ย้อนอดีตกับระบบ Ai

ไปมหาวิทยาลัยจูกวง
หลังจากฆ่าจ้าวกั้วไป ฉิงเฉินได้หันหน้าไปทางร่างของกวงสง ที่มีใบหน้าแสดงออกถึงความหวาดกลัว อีกฝ่ายอยู่ในสภาพที่ไม่น่าดู ร่างนอนนิ่งอยู่ข้างกำแพง
เมื่อกวงสงเห็นฉิงเฉินมองมาที่ตัวเอง ทั่วร่างของเขาก็สั่นไม่ยอมหยุด ในตอนนี้เขารู้สึกกลัวมาก แม้แต่กงปั้วคนที่เป็นลูกพี่ของเขายังถูกฆ่าตาย แบบนั้นแล้วไม่มีอะไรมารับประกันเลยว่าเขาจะไม่ถูกฆ่า
“ยะ....อย่าฆ่าผม! ผมเพียงทำตามคำสั่งของกงปั้ว ผมถูกจ้าวกั้วหลอก ผมไม่ได้มีเจตตาร้ายต่อคุณจริงๆ ได้โปรดอย่าฆ่าผมเลย ไม่ว่าคุณต้องการอะไรผมจะหามาให้ จะให้ผมเป็นวัวเป็นม้าก็ได้”
ในเวลาที่ความตายใกล้เข้ามาแบบนี้ กวงสงไม่ลังเลที่จะร้องขอชีวิต
“10 ล้าน” ฉิงเฉินพูดขึ้น “10 ล้าน เพื่อแลกกับชีวิตของคุณ คุณมีปัญญาจ่ายไหม? ถ้าไม่มีผมก็คงต้องฆ่าคุณ เพราะคุณได้มาสร้างปัญหาให้ผม!”
“จะ...จ่าย! ผมจ่ายแน่นอน!” กวงสงไม่ลังเลที่จะพูดออกมา ในความเป็นจริงจากการทำงานให้แก๊งหมาป่าเงินมาหลายปี ทำให้เขามีเงินมากกว่า 20 ล้านหยวน เพียงแค่เงิน 10 ล้าน สามารถแลกกับชีวิตของเขาได้ ทำไมเขาจะไม่ยอมจ่ายให้กับฉิงเฉินเล่า?
“ดีมาก ผมให้เวลาคุณ 3 วัน เมื่อได้เงินมาแล้วให้นำไปส่งให้ที่ห้องของผม” ฉิงเฉินโยนปืนที่หมดลูกกระสุนแล้วทิ้งไป เขาปัดมือเล็กน้อยก่อนจะเดินจากไป พร้อมกับพูดทิ้งท้ายไว้
“ฝากคุณเก็บกวาดศพพวกนั้นด้วย และฝากไปบอกแก๊งหมาป่าอะไรนั้นว่า หากมายุ่งกับผมอีกครั้ง ผมจะทำใหแก๊งนั้นหายไปจากเมืองนี้ อย่าได้คิดว่าตัวเองเป็นแก๊งใหญ่ แล้วจะสามารถอยู่ยงคงกระพัน!”
“คะ...ครับ!” กวงสงไหนจะกล้าละเลยในสิ่งที่ฉิงเฉินพูด เขาพยักหน้ารัวๆในทันที พร้อมๆกับลุกขึ้นมายืน ใบหน้าของเขายังอาบไปด้วยเลือดอยู่ แต่เขาไม่สนใจ รีบหยิบโทรศัทพ์มือถือขึ้นมา เพื่อโทรไปเรียกคนมาเก็บกวาดศพทั้ง 12 ศพ
หลังออกมาจากซอยไร้ซึ่งผู้คน ฉิงเฉินหันซ้ายหันขวาเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่แถวนี้ เขาก็ถอนหายใจออกมา เพราะเขากลัวว่าจะมีคนมาได้ยินเสียงปืน แล้วมันจะกลายเป็นเรื่องยุ่งยากขึ้นมา
เขาหันซ้ายหันขวาอีกรอบหนึ่ง ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในคอนโดซูฉาง เพื่อกลับไปห้องของตัวเอง
ทันทีที่เขาเข้ามาในห้องก็ไม่พบเห็นสองพี่น้อง ฉิงเฉินคาดว่าพวกเธอคงจะอยู่ในห้องนอนของตัวเองแล้ว เขาไม่ได้สนใจมากนัก รีบเดินกลับห้องของตัวเอง เพื่ออาบน้ำและเข้านอน
ในตอนเช้าฉิงเฉินถูกปลุกแต่เช้า เพื่อมารับประทานอาหารกับลู่เซี่ยวเซี่ยวและลู่หลิงหลิง
หลังจากที่รับประทานอาหารเสร็จ ลู่เซี่ยวเซี่ยวก็เตรียมจะพาลู่หลิงหลิงไปส่งโรงเรียน วันนี้เป็นการไปเรียนวันแรกของลู่หลิงหลิง เธอจึงค่อนข้างที่จะตื่นเต้น
ความจริงฉิงเฉินต้องการที่จะไปส่งเธอด้วย แต่ว่าเขามีบางอย่างที่ต้องทำจึงไม่ได้ไปในที่สุด
หลังจากสองพี่น้องออกจากห้องไป ฉิงเฉินก็กลับเข้ามาในห้อง สิ่งที่เขาทำเป็นอันดับแรกคือเดินมานั่งลงที่เก้าอี้หน้าจอคอมพิวเตอร์
“หมายเลข 9 วันนี้คุณต้องไปยังมหาวิทยาลัยจูกวง เพื่อที่จะสมัครเป็นอาจารย์” เพียงแค่ฉิงเฉินนั่งลงที่เก้าอี้เท่านั้น เรย์เรียในชุดโลลิต้าได้พูดขึ้น
เธอนั่งอยู่บนเตียงของเธอภายในหน้าจอความพิวเตอร์ ใบหน้ายังแสดงออกถึงความเย็นชาและไร้อารมณ์
“เข้าใจแล้ว” ฉิงเฉินพยักหน้าเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง แม้ว่าชิงเสวี่ยเซียนจะประสบอุบัติเหตุในอีกหนึ่งปีข้างหน้า แต่เขาก็มีความจำเป็นที่จะต้องจับตาดูเธอไว้ในระยะใกล้ชิด เพราะไม่แน่ว่าอาจจะมีปัญหาแทรกซ้อนเกิดขึ้นก็ได้
ฉิงเฉินอาบน้ำแต่งตัว เขาใส่ชุดใหม่ที่พึ่งซื้อมาเมื่อวาน เป็นชุดสูทสีดำและเสื้อเซิ้ตสีฟ้า เนคไทสีขาว กางเกงขายาวสีดำ
เมื่อแต่งตัวเสร็จฉิงเฉินก็เปิดลิ้นชักเพื่อที่จะนำใบปริญญาและแผ่นดิสก์ออกมา จากนั้นเขาใส่มันลงไปในกระเป๋าสะพายใบเดิม ภายในมีเงินเหลือประมาณ 2 แสนกว่าหยวน เพราะเข้าใช้ซื้อหลายอย่างเมื่อวานนี้จากห้างสรรพสินค้าเจิ้งหยวน
สาเหตุที่ฉิงเฉินนำแผ่นดิสก์ไปด้วย ก็เพื่อจะได้ไปคุยเรื่องธุรกิจกับฉิงอิง หลังจากที่เขาทำการสมัครเป็นอาจารย์ของมหาวิทยาลัยจูกวงเสร็จ
หลังจากเตรียมทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย ฉิงเฉินก็ออกมจากห้องนอนและเดินเปิดประตูใหญ่ออกมาจากห้องคอนโด
เพียงออกมาจากห้อง เขาก็เห็นซูฉิงอู่กำลังเดินมาทางเขา เธอมีใบหน้าที่ยิ้มแย้มอย่างมาก เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังมีความสุขอยู่
“คุณจะออกไปข้างนอกเหรอ?” เมื่อซูฉิงอู่เห็นฉิงเฉินออกมาจากห้อง เธอก็รีบวิ่งมาและถามด้วยรอยยิ้ม ในคืนที่ผ่านมาเธอได้ใช้เวลาไปกับการฝึกฝนทักษะเปลวไฟที่ฉิงเฉินได้สอนให้
เธอได้ประสบความสำเร็จอย่างมาก จากการทำให้เปลวไฟขยายใหญ่เท่ากับฝ่ามือ จึงทำให้เธอรู้สึกมีความสุขอย่างมาก และอยากจะมาขอบคุณฉิงเฉิน
“ใช่แล้ว” ฉิงเฉินพยักหน้าและทำการรูดคีย์การ์ดเพื่อล็อกห้อง จากนั้นเขาก็มองไปที่ซูฉิงอู่ “คุณมาทำอะไรอีก? ผมคิดว่าพวกเราไม่มีอะไรติดค้างกันแล้วนะ”
“คุณ!” รอยยิ้มบนใบหน้าของซูฉิงอู่หายไปในทันที มันได้ถูกแทนที่ด้วยความโกรธอย่างรวดเร็ว เธอไม่คิดว่าเพียงเจอหน้ากัน ผู้ชายคนนี้จะพูดอย่างนี้ นี่เป็นการแสดงออกถึงการที่เขาไม่อยากที่จะพบเธอชัดๆ
ซูฉิงอู่กัดฟันแน่น “เชอะ! ใครอยากจะพบคุณ ฉันแค่มาหาเซี่ยวเซี่ยว เธออยู่ไหม?”
“น่าเสียดายหน่อยนะ เธอพาหลิงหลิงไปส่งที่โรงเรียน” ฉิงเฉินตอบออกมา ขณะเดียวกันเขาก็เริ่มเดินไปด้วย เขาเดินผ่านร่างของซูฉิงอู่ไป โดยที่ไม่สนใจเธออีก
“คุณจะไปไหน?” ซูฉิงอู่หันมองตามหลังของเขาด้วยความไม่พอใจ แต่เธอก็ค่อนข้างอยากจะรู้ว่าเขาจะไปไหน ถึงได้แต่งตัวซะเนียบแบบนี้
“ไปมหาวิทยาลัยจูกวง” ฉิงเฉินไม่ได้หยุดเดิน เขาตอบในขณะที่เดินห่างซูฉิงอู่ออกไปไกลแล้ว
“มหาวิทยาลัยจูกวงเหรอ?” ซูฉิงอู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอไม่คิดว่าเขาจะไปมหาวิทยาลัยที่เธอเรียนอยู่ ความจริงวันนี้เธอก็มีเรียน แต่เป็นเรียนในตอนบ่าย เธอจึงพอมีเวลาทำอะไรหลายอย่างในตอนเช้า
“พอดีเลย ฉันกำลังจะไปที่นั่น ให้ฉันไปส่งคุณนะ” แม้ว่าเธอจะรู้สึกไม่พอใจฉิงเฉิน แต่เธอก็จำเป็นที่จะต้องขอบคุณเขา และการไปส่งเขาก็เป็นความคิดที่ดีสำหรับเธอ
จบบทที่ 23

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 23 : ไปมหาวิทยาลัยจูกวง

นิยายแนะนำ

ย้อนอดีตกับระบบ Ai

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 23 : ไป​มหาวิทยาลัยจูกวง

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้

บทที่ 23 : ไปมหาวิทยาลัยจูกวง