“ทายสิ” หนิงเยี่ยนเอ่ยขึ้น
“…..”
ไม่รู้จะคุยอะไรด้วย ลู่หานจางจึงเลิกซักถามหนิงเยี่ยน
ถ้าเอาตามความเข้าใจของเขาแล้ว ผู้หญิงคนนี้ไม่มีทางทำอะไรที่เสียแรงเปล่าหรือไม่เข้าท่า ต้นฝ้ายเป็ของที่ชาวหูทางตะวันตกเฉียงเหนือนำมา เพราะว่าเลี้ยงดูยาก ตายง่าย มีจำนวนน้อยมาก พอออกดอกก็ล้ำค่าพอ ๆ กับต้นงิ้ว ของที่ล้ำค่าเช่นนี้ทำไมถึงไม่รักและทะนุถนอมดี ๆ ทำไมเอามาปลูกไว้ที่ลานบ้าน ถ้าคนอื่นทำแบบนี้ ลู่หานจางคงจะด่าว่าเป็พวกทำลายข้าวของ
พอถูกลู่หานจางจ้องอย่างละเอียดถี่ถ้วน หนิงเยี่ยนจึงรู้สึกกลัวขึ้นมาหน่อย ๆ
“ท่านไม่ใช่บอกว่าจะสอนหนังสือให้ลูกชายข้าเหรอ? ทำไมมาทำอะไรอยู่นี่ จะมาเกาะข้ากินหรือไง ไม่ทำอะไรตอบแทนหรือไง?”
“ไม่ใช่ว่าเ้าไม่้าเหรอ?” ลู่หานจางทำหน้าฉงน
“อ๋อ ข้าพูดเองล่ะ ไม่ใช่ท่านพูดหรอก” หนิงเยี่ยนว่า
“……….”
ลู่หานจางหมุนตัวเดินเข้าไปในห้องของเ้าหนูหนิงโหย่วหยู เขาอยากจะอยู่เงียบ ๆ แต่แค่มีหนวดเต็มหน้าก็โดนเกลียดขนาดนี้เชียว ผู้หญิงคนนี้สงสัยจะบ้า
เปิดประตูเข้าไปในห้อง พบว่าเ้าหนูน้อยกำลังเขียนหนังสืออยู่ กระดาษสองแผ่นใหญ่เต็มไปด้วยตัวอักษรขนาดใหญ่ คุณภาพของกระดาษไม่เหมือนกับที่เขาเคยใช้ ถ้าหากอยู่ที่ปักกิ่ง กระดาษคุณภาพเช่นนี้เป็ได้แค่กระดาษชำระ
แต่..เมื่อมองไปยังเ้าหนูที่แววตาเต็มไปด้วยความตั้งใจ ลู่หานจางจึงรู้สึกทั้งชื่นชม ทั้งสับสน เขายืนอยู่หน้าโต๊ะเรียน มองปราดไปที่แบบฝึกคัดลายมือของเ้าหนูโหย่วหยู ตัวอักษรบนแบบฝึกถูกเขียนออกมาได้ดี มีรูปแบบ คนที่เขียนลายมือแบบนี้ออกมาได้ต้องเป็คนที่มีความประณีตละเอียดอ่อนแน่ ๆ
แต่แบบนั้นไม่เหมาะกับเด็กที่เริ่มเรียน เขาลังเลนิดหน่อยแต่ก็ยื่นมือไปหยิบพู่กันออกมาจากมือของเ้าหนูน้อย หากระดาษที่ยังไม่ถูกเขียนเอามาเขียนเนื้อหาคัมภีร์หลุนอวี่่แรกลงไป
“เขียนอักษรตามกระดาษแผ่นนี้”
ลู่หานจางว่า แต่กลับได้รับสายตาไม่เต็มใจจากเ้าหนูโหย่วหยู
ไม่พอใจ? ลู่หานจางคิดว่าตัวเองทำผิดอีกแล้ว กำลังคิดทบทวนว่าทำอะไรลงไป คำอธิบายจากเ้าหนูน้อยก็ดังขึ้นมาข้างหู
“ไม่เป็ไร แบบฝึกคัดลายมือที่ท่านน้าให้ก็ดีอยู่แล้ว”
“.....”
ลู่หานจางเริ่มรู้สึกริษยาหน่อยๆ
“ทะ..ที่ท่านน้าเ้าเอาให้ก็ดี แต่มันไม่เหมาะกับผู้เริ่มเรียน”
ลู่หานจางทิ้งคำพูดนั้นไว้ แล้วจึงเดินออกไปจากห้องของเ้าหนูน้อย มองไปที่ประตูรั้วบ้าน แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เดินออกไป ถ้าเดินออกไปอาจจะมีคนเห็นเข้า แล้วจะทำให้หนิงเยี่ยนกับเ้าหนูน้อยที่อยู่ในบ้านหลังนี้ได้รับอันตราย เว้นเสียแต่เขาจะแน่ใจได้ว่าพวกกองทหารม้าบนูเาไปแล้ว
ไม่อย่างนั้น.....
ลู่หานจางมองไปรอบ ๆ บริเวณบ้าน นี่เป็ครั้งแรกที่เขารู้ว่าความกังวลเป็แบบไหน
เมื่อไม่มีอะไรทำ ลู่หานจางจึงไปนั่งที่โต๊ะรอกินข้าว กินเสร็จก็จะไปนอนต่อ หนิงเยี่ยนยกอาหารมาวางไว้บนโต๊ะ มองไปที่ร่างของลู่หานจางในแววตาแสดงความเกลียดมากเสียยิ่งกว่าเดิม
ลู่หานจางแกล้งทำเป็ไม่เห็นแววตานั้น
หนิงเยี่ยนยอมแล้ว.. ผู้ชายคนนี้ไม่ธรรมดา ทั้งที่อยู่ในยุคสมัยนี้ ถูกผู้หญิงมองแบบดูถูกยังทำท่าทีสบายอกสบายใจแบบนี้ออกมาได้
หนิงเยี่ยนขอยอมแพ้
ว่าแล้วจึงะโเรียกเ้าหนูน้อย แล้วทั้งสามคนก็เริ่มลงมือกินข้าวบนโต๊ะอาหาร
“แม่ ข้ายังอยากกินปลาหมึกอีก”
“ไม่มีแล้ว”
ปลาหมึกที่บ้านตระกูลป๋ายเอาให้ กินได้ 2 รอบก็หมดแล้ว รสชาติไม่เลวทีเดียว แต่ของพวกนี้ต้องเอามาจากบริเวณที่ติดทะเล หากอยากกินขึ้นมาอีก คงไม่ได้กินง่าย ๆ
ในเมื่อที่บ้านไม่มี เ้าหนูน้อยเองก็จะไม่ทำตัวเหมือนเด็กเอาแต่ใจเรียกร้องให้แม่หามาให้กิน เขาจึงพูดขึ้นว่า
“งั้น...ช่างมันเถอะ กินแป้งทอดก็เหมือนกัน”
ว่าแล้วจึงเอื้อมมือหยิบแป้งทอดเนื้อหมาป่าจากชามไม้ แล้วอ้าปากกว้างกัดเข้าไปคำใหญ่
ั้แ่มาที่ภพนี้ หนิงเยี่ยนใส่ใจเื่สุขภาพร่างกายของเ้าหนูน้อยนี่ตลอด ผ่านไปเดือนกว่า ดูเหมือนว่าร่างกายเ้าหนูนี่จะสูงขึ้นหน่อย ใบหน้าดูมีเนื้อมีหนังกว่าเดิม ดูไม่น่าเวทนาเหมือนผู้ลี้ภัยชาวแอฟริกาเหมือนเดิมแล้ว เมื่อเทียบกับพวกอ้วนท้วมในหมู่บ้าน ก็ยังผอมไปหน่อย แต่ก็ดูดีขึ้นมากแล้วล่ะ
ใบหน้าที่มีหนวดรก ๆ ของลู่หานจางระบายยิ้มออกมาจาง ๆ มีลูกเมียอยู่ข้าง ๆ ความสุขแบบนี้ คนธรรมดาคงไม่เข้าใจ
แต่น่าเสียดายที่ภรรยาของเขาไม่มีความเป็กุลสตรีเลยสักนิด ส่วนลูกชาย....เอ่อลูกชายก็ได้นิสัยแม่มาไม่มีผิด …..แล้วก็...ปลาหมึก? ไอ้ของแบบนั้นสภาพมันอย่างกับน้ำมูก ลื่น ๆ แหยะ ๆ รูปร่างน่าเกลียด อร่อยตรงไหนกัน ทำไมเ้าลูกชายถึงชอบกินของแบบนั้นกันนะ?
ลู่หานจางสับสนยิ่งกว่าเดิม น่าเสียดายที่เขาไม่มีสิทธิ์อะไรในบ้านหลังนี้ มีความคิดอะไรก็ทำได้แต่เก็บไว้ในใจ
หลังจากกินข้าวเสร็จ เ้าหนูน้อยยกชามไม้ด้วยมือเล็ก ๆ ไปที่ห้องโถง ปีนไปบนม้านั่ง เม้มริมฝีปาก แล้วค่อย ๆ ทำความสะอาดชามทีละใบ
ลู่หานจางคิ้วขมวด มองไปยังหนิงเยี่ยนที่กำลังจัดการแปลงผักด้วยสายตาที่ไม่เห็นด้วย
“เขายังเด็ก”
“.....”
หนิงเยี่ยนวางจอบในมือลงแล้วมองลู่หานจาง
เ้าหนูหยุดล้างจาน แล้วรีบเงยหน้ามองไปที่ลู่หานจาง ยกยิ้มออกมากว้างจนดวงตาเป็รูปสระอิ ในใจเบิกบานเหมือนดอกไม้ จริง ๆ แล้วลู่ต้าก็เป็คนดีนะเนี่ย
“เขายังเด็กไปจริง ๆ”
หนิงเยี่ยนพยักหน้าเห็นด้วย
พอได้รับความชอบใจจากเ้าหนูน้อย แล้วหนิงเยี่ยนยังรู้สึกเห็นด้วย ลู่หานจางจึงรู้สึกสบายใจขึ้นมา ทันใดนั้นประโยคหนึ่งก็ดังขึ้น
“แต่ท่านโตแล้ว งั้นท่านไปล้างซะ”
เหมือนมีสายฟ้าฟาดลงข้างหู
“อะไรนะ!”
นี่มันไม่เหมือนที่ลู่หานจางคิดไว้เลยสักนิด
“ไม่อะไรทั้งนั้นล่ะ ถ้ายังอยากกินข้าวเย็นในจานชามสะอาด ก็ไปล้างจานซะ”
หนิงเยี่ยนว่าแล้วจึงก้มหน้าก้มตาทำสวนต่อ เ้าหนูน้อยเองก็โดดลงมาจากม้านั่ง แล้ววิ่งออกไป
ขะ...เขา ไม่ได้อยากล้างจานสักหน่อย แต่ถ้าเกิดไม่ล้างจาน เขาคงได้โดนผู้หญิงสุดโหดคนนี้ไล่ออกจากบ้านแน่ จึงค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปห้องโถง ล้างจานที่เหลืออยู่จนสะอาด
หนิงเยี่ยนเอาเมล็ดพันธุ์ที่ซื้อมาจากในเมืองปลูกลงไปข้าง ๆ ต้นฝ้าย นอกจากรดน้ำทุกเช้าแล้วหนิงเยี่ยนไม่ได้ทำอะไรอย่างอื่นเลย ในขณะที่ต้นกล้าผักโตได้ไม่ดีเท่าไหร่ ต้นฝ้ายกลับโตขึ้นทุกวัน
หนิงเยี่ยนไปยืนที่กลางแปลงต้นฝ้ายภายใต้สายตาที่ไม่พอใจของลู่หานจาง
“แม่หนูหนิง แม่หนูหนิง!”
ทันใดนั้นเสียงของป้าหวงก็ดังขึ้นมาจากนอกประตู หนิงเยี่ยนมองปราดไปยังลู่หานจางที่นั่งอยู่ตรงขั้นบันได พอเห็นลู่หานจางลุกแล้วเดินเข้าไปในบ้าน เธอจึงค่อยไปเปิดประตู
วินาทีที่เธอเปิดประตูกลิ่นเหงื่อก็ลอยออกมาจากตัวป้าหวง พอมองไปบนร่างของป้าหวงพบว่าทั้งร่างนั้นเต็มไปด้วยเหงื่อ เสื้อผ้าทั้งตัวชุ่มเหงื่อไปหมด หนิงเยี่ยนจึงรีบไปเอาน้ำเย็น ๆ มาให้ป้าหวง
“ป้าหวงมาที่นี่ เหงื่อชุ่มไปทั่วทั้งตัวแบบนี้ แสดงว่าเกิดเื่อะไรบางอย่างขึ้นใช่มั้ย?”
“เื่ใหญ่เลยล่ะ ในหมู่บ้านมีเ้าหน้าที่กับทหารม้าเข้ามา บอกว่ามาตามหานักโทษของราชสำนัก เขาเริ่มค้นจากบ้านผู้ใหญ่บ้านไล่หามาเรื่อย ๆ เ้ารีบเอาพวกของผิดกฎหมายในบ้านเ้าไปซ่อนเสียเถอะ”
ป้าหวงรีบเอ่ยขึ้น เหงื่อบนหน้าผากหยดเป็เม็ด ๆ คนอื่นบอกว่าหนิงเยี่ยนล่ากวาง ล่าหมาป่าได้ หนิงเยี่ยนนั้นดวงดีเป็บ้า แต่เธอไม่รู้สึกแบบนั้นเลยสักนิด
พละกำลังของหนิงเยี่ยนมีมากกว่าลูกชายของเธอ เทคนิคการตีเหล็กก็ดี เ้าจางเถี่ยจู้ลูกชายที่บ้านตีเหล็กทำตามเทคนิคที่หนิงเยี่ยนบอกก็ทำมีดหั่นผักออกมาได้คมกว่าคนอื่น เพราะเทคนิคนี้ทำให้ธุรกิจบ้านของเธอดีขึ้น พวกฆ่าหมูในเมืองก็มาสั่งทำมีด เครื่องเหล็กในบ้านขายดีขึ้นทุกวัน ทั้งหมดเป็เพราะแม่หนูหนิง ครั้งนี้เ้าหน้าที่มาค้นหานักโทษ ถ้าเกิดค้นบ้านของแม่หนูหนิงแล้วค้นเจอของแปลก ๆ เข้าแล้วถูกตัดสินโทษจะไม่ดีเอา
“รบกวนป้าหวงเสียแล้ว งั้นข้าจะไปรีบซ่อนให้ดีเลย”
“ได้ งั้นเ้ารีบจัดการเถอะ ข้ากลับก่อนนะ หลานข้ายังอยู่ที่บ้าน ข้าต้องรีบกลับไปดู”
ป้าหวงพูดจบก็รีบวิ่งออกไป
หนิงเยี่ยนปิดประตู เอาของทั้งหมดที่เป็ของลู่หานจางเก็บออกมา ลากมือลู่หานจางไปที่ห้องนอนของเธอ แล้วยกที่นอนในห้องขึ้น ดันแผ่นกระดาษออก จากนั้นช่องทางลับก็ถูกเปิดขึ้น....
.............
1K
