บทที่ 21 เงาปีศาจ
“ง่ายมาก ถึงแม้แกจะมีไม่มีพิรุธตอนโกง แต่พวกเราก็ไม่ใช่นักพนันธรรมดา เล่นต่อกันเถอะ ฉันใจกว้างพอ ทุกคนเอาเงินของตัวเองคืนไปได้ ตาที่แล้วถือว่าโมฆะ” อวิ๋นเส่ายิ้มอย่างภาคภูมิใจ
เ้าหนูนี่ยังคิดว่าตัวเองเป็ต้นหอมอยู่อีก
คนบนโต๊ะพนันไม่ขยับเขยื้อน แค่ไม่กี่ล้านเอง ไม่ถึงขนาดทำให้ทุกคนมองไม่เห็นสถานการณ์หรอก ในเมื่อหนิวลี่ชนะ มันก็ควรเป็ของหนิวลี่ หากไปทำให้คุณหนูหลงโกรธเพียงเพื่อเงินไม่กี่ล้านนี้ มันไม่คุ้ม
คนบนโต๊ะพนันเห็นชัดเจนแล้วไม่ขยับ อวิ๋นเส่ารู้สึกว่าคนพวกนี้ไม่ให้เกียรติเขาเอาเสียเลย สายตามองไปที่หนุ่มผมสั้นข้างกาย
หนุ่มผมสั้นกลับยิ้มแห้งใส่ ไม่กล้าขยับเช่นกัน ตระหนักได้ว่าไม่มีหวังจะชี้นำลูกแกะหลงทางตัวนี้ได้ ‘เพื่อนเอ๋ย นายมันเสียเวลาเปล่าจริง ๆ’
“ดี พวกแกไม่เอา ตานี้ถือว่าฉันชนะ” อวิ๋นเส่าขบกรามแน่น คำรามเสียงเย็น
“ฮ่า ๆๆ ที่แท้นี่คือเยี่ยเยี่ยหลายของผู้เฒ่าถังสินะ สมกับเป็มหาอำนาจจริง ๆ" คุณหนูหลงโกรธจัด มองอวิ๋นเส่าด้วยสายตาเย็นเยียบ ปากกลับเหน็บแนมไปถึงเ้าของใหญ่เื้ัเยี่ยเยี่ยหลายในทันที
ได้ยินดังนั้น คนบนโต๊ะพนันต่างเปลี่ยนสีหน้าไปพร้อมกัน ดูอึดอัดไม่สบายใจขึ้นมา เห็นได้ชัดว่าอยากจะออกจากเื่วุ่นวายนี้ แต่ที่นี่ไม่ใช่ที่ธรรมดา หาเหตุผลที่เหมาะสมไม่ได้
“ไง สาวน้อยไม่ยอม? เฮ้อ พี่ชายอธิบายให้ฟังได้นะ ตอนกลางคืนมาห้องพี่สิ พี่จะให้เธอได้ััว่าอะไรคือมหาอำนาจ” อวิ๋นเส่ายิ่งหยิ่งลำพอง ตอนนี้แทบจะลืมตัวไปแล้ว ราวกับว่าพ่อเขาคือผู้เฒ่าถัง
“จริงเหรอ? ฉันอยากรู้เดี๋ยวนี้เลย” คุณหนูหลงหัวเราะเ็า กำลังจะหยิบโทรศัพท์ออกมา ประตูห้องพนันชั้นแปดกลับถูกเปิดออก พร้อมกับเสียงหัวเราะกังวานมั่นคงดังนำมาก่อน “ทุกท่าน ดูท่าจะเล่นกันไม่สนุกเลยนะ ทำไมถึงหยุดกันหมดแล้วล่ะ?”
ผู้ที่เข้ามาคือสามคนจากห้องควบคุมชั้นห้านั่นเอง นำโดยชายหนุ่มผอมบางคนหนึ่ง ข้างกายเป็หนุ่มหล่อสีหน้าเย่อหยิ่ง ส่วนคนที่ยืนอยู่ด้านหลังทั้งสองคือผู้จัดการสวี ผู้จัดการแผนกต้อนรับของเยี่ยเยี่ยหลาย
“ถังชิว นี่คือที่ที่นายชวนฉันมางั้นเหรอ? ดูท่าจะไม่เท่าไหร่เลยนะ” คุณหนูหลงมองเห็นคนที่เข้ามาชัดเจน สีหน้ายิ่งเ็า
ชายหนุ่มผอมบางชื่อถังชิวไม่มีท่าทีละอายใจแม้แต่น้อย กลับยิ้มแห้งพูดว่า “ไม่เท่าไหร่เหรอ? พี่สาวที่รัก คุณชนะฉันไปตั้งหลายสิบล้านแล้วนะ แต่เดิมยังคิดจะทำกำไรจากคุณสักหน่อย ตอนนี้ขาดทุนไปถึงบ้านย่าแล้ว”
“เงินไม่เงินไม่สำคัญหรอก สำคัญที่อารมณ์ต่างหาก เล่นแล้วมัน เงินเท่าไหร่ก็คุ้ม แต่ตอนนี้ฉันไม่มันเลย” คุณหนูหลงไม่สนใจเื่ติดตลกของถังชิวเลยสักนิด กลับยิ่งเสียดสีขึ้นเรื่อย ๆ
ถังชิวมีสีหน้าขมขื่น มองไปที่อวิ๋นเส่าที่ทำหน้าหยิ่งยโส ในใจพลันหนักอึ้งขึ้นมาทันที!
เขาไม่อยากจะขัดใจคุณหนูหลงเลย อย่าว่าแต่อิทธิพลที่อยู่เื้ัของเธอเลย แม้แต่ท่านผู้เฒ่ายังต้องเกรงใจอยู่สามส่วน แต่อวิ๋นเส่าก็ไม่ธรรมดา แม้เด็กหนุ่มคนนี้จะเ้าสำราญไปบ้าง แต่พ่อของเขาเก่งกาจ ทำทั้งธุรกิจขาวดำในเมืองเอช และยังแผ่ขยายไปยังพื้นที่โดยรอบ ถือเป็บุคคลที่เป็เ้าแห่งท้องถิ่นอย่างแท้จริง และยังเป็งูประจำถิ่นที่ต้องระมัดระวัง
ถังชิวต่างก็ไม่อยากขัดใจทั้งสองฝ่าย รู้สึกกลุ้มใจขึ้นมาทันที
“อย่างนั้นหรือ ถ้านายไม่มีทางแก้ปัญหา งั้นฉันจะจัดการเอง” คุณหนูหลงไม่ให้โอกาสถังชิวพูด มือของเธอยกโทรศัพท์มือถือขึ้นแล้วกดโทรออก
“หลงชี มีคนมาข่มขู่ฉัน” พูดจบ คุณหนูหลงก็วางสาย
“ผมจะบอกให้นะคนสวย ถึงจะทำเป็เก่งแค่ไหน ก็ต้องดูสถานการณ์ด้วย คุณคิดว่าผมจะใง่าย ๆ หรือไง" อวิ๋นเส่าไม่กลัวท่าทางแข็งกร้าวของคุณหนูหลงเลยแม้แต่น้อย กลับยิ้มและจ้องมองความสูงส่งและรูปร่างราวกับปีศาจของคุณหนูหลงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาอย่างรุนแรง จนแทบจะเป็รูปเป็ร่างได้แล้ว
ไม่นาน ประตูห้องโถงก็ถูกเปิดออกอย่างหยาบคาย บอดีการ์ดสวมแว่นตาดำสองคนของคุณหนูหลงเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเ็า
“หลงชี หลงปา ฉัน้ามือของเขา” คุณหนูหลงพูดอย่างเด็ดขาดพลางชี้ไปที่อวิ๋นเส่า
บอดีการ์ดสวมแว่นตาดำไม่พูดอะไร สายตาทั้งสองคู่มองไปที่อวิ๋นเส่า
ถังชิวรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ถ้าอวิ๋นเส่าเป็อะไรไปที่นี่ ตัวเขาเองก็คงอธิบายไม่ถูก
“คุณหนูหลง เรามาคุยกันดี ๆ เถอะครับ”
คุณหนูหลงมองถังชิวอย่างประหลาดใจ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความดูถูก "ใคร ๆ ก็บอกว่าผู้เฒ่าถังเป็าาใต้ดินของเมืองเอช แม้กระทั่งในมณฑลบี เขาก็ยังเป็บุคคลที่ทรงอิทธิพล หลานชายคนเดียวของเขาอย่างเธอช่างน่าผิดหวังเสียจริง"
"คุณ!" ถังชิวโกรธจนอับอาย อยากจะตบหน้าคุณหนูหลงเสียให้เข็ด
กลัวอวิ๋นเส่างั้นหรือล้อเล่นหรือไง ไอ้หนุ่มนั่นก็แค่ลูกเ้าสำราญคนหนึ่ง ถึงแม้พ่อของเขาจะมีวิธีการบ้าง แต่เทียบกับตระกูลถังแล้วก็ไม่ได้เป็อะไรเลย ถ้าไม่ใช่ท่านผู้เฒ่าย้ำเตือนให้ทำอะไรอย่างมีวิธีการและมีระดับ ตัวเขาคงจับไอ้หนุ่มนั่นโยนออกไปให้หมากินและกำจัดทั้งครอบครัวของมันไปแล้ว จะมานั่งพูดอะไรไร้สาระพวกนี้ทำไม
เห็นถังชิวกล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุก คุณหนูหลงก็ยิ้มเ็า แล้วพูดกับหลงชีและหลงปาว่า “จัดการ”
“แค่ตัวใหญ่ก็คิดว่าเก่งแล้วหรือไง คุณชายอย่างฉันไม่ใช่ลูกท้อให้พวกแกบีบ ๆ คลำ ๆ ได้นะ เงาปีศาจ ยังนิ่งเฉยอยู่อีกเหรอ" อวิ๋นเส่ายังคงใจเย็น พูดเบา ๆ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
พออวิ๋นเส่าพูดจบ หลงชีและหลงปาก็หยุดฝีเท้าทันที ต่างพิงหลังชนกัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
“ที่นี่ยังมีคนอื่นอยู่อีก!”
ทันใดนั้น ทั้งห้องโถงก็เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก มีเพียงหนิวลี่เท่านั้นที่ยังนั่งนิ่งอย่างสงบ ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้ม ดูลึกลับเกินคาดเดา
“ไม่ทราบว่าเป็ผู้เชี่ยวชาญท่านใด ช่วยออกมาให้เห็นหน้ากันหน่อยได้ไหม?”
ไม่มีใครไม่เชื่อคำพูดของอวิ๋นเส่า เพราะนอกจากหลงชีและหลงปาแล้ว ถังชิวและหนุ่มหน้าตาเฉยเมยก็ยังทำหน้าเคร่งเครียด สายตาระแวดระวังค้นหาอะไรบางอย่าง
“ตระกูลหลงแห่งฮ่องกง เฮอะ ๆ สามปีก่อนฉันก็เคยฆ่าไปหนึ่งคนแล้ว ก็ไม่เห็นจะเก่งอะไรเลย” เสียงแหบแห้งดังขึ้นในห้องโถงที่กว้างใหญ่ ทุกคนต่างกลั้นหายใจ
ได้ยินแต่เสียง แต่ไม่เห็นตัว นี่กำลังเจอผีอยู่หรือเปล่า?
“เฮ้อ! บอกแล้วไง อย่ามาทำเป็เก่ง โดยเฉพาะคนที่มาทำเป็เก่งต่อหน้าฉัน ฉันเกลียดที่สุดเลย แต่เธอหน้าตาดี คืนนี้รับใช้ฉันให้ดี ๆ ละก็ ฉันจะรับเธอเป็นางสนมเอกเลย เล่นเป็ฮ่องเต้ดูสักพัก” อวิ๋นเส่ามองคุณหนูหลงด้วยสายตาหื่นกระหาย ยิ้มอย่างน่ารังเกียจ
“ก็เพราะประโยคนี้แหละ ตระกูลของพวกแกไม่จำเป็ต้องมีชีวิตอยู่บนโลกนี้อีกต่อไปแล้ว หลงชี ฆ่ามันซะ!” คุณหนูหลงโมโหจัด ะโออกมา
แต่หลงชีที่กำลังระวังตัวอยู่กลับยิ้มแห้ง ๆ “คุณหนู ตอนนี้มียอดฝีมืออยู่ พวกเราคงไม่ใช่คู่ต่อสู้”
“อะไรนะ?” คุณหนูหลงใไม่น้อย
“ฮ่า ๆๆ ฉันบอกแล้วไง คืนนี้เธอเป็ของฉันแล้ว เงาปีศาจ ยังไม่ลงมือทำอะไรอีกเหรอ” อวิ๋นเส่าหัวเราะเสียงดัง ดูเหิมเกริมสุด ๆ
“ฟิ้ว! ฟิ้ว!”
เสียงแหวกอากาศดังขึ้น แสงสีแดงสองลำพุ่งลงมาจากโคมไฟ้า เป้าหมายคือ หลงชีกับหลงปา
หลงชีกับหลงปาเป็นักสู้ผู้ผ่านศึกมามากมาย ร่างกายพวกเขารับรู้ได้อย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตาก็แยกตัวหลบหลีกลำแสงสีแดงทั้งสองได้
ลำแสงสีแดงยิงลงบนพรมที่พื้น กลับเป็ตะปูเหล็กสีแดงสองอัน ้าเห็นเค้าลางของภาพวาดปีศาจอย่างคลุมเครือ
“ตะปูปีศาจ เขาคือเงาปีศาจ นักฆ่าอันดับห้าในบัญชีนักฆ่า” ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถังชิวซึ่งที่ผ่านมาดูเฉยเมยกับทุกสิ่ง อยู่ ๆ ก็เปลี่ยนสีหน้า อุทานออกมาด้วยความใ
“หนุ่มน้อย เ้ามีความรู้ไม่น้อยเลย ถึงได้รู้จักตะปูปีศาจของข้า”
เงาสีขาวปรากฏวูบหนึ่งในอากาศ ก่อนจะร่อนลงมา เผยให้เห็นชายวัยกลางคนผอมแห้ง ใบหน้าดูเ็าดุจอินทรี
“เงาปีศาจ ผมได้ยินมาว่าเมื่อปีก่อน คุณถูกธนูปีศาจแห่งตงเป่ยไล่ล่าจนมุม ถูกยิงตายทีู่เาหวงซานไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงยังมีชีวิตอยู่?" หนุ่มน้อยกลับงุนงงสงสัย
เงาปีศาจมองหนุ่มน้อยอย่างประหลาดใจ สองตาเ็า หัวเราะเยาะ “เ้ารู้มากอยู่นะ ข้าเห็นพลังภายในของเ้ารั่วไหลออกมานอกร่างกายเล็กน้อย ดูท่าทางพลังยุทธ์ของเ้าน่าจะถึงขั้นกลางของขอบเขตหลังฟ้าแล้ว ถ้าดูจากอายุเ้าแล้ว ไม่ธรรมดาเลย”
“ท่านชมเกินไปแล้ว สำหรับวิชาตะปูปีศาจของท่าน ผมก็เคารพนับถือมากเช่นกัน แต่คืนนี้เป็เื่ของพวกเด็ก ๆ ทะเลาะกัน ท่านช่วยอย่าเข้ามายุ่งเลยนะครับ” หนุ่มน้อยพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
“ฮึ! เ้ากำลังสอนข้าทำอะไรอยู่เหรอ?” สีหน้าของเงาปีศาจยิ่งเ็าลง
“ไม่กล้าหรอกครับ” แม้ว่าหนุ่มน้อยจะให้ความเคารพ แต่ก็ไม่ได้ลดความระมัดระวังลง ชื่อเสียงของเงาปีศาจนั้นโด่งดังมาก ฆ่าคนไม่เหลือร่องรอย เรียกได้ว่าเป็โจรผู้ร้ายมือฉมัง
4K
