บทนำ 30%
ณ ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ เป็สนามบินที่ตั้งอยู่ที่ถนนเทพรัตนและทางพิเศษบูรพาวิถี ในเขตตำบลหนองปรือและตำบลาาเทวะ อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ ห่างจากใจกลางเมือง กรุงเทพมหานคร ประมาณ 25 กิโลเมตร เปิดให้บริการเชิงพาณิชย์เต็มรูปแบบอย่างเป็ทางการเมื่อวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2549 รัฐบาลได้กำหนดให้ท่าอากาศยานนานาชาติสุวรรณภูมิเป็ท่าอากาศยานหลักของประเทศไทยแทนท่าอากาศยานดอนเมือง และตั้งเป้าให้เป็ศูนย์กลางการบินในทวีปเอเชีย อีกทั้งการเน้นพัฒนาคุณภาพการให้บริการของท่าอากาศยานให้ได้รับการจัดอันดับ 1 ใน 10 ท่าอากาศยานที่มีคุณภาพการบริการดีที่สุดในโลกในปี พ.ศ. 2553 ปัจจุบัน นาวาอากาศโท สุธีรวัฒน์ สุวรรณวัฒน์ เป็ผู้อำนวยการท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิมีหอควบคุมที่สูงเป็อันดับ 1 ของโลก (132.2 เมตร) และอาคารผู้โดยสารเดี่ยวที่มีขนาดใหญ่เป็อันดับ 3 ของโลก (563,000 ตารางเมตร) ปัจจุบันเป็หนึ่งในท่าอากาศยานที่มีผู้โดยสารมากที่สุดแห่งหนึ่งของโลก โดยในปี พ.ศ. 2559 มีผู้โดยสารมากเป็อันดับที่ 20 ของโลกและในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2561 ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิบริการสายการบินที่ทำการบินแบบประจำ 110 สายการบิน และสายการบินเช่าเหมาลำ 2 สายการบิน ซึ่งถือว่าบริการตามจำนวนสายการบินมากที่สุดแห่งหนึ่งของโลก (สามารถรองรับเที่ยวบิน 76 เที่ยวต่อชั่วโมงและผู้โดยสาร 45 ล้านคนต่อปี) และศูนย์กลางการขนส่งทางอากาศ (สามารถรองรับสินค้าได้ 3 ล้านตันต่อปี) นอกจากนี้ยังมีทางหลวงพิเศษที่ทันสมัยซึ่งเชื่อมต่อระหว่างท่าอากาศยาน กรุงเทพมหานคร และนิคมอุตสาหกรรมอิสเทิร์น ซีบอร์ด สายการบินหลายแห่ง ได้แก่ การบินไทย การบินไทยสมายล์ บางกอกแอร์เวย์ และเอเชียแอตแลนติกแอร์ไลน์ส ได้เลือกท่าอากาศยานสุวรรณภูมิเป็ศูนย์กลางการบิน
เวลา 11:50
"Arrived in Thailand. (มาถึงประเทศไทยเเล้ว)" เสียงออกเเนวหวานๆฟังเเล้วสบายหู ของใครคนหนึ่งดังขึ้นมา ร่างเธอคนนั้นได้ค่อยๆก้าวขาเดินออกมาจากสนามบินสุวรรณภูมิ พอเธอคนนั้นออกมาก็พบว่า...เธอคนนั้นมีสองหัว!!! พูดง่ายๆพวกเธอเป็ฝาเเฝดสยาม ผู้คนมากมายต่างมองมาที่พวกเธอเป็ตาเดียว มองพวกเธอตั้งเเต่พวกเธอได้ก้าวขาออกมาจากสนามบินเเล้วล่ะ พวกเธอเลยเป็จุดเด่นสุดๆ พวกเธอค่อยๆเอามือเช็ดเหงื่อของเธอเพราะความร้อนจากประเทศไทยที่ร้อนสุดๆ ตอนเเรกๆก็ไม่ได้นึกว่าจะรอดกันขนาดนี้นี่ พวกเธอจึงบ่นไปมานิดๆ อ่ามาทีไรก็ยังไม่ชินซะที นี่คงเป็โทษของพวกเธอที่ไม่ได้กลับบ้านเกิดมานาน เพราะต้องไปเรียนเเละไปอยู่กับคุณปู่คุณย่าที่ต่างประเทศ
"The weather is so hot. (อากาศร้อนมาก)" คนทางขวาเอามือเช็ดเหงื่ออีกครั้งก่อนจะยกล่มกันเเดดที่ใหญ่มากมากางเเละกางให้อีกคนด้วย พวกเธอต่างยิ้มให้กัน เเละส่งผลให้ผู้คนที่มองพวกเธอ หรือเดินผ่านมามองพวกเธอด้วยสายตาตกตลึง เพราะพวกเขาเห็นภาพหญิงสาวที่สาวมากๆกำลังยิ้มราวกับนางฟ้า พอดูดีๆเเล้ว พวกเธอสวยมากๆทั้งผมที่ดำยาวเงางาม ปล่อยผมลงมา ผิวสีขาวดั่งหิมมะ ปากสีลูกพีช คิวได้รูป จมูกโด่งพองาม เเละสิ่งที่เด่นมากก็คือ ดวงตาสีฟ้านํ้าทะเลใส เเละพวกเธอก็หน้าเหมือนคนไทยอยู่เหมือนกันนะ พวกเธอสวยกันมากๆ เเค่พวกเธอไม่ค่อยสนใจเเละไม่สนใจรอบข้าง ตอนนี้พวกเธอกำลังรอใครคนหนึ่งอยู่
"พี่โอนิคซ์ พี่โทเเพส~" จู่ๆก็เสียงเรียกของใครคนหนึ่งดังขึ้นมาอีกครั้ง ทำให้ทั้งสองที่อยู่เเถวๆสนามบิน เเม้เเต่ผู้คนที่อยู่เเถวนั้น พลันหยุดชะงัด เเละหันไปมองผู้มาใหม่ พวกเธอหันไปมองหน้าคนที่เรียกชื่อของเธอทั้งสองคนคน พวกเธอก็พบเข้ากับเด็กหนุ่มตัวสูงผมสีทองดวกตาสีดำนํ้าตาลกำลังวิ่งมาทางพวกเธอ ใช่เด็กคนนี้เป็น้องชายคนเล็กของพวกเธอ เขามีชื่อว่า...เซฟไฟร์ (ครอบครัวนี้มีชื่อเป็อัญมณีกันทั้งบ้าน เเละพ่อของพวกเธอเป็คนอังกฤษเเละเเม่ของเธอเป็คนไทย)
"ไง เซฟไฟร์ น้องรัก" พวกเธอทั้งสองต่างพูดออกมาพร้อมๆกัน พรางยิ้มให้กับน้องชายของเธอที่ตอนนี้โตเป็หนุ่มเเล้ว ตั้งเเต่เจอกันครั้งสุดท้าย น้องชายยังตัวเล็กเเค่5ขวบเอง ดูสิจะสูงเท่าพวกเราเเล้วนะเนี่ย เเละตอนนั้นเองพวกเธอก็อดคิดถึงน้องสาวฝาเเฝดต่างไข่ไม่ได้....เขาตายไปเเล้ว น้องสาวที่รักของเธอไม่อยู่กับพวกเธออีกต่อไปเเล้ว คิดเเล้วเศร้าจริงๆ เเละพ่อเเม่ของเธอก็ต้องมาตายอีก... ทำไมมันมีเเต่เื่นะ? ดีนะที่น้องชายของเธอรอดมาได้ ไม่งั้นพวกเธอได้ฆ่าตัวตายตามเเน่ๆ พวกเธอยังไม่ได้ไปงานศพเลย
โครมมม!!! ไม่ทันที่พวกเธอจะคิดอะไรไปมากกว่านี้ น้องชาของเธอก็ะโทับร่างของเธอเข้าเต็มๆ ส่งผลให้ทั้งสามคนล้มลงไปที่พื้นอย่างเเรง ร่มของพวกเธอหลุดมือไปตกที่พื้น เเต่พวกเธอก็ไม่ได้โกรธน้องชาย เพราะคิดว่าเขาคงจะเหงามาก เพราะน้องสาวอีกคนของเธอตาย เลยต้องอยู่คนเดียวภายในบ้าน ส่วนพ่อเเม่ของเธอก็ตายเพราะอุบัติเหตุพร้อมๆกับน้องสาวของเธอ
"ผมคิดถึงพี่ๆจังเลยคับ...." น้องชายของเธอพูดขึ้นมาพรางกอดพวกเธอ ด้วยนํ้าเสียงที่เหมือนคนกำลังร้องให้ เขาคิดถึงพี่ๆมาก เขาเป็คนเดียวที่รอดจากอุบัติเหตุในครั้งนั้น เเละเขาเสียทั้งพี่สาวเเละพ่อกับเเม่ไป เขาเหลือเเค่พี่โอนิคซ์เเละพี่โทเเพสเท่านั้นที่อยู่ในตระกูล เขาดีใจมากที่พี่กลับมาอยู่ที่ประเทศไทย เพราะพี่ของเขาไปอยู่ประเทศอังกฤษกับปู่เเละย่า ตั้ง8ปี เเต่ก็มาเยี่ยมเขากับครับครัวบ้าง พอครอบครัวตาเขาก็ต้องอยู่คนเดียว เเละก็เขาได้ข่าวติดจ่อจากพี่ว่าจะกลับมาอยู่กับเขาที่ประเทศไทยเลยทำให้เขาดีใจสุดๆ
"จ่าๆ เเต่ลุกก่อนนะ คนเจามองกันหมดเเล้ว " พวกเธอทั้งสองยิ้มอย่างอ่อนโยน เเละมองไปรอบๆเพราะผู้คนต่างมองมาที่พวกเขาเป็ตาเดียว มองด้วยสายตาหลายๆเเบบ เเละเเน่นนอนว่าต้องมีคนมองพวกเธอเเบบ 'ตัวประหลาด' เเน่ๆ เพราะสำหลับคนอื่นๆพวกเธอเป็ตัวประหลาดเเฝดสองหัว ไงล่ะ หลังจากนั้นพวกเขาก็ลุกขึ้นมาจากพื้นเเละเดินตามน้องชายไปที่ร้านอาหารที่น้องชายจองเอาไว้เเล้ว เเน่นอนว่าเดินไปเอง เพราะพวกเราไม่ค่อยชอบขับรถซักเท่าไหลถึงจะมีคนขับรถให้ก็ตาม เเถมได้ออกกำลังไปในตัวด้วย
2-3 นาทีผ่านไป ตอนนี้พวกคุณกำลังนั่งกินข้าวอยู่ที่ร้านหนึ่งในกรุงเทพ เป็ร้านอาหารตามสั่งราคาถูกๆ เเต่อาหร่อยมากถึงว่าทำไมมีคนเยอะ กว่าจะได้กินก็นานเลยล่ะ อาหารเยอะให้เลือกมากมาย เเละภายในร้านก็เย็นสบายมีลมพัดเเถมปลูกต้นไม้ให้ดูสบายตาอีกด้วย รมลืนดี น้องชายบอกว่ามากินที่นี่กับพี่เเละพ่อเเม่บ่อยๆ เป็ร้านประจำเลยล่ะ อ่าสงสัยพวกเธอคงต้องมากินที่นี่บ่อยๆเเล้วล่ะสิ พวกเราเริ่มที่จะเบื่ออาการของพวกเชฟที่บ้านเเล้วด้วยสิ ได้มากินข้างนอกเเบบนี้ก๋ดีเหมือนกันนะ
"พี่ไปเดินดูร้านขายของเก่าดูไหมคับ"น้องชายหันมาถามพวกเราเพราะอยากให้พวกเราไปดูร้านหนึ่งที่เป็ร้ายขายของเก่า ในร้านนั้นมีของเยอะเเยะเเละน่าสนใจด้วย ส่วนพวกเราก็พยักหน้าสนใจ เพราะอยากได้ของเก่าๆมาประดับห้องนอนของเราเหมือนกัน กาอนที่พวกเราทั้งหมดจะไปจ่ายตั้งเเละเดินออกไปจากร้านอาหาร
ตอนนี้พวกเราอยู่ในตลาดขายของเก่า ที่นี่มีของมากมายที่น่าสนใจอยู่มากมาย ภายในตลาดเเห่งนี้มีความสวยงามเเบบยุคเก่าเเก่ เเถมให้บรรยากาศรมลื่น กลิ่นอายสมัยก่อนชวนให้คิดถึง เมื่อก่อนก็มาที่นี่เป็ประจำชวนกันดูของเก่าๆ ดูท่าท่างที่นี่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยสินะ ชวนให้คิดถึงจริงๆเลย ถึงคนจะน้อยไปหน่อยเเต่เเบบนี้ก็ดีไม่วุ่นวายดีด้วย ชอบเเบบนี้จริงๆเลยเเหะ
" ที่นี่ยังเหมือนเดิมเลยนะ คิดถึงตอนเด็กๆจัง " โอนิคซ์ พูดขึ้นมาพรางมองไปรอบๆ ส่วนโทเเพสพยังหน้าเห็นด้วยกับความคิดของโอนิคซ์ พวกเธอเดินไปเรื่อยๆตามน้องชายของเธอไป ที่เดินนำหน้านำทางพวกเธอไปยังร้านขายของเก่า พวกเธดเดินไปเรื่อยๆเเละเรื่อยๆ เเลพน้องชายของเธอก็หยุดเดิน ก่อนจะบอกว่าถึงร้านเเล้ว พอพวกเธอได้ยินเเบบนั้นจึงมองดูร้านที่น้องชายพามาให้ดู .... ร้านที่ดูโทรมๆเก่าๆร้านหนึ่ง ที่สีของตัวร้านเเทบมองไม่ค่อยเห็น บ้ายหน้าร้านก็หลุดลอก ราวกลับอยู่มาเป็100ปี พวกเธอต่างมองหน้ากันเเละยิ้ม เพราะร้านเเห่งนี้เป็ร้านของคุณปู่ที่พวกเธอเเละน้องๆรู้จักกันเป็อย่างดี คุณปู่จะเป็ยังไงบ้างน้า จะดีใจไหมที่พวกเรามาหาคุณปู่
กริ้ง~
เสียงกระดิ่งที่หน้าประตูดังขึ้นเรียกให้เ้าของร้านหันไปมอง คนที่ได้เดินเข้ามา เ้าของร้านมอง กลุ่มคนที่เดินเข้ามา... คนหนึ่งมีผมสีทองสวยเเละร่างกายสูงผม ดวงตาสีนํ้าตาลดำเข็ม ทำให้เขาหล่อ บวกกับหน้าตาที่ออกเข็มนิดๆ เเบบคนไทย ทำให้เ้าตัวหล่อ ส่วนอีกสองคน(?) ที่มีสองหัวเป็ร่างของหญิงสาวที่เหมือนกันเเดะ คนที่มีรูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาสวย ผมสีดำเงางามยาว บวกกับดวงตาสีฟ้าของเพวกธอทำให้สวยมากๆ เเละเต้าของร้านก็ทำหน้าใ นั่น!! คุณหนูกับคุณชายนี่น่า !!!
"คุณหนู ! คุณชาย !" เ้าของร้านเเทบะโออกมาอย่างตื่นเต้นเเละดีใจ เพราะเขาไม่ได้เจอพวกคุณหนูคุณชายมานานมากเเล้ว เเถมพวกเขาไม่ค่อยได้มาหาเขาที่ร้านนี้เลย ตั้งเเต่ซื้อของชิ้นสุดท้ายจากร้านของเขาไป โดยเฉพาะคุณหนูที่ต้องไปอยู่ที่ต่างปนะเทศกันตั้งเเต่เด็กๆ จนตอนนี้เขาอายุ70ปีเเล้ว ตั้งเเต่รู้ข่าวเื่อุบัติเหตุเมื่อคราวก่อนก็มำให้เขาเป็หว่งคุณชายเอามากๆ ขนาดเเวะไปที่โรงพยาบาลบ่อยๆ คอยดูเเลคุณชายที่ตอนนั้นช็อกกับสถานะการจนทำอะไรไม่ได้เกือบเป็พ่อบ้านประจำตัวของคุณชายไปเเล้วล่ะ5555
"ไงคะคุณปู่ ~/// ไงคับคุณปู่~" พวกเราพูดออกมาพร้อมๆกัน ก่อนจะเดินเข้าไปกอดคุณปู่ ที่มีรูปร่างหน้าตาที่กล่อกว่าอายุจริงๆ คุณปู่มีหน้าตาที่หล่อมากเเต่ก็ยังคงมีความเเก่ให้เห็น คุณปู่มีผมสีดำขาว ก็ผมหงอกเเต่มีน้อยมากๆ หน้าตาคมเข็มตามเเบบฉบับคนไทย หญี่ปุ่น ผิวสีขาวซีดเนีย เเละมีิัที่เต่งตึง เลยทำให้เขาดูอายุเเค่30 ถึง40 ปรมากว่าจะอายุ 70 เลยทำให้เขามีผู้หญิงชอบกันหลายคน เเต่เขาก็ไม่สนใจเพราะเขามีลูกมีเมียเเล้ว เเต่เมียของเขาก็เสียไปนานเเล้วล่ะ ส่วนลูกก็ไปสร้างครอบครัวกันใหม่เเล้ว คุณปูมีชื่อว่าเพทาย
"คุณปู่วันนี้หนูจะมาดูของนะคะ " โทเเพสหันไปพูดกับคุณปู่ ที่กำลังคุยกับน้องชายอยู่ คุณปู่หันมาหาพวกเธอ เเละยิ้ม ก่อนจะพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนที่พวกเธอจะเดินไปดูของรอบๆร้าน ที่นี่เเทบไม่มีคนเลย ของในร้านกฝ็น่าสนใจหลายอย่าง บางอันก็มีปนะวัติด้วยนะ เลยทำให้พวกเธอสนใจสุดๆ เธอเดินไปดูเรื่อยๆ ของในนี้ข่อนข้างเก่าไม่สิเก่าเลยล่ะ เเต่ไม่มีฝุ่นนะเพราะคุณปู่มาทำความสะอาดเป็ประจำ พวกเธอเดินไปจนถึงที่ชั้นวางของมืดๆ เเละดูท่าพวกเธอจะไม่เจอของที่สนใจเลยซักชิ้น
'มานี่เถอะ'
'มาทางนี้เร็ว'
'มาหาฉันสิ'
" เสียงใครน่ะ....? " พวกเธอสองคนได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นมา พรางหันไปมิงรอบๆเพื่อมีใครอยู่เเหวๆนี้ พวกเธอก็พบเเต่ความว่างเปล่าพวกเธอค่อยๆเดินไปตามเสียงที่ได้ยิน พวกเธอไปที่ชันวางของที่มือๆก่อนจะเดินไปพบเข้ากับตุ๊กตาผู้หญิงคนหนึ่ง พวกเธอหยิบตุ๊กตาขึ้นมามองก่อนจะเดินไปตรงที่มีเเสง เพราะมันมืดเกินไป พอเดินไปเเละหันไปดูที่ตุ๊กตาอีกครั้ง... พวกเธอถึงกลับใ เพราะ! ตุ๊กตาตัวนี้เหมือนพวกเธอมากนั่นเองเเต่เเค่เเตกต่างกันตรงที่ชุดของตุ๊กตาใสอยู่ เเละมีหัวเดียว นี่มัน....เหมือนกันเกินไปอย่างกับเป็ฝาเเฝดอีกคนเลยล่ะ
" อ่า? เอาไงดี? " พวกเธอลังเล เเถมพวกเธอถูกใจตุ๊กตาตัวนี้เอามากๆเลยซะด้วย เธอเดินไปหาคุณปู่ โดยที่ถือตุ๊กตาตัวนั้นไปด้วย เเถมดันไม่ได้สังเกติเลยว่า ตุ๊กตาตัวนั้นได้ยิ้มขึ้นมาเเล้วนั่นเอง... 'ในที่สุดก็ได้เจอ...เ้าของที่คู่ควร' เสียงนั้นเบาเอามากๆ พวกเธอดินไปหาคุณปู่ที่นั่งเขียนรายชื่อสินค้าอยู่ พวกเธอเดินเขาไปหา ก่อนจะดึงเเขนเสื้อคุณปู่เบาๆ
" คุณปู่คะ หนูจะเอาตัวนี้คะ? " พวกเธอสองึนตอบเป็เสียงเดียวกัน เเละยื่นตุ๊กตาตัวนั้นไปให้กับคุณปู่ เเต่พวกเธอยังไม่ซื้อนะเเค่จะเอามาจองไว้ก่อนเฉยๆ ส่วนคุณปู่พอได้เห็นตุ๊กตาตัวนั้นก็ทำหน้าใก่อนจะปรับสีกน้าให้เป็ปกติอย่างรวดเร็ว คุณปูรับตุ๊กตาตัวนั้นมาเเละเอาวางไว้ที่สำหรับจองสินค้า ก่อนจะจดชื่อของพวกเธอไป
" คุณปู่ผมเอาอันนี้คับ~ " น้องชายของเธอเดินเข้ามา พร้อมกับถือกล่องใบหนึ่งที่เก่าเอามากๆใบหนึ่งเเละยื่นให้กับคุณปู่ ส่วนคุณพูดได้รับกล่องนั้นมาก็ทำหฝสีหน้าใอีกครั้ง พรางเอาของไปใส่ในช่องจองของเเละจดชื่อน้องชายไป ส่วนพวกเราก็ใองคุณปู่ด้วยท่าทางสงสัยเพราะทำไมคุณปู่ต้องทำสีหน้าใด้วย หรือเพาะว่าของที่พวกเราเอามาจะมีประวัติกันเเน่นะ? เเต่ดูท่าทาฃที่คุณปู่เเสดงออกมาเเถมมือของคุณปู่เเอบสั่นเล็กๆด้วยเวลาถือของ2สิ่งนั้นไป.....
"จริงด้วยสิคุณหนูคุณชายเวลาตอนเย็นเราจะมีจัดงานตอนกลางคืนด้วยนะ ไปดูไหมคับ? "
" งาน? " พวกเราพูดออกมาพร้อมๆกัน งานอะไรอ่ะ เเม้เเต่น้องชายของพวกเธอยังไม่รู้เลยนะ? เเล้วพวกเธอที่พึ่งจะย้ายมาอยู่ที่นี่จะรู้เื่งานได้ยังไงล่ะ ใช่ใหม่? อาจจะเป็งานที่จัดในหมู่บ้านก็ได้มั้งนะ? น่าสนใจดีนะเนี่ย พวกเราก็ตกลงที่จะไปกัน เเละบอกล่าคุณปู่ก่อนจะเดินออกจากร้านไป ส่วนคุณปู่พอพวกเราออกไปก็หุบยิ้ม หันไปมองของที่คุณหนูเเละคุณชายได้เลือกเอาไว้
"ได้เจอกับเ้าของที่ถูกใจเเล้วสินะเอมเบอร์....ทับทิม" คุณปู่หันไปพูดกับตุ๊กตาผู้หญิง ถ้ามีใครมาเห็นในตอนนี้พวกเขาคงคิดว่าเขาคงเป็บ้าไปเเล้วเเน่ๆที่คุยกับตุ๊กตา ใช้ต้องบ้าๆเเน่ๆถ้าคยกับตุกตาที่'ธรรมดา'อะนะ ส่วนตุ๊ดตาที่ถูกเรียกชื่อก็ค่อยๆขยับเเละมองที่คุณปู่ก่อนจะยิ้มให้ เชิงบอกว่าใช่! ส่วนกล่องใบนั้นก็เปิดฝาขึ้นมาเองเผยให้เห็นถึง รูปร่างของผู้ชายที่หล่อมากๆคนหนึ่งที่มีขนาดตัวที่เล็ก เขากำลังนั่งอยู่บนกล่อง เเละหันมาทางปู่พยังหน้า ส่วนคุณปู่ก็ทำหน้าหนักใจนิดหน่อย
'ก็เเหม!ไม่คิดเลยว่าจะมีคนหน้าตาเหมือนฉันขนาดนี้อ่ะ!'
'ส่วนเ้าหนูนั่นก็น่ารักดีข้าชอบ.....'
ทั้งสอง ตอบกลับไปที่คุณปู่ ใช่เเล้ว2สิ่งนี้เป็ของที่วิเศษเเละมหัศจรรย์มาก เป็ของที่สืบทอดมาตั้งหลายยุคหลายสมัยของครอบครัวเขา ที่จริงเเล้วครบครัวเขาได้รับมอบหมายให้ดูเเลร้านที่มีของเเบบนี้ เพื่อรอเ้าของที่คู่ควรเเก่การ เเน่นอนว่าภายนร้านนี้เป็ร้านที่มหัศจรรย์ สิ่งของต่างๆร้วนเเล้วเเต่มีประวัติ มันกำลังรอคอยเ้าจองมันอยู่ สาวนคุณปู่ก็ไปนั่งทำงานต่อไป....
ณ บ้านที่เป็บ้านหลังโตที่ใหญพอสมควร เป็บ้านชองตะกลู มณี เป็บ้านของนักธุระกิจรายใหญ่ของประเทศเเละต่างประเทศ ตะกลูนี้มีเป็ตะกูลที่รํ่ารวยมาก ในทุกๆด้าน พอมีข่าวเื่การเสียชีวตของเ้าของธุระกิจใหญ่ เลยเป็ที่ถกเถียงกันเป็อย่างมาก ว่าใครจะมารับตําเหน่งดูเเลกิจการต่อ? เเละผลสลุบก็ต้องตกลงมาอยู่ที่พี่คนโตสุด ที่เป็ฝาเเฝดสยาม เเละไม่มีใครคัดค้านเพราะรู้ว่า ลูกสาวคนนี้เป็ลูกสาวที่เก่งเอามากๆ ค่อยช่วยงานของคุณพ่อเเละคุณเเม่ตลอดถึงเเม้ว่าจะอยู่คนละประเทศก็ตาม เเน่นอนว่าคนในบริสัตของพ่อเเละเเม่ของพวกเธอรักพวกเธอเเละเคารพพวกเธอมาก เเน่นนอนว่ามีคนรักก็ต้องมีคนเกลียดอยู่เเล้วล่ะ
" ยินดีตอนรับกลับมาคะคุณหนู คุณชาย " พวกคยรับใช้ก็ต่างพากันมายืนต้อนรับกันที่หน้าประตู
" อืม...กลับไปทำงานของตัวเองต่อเถอะ" พวกเราพูดกับคนรับใช้ ก่อนที่พวกเขาจะไปทำงานของตัวเองต่อ
' ว๊าวๆ คุณหนูสวยจังเลย' คนรับใช้A
' ใช่ๆ' คนรับใช้B
' หึ...ไม่เห็นจะสวยเลย ฉันสวยกว่าตั้งเยอะ " คนรับใช้C
' ว่าไงนะ?! ' คนรับใช้B
'ก็ยัยนั่นเป็ตัวประหลาดน่ารังเกลียดด้วย น่าจะตายตั้งเเต่ซะตั้งเเต่2-3เดือนที่ออกมาเเล้วมั้ง จะอยู่ทำไมให้ลำบาก เป็ฉันคงตายไปตั้งนานเเล้ว จะได้ไม่ต้องทนอยู่เเบบนี้หึ! น่าจะตายไปตั้งนานเเล้ว' คนรับใช้C
' หน่อย~ ตบปากตัวเอวเดียวนี้เลยนะยะ!' คนรับใช้A เเละ B
'เเล้วจะทำมะ? ' คนรับใช้ C
หลังจากนั้นก็มีเื่ตบตีกัน โดยที่เ้าตัวที่เป็เื่ให้ตบตีนั้นกำลังนั่งอ่านหนังสือเเบบไม่รู้เื่รู้รางอะไรกับเขาเลยเพราะใส่หูฟัวเลยไม่ได้ยินเสียงข้างนอกว่าเกิดเื่อะไรขึ้น
" ฉันอ้อนวอนเธออย่าไป~"
" ทิ้งตัวคุกเข่ากอดขาเธอเอาไว้~"
ก๊อก ๆ ๆ เสียงเคอะประตูดังขึ้นมาเเละมันทำให้ไปรบกวนพวกคุณที่กำลังนั่งฟังเพลงเเละอ่ายหนังสืออยู่ จนเอาหูฟังเพลงออก ก่อนที่ร้างนั้นจะยันตัวลุกขึ้นมาจากเก้าอีกเเละเดินไปยังประตูก่อนจะเปิดให้คนที่กำลังยืนรออยู่หลังประตูให้เข้ามาที่ห้องนอนของตนเอง
" คุณหนูขอรับข้าเอาข้าวมาให้ขอรับ " พ่อบ้านคนสนิดพูดด้วยนํ้าเสียงนอบน้อมกับคนที่อายุน้อยกว่าก่อนจะถือถาดอาดอาหารมาวางเอาไว้ที่เตียงของพวกคุณเเละก้มหัวทำความเคารพอีกครั้งพวกคุณยิ้มให้กับพ่อบ้านเพื่อนเเทนคำขอบคุณเเล้วพ่อบ้านคนนั้นก็เดินออกจากห้องนอนไป
" อืม... " พวกคุณครางออกมานิดๆเพราะพวกคุณง่วงพึ่งตื่นนอน เพราะไปเที่ยวกับน้องชามาทั้งวันข้างนอกมาเลยเหนือย เเถมต้องนอนเร็วเพื่อไปเที่ยวงานตินกลางคืน
พวกคุณค่อยๆกินข้าวอย่างช้าๆ อย่างมีมารายาทเเบบลูกคุณหนู เพราะพวกคุณถูกฝึกมาอย่างดี ก่อนจะเห็นเบอร์โทรในโทรศัพของพวกคุณ หืม...?! จากเพื่อนของพวกเธอนั่นเองเขาเป็เพื่อนของเธอที่เรียนชั้นประถม
" ไง...ได้สิ! พวกเราก็จะไปด้วยเหมือนกัน อืมๆ เดียวเราจะนอน2-3ชั่วโมงก่อนน่ะ ok "พวกเธอคุณกันซักฟังหนึ่งก่อนจะตัดสายไป เเละพวกเธอก็กินข้าวเเสร็จเเละเอาจานไปวางเอาไว้ที่หน้าห้องที่มีที่เก็บจานที่กินเสร็จเเล้ว ก่อนจะไปเข้านอนเเละหลับไปในที่สุด
เวลา 21:00
เเสงไฟจากตะเกียงบนรั้วส่งร่างของผู้รอให้เห็นเด่นชัด เธอเป็รเด๋กสาวรุ่นราวคราวเดียวกันกับกับพวกเธอ มีั์ตาสีดำนํ้าตาลเข็มๆ ปากได้รูป จมูกมนจิ้มลิ้ม ใบหน้าขาวอมชมพู เส้นผมสีดำยาวสลวย ผิวพรีณขาวเนี่ยนผุดผ่อง ราวกลับดูเเดดีคนหนึ่งเธอกำลังรอพวกเราอยู่
" ไงอิฟ! เราเเล้วนะ ขอโทษที่ทำให้รอนานนะ " พวกเธอเเทบวิ่งไปหาอีกฝ่ายทันทีเพราะเธอชวนเพื่อนสนิดของเฝธอมาเที่ยวงานด้วย เมื่ออิฟเห็นคนที้กำลังวิ่งมาทางตน ก็ยกยิ้มกว้างให้กับพวกเธอเพราะไม่ได้เจอกันนานมากเลยตั้งเเต่ประถม...
" เเหม...เเต่งตัวซะสวยเชียว เเต่มาสายนะ มีปัญหาอะไรหรือเปล่า" เธอกันไปพูดกับอีกฝ่ายด้วยท่าทางเป็หว่ง ส่วนพวกเธอก็รีบส่ายหน้าปฎิเสธทันที
" เปล่าหรอกๆเเค่หลงทางนิดหน่อยน่ะ ไม่ได้มาที่นี่นานเลยน่ะ"
"อ่าวเเล้ว เซฟไฟร์กับคุณปู่เพทายล่ะ?" อิฟหันไปทั้งสองคนอย่างสงสัยเพราะไม่เห็นพวกเขาเลย
"อ่อ น้องไปชวนคุณปู่ที่ร้านน่ะ "
1K
