นาทีใกล้จะ 1 ทุ่มในอีกไม่นานนะ”

        “พูดละเอียดยิบเลยนะ”

        “ข้าเป็นพวกละเอียดอ่อนในบางเรื่องนะ”รัลลอยวนไปอย่างร่าเริงเหมือนชอบใจที่โพรทาเลียชมแถมแม้คำพูดของโพรทาเลียจะไม่ได้ชมก็ตามที

        “แล้วโฟกัสยังไม่เลิกงานเหรอ?”

        “ไม่รู้สินะน่าจะอยู่ข้างนอกน่านะ” รัลลอยตัวไปมาอย่างสบายใจ

        “นายออกมาคนเดียวแบบนี้พวกเฟอร์ร่าล่ะ?”

        “หลับไปแล้วนะ”

        “งั้นเหรอ...”

        โพรทาเลียพยุงตัวเองในลุกขึ้นเธอไม่นึกเลยว่าตัวเองจะหลับไปยาวแบบนี้เธอเดินไปที่ประตูพร้อมกับเปิดมันแสงจากข้างนอกสอดเข้ามายังข้างในโพรทาเลียหลับตาลงเหมือนแสงเข้าตาของเธอ เธอต้องปรับสภาพตาก่อนจะมองออกไปอีกครั้งเธอเดินออกมานอกประตูแล้วได้ยินเสียงเฮฮาเกิดขึ้นเธอเดินไปตามทางก็เจอโฟกัสในร่างลิซ่ากำลังคุยอยู่กับพนักงานกลุ่มหนึ่งอย่างสนิทสนมพอเธอเห็นแบบนั้นเธอไม่ชอบใจเลยที่มีคนมาเล่นหูเล่นตากับน้องสาวตัวเองและยิ่งในกลุ่มทั้งหมดเป็นผู้ชายทั้งหมดยังดีที่มีโทมัสค่อยกักพวกนั้น แต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรจนโพรทาเลียเดินไปหาน้องสาว

        “พี่ลิซ่า...”

        “คีย์!”โฟกัสได้ยินเสียงพี่สาว เธอหันไปหาอีกฝ่ายทันทีแต่ก็ต้องชะงักกับสายตาที่จ้องมองมาตรงที่เธออยู่ “คีย์...”

        โทมัสเห็นโฟกัสดูหน้าซีดๆเขาเลยหันไปมองตามสายตาที่มอง เขาถึงกับสะดุ้งกับใบหน้าอันไม่น่าพึงประสงค์ของโพรทาเลียเท่าไร

        “ทำไมถึงมีแต่พวกหมาเน่ามาอยู่รอบๆดอกไม้งามของฉันกัน!!”

        สิ้นเสียงนั้นพวกผู้ชายที่อยู่รอบๆ ต่างมองคีย์กันตอนแรกพวกเขาคิดถึงคำพูดอีกฝ่ายที่เหมือนด่าว่าพวกเขาเป็นหมาเน่าพวกเขาจะหันไปด่าสักหน่อย เมื่อจ้องมองน้องชายหญิงสาวที่พวกเขากำลังสนใจก็ได้เห็นสายตาอาฆาตอย่างกับยักษ์กำลังจะกินพวกเขาและแรงกดดันอันมหาศาลที่กดตัวพวกเขาทำให้พวกเขาหน้าซีดไปกันทั้งกลุ่มพวกเขาลุกขึ้นก่อนจะวิ่งหนีไปคนละทางทำเอาพนักงานคนอื่นต่างหัวเราะเยาะกับสิ่งที่พวกนี้เจอโฟกัสกับโทมัสยังอ้ำอึ้งอย่างสับสน

        “นี่...นาย...เล่นใส่แรงกดดันใส่พวกนั้นเหรอ?”

        “แล้วจะทำไมพี่โทมัสพวกมันอยากมายุ่งกับพี่ผมนี่น่า!” โพรทาเลียขมวดคิ้วอย่างไม่ชอบใจสุดๆ

        “แหะๆงั้นน้องรัก...กลับห้องกันนะ” โฟกัสดันตัวโพรทาเลียกลับไปยังห้องพักทันที

        ‘ถ้าไม่พาพี่กลับฉันว่าพวกนั้นได้ตายคามือพี่จริงๆแน่ แต่...ก็ดีใจที่พี่สาวหวงเราน่านะ ฮิฮิ’ โฟกัสคิด

        ทั้งสองเดินกลับกันมาที่ห้องพักเมื่อเข้าไปในห้องพักโฟกัสโล่งใจที่พาพี่สาวที่ดูอารมณ์ไม่ดีจากพวกผู้ชายเข้ามายุ่งกับเธอเธอล็อกประตูแล้วกลับร่างเดิมของตนเองในทันทีเธอโล่งใจที่กลับร่างเดิมสักทีก่อนจะเข้าไปกอดพี่สาวที่ยังดูอารมณ์ไม่ดีอยู่

        “พี่จ้า!ไม่อารมณ์เสียน่า~ พี่นี่หวงหนูจังเลยนะ”

        “หึ!ไม่ให้ฉันหวงได้ไง เธอเป็นน้องพี่นะ” โพรทาเลียทำหน้าบูดบึ้งเพราะไม่ชอบพวกผู้ชายพวกนั้นมายุ่งกับน้องสาว "จะให้ฉันเอาเรื่องนี้ไปบอกเจ้าหนุ่มที่ชื่อคราวิลไหมล่ะ?"

        โฟกัสถึงกับตัวแข็งทื่อทันที“พี่...ทำไมพูดถึงหมอนั้นได้ล่ะคะ?”

        “ไม่รู้สินะ...แต่สีหน้าหมอนั้นเวลามองพี่ตอนเป็นคีย์มันช่างเหมือนชายที่หวงแฟนสาวน่านะ”

        “อึก!” โฟกัสถึงกับกลืนน้ำลายลำบากทันที

        “พูดแทงใจดำสินะโฟกัส ถึงพี่ใช้ชีวิตอยู่แต่ในเกาะ พี่ก็มีความสามารถในการมองพฤติกรรมของผู้คนฉันถึงรู้ไงว่าพวกเธอรู้สึกยังไงต่อกันนะ”

        “อ๊ายยยยยยย!!พี่!! พอเลยค่ะ!!!” โฟกัสถึงกับหน้าแดงจนเป็นมะเขือเทศ“นี่พี่โดนแซเทิร์นฝึกอะไรมามั้งเนี่ย!!”

        “เธอก็น่าจะเห็นในความทรงจำของพี่นะว่าฉันโดนฝึกอะไรมามั้งนะ”

        “อ๊ะ...ค่า...”ย้อนนึกไปก็ทำให้โฟกัสเศร้ากับสิ่งที่พี่สาวเจอเธอนอนลงกับที่นอนทันที “แต่...เหนื่อยจริงๆเลย...พวกผู้ชายเอาแต่เข้าหานะ การเป็นพี่ลิซ่านั้นเหนื่อยจังนะคะ”

        “ก็นะ...พี่ลิซ่าเขาแสนดีมากๆแต่ก็รับมือพวกผู้ชายได้หมดทุกคนล่ะนะ...”

        “จริงเหรอ?”โฟกัสหันมองพี่สาวด้วยสีหน้าแปลกใจ

        “รับมือด้วยความซื่อที่เขามีนะ...ถึงแม้จริงๆเขาจะรู้ว่ารอบตัวเองเกิดอะไรขึ้น ต่อหน้าดูเป็นหญิงสาวซื่อๆแต่ลับหลังเป็นหญิงสาวที่รู้ทุกอย่างรอบๆ ตัวล่ะ”

        “เหรอคะ...”โฟกัสชักอยากเห็นตอนนั้นจริงๆเธอมองพี่สาวที่ดูมีชีวิตชีวา กว่าตอนเมื่อเช้าแล้ว “สีหน้าพี่ดูดีขึ้นแล้วนะคะ”

        “หือ?อ๋อ...ใช่ ได้พักสักหน่อย เธอทำให้พี่หลับสินะ”

        “แหะๆ...หนูห่วงนี่นา กลัวพี่จะเป็นอะไรไปอีก จริงสิพรุ่งนี้มีงานให้เราทำด้วยล่ะ”

        “งาน?”โพรทาเลียขมวดคิ้วอย่างสงสัย “งานอะไร?”

        “เห็นว่า...จะมีเทพีองค์หนึ่งมาคุยเกี่ยวกับสัญญาบางอย่างกับเฮอร์มีสพรุ่งนี้ทุกคนเลยต้องหยุดงานกันเพื่อต้อนรับเทพีวันนี้ทุกคนถึงทำงานกันอย่างหนักเลยนะ”

        “ตายล่ะ...แล้วพี่เอาแต่นอนแบบนี้!!เธอไม่ลำบากเหรอ!? โฟกัส”

        “แหะๆไม่เป็นไรค่ะ หนูไม่ลำบากเลยและทำจนเสร็จหมดเลยนะคะ” โฟกัสทำท่าเบ่งกล้ามให้พี่สาวพวกเธอมีหน้าที่แค่ขนพัสดุขึ้นรถเท่านั้น "แล้วอีกอย่างพี่โทมัสเขาบอกว่าถ้าเกิดพี่เป็นลมล้มพับไปเดียวโดนเฮอร์มีสเล่นงานกันพอดี"

        “งั้นเหรอ...เดียวไว้วันมะรืนพี่จะช่วยงานเยอะๆเลยล่ะ”

        “ค่ะจริงสิพี่ค่ะ...” โฟกัสลุกขึ้นมาแล้วเขยิบเข้ามากระซิบข้างๆพี่สาว “พอดีตอนหนูไปรับฟังงานจากเทพเฮอร์มีสนะคะแล้วหนูสัมผัสถึงบางอย่างได้”

        “อะไรเหรอ?”

        “พลังแบบเดียวกับพวกจิตวิญญาณนะคะ”

        “!?” สีหน้าของโพรทาเลียดูเปลี่ยนไปอย่างซีเรียส “นี่หรือว่า...”

        “ค่ะ...หนูว่าที่เราสัมผัสถึงพลังของจิตวิญญาณไม่ค่อยได้เพราะเขาแอบซ่อนอยู่ในห้องของเฮอร์มีสหรือเปล่านะคะ!” โฟกัสตั้งแง่คิดให้พี่สาวฟังแต่เธอคิดว่ามันต้องมีอะไรจริงๆ แน่ๆ

        เมื่อคำพูดของโฟกัสทำให้เธอคิดทบทวนเรื่องต่างๆ ในสามวันที่อยู่ที่นี้ วันแรกเธอได้ยินเสียงผู้ชายในห้องของเฮอร์มีสวันที่สองตอนดึกกลับฝันเห็นเงาดำ วันที่สามนี้น้องสาวสัมผัสพลังบางอย่างได้มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่จะเจอในห้องของเฮอร์มีสแต่เรื่องที่ได้ยินบางอย่างในวันที่แรกก็ต้องบอกโฟกัสด้วย

        “นอกจากเธอ...พี่ก็ได้ยินเสียงผู้ชายและสัมผัสบางอย่างได้จากห้องเฮอร์มีสในวันแรกเหมือนกัน!”

        “จริงสิ?”

        “จริง!พี่ว่าเราคงต้องไปตรวจสอบห้องนั้นสักหน่อยในวันพรุ่งนี้กันหน่อยแล้วล่ะ”

        โพรทาเลียไม่อยากคิดเลยว่าตัวเองจะเจอกับอะไรมั้งนอกจากการต่อสู้ระหว่างจิตวิญญาณ แต่เธอต้องคิดหาทางไม่ให้สองเทพรู้ว่าเธอคืออะไรนี่สิถ้าพวกเขารู้เทพองค์อื่นก็จะรู้ร่วมถึงคุณปู่กับคุณยายของเธอที่ยังไม่รู้เลยว่าหลานสาวคนนี้นั้นโดนเทพองค์หนึ่งลักพาตัวไปตั้งแต่เด็กเพราะเธอไม่อยากเห็นความวิบัติในเขาโอลิมปัส

จบตอนที่ 53โปรดติดตามตอนที่ 54 ต่อไป