(จบ) ย้อนเวลากลายมาเป็นแม่สามีที่ชั่วร้าย

ตอนที่ 48 เกี๊ยวมันสำปะหลังหอมฟุ้งเหลือเกิน

        เกี๊ยวหม้อหนึ่งไม่เพียงพอกับหลายคน เซี่ยหมิงหนานยังไม่ได้ตักส่วนที่เหลือ กลับยกให้น้องชายฝาแฝด

        “น้องรองกับน้องสาม กินก่อนสิ พวกเจ้าสุขภาพไม่แข็งแรง คงทนหิวไม่ไหวหรอก”

        เมื่อได้ยินพี่ใหญ่พูดเช่นนั้น เซี่ยเหมียวเหมียวก็แบ่งเกี๊ยวเป็นสองชามและยื่นให้ฝาแฝด

        เซี่ยหมิงเสียงคนรองและเซี่ยหมิงรุ่ยคนสามไม่ปฏิเสธ ถือชามของตนไปขณะรอให้คลายร้อน

        แม้พวกเขาจะป่วยอยู่ แต่ครอบครัวก็ยากจนและไม่ได้มีอาหารดี ๆ ให้กินทุกวัน จึงนึกละโมบเช่นกัน

        หลังเซี่ยเหมียวเหมียวตักหมด นางก็เติมน้ำใส่หม้อเตรียมต้มน้ำ ก่อนนับเกี๊ยวแล้วเทลงต้มเป็นหม้อที่สอง

        เกี๊ยวมันสำปะหลังส่งกลิ่นหอมฟุ้งเหลือเกิน ช่างยั่วยวนให้ต้องกลืนน้ำลายก่อนจะได้กินเสียด้วยซ้ำ ไป๋เพ่ยเพ่ยดูสงบนิ่ง ทว่าแท้จริงอยากกินจนแทบจะกระโจนลงชามแล้ว

        ทันทีที่เกี๊ยวอุ่นได้ที่ นางก็รีบคีบใส่ปากตนเอง ชั่วขณะนั้นกลิ่นมันสำปะหลังก็อบอวลในปาก รสสัมผัสหนึบหนับอร่อยล้ำ

        เซี่ยเสี่ยวหย่าเห็นมารดากินแล้วก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง จึงกัดเข้าปากคำหนึ่ง มันอร่อยเสียจนนางต้องอุทานออกมา

        “อร่อย! อร่อยมาก!”

        “ข้าไม่เคยกินเกี๊ยวอร่อยขนาดนี้มาก่อน!”

        “ข้าด้วย!”

        …

        ผู้ที่ได้ลิ้มรสอร่อยของเกี๊ยวมันสำปะหลังต่างพากันติดใจ

        ฮือ ๆ ๆ... นี่คืออาหาร!

        นี่คืออาหาร!

        หลังอยู่ใช้ชีวิตในยุคนี้มาพักหนึ่ง ในที่สุดนางก็ได้กินอาหารเสียที

        นี่คือความคิดไป๋เพ่ยเพ่ย

        โห! อร่อยมาก

        ข้ามีความสุขเหลือเกิน!

        มีมันสำปะหลังเต็มบ้านเช่นนี้ ข้าจะทำแป้งมันสำปะหลังและกินเกี๊ยวทุกวันเลย!

        นี่คือความคิดของคนกินจุตระกูลเซี่ย

        อร่อยมาก

        ข้าชักสงสัยว่าจะเอาไปแลกเป็นเงินได้ไหม

        นี่คือความคิดของเซี่ยเหล่าเอ้อร์ที่หวังร่ำรวย และเซี่ยหมิงรุ่ยที่มีความทะเยอทะยานอยู่ลึก ๆ ในใจ

        หากนำเกี๊ยวมันสำปะหลังไปทอดก็อร่อยเช่นกัน ทอดให้เกรียมเหลืองทองทั้งสองด้าน รสชาตินั้น... แค่คิดก็น้ำลายสอ น่าเสียดายที่ไม่มีน้ำมันที่บ้าน ไป๋เพ่ยเพ่ยได้แต่นึกเสียดายในใจขณะกินเกี๊ยวในชามเงียบ ๆ

        ดูเหมือนว่าหากต้องการกินดีอยู่ดี นางต้องหารายได้อีกทาง

        ระหว่างนางคิดว่าจะพูดอย่างไรดี เซี่ยเหล่าเอ้อร์ก็เอ่ยขึ้นก่อน

        “เจ้าอยากทำเกี๊ยวมันสำปะหลังขายหรือ?”

        ไป๋เพ่ยเพ่ยค่อนข้างแปลกใจ

        ดูไม่ออกเลยว่าที่แท้เซี่ยเหล่าเอ้อร์ที่ดูสัตย์ซื่อและเถรตรงจะคิดเช่นนี้ได้

        “ก็เพราะครอบครัวเรายากจนและไม่มีเงินไม่ใช่หรือ เจ้าบังเอิญทำเกี๊ยวมันสำปะหลังเป็น ผู้อื่นไม่เคยกินมาก่อน เราสามารถนำไปขายได้ก่อนผู้อื่นจะรู้วิธีทำ” เขาเสนอความเห็น

        หนึ่งคือขายในราคาสูงให้ร้านอาหารในเมืองเพื่อหาเงินโดยเร็ว อีกทางคือร่วมกับผู้อื่นตั้งร้านเล็ก ๆ ในตลาดและค่อยขยับขยาย

        เขาได้ยินไป๋เพ่ยเพ่ยบอกว่าสามารถใช้แป้งมันสำปะหลังไปทำอย่างอื่นได้ด้วย สิ่งที่ ‘ข้ามีผู้อื่นไม่มี’ เช่นนี้ขายได้ง่ายที่สุด

        “แค่ต้องปรึกษากันว่าจะขายราคาเท่าไหร่ เราเป็นเพียงชาวบ้านร้านตลาด ไม่มีคนให้พึ่งพา หวังจะร่ำรวยคงเป็นไปได้ยาก แต่หากเพียงทำกำไรโดยเร็ว ซ่อมแซมบ้าน ซื้อวัวไว้สักตัว และอื่น ๆ ก็ยังพอน่าคิด”

        เซี่ยวเหล่าเอ้อร์คาดว่าร้านอาหารในเมืองน่าจะยินดีจ่าย แต่คงต้องการซื้อทั้งหมด ต้องทำให้ชัดเจนว่าเรื่องนี้จะไม่แพร่งพรายมาจากพวกเขา ร้านอาหารจะได้ไม่สามารถโทษพวกเขาได้

        ก่อนมันจะเป็นที่แพร่หลาย พวกเขาไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องในกิจการนี้ แต่หากในภายภาคหน้าทุกคนรู้จักแป้งมันสำปะหลังกันแล้ว พวกเขาก็สามารถทำขายในตลาดได้เช่นกัน

        “เซี่ยเหล่าเอ้อร์ ข้าไม่รู้มาก่อนว่าท่านหัวไวและใจตรงกับข้า” นางนึกไม่ถึงว่าชายบ้านนอกอย่างเขาจะคิดเรื่องเช่นนี้ได้ด้วย

        ไม่เลวเลย หากมีคนช่วยแบ่งเบาภาระ นางก็เบาใจลงได้

        ไป๋เพ่ยเพ่ยหารือกับเซี่ยเหล่าเอ้อร์ทันที นางเพิ่งข้ามมิติมาได้ไม่นาน ยังไม่รู้สถานการณ์ในหมู่บ้านในหมู่บ้านดีด้วยซ้ำ ไหนเลยจะกล้าเข้าเมือง

        หากมีคนจับไต๋ได้คงได้วุ่นวายกันยกใหญ่

        ด้วยเหตุนี้นางจึงฝากฝังหน้าที่เข้าเมืองให้กับเขา โดยอ้างคำว่า ‘สามีช้างเท้าหน้า ภรรยาช้างเท้าหลัง’

        “ได้ ข้าจะหาเวลาไปเดินดูลาดเลาในเมือง สำรวจดูร้านอาหารต่าง ๆ ก่อน แล้วค่อยตัดสินใจว่าเราจะขายยังไง”

        “ท่านต้องถามมาให้ละเอียด เลือกร้านอาหารที่น่าเชื่อถือและมีคุณธรรม ได้เงินน้อยหน่อยก็ยังดีกว่าเจอคนเลวทรามและทำให้ทั้งครอบครัวเดือดร้อน ดังคำกล่าวที่ว่าคนบางคนมักจับเสือมือเปล่า ล่อให้ท่านติดกับดัก เมื่อตกหลุมพรางแล้วทั้งครอบครัวก็จะเดือดร้อน ถึงเวลานั้นก็ไปร้องทุกข์ที่ไหนไม่ได้แล้ว”

        “ไม่ต้องห่วง ข้าจะระวังเรื่องนี้”

        …

        หลังทำเกี๊ยวมันสำปะหลัง ไป๋เพ่ยเพ่ยไม่ต้องกังวลกับงานที่เหลือ ลูกสะใภ้และลูกสาวของนางมีทักษะและมักง่วนอยู่ในครัว เมื่อรู้ว่าแป้งมันสำปะหลังใช้แทนแป้งสาลีได้ จึงนำมาทดลองเล่นกันใหญ่

        พวกนางลองทำขนมมันปะหลังและเส้นมันสำปะหลัง จากที่ไม่คุ้นเคยในคราวแรกก็กลายเป็นช่ำชองในภายหลัง ตระกูลเซี่ยจึงได้อิ่มหนำกันไปหลายมื้อ

        ไป๋เพ่ยเพ่ยสอนป้าหลิวทำแป้งมันสำปะหลังเช่นกัน กำชับให้อีกฝ่ายเก็บเป็นความลับก่อนบอกสูตรให้ ตกลงกันว่าเมื่อขายสูตรแล้วพวกนางก็จะมีเงินทุนไปร่วมกันเปิดร้านแผงลอยเล็ก ๆ ได้

        “ข้ามีสูตรอยู่ในมือ เมื่อเรามีเงินทุนแล้วข้าจะสอนวิธีการทำให้ท่าน เอาพวกมันไปขายที่ตลาด ต่อไปครอบครัวพวกเราก็จะมีรายได้เพิ่มขึ้น” ไป๋เพ่ยเพ่ยเอ่ย “ลูกเราโตขึ้นทุกวัน ต้องใช้เงินทำทุกอย่าง เราต้องหาทางเก็บออมเอาไว้”

        เดิมทีป้าหลิวได้ยินว่านางจะไปขายสูตรก็นึกอิจฉาขึ้นมา หากแต่เมื่ออีกฝ่ายบอกว่าจะให้สูตรและสอนวิธีการทำให้ แถมยังร่วมมือกันตั้งร้านแผงลอยด้วยกันเพื่อขายหารายได้อีก

        นางก็พลันเลิกอิจฉาและรีบถามถึงร้านแผงลอยที่ว่านี้ทันที

        “โห เจ้าใจดีนัก ลูกคนรองกับคนสามของข้าก็โตแล้ว คนหนึ่งต้องใช้สินสอด คนหนึ่งต้องใช้สินเดิม ข้าเองก็วิตก หากเจ้าร่วมมือกับข้า ข้าก็ต้องขอบคุณเจ้าแล้ว แต่ว่า… ร้านแผงลอยจะตั้งขึ้นได้ง่าย ๆ หรือ แล้วจะทำเงินได้ไหม”

        “เช่นนั้นข้าถามท่าน เกี๊ยวกับก๋วยเตี๋ยวอร่อยหรือไม่”

        “อร่อยมาก! ของดีเพียงนี้ แม้แต่ตอนวันตรุษและหน้าเทศกาลข้ายังไม่ได้กินเลย จะไม่อร่อยได้อย่างไร”

        “ใช่แล้ว แป้งมันนี้ก็เอามาทำได้เช่นกัน หลังจากหั่นมันและตากแดดเอาไว้ใช่ไหม เมื่อแห้งดีแล้วก็เอามาบดเป็นผง ท่านสามารถใช้เป็นแป้งทำเกี๊ยวและก๋วยเตี๋ยวได้ ไม่มีปัญหาแต่อย่างใด”

        ป้าหลิวตาลุกวาวในทันที “จริงหรือ!”

        “จริงสิ! เพียงแค่รสชาติจะต่างออกไป ออกคล้ายธัญพืช ไม่เช่นนั้นคิดว่าข้าจะขายหารายได้ทำไมเล่า ก็เพราะมันทำกำไรได้ ข้าจึงตัดสินใจทำ” ไป๋เพ่ยเพ่ยพูดเสียงหวานพลางกุมมืออีกฝ่าย

        “ข้าบอกท่านเรื่องนี้ ท่านห้ามแพร่งพรายออกไปเด็ดขาด ข้าตั้งใจจะขายมันเพื่อเก็บเงินให้เราไปทำทุน” 

        ป้าหลิวพยักหน้ารับระรัวขณะบอก “ไม่ต้องกังวล ข้าไม่ปริปากพูดสักคำ ข้าจะกลับไปกำชับไม่ให้คนที่บ้านหลุดปากด้วย”

        เรื่องใหญ่อย่างการทำเงิน หากใครพลั้งปากไปนางจะฆ่าทิ้งเสีย

        โดยเฉพาะลูกสะใภ้ชุยเม่ยที่ต้องเฝ้าระวังเป็นพิเศษ

        ป้าหลิวไม่โง่ นางรู้ว่าที่ไป๋เพ่ยเพ่ยนำเรื่องนี้มาบอก ไม่ใช่เพียงเชื่อใจแต่ยังเป็นการลองใจอีกด้วย

        นางต้องผ่านการทดสอบนี้ให้ได้ ในภายภาคหน้าจะได้ร่วมทางทำกิจการค้ากำไรด้วยกัน หากสอบตก ความร่วมมือระหว่างสองตระกูลคงเป็นอันยุติ ต่อไปหากมีสิ่งใดนางก็จะไม่ได้มีส่วนร่วมแล้ว

        ไม่ว่านางจะหัวทึบเพียงไหนก็รู้ถึงความแตกต่างระหว่างความไม่อิ่มท้องกับไม่มีจะกิน

        “ต้องอธิบายให้ชัดเจน ข้าไม่ได้ให้ท่านห้ามพูดตลอดไป เพียงแค่ให้รออีกหน่อย

ผ่านไปหลายเดือนจนเราทำเงินได้มากพอแล้ว สิ่งนี้เป็นที่รู้จักกันทั่ว ท่านจึงพูดได้...” 

        ไป๋เพ่ยเพ่ยเอ่ย “ท่านก็รู้ว่าเรื่องพรรค์นี้ไม่อาจปิดบังได้ตลอด ขึ้นอยู่กับว่าจะหลุดมาจากใคร หากหลุดมาจากพวกเขาก็ไม่สามารถโทษเราได้ แต่หากหลุดมาจากเรา พวกเขาไม่พ้นต้องมาโวยวายกับเราแน่นอน”

        เมื่อได้ยินเช่นนี้ป้าหลิวก็หนักใจ “เช่นนั้นข้าส่งชิ้นมันหั่นแล้วไปที่บ้านเจ้าดีกว่าข้าปิดปากมิดชิด แต่ยิ่งคนรู้มากก็ยิ่งเสี่ยง หากคนที่บ้านข้าปากพล่อย ...”

        ตายจริง!

        คอขาดบาดตายเลยไม่ใช่หรือ

        มีหรือตระกูลมั่งคั่งพวกนั้นจะไว้ชีวิตครอบครัวพวกนาง