รุ่งเช้าผมก็รีบลุกจากเตียงและลงไปทานอาหารของคุณอาเชียจากนั้นก็เดินทางไปหลังหมู่บ้าน สภาพด้านหน้าดันเจียนดูเพินๆแล้วเหมือนถำ้ปกติแต่ก็มีร่องรอยมอนเตอร์อยู่ไม่เยอะมาก พอเข้ามาด้านในความรู้สึกต่างออกไปมันมีทั้งกลิ่นแปลกและเสียงปหลาด ผมสร้างตะเกียงขึ้นมาและยิ่งเดินไปก็มีทางลงไปเรื่อยๆ ได้ยินเสียงเท้าหลายเสียงกำลังมาทางนี้...
นั้นมันก็อบลินจำนวน6ตัว พวกมันเห็นผมและกำลังวิ่งมาทางนี้มือผมกำดาบแน่นก็อบลินตัวที่ถือมีดะโเข้าใส่ผมแต่ก็ฟันสวนไปหัวเ้านั้นหลุดออก ตัวที่เหลือก็วิ่งเข้ามา ผมใช้เวทสร้างไฟกับดาบและฟาดออกไปพวกมันถูกเผาและล้มลงแต่มีตัวหนึ่งวิ่งหนีไปผมก็รีบตามมันไป มันวิ่งไปที่เก็บสมบัติของมันในนั้นมีทั้งทองและชุดเกราะและอาวุธมากมายผมที่กำลังมองสมบัติพวกนั้นอยู่ก็โดดเ้าก็อบลินนั้นใช้มีดโจมตีที่แขนซ้าย ผมรีบจัดการมันทันทีผมรีบนำผ้ามาห้ามเืและสร้างกล่องที่ขนาดพอจะใส่สมบัติพวกนี้ได้หมดจากนั้นก็เดินเขียนแผนที่ไปเรื่อยๆก็เจอห้องแปลกๆที่มีประตูขนาดใหญ่ ผมลองหาทางเปิดอยู่ระยะหนึ่งก็เห็นว่ามันมีช่องวงแหวนอยู่ผมนึกได้ว่าในสมบัติพวกนั้นมีของลักษณะแบบนี้อยู่ พอลองเอามาใส่ประตูก็เปิดออกข้างในมืดจนตะเกียงของผมใช้แทบไม่ได้ งั้นก็ลองสร้างไฟฉายดูละกัน ก็ยังดีกว่าใช้ตะเกียงล่ะนะ ขณะส่องไฟไปก็เห็นผู้หญิงเธอเหมือนกำลังถูกผนึกอยู่กับสิ่งรูปร่างประหลาดพอดูดีๆนั้นมันมอนเตอร์ขนาดใหญ่มันเป็เซนทอร์ตัวสีดำ เธอคนนั้นอยู่ตรงหัวใจของเซนทอร์ เธอพยามจะพูดอะไรบางอย่าง
"ชะ..ช่วยด้วย..."
ผมได้ยิมไม่จัดมากแต่ก็พอจับใจความได้เธอ้าความช่วยเหลือ ต้องทำยังไงถึงจะช่วยเธออกมาได้ถ้าเข้าไปต่อสู้รยะประชิดคงไม่รอดแน่งั้นก็ลองสร้างเ้านั้นดูละกัน "ปืน" อวุธสุดอันตรายจากโลกเดิม ที่ผมสร้างมาเป็ปืนพกขนาดกลางและมีวงจรเวทอยู่ ผมเลงและเนี่ยวไกลไปที่แขนของมันพลังเวทกลายเป็ะุพุงเข้าที่แขนของมัน เซนทอร์ตันนั้นพุ่งใส่ด้วยความเร็ว ผมกระนำ่ยิงไปที่หัวของมันจนมันสิ้นลมและหงายหลังไปร่างอันใหญ่ยักของเซนทอร์สลายไปเหลือไว้แต่รางของเธอคนนั้นที่ไม่ได้ใส่เสื้อผ้า เธอนอนอยู่ผมจึงเอาผ้ามาห่มให้
เมื่อตื่นขึ้น เธอคลานมาที่ผมและจับแขนข้างที่ถูกก็อบลินทำร้าย เธอกำลังกินเืของผมอยู่ดูเหมือนเลียวแรงเธอกลับมาเธอยืนขึ้นพร้อมถือผ้าปิดไว้และใช้เวทแสงรักษาแผลให้ผม เธอมีตาสีแดงผมยาวสีขาว ผมจึงสร้างเสื้อผ้าให้เธอใส่เสื้อที่ผมสร้างเป็เสื้อของโลกเดิม เธอทำหน้าแปลกใจและรับเสื้อมาจากผม
"นายเป็มนุษสินะ"
"อ่า"
"ทำไมถึงใช้เวทแบบนี้ได้ล่ะ"
"เวทนี้ทำไมหรอ?"
"ช่างเถอะแต่ขอบคุณนะที่มาช่วย"
"แล้วทำไมเธอมาอยู่สภาพนี้ล่ะ"
408
