สองพี่น้องปิดประตูลงกลอนเรียบร้อยแล้วก็เข้ามิติของตัวเองไปทันที เวินหนิงเหมยจำได้ว่าตอนที่เธอเข้าไปสำรวจในห้องครัวของเรือนนั้นมีมันฝรั่งอยู่หลายกระสอบใหญ่ หากจำไม่ผิดก็น่าจะเกินห้าหกกระสอบแน่ๆดังนั้นนางจึงคิดจะทำมันฝั่งทอดออกขาย!
หลังจากเข้ามาดูในครัวจนแน่ใจแล้วว่ามีมันฝรั่งหลายกระสอบจริงๆ เวินหนิงเหมยก็รีบวิ่งไปที่ประตูเชื่อมระหว่างสองมิติแล้ววิ่งไปหาเวินหนิงลี่ที่กำลังยืนกินผิงกั่วอยู่ข้างน้ำตกอย่างสบายใจ "หนิงลี่!! ที่เรือนของข้ามีมันฝรั่งอยู่หลายกระสอบเลย พวกเรามาช่วยกันทำมันฝรั่งทอดไปลองขายกันดีหรือไม่?"
เวินหนิงลี่ยิ้มกว้างให้พี่สาว จนเห็นว่าเวินหนิงเหมยมายืนอยู่ข้างๆนางแล้วจึงพูดขึ้น "ขายมันฝรั่งทอดก็ดี ไม่สิ! ต้องเรียกถู่โต้วทอดถึงจะถูกนะแต่ก็ช่างเถอะยังไงเราก็อยู่กันสองคนไม่มีคนอื่นอยู่ด้วยซะหน่อย แล้วก็…ที่เรือนของข้ามีมะเขือเทศกับพริกอยู่เยอะเลย เช่นนั้นเราก็ทำซอสพริกกับซอสมะเขือเทศไปด้วยเลย"
"ถ้าอย่างนั้นก็เอาพริกกับมะเขือเทศไปทำที่เรือนข้ากันเถอะ มันฝรั่งหนักเกินไปแบกมาที่นี่ไม่ไหวหรอก" เวินหนิงเหมยพูดขึ้น
"ได้ ไปช่วยกันยกกระสอบพริกกับมะเขือเทศกันก่อน" เวินหนิงลี่พูดขึ้นอย่างอารมณ์ดี
พวกนางเริ่มลงมือจากช่วยกันปลอกเปลือกมันฝรั่งก่อนหนึ่งกระสอบ แน่นอนว่าทั้งสองคนตั้งใจจะทำทั้งหมดหนึ่งกระสอบเลย ไม่ได้คิดว่าจะต้องขายดีและขายครั้งแรกก็ขายหมดอะไรหรอก เพียงแต่มิติของพวกนางมีความพิเศษในการคงสภาพของอาหารและวัตถุดิบต่างๆ ขอแค่เก็บไว้ในมิติก็ไม่ต้องกังวลว่าของจะเน่าเสียนับว่าไร้กังวลหายห่วง!
มันฝรั่งหนึ่งกระสอบใหญ่ไม่ใช่จำนวนน้อยๆ กว่าพวกนางจะจัดการปลอกเปลือกมันฝรั่งเสร็จก็ใช้เวลาไปถึงหนึ่งชั่วยามครึ่ง กว่าจะหั่นมันฝรั่งให้เป็เส้นๆก็ใช้เวลาไปอีกกว่าสองชั่วยามครึ่ง กว่าจะนำไปล้างน้ำให้สะอาดอีกถึงสามสี่รอบ นำผ้ามาซับให้สะเด็ดน้ำแล้วนำไปทอดให้พอสุกแล้วตักขึ้นมาพักให้เย็น แต่ล่ะขั้นตอนล้วนต้องใช้เวลานานจนสองพี่น้องแทบจะหมดแรง หลังจากเคี่ยวซอสพริกกับซอสมะเขือเทศเสร็จพวกนางก็รีบไปนั่งพักที่โถงเรือนเล็กๆอย่างเหนื่อยล้า
"เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว!!" เวินหนิงลี่พูดออกมาพร้อมกับเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ถ่างขาทิ้งแขนลงข้างตัวอย่างหมดสภาพ
"รอให้มันฝรั่งเย็นสนิทก่อนเราค่อยทอดมาลองกินดู ถ้าไม่ผิดพลาดอะไรพรุ่งนี้ก็เริ่มขายกันเลย" เวินหนิงเหมยพูดขึ้นพร้อมกับยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม น้ำที่ใช้ดื่มและใช้ทำอาหารรวมถึงน้ำอาบล้วนใช้น้ำจากลำธารในมิติ ดังนั้นหลังจากดื่มน้ำลงไปความเหนื่อยล้าก่อนหน้านี้ก็หายไปราวกับนางไม่เคยทำงานหนักจนหมดแรงเหมือนเมื่อครู่เลย!!
เวินหนิงลี่ก็ดื่มน้ำไปหนึ่งแก้วพอหายเหนื่อยล้าแล้วก็พูดขึ้นว่า "เ้ารออยู่ที่นี่ก่อนข้าจะออกไปดูข้างนอกว่าตอนนี้ยามใดแล้ว"
"อืม" เวินหนิงเหมยตอบรับสั้นๆ
เวินหนิงลี่ออกมาปรากฏตัวอยู่ในห้องพักก็อดรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้ พวกนางสองคนเข้ามิติไปถึงหนึ่งวันเต็มๆแล้วแต่ภายนอกพึ่งจะผ่านไปแค่ครึ่งชั่วยามเท่านั้น! ดังนั้นเวินหนิงลี่จึงสรุปในใจว่าเวลาในมิตินั้นเร็วกว่าภายนอก พวกนางใช้เวลาในมิติหนึ่งวันแต่ภายนอกพึ่งจะผ่านไปแค่ครึ่งชั่วยามเท่านั้นจริงๆ!!
เมื่อได้รู้่เวลาที่น่าทึ่งนี้แล้วเวินหนิงลี่ก็กลับเข้าไปในมิติแต่นางไม่ได้ไปโผล่ในมิติของเวินหนิงเหมยแต่กลับมาโผล่ที่มิติของตัวเอง ดังนั้นจึงต้องเสียเวลาเดินไปที่มิติของพี่สาวแล้วเล่าเื่่เวลาในมิติและนอกมิติให้เวินหนิงเหมยฟังด้วยความยิ้มแย้ม
รุ่งเช้าวันต่อมาสองพี่น้องก็เดินสะพายตระกร้าใบใหญ่เดินออกจากโรงเตี๊ยมก็บังเอิญเจอกับขอทานแม่ลูกคนเดิม ด้วยความสงสารจึงอยากจะช่วยเหลือสองพี่น้องคู่แฝดจึงเดินไปหาทั้งสองคนแล้วเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "พี่สาว ท่านสนใจจะไปช่วยพวกเราขายของหรือไม่? ข้าไม่ใช้งานท่านเปล่าๆแต่มีค่าตอบแทนและอาหารให้ท่านกับลูกด้วย ท่านคิดเห็นอย่างไร?"
"คะ คุณหนู พวกท่านจะจ้างงานข้าจริงๆหรือ?" สตรีขอทานผู้นั้นยังคงเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ
"แน่นอนว่าข้าจะจ้างท่าน" เวินหนิงลี่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงหวานใส
"ข้าทำ! ข้ายินดีทำงานให้คุณหนูทั้งสองเ้าค่ะ" สตรีขอทานตอบรับด้วยความดีใจระคนซาบซึ้ง
"พี่หญิง ท่านพาพี่สาวกับลูกไปซื้อเสื้อผ้าใหม่แล้วพาไปอาบน้ำเปลี่ยนอาภรณ์ให้เรียบร้อย ข้าจะไปรอท่านที่ร้านขายขนมแป้งทอดร้านเมื่อวานนี้ เผื่อโชคดีอาจจะได้ตั้งแผงขายที่นั่น" เวินหนิงลี่พูดขึ้นอย่างสดใสร่าเริงก่อนจะคิดเื่หนึ่งขึ้นมาได้จึงพูดขึ้นอีกครั้ง "อ้อจริงด้วย!! พวกท่านไปหาซื้อรถเข็นมาขนของออกไปด้วยนะเ้าคะ หาซื้อถุงกระดาษมาด้วยนะ เรายังมีเตา กระทะและพวกโต๊ะที่ยังไม่ได้ขนมาอีกนะ"
"เข้าใจแล้วน่า เื่พวกนี้ข้ารู้แล้วเดี๋ยวจะจัดการที่เหลือเองเ้ารีบไปเถอะ" เวินหนิงเหมยพูดจบก็ดันหลังน้องสาวออกไปทันที
เห็นน้องสาวเดินออกไปไกลแล้วเวินหนิงเหมยก็พาสองแม่ลูกตรงไปที่ร้านขายผ้าเล็กๆเพราะกลัวว่าหากพาพวกเขาไปที่ร้านใหญ่ๆจะถูกผู้คนตำหนิและพูดจาไม่ให้เกียรติพวกเขา ดังนั้นมาร้านที่เล็กหน่อยก็ไม่เป็ไร อย่างไรก็เพียงมาซื้อชุดไม่กี่ชุดให้ทั้งสองคนเท่านั้น
ทางด้านเวินหนิงลี่หลังจากที่เดินมาถึงร้านขนมแป้งทอดและเห็นแม่ค้าคนเมื่อวานกำลังตั้งร้านอยู่ก็ยิ้มกว้างรีบเดินเข้าไปทักทายและสอบถามนางอย่างเป็มิตรทันที "สวัสดีเ้าค่ะท่านป้า"
"อ้าวคุณหนูนั่นเอง วันนี้ท่านก็จะมาซื้อแป้งทอดหรือเ้าคะ?" แม่ค้าวัยกลางคนหันมายิ้มแย้มพูดคุยด้วยอย่างใจดี
"มาซื้อแป้งทอดด้วยแล้วก็อยากจะสอบถามท่านป้าด้วยว่าพื้นที่ข้างร้านของท่านสามารถตั้งร้านขายของได้หรือไม่เ้าคะ? พอดีว่าข้ากับพี่สาวอยากจะลองขายของกินเล่นชนิดใหม่เ้าคะ แต่ไม่รู้ว่าจะต้องไปติดต่อขอเช่าพื้นที่กับทางการหรือไม่?" เวินหนิงลู่พูดขึ้นด้วยท่าทีเกรงใจ
"คุณหนูจะขายของหรือ? ร้านของเ้าต้องใช้พื้นที่มากหรือไม่? หากไม่มากเ้าสามารถตั้งร้านข้างๆร้านป้าได้นะ ตอนป้าเช่าพื้นที่กับทางการนั้นป้าเช่าพื้นที่ค่อนข้างกว้างตั้งใจว่าจะเก็บไว้ให้น้องชายมาขายของแต่พวกเขายังไม่มา หากคุณหนูสนใจก็ตั้งร้านข้างๆป้าได้เลยไม่ต้องเกรงใจ" แม่ค้าวัยกลางคนตอบกลับด้วยความใจดี
เวินหนิงลี่ยิ้มกว้างด้วยความดีใจก่อนจะพูดขึ้น "ขอบคุณเ้าค่ะท่านป้า หากข้าขายของได้แล้วข้าจะจ่ายค่าเช่าที่ให้ท่านแน่นอน"
"ไม่เป็ไรๆ ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอก"
เวินหนิงเหมยช่วยกันเข็นรถเข็นเล็กๆโดยมีเด็กหญิงตัวเล็กที่แต่งกายสะอาดสะอ้านเดินจับมือเวินหนิงเหมยมาตลอดทาง เวินหนิงลี่เห็นพี่สาวเดินมาแล้วก็โบกมือยิ้มให้พวกเขาอย่างสดใส แม้จะยังมีผ้าปิดหน้าเอาไว้ครึ่งหนึ่งแต่ภาพลักษณ์และท่าทีสดใสของนางก็เป็สิ่งที่เรียกสายตาคนที่อยู่แถวๆนั้นได้อย่างไม่ยากเย็น
เวินหนิงลี่ยกมือขวาโบกไปมาส่วนมือซ้ายยังถือขนมแป้งทอดในมือด้วย เมื่อเวินหนิงเหมยและสองแม่ลูกที่นางพึ่งจะได้รู้จักชื่อแซ่อย่างเจียงเฟินและคนลูกชื่อเจียงหลานเฟินมาถึงก็รีบช่วยกันขนของลงจากรถเข็นและช่วยกันตั้งร้านกันอย่างขยันขันแข็ง เ้าหนูน้อยที่ร่างกายผอมแห้งเห็นแต่กระดูกถูกเวินหนิงลี่อุ้มไปนั่งอยู่บนเก้าอี้และกำชับให้เด็กน้อยนั่งอยู่นิ่งๆห้ามไปไหนพร้อมยัดขนมแป้งทอดใส่มือเด็กน้อยไปหนึ่งแผ่น
ตระกร้าใบใหญ่ที่ด้านในเต็มไปด้วยมันฝรั่งหรือภาษาจีนเรียกว่าถู่โต้วถูกยกขึ้นมาวางบนเก้าอี้หัวโล้น ด้านข้างยังมีเตาหนึ่งเตาและหม้อใบใหญ่อีกหนึ่งใบที่ด้านในยังใส่น้ำมันไปถึงครึ่งหม้อ เจียงเฟินนั้นรีบจัดวางของต่างๆอย่างเป็ระเบียบก่อนจะหันไปจุดเตาไฟโดยไม่ต้องให้คุณหนูเวินทั้งสองคนสั่งแม้แต่คำเดียว
แม่ค้าร้านขนมแป้งทอดก็หันมามองพวกนางด้วยความสนใจ ของในตระกร้านั้นนางไม่รู้จักและไม่เคยเห็นมาก่อนจึงอยากจะรู้ว่ามันคืออะไร? และนำมาทำอะไร? ส่วนเวินหนิงลี่ที่ยืนอยู่หน้าเตานั้นพอเห็นว่าน้ำมันร้อนได้ที่ก็ตักถู่โต้วในตระกร้าใส่ลงไปทอดทันที
พอถู่โต้วทอดหม้อแรกสุกดีแล้ว เจียงหลานเฟิงตัวน้อยก็ะโลงจากเก้าอี้แล้วเดินไปยืนตรงหน้าร้านแผงลอยของพวกนางรีบบอกให้มารดาช่วยยกเก้าอี้มาให้นางด้วย เวินหนิงเหมย เวินหนิงเหมยและเจียงเฟินเข้าใจดีว่าเด็กน้อยกำลังจะทำอะไร? พอขาเล็กๆของเด็กหญิงปีนขึ้นไปยืนบนเก้าอี้ได้อย่างมั่นคงแล้วทั้งสามคนก็ได้แต่ยิ้มอย่างเอ็นดู!!
"ทางนี้เ้าค่ะทางนี้!!! วันนี้เป็วันแรกที่ร้านของเราเปิดขายของกินเล่นเป็ครั้งแรก วันนี้คุณหนูบ้านเราอยากจะลองเป็แม่ค้าดูสักครั้งจึงคิดค้นถู่โต้วทอดแสนอร่อยมาขายให้ทุกท่านได้ทานของทานเล่นใหม่ๆดูบ้าง เชิญเลยเ้าค่า!!! ทุกท่านอย่าพึ่งตัดสินใจซื้อในตอนนี้ก็ได้ หากผู้ใดสนใจสามารถเดินมาชิมถู่โต้วทอดกรอบของร้านเราก่อนก็ได้ ย้ำว่าให้ชิมโดยไม่คิดตำลึงเ้าค่าาาา!!" เสียงเล็กแหลมแต่กลับพูดออกไปอย่างชัดถ้อยชัดคำเรียกสายตาชื่นชมจากเวินหนิงเหมยและเวินหนิงลี่ไม่น้อย
"ชิมก่อนได้เลยหากไม่ชอบก็ไม่ต้องซื้อเราไม่ตำหนิแน่นอน แต่หากท่านใดอยากจะซื้อถู่โต้วทอดกรอบจากเรา ข้าก็บอกให้ทุกท่านรู้เอาไว้ได้เลยว่าวันนี้เราขายถูกเพราะเป็วันแรกที่มาเปิดร้าน ขายไม่แพงแค่ห่อล่ะสิบอีแปะ ในหนึ่งห่อทุกท่านจะได้ถู่โต้วทอดกรอบและน้ำจิ้มสองแบบทันที!!" เจียงหลานเฟินตัวน้อยยังคงใช้มือน้อยๆป้องปากะโเสียงดังลั่นไปทั่วท้องถนน
เวินหนิงเหมยยื่นแก้วน้ำไปให้เด็กหญิงดื่มก่อนจะยิ้มอ่อนโยนพร้อมกับเอ่ยชม "เสี่ยวหลานน้อยของพี่สาวเก่งมาก!! นี่เป็ถู่โต้วทอดกรอบและน้ำจิ้มของเ้า ไปนั่งกินตรงนั้นก่อนนะเด็กดี"
เวินหนิงเหมยหันกลับมาห่อถู่โต้วทอดกรอบห่อใหญ่และน้ำจิ้มทั้งสองรสชาติเสร็จแล้วก็ยื่นให้ท่านป้าร้านข้างๆที่มีน้ำใจกับพวกนาง "ท่านป้า นี่เป็ถู่โต้วทอดของร้านเราท่านลองชิมดูนะเ้าคะ"
557
