“หมื่นโลกาพันทิวานิรันดร์”
“หมื่นโลกาพันทิวานิรันดร์ พิษชนิดนี้มิใช่ว่าจะได้รับทันทีแล้วแสดงผล แต่หากเกิดจากการค่อยๆ ได้รับพิษเข้าไปจนถึงจุดหนึ่ง แล้วแสดงอาการออกมา โดยมีอาการอ่อนเพลีย เรี่ยวแรงที่มีค่อยๆ หายไป แม้จะมีชื่อว่าทิวาแต่หากพิษชนิดนี้จะออกฤทธิ์เมื่อยามราตรีมาถึงเท่านั้นจึงจะนับว่าเป็หนึ่งราตรี และเมื่อยามราตรีผันเปลี่ยนไปครบหนึ่งพันคืน ร่างกายจะหลับใหลและไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย”
“เช่นนั้นน้องชายของเ้าก่อนหน้านี้เคยเกิดอาการใดหรือไม่ที่ทำให้จำเป็ต้องได้รับยาในการรักษาโรคเป็ระยะเวลาอย่างต่ำหนึ่งถึงสามเดือน หรืออาการอันใดที่บ่งบอก" หยางคงเอ่ยถามออกมาในขณะที่ปล่อยในเป่ยจินเข้าไปศึกษาตำราที่ว่าภายในมิติชั่วคราว ซึ่งเป่ยจินก็ใช้เวลาเพียงเล็กน้อยเท่านั้นในการเข้าไปในมิติและออกมาพร้อมกับวิธีการแก้พิษ
“มีเ้าค่ะ ก่อนหน้านี้ ไป๋หยวนได้ตกลงไปในสระน้ำ ในงานเลี้ยงวันเกิดครบสิบหนาว ท่านพ่อสืบความได้ว่าเป็เพียงอุบัติเหตุของเด็กน้อยเท่านั้น ที่ได้เล่นกัน ส่วนบ่าวรับใช้ที่ดูแลนั้น ได้ทำการลงโทษไปแล้ว หลังจากนั้นไป๋หยวนก็ต้องทำการกินยารักษามาเรื่อยๆ”
“เช่นนั้นยาที่น้องของเ้าต้องกินมีอันใดบ้าง”
“ในหนึ่งเทียบที่ท่านหมอให้มา ก็มี จินอิ๋นฮวา (ดอกสายน้ำผึ้ง) เฉินผี (เปลือกส้ม) โหล่วกิง (รากหญ้าแขม) ชังจู๋ (โกฐเขมา) หวงฉี (อึ้งคี้หรือปักคี้) ซางเย่ (ใบหม่อน) เ้าค่ะ”
เมื่อเป่ยจินได้ฟังก็ทำการนึกถึงสรรพคุณไปด้วย “ตัวยาก็มิมีอันใดแปลกไปนี่หน่าพี่หยาง”
จากตำราที่ศึกษามา จินอิ๋นฮวา (ดอกสายน้ำผึ้ง) มีรสหวาน เย็น เข้าสู่เส้นลมปราณปอด หัวใจ และกระเพาะอาหาร ช่วยในการขจัดความร้อนและขับพิษ กระจายลมร้อนที่อยู่ภายในร่างกายออกมา
เฉินผี (เปลือกส้ม) มีรสขม เผ็ด อุ่น เข้าสู่เส้นลมปราณปอดและม้าม ปรับการไหลเวียนของชี่ ช่วยให้การทำงานของม้ามดีขึ้น ขับความชื้นละลายเสมหะ แก้ท้องอืด จุกเสียด แน่นเฟ้อ ทานอาหารได้น้อย อาเจียน ท้องเสีย ไอมีเสมหะมาก
โหล่วกิง (รากหญ้าแขม)ลดไข้ บรรเทาร้อนใน กระหายนํ้า เพิ่มความชุ่มชื้นให้ปอดและ กระเพาะอาหาร ระงับคลื่นไส้ อาเจียน
ชังจู๋ (โกฐเขมา) มีรสเผ็ด ขม อุ่น เข้าสู่เส้นลมปราณ ม้าม กระเพาะอาหาร และตับ โดยการปรุงชนิด ชังจู๋เพี่ยน จะได้ตัวยาที่ ขับความชื้น เสริมระบบการย่อยอาหาร ขับลมกระจาย ความเย็น ทำให้สายตามองเห็นชัดขึ้น ส่วนฝูเฉ่าชังจู๋ จะเป็การคั่วด้วยรำข้าวสาลีจะลดรสเผ็ด ทำให้คุณสมบัติแห้ง ละมุนขึ้น มีกลิ่นหอมมากขึ้น เสริมการทำงานของม้ามและกระเพาะอาหาร
หวงฉี (อึ้งคี้หรือปักคี้), มีรสหวาน อุ่นเล็กน้อย เข้าสู่เส้นลมปราณปอด และม้าม โดยหวงฉี บำรุงชี่ ระงับเหงื่อ ขับปัสสาวะลดอาการบวม เพิ่มสารจินสร้างเื ทำให้ชี่ไหลเวียน ระงับปวด ช่วยรักษาาแและสร้างเนื้อเยื่อ ส่วนจื้อหวงฉี (ผัดกับน้ำผึ้ง) การผัดน้ำผึ้งจะเพิ่มฤทธิ์เสริมชี่ บำรุงม้ามและกระเพาะอาหาร
และท้ายที่สุด ซางเย่ (ใบหม่อน) ช่วยแก้อาการท้องผูก ปวดข้อและไขข้อ ช่วยรักษาภาวะตับและไตพร่อง ขับปัสสาวะ ขับน้ำในปวด ทำให้เืเย็น แก้เจ็บคอ แก้ไอ แก้กระหายน้ำ ปวดศีรษะ
เมื่อพบว่าตัวยามิได้มีความผิดปกติใดๆ เป่ยจินจึงได้สอบถามไปเรื่อยๆ เพื่อสืบหาต้นตอ “เช่นนั้นข้าขอถามเ้า ได้ตรวจสอบยาบางหรือไม่”
“ท่านหมอประจำตระกูลเป็คนสั่งยาทุกครั้ง ดังนั้นมิเื่ผิดพลาดแน่นอนเ้าค่ะ”
“เ้าเชื่อเช่นนั้นหรือ เช่นนั้นน้องเ้าจะได้รับผิดมาจากที่ใดไป๋ฮวา” หยางคงเอ่ยขัดสตรีด้านหน้าที่ตอบออกมาอย่างมั่นใจทำให้ไป๋ฮวาถึงกับเอ่ยติดขัดขึ้นมาทันที
“ข้า...” ไป๋ฮวาที่กำลังคิดจะโต้แย้งออกไปก็ถึงกับไปต่อไม่ถูก เหตุใดนางถึงต้องมิไว้วางใจในท่านหมอประจำตระกูลของตนเองกันเล่า
“เ้ากลับไปคิดเถิด พวกข้าขอตัวกลับก่อน หากเ้าได้คำตอบแล้วให้มาพบพวกข้าที่โรงเตี๊ยม” เป่ยจินรีบขัดออกมาทันที
ด้วยมิ้ากดดันให้อีกฝ่ายคิดมากจนเกินไป เช่นนั้นมิใช่ว่านางกำลังจะยุแยงคนตระกูลอื่นให้แตกแยกกันหรือ เพียงแต่การที่นางอึกอักออกมา คงจะมีเื่ราวภายในอีกมากมายเป็แน่ ตระกูลใหญ่ๆ ก็เป็เช่นนี้แล
เมื่อไป๋ฮวามีความคิดเช่นนี้ พวกตนจึงขอตัวกลับก่อน อีกทั้งพวกตนก็ไม่อาจก้าวล้ำในเื่อื่นๆ ได้ หากแต่ควรให้เวลาในการยอมรับและใช้ความคิดแก่นางเสียหน่อย คนอย่างไป๋ฮวาย่อมต้องคิดสิ่งใดได้แน่นอน
หลังจากที่เป่ยจินและหยางคงแยกตัวออกมาจากบ้านของไป๋ฮวาแล้วนั้นก็ยังมิได้กลับโรงเตี๊ยมทันที แต่หันไปสำรวจบ้านเมืองแทน แคว้นต้าเฉียงมีเมืองหลวงชื่อว่า เฉียงกั่ว และอีกสี่เมืองย่อย คือ เมืองผิงเฉียง ลั่วเฉียง อวี้เฉียง และเหลียงเฉียง
โดยเมืองที่นางอยู่ในตอนนี้ติดกับป่าม่านหมอกมากทที่สุดคือเมืองลั่วหยาง เมืองนี้ป็นทางผ่านของขบวณพ่อค้าจากต่างเมือง ต่างแคว้นและมากไปด้วยผู้มีพลังปราณ ที่เข้ามาไล่ล่าและตามหาสัตว์วิเศษและสมุนไพร
“ข้าว่าเมืองลั่วหยางเหมาะที่เราจะสร้างกิจการเ้าค่ะ”
“เ้ามิลองดูเมืองอื่นๆ ก่อนเล่า”
“ลองเ้าค่ะ เพียงแต่จากที่ข้าศึกษามา เมืองที่มีการขนส่งสินค้าผ่านไปยังเมืองหลวงย่อมมีผู้คนสัญจรมากกว่า เส้นทางอื่นๆ อีกทั้งยังเป็เปนเมืองแรกในการสร้างธุรกิจของเรา หากมีปัญหาใดเกิดขึ้น คนของเรายังสามารถหลบหลีกเข้าสู่ป่าม่านหมอกได้โดยง่าย อีกทั้งการที่จะมีกองกำลังจำนวนมากในแคว้นของผู้อื่นเช่นนั้นย่อมต้องสร้างความสงสัยให้แก่คนอื่นๆ การให้คนของเราสร้างฐานลับในป่าม่านหมอกย่อมต้องปลอดภัยกว่า”
“อืม ความคิดของเ้าไม่เลว เช่นนั้น เ้าตัดสินใจหรือยัง” หยางคงถามออกไป ด้วยความคิดของนงมิสามารถคาดเดาได้ หากวันใดนางเจอสิ่งใหม่ หรือมิได้กินข้าว นางก็เปลี่ยนความคิดไปเสียแล้ว
“ยังเ้าค่ะ แฮ่ๆ” เป่ยจินที่กำลังชะเง้อคอไปทางซ้ายที ขวาที เอ่ยตอบออกมา
“หืมมมม เช่นนั้นช่างเถิด เดินดูก่อนก็แล้วกัน” พูดจบหยางคงก็คลี่พัดออกมาแล้วพัดเบาๆ คล้ายกับคุณชายเ้าสำราญยิ่งนัก เรียกให้เหล่าแม่ค้าและบรรดาคุณหนูทั้งหลายที่เดินผ่านไป ผ่านมา มือไม้อ่อนทิ้งผ้าเช็ดหน้าไว้ให้เกลื่อนริมทางไปเสียหมด บางคนถึงขั้นแสร้งสะดุดล้มเพื่อให้หยางคงประคองเสียด้วยซ้ำ
ใครใช้ให้นับวันเ้าหยางคงจะมีรูปร่างที่คล้ายสูงใหญ่แต่ไร้กล้ามเนื้อเช่นพวกเหล่าบัณฑิต แต่มีใบหน้าที่เรียบเนียน ขาวผ่อง ยิ้มมุมปากก็ทำให้ใจกระตุก
แต่หากเ้านี่้าแกล้งให้ใครตกหลุมพลางแล้วละก็จะแปลเปลี่ยนรอยยิ้มพิฆาตได้ทันทีแถมยังสูงกว่านางกันเล่า
“ก็ข้ายังมิเจอที่ที่เหมาะสมเลยนี่น่า” เมื่อเห็นว่าคนข้างกายโปรยเสน่ห์เช่นนี้แล้ว เรียกให้เป่ยจินที่มิชอบให้เหล่าบรรดาสตรีมาข้องแวะพี่ชายอย่างหยางคงต้องรีบทำตัวเป็คนหวงพี่ชาย เอื้อมมือไปเกาะแขนคนข้างกายเสียแแ่
เรียกสายตาดิบเถื่อนจากทั้งหยางคงและเหล่าสตรีได้มากมายนัก
“อืมๆ เชื่อเ้าๆ เดินไปเถิด เลิกเกาะแขนข้าเสียที สตรีทั้งหลายคิดว่าข้ามีคนข้างกายกันหมดแล้ว”
“หึหึ”
ว่าที่ไรด์ : แล้วใยพระเอกเรายังมิโผล่หัวมากันนะ ค่าตัวแสนแพงเสียเหลือเกิน เดี๋ยวปัดหาเรือให้น้องเลย
พระเอก : ……… เ้า มิให้ข้าออกมาเอง เ้าตัวดี…
2K
