ตอนที่5
ระหว่างเรา
หลังเลิกงาน :-
กร : ต้องกลับบ้านไปเอาเสื้อผ้าก่อนมั้ย เดี๋ยวผมไปส่ง
ตาล : เอ๊ะ! คุณกรจะไปส่งตาลที่ชลบุรีจริงๆเหรอคะ
กร : (หัวเราะนิดหน่อย) คุณเห็นผมเป็คนขี้โกหกเหรอ (ยิ้ม)
ตาล : (ยิ้มด้วยความดีใจ) ขอบคุณมากค่ะคุณกร
กรจ้องมองรอยยิ้มของตาล สายตาและน้ำเสียงหวานๆของเธอนั้นมันยิ่งทำให้กรรู้สึกชอบตาลมากขึ้นถึงแม้จะรู้อยู่แก่ใจแล้วว่าเธอกำลังกุ๊กกิ๊กกับเพื่อนสาวชื่อิอยู่ก็ตามมันก็ยากที่จะห้ามความรู้สึกที่มีนี้ได้
กลับไปถึงที่บ้านตาลก็แนะนำให้กรรู้จักกับแม่เธออยู่กับแม่สองคนที่บ้าน ่ที่กรนั่งรอตาลอยู่ข้างล่าง แม่จึงชวนคุย
แม่ : คุณกรเป็หัวหน้าตาลสินะคะ ต้องขอโทษด้วยนะคะที่ตาลไปรบกวนคุณแบบนั้น
กร : ไม่เป็ไรหรอกครับ ผมก็มีคอนโดที่นั่นพอดี ถือว่าไปพักผ่อนด้วยคงสนิทกับเพื่อนคนนี้มากสินะครับ
แม่ : คุณพ่อแกเสียั้แ่เด็ก แม่ก็มีแฟนใหม่แต่เขาเป็คนไม่ดีชอบใช้ความรุนแรง แกเลยโดนทุบตีบ่อยๆ ทำให้แกฝังใจล่ะมั้ง ก็เลยไม่ค่อยชอบผู้ชายั้แ่นั้นิก็เป็เด็กดี สนิทกันตอนเข้ามหาลัย คุณกรก็คงพอมองออกใช่ไหมคะ
กร : ครับ มองออกั้แ่แรกเห็นเลย
แม่ : แม่ขอฝากคุณกรช่วยดูแลตาลด้วยนะคะ ทั้งเื่ที่ทำงานและเื่อื่นๆแกยังเด็กและอ่อนต่อโลก ถ้าเผลอทำอะไรไม่ดีไป แม่ก็ต้องขอโทษคุณกรไว้ล่วงหน้า
สักพักตาลก็ลงมาและบอกแม่ว่าจะกลับวันอาทิตย์ ก่อนจะรีบเดินไปขึ้นรถด้วยความดีใจ
“ไปนะคะแม่ สวัสดีค่ะ”
กรหันไปกล่าวสวัสดีแม่เช่นกันและพากันไปขึ้นรถและออกเดินทาง
ขับรถออกจากกรุงเทพตาลก็เริ่มโทรหาิทันทีิใมากที่จู่ๆตาลก็จะมาหาเธอ จึงรีบร้อนเก็บห้องและแต่งตัวทันทีใช้เวลาประมาณชั่วโมงนิดๆก็มาถึงที่หน้าหอพักพอิเห็นตาลลงมาจากรถก็รีบวิ่งเข้าไปกอดด้วยความดีใจิหันไปหากรเพื่อกล่าวขอบคุณ
ิ : ขอบคุณนะคะคุณกรที่มาส่ง แล้วคุณกรจะกลับเลยเหรอคะ
กร : นึกว่าจะเลี้ยงข้าวผมซะอีก (ยิ้ม)
ิ : (ยิ้มแหย่ๆ) ขอโทษนะคะ พรุ่งนี้ต้องทำงานแต่เช้า คงไปทานไม่ได้สัญญาว่าจะเลี้ยงแน่นอนค่ะ
กร : (หัวเราะ) ผมพูดเล่นนะ ไม่ต้องคิดมากขนาดนั้นก็ได้ เดี๋ยวผมคงไปค้างที่คอนโดนะซื้อไว้นานแล้วถือโอกาสนี้กลับไปดู ไม่ไกลจากที่นี่มากหรอก (หันไปมองตาล)วันอาทิตย์เดี๋ยวผมมารับก็ได้นะ เพราะกะว่าจะพักผ่อนที่นี่สักหน่อย
แล้วกรก็ขับรถกลับไปิยืนมองด้วยความสงสัยนิดหน่อย ทำไมเขาถึงได้ใจดีกับตาลนักนะมาส่งไม่พอยังรอรับกลับด้วยเป็เพราะเขาเป็คนใจดีหรือมีอะไรแอบแฝงอยู่ในความใจดีนั้นกันแน่
ิพาตาลไปที่ห้องพักแจ้งทางฝ่ายอาคารไว้เรียบร้อย เพราะเป็ผู้หญิงเหมือนกันทางอาคารจึงอนุญาตที่ห้องมีเตียงนอนเล็กๆ 3.5 ฟุต โต๊ะทำงาน ตู้เสื้อผ้า ห้องครัวเล็กๆ และห้องน้ำไม่มีเครื่องใช้ไฟฟ้าอย่างอื่น ิซื้อตู้เย็นเล็กๆกับไมโครเวฟไว้ในห้องเท่านั้น ถึงห้องจะไม่ใหญ่แต่ก็พอมีพื้นที่ให้ปูผ้านอนข้างล่างอยู่บ้าง
ิ : ตาลนอนบนเตียงแล้วกันนะ เดี๋ยวิปูผ้านอนที่พื้น
ตาล : แล้วจะเอาผ้าที่ไหนห่มล่ะถ้าเอาไปปูนอน ขึ้นมานอนด้วยกันแหละเบียดหน่อยก็ได้
พออาบน้ำเสร็จตาลกับิก็เข้านอนทันทีเตียงมันแคบมากทำให้ต้องนอนเบียดกัน ถึงจะไม่ใช่ครั้งแรกที่นอนด้วยกันแต่ครั้งนี้ทั้งสองคนรู้สึกหัวใจเต้นแรงและรัวอย่างบอกไม่ถูก พอหันหน้ามาหากันก็หน้าแดงจนต้องรีบพลิกตัวหันกลับไปอีกด้านทั้งที่อยากมาเจอกันแท้ๆแต่คืนนั้นได้แต่นอนหันหลังให้กันและไม่ได้พูดกันเลยแม้เพียงสักคำ
เช้าวันรุ่งขึ้นิขอนุญาตหัวหน้าพาเพื่อนมาทำงานด้วยเพราะเป็วันหยุดมีหลายคนพาลูกมาทำงานด้วย จึงไม่มีปัญหาเื่ที่ิจะพาตาลมา พอเดินเข้ามาที่โรงงานเท่านั้นสายตาทุกคู่ก็จับจ้องไปที่ตาล
พนักงานผู้ชายพากันเดินมาดู
ชัย : ใครวะเก๋ สวยโคตร
เก๋ : ไม่รู้ว่ะ แต่งานดี เพอร์เฟคมาก สงสัยจะเป็เพื่อนิล่ะมั้ง
ตาลยิ้มให้ทุกคนที่เดินผ่านตามมารยาทที่ดีทั่วไปและยกมือไหว้สวัสดี
ิ : ไปยิ้มให้ทำไม เดี๋ยวก็โดนจีบอีกหรอก
ตาล : จะให้ทำหน้าบูดใส่ก็กระไรอยู่นะ
ิพาตาลไปที่แผนกก็ได้เจอกับเหนือตาลรีบไปทักทายทันทีเพราะิเคยเล่าเื่เหนือให้ฟังอยู่บ้าง
ตาล : ดีจ้า น้องเหนือเหรอ ิเล่าให้ฟังบ่อยๆ
เหนือยกมือไหว้และกล่าวทักทายตาลนิดหน่อยก่อนจะเริ่มทำงานกัน ส่วนตาลก็ไปนั่งที่ห้องรับรองที่นั่นก็มีเด็กๆหลายคนอยู่ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองแก่เกินกว่าจะมานั่งในห้องนี้จึงได้ออกไปเดินเล่นด้านนอก
แล้วก็เป็เหมือนที่ิคิดมีผู้ชายเข้ามาทักและคุยกับเธอหลายคนโดยปกติเธอมักจะปฏิเสธแบบตรงๆและไม่สนใจใครแต่ครั้งนี้เธอไม่อยากมีปัญหากับคนที่นี่เพราะคิดว่าอาจจะทำให้ิมีปัญหากับเพื่อนร่วมงาน จึงได้แต่ยิ้มและพูดคุยกับพวกเขาส่วนิก็นั่งทำงานอยู่ในห้องโดยไม่รู้ว่าตาลออกไปข้างนอกแล้ว
เหนือ : พี่ิมีเพื่อนสวยๆแบบนี้ด้วยเหรอ?
ิ : ห้ามจีบ มีเ้าของแล้ว
เหนือ : เ้าของ? คือพี่ิรึเปล่า (ยิ้มมุมปากนิดหน่อย)
ิ : เฮ้ยไม่ใช่อย่างนั้น (เริ่มร้อนตัว) เพื่อนกันเฉยๆ
ด้วยท่าทางแบบนั้นก็ทำให้เหนือมองออกทันทีว่าิคิดอะไร
เหนือ : สมัยนี้แล้วนะพี่ิ ความรักมันไม่มีข้อจำกัดหรอก ไม่ว่าใครก็รักกันได้อยู่ที่ว่าตัวเองจะยอมรับรึเปล่าเท่านั้นแหละครับ
ิฟังเหนือพูดแล้วรู้สึกว่าเด็กคนนี้ดูมีความคิดที่เป็ผู้ใหญ่กว่าเธอเสียอีก“ยอมรับงั้นเหรอ?”
เหนือ : แล้วพี่ตาลไปไหนแล้วเนี้ย ไม่เห็นอยู่ในห้องออกไปข้างนอกเดี๋ยวก็โดนจีบหรอก ที่นี่ผู้ชายเยอะด้วยนะ
ิหันไปที่ห้องรับรองก็ไม่เห็นตาลนั่งอยู่แล้วเธอจึงรีบวิ่งออกไปด้านนอกทันทีและเห็นตาลที่กำลังทำท่าลำบากใจที่มีผู้ชายมารุมล้อม
ิ : ตาล! …(หันไปมองผู้ชายกลุ่มนั้น)ทำไมไม่นั่งรอในห้องล่ะ ไปเถอะรบกวนเวลางานเขา (พูดเสียงดัง)
ตาลรู้สึกโล่งอกมากที่ิมาช่วยเธอไว้ทันเพราะตอนนั้นคนพวกนั้นกำลังชวนเธอไปกินข้าวเที่ยงพอดีเธอรีบบอกลาและเดินตามิกลับไปทันที
ตาลกลับไปเล่นกับเด็กๆในห้องและไม่กล้าออกไปเดินคนเดียวอีกเธอมองิที่กำลังวุ่นวายทำอะไรบางอย่างกับเหนือ “ดูสนิทกันจังนะ”ตาลรู้สึกไม่ชอบใจนักที่เหนือเข้าใกล้ิมากตอนก้มลงไปดูคอมพิวเตอร์แถมมีตอนที่เอามือจับมือิให้ลากเม้าส์ไปมาอีก เธอจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นเพราะไม่อยากเห็นภาพนั้นอีก แล้วก็มีสายจากกรเข้ามา
กร : เป็ไงบ้างครับ ราบรื่นดีมั้ย
ตาล : ก็...ไม่มีอะไรนิคะ
กร : ฟังเสียงดูเบื่อมากเลยนะ่เที่ยงไปหาอะไรกินกันมั้ยผมยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลย พาิมาด้วยก็ได้เดี๋ยวผมเลี้ยง
ตาล : ก็ดีเหมือนกันค่ะ กินในนี้น่าจะอึดอัด คนเยอะ
กร : ผมไปรับตอน 11 โมงครึ่งนะ เดี๋ยวถึงแล้วโทรไปอีกทีว่าจะให้ไปรับตรงไหน
พอวางหูตาลก็คิดว่าจะเดินไปบอกิแต่เธอดูยุ่งมากจริงๆ ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาจากคอมพิวเตอร์เลยเหนือก็เดินไปเดินมาระหว่างโต๊ะตัวเองกับโต๊ะิคนอื่นๆก็ต่างจ้องหน้าคอมไม่มีใครสนใจจะคุยกันเลย
“ปิดยอดเช็คสต๊อกงั้นเหรอโรงงานนิก็ยุ่งเหมือนกันนะ”
ตาลตัดสินใจไปกับกรสองคนโดยส่งข้อความไปหาิ
“ไปหาข้าวกินกับคุณกรนะ เดี๋ยวกลับมา”
แต่ตอนที่ิเปิดข้อความอ่านก็เที่ยงกว่าแล้วเธอจึงรีบโทรหาตาลทันที
ิ : ทำไมไม่รอล่ะ นึกว่าจะได้กินข้าวเที่ยงด้วยกันซะอีก
ตาล : ตาลรอจนหิวแล้วอ่ะ อีกอย่างไม่อยากไปที่โรงอาหารแล้วเดี๋ยวเจอพวกเมื่อเช้าอีก
ินึกถึงผู้ชายกลุ่มนั้นและก็คิดขึ้นมาได้ทันทีว่าหากพาตาลไปโรงอาหารคงโดนพวกหนุ่มๆคนอื่นรุมจีบกันอีกแน่ ดีเหมือนกันที่คุณกรมารับไปกินกลางวัน
ิ : ขอโทษนะ คงลำบากใจสินะ งั้นไว้ไปกินด้วยกันตอนเย็นแล้วกัน อยู่กับคุณกรไปก่อนก็ได้น่าจะสบายกว่า
หลังจากนั้นิก็ไปกินข้าวกับเหนือเพราะคนอื่นๆพักกันไปเรียบร้อยแล้ว ในโรงอาหารเริ่มไม่ค่อยมีคนมากนักแต่ก็ยังไม่วายมีคนเดินเข้ามาหาิเพื่อถามถึงเื่ตาล ิฉุนมากไม่ตอบ เดินหนีทันทีทำให้คนพวกนั้นไม่กล้าเข้ามาถามอีกจึงเปลี่ยนไปถามเหนือแทนแต่เหนือก็ตอบแค่ว่าเป็เพื่อนิ ไม่รู้จักเท่านั้น ิกับเหนือนั่งโต๊ะกินข้าวด้วยกันสองคนิกินไปก็ทำหน้าบูดไปเธอไม่พอใจเื่ที่โดนถามถึงตาล
ิ : พวกนี้หน้าหม้อสุดๆไปเลย เห็นผู้หญิงไม่ได้ต้องกะลิ้มกะเหลี่ยใส่ดีแล้วที่ตาลไม่มากินด้วยกัน
เหนือ : นานๆจะมีสาวสวยมาที่โรงงานซะที ก็เป็ธรรมดาที่จะเป็ที่สนใจแหละครับปล่อยผ่านไปเถอะ พี่ตาลก็ไม่ได้มาทุกวันอยู่แล้วนิ
ิ : เหนือก็คิดว่าตาลสวยงั้นเหรอ?
เหนือ : สวยสิครับ พี่ิก็สวยนะครับ แต่สวยคนละแบบกับที่คนนิยมกัน
ิ : คืออะไรสวยแบบฉันไม่นิยมงั้นเหรอ?
เหนือ : ผู้ชายก็ชอบผู้หญิงยิ้มเก่งพูดเก่ง อัธยาศัยดีแต่ตัวดูดีมีไมตรีจิตเวลาพูดคุย พี่ตาลมีครบครับ ส่วนพี่ิจะหน้านิ่งไม่ค่อยพูดไม่ค่อยยิ้ม ดูภายนอกเหมือนหยิ่ง มันเลยทำให้ไม่ค่อยมีใครอยากเข้าหาน่ะครับ
ิไม่เคยรู้เลยว่าตัวเองเป็แบบนั้นแต่เธอไม่ได้สนใจจะเป็ผู้หญิงที่เป็ที่นิยมนั่นเลย พอลองทบทวนเื่สมัยก่อนดูก็คิดว่าเป็จริงอย่างที่เหนือว่า ตาลเป็คนพูดและยิ้มเก่ง ใครชวนคุยก็คุยถึงจะเป็คนตรงๆอยู่บ้างก็ตาม เธอแต่งตัวเก่งและดูสวยอยู่เสมอ
“แบบนี้สินะ ทุกคนถึงได้รุมชอบเธอ”
101
![[นิยายแปล] อภินิหาร หนึ่งราชันหมื่นอัตลักษณ์ Absolute Resonance](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737518715_77529948.webp)
