ตอนที่ 4
1 อาทิตย์ผ่านไป
09.01 น.
ที่โรงเรียน
"อีพรีส!! กูเห็นอาจารย์สอนวิชาคณิตศาสตร์คนใหม่ หล่อมากค่ะมดลูกสั่น"
"ขนาดนั้นเลย"
"ขนาดนั้นเลยมึง ไปเดินเฉี่ยวห้อง 6 กับกูหน่อย"พูดจบก็ลากฉันออกจากห้อง เดินข้ามตึกอีกตึกเพื่อเดินผ่านหน้าห้องมอ.5/6 ที่มีอาจารย์หน้าตาหล่อๆ ยืนสอนอยู่หน้าห้อง
อื้อหือ...หล่อละมุนมากยิ้มมีเสน่ห์ เสียงไพเราะน่าฟังมาก
"หล่อปะ"เหมียวกระซิบข้างหูพยายามชะโงกหน้าเข้าไปในห้องเรียนเพื่อมองชายหนุ่มหน้าห้อง"โคตรหล่ออ่ะมึง เขินอ่ะ ทำไมไม่มาสอนห้องเราวะ"
"อยากได้มาเป็ที่ปรึกษาวิชาเลขเลยค่ะ"
"เขา เขามองฉันด้วย เขิน"
"เก็บความร่านแล้วกลับห้องก่อน" เห็นสภาพเพื่อนแล้วต้องลากกลับตึกเรียนทันทีไม่งั้นคงได้นั่งแช่อยู่ที่นี่แน่นอน
10.19น.
Line
เหมียว
เหมียว : พรีส
เหมียว : มึง
อะไร: พรีส
เหมียว : มึงว่า่นี้อีไลน์กับอีจินมันจะสนิทกันแบบแปลกๆ ปะ
ก็สนิทกันอยู่แล้วนะ: พรีส
เหมียว : แต่กูว่ามันแปลก
ยังไง: พรีส
เหมียว : ก็เหมือนมันมีความลับอะไรกัน
คิดมาก: พรีส
เหมียว : ถ้ามันมีความลับแล้วไม่บอกเพื่อน กูจะโกรธมาก
ก่อนจะเสือกเื่เพื่อนเก็บโทรศัพท์เถอะ : พรีส
เหมียว : หรือพวกมันจะแอบคบกัน
กูไม่รู้: พรีส
อยากรู้ไรนักหนา: พรีส
เหมียว : ไม่งั้นกูจะเสียใจมาก
เหมียว : เพราะกูจิ้นมึงกับอีจินมาั้แ่มอ.4 แล้วนะ
เหมียว : ถ้าคนจะคบกันควรเป็พวกมึงสิ อีไลน์มันหน้านิ่งไม่ค่อยสนใจโลกเท่าไหร่ กูว่ามันต้องมีคนที่แอบชอบอยู่แล้วแน่ๆ
เื่เรียนให้สนใจแบบนี้บ้างนะ: พรีส
เหมียว : ไม่คิดแบบกูเหรอ
อีเหมียว: พรีส
เก็บมือถือ: พรีส
เหมียว : อีซูมอียนย่
...:พรีส
____________________________________________
แล้วเหมียวก็โดนอาจารย์ยึดโทรศัพท์ไปเป็ที่เรียบร้อย
อาทิตย์ที่ผ่านมาก็เหมือนกับทุกวันต่างกันแค่ความรู้สึก จินกับไลน์เริ่มสนิทกัน ไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยแต่จินก็ยังโทรหาฉันตอนกลางคืนเหมือนกับทุกวันเพียงแค่ไม่ได้นานเป็ชั่วโมงแล้ว
ตอนแรกก็คิดว่าจะชินแต่แม่ง ไม่ได้มีความรู้สึกว่าทำใจได้สักที การกระทำทุกอย่างมันก็ยังทำให้ฉันคาดหวังไปเองเบื่อตัวเอง!!
11.12น.
"พวกมึงไปโรงอาหารกันเลยเดี๋ยวกูเอาสมุดการบ้านไปส่งที่ห้องอาจารย์ก่อน" พูดจบก็เดินแยกตัวออกมาต้องเดินอ้อมตึกไปอีกฝั่งชั้น 6 โคตรไกล
"พรีส" ฉันหันไปมองตามเสียงก็เจอภูมิ เพื่อนในห้องอีกคนหนึ่ง
"ว่าไงภูมิ"
"เดี๋ยวเราเอาไปส่งให้ก็ได้"
"ไม่เป็ไร ขึ้นลิฟต์ไปก็ถึงแล้ว"
"งั้นไปด้วยก็แล้วกัน...แล้วเพื่อนไปไหนหมดอ่ะ"
"ไปกินข้าว เราเห็นว่าทางมันไกลก็เลยแยกมาส่ง"
"พวกนั้นส่งกันหมดแล้วเหรอ"
"ส่งหมดแล้ว เหลือเราเนี่ยแหละ"
ตึ้ง!
ลิฟต์มาถึงฉันกับภูมิก็เดินเข้าไปยังไม่ทันที่ประตูจะปิดก็มีมือใครบางคนมาขวางไว้
"มึงมาทำไมอ่ะ ไม่ไปกินข้าวไง"
"กูจะไปเป็เพื่อน" พูดจบซูมก็เดินเข้ามายืนกึ่งกลางระหว่างฉันกับภูมิ ระหว่างทางมีแต่ความเงียบไม่มีใครพูดอะไรนอกจากได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน
"แล้วทำไมภูมิมาคนเดียว เหนือไปไหน"ฉันเปิดปากถามเพื่อทำลายความอึดอัดนี้
"อ่อ...เอ่อ...เหนือไปกินข้าวแล้วแหละ"ภูมิพูดแล้วก็เหลือบสายตามองซูม เหมือนระแวดระวังอะไรบางอย่าง
งงกลัวอะไรกับอีซูม
ตึ้ง!
ฉันเดินออกจากลิฟต์ไปที่ห้องพักครูอาจารย์วิชาวิทยาศาสตร์วางสมุดลงบนโต๊ะก่อนจะเดินออกมาแค่นาทีเดียวเองมันเห็นซูมกับภูมิยืนคุยกันท่าทางเคร่งเครียดจากนั้นภูมิก็เดินหายไปเลยไม่เข้ามาในห้องด้วย ฉันเดินเข้าไปหาซูม
"ภูมิไปไหน"
"มันหยิบเล่มผิดมา"
"อ้าว เสียเวลาอะดิ"
"อืม ไปยัง"
"มึงส่งแล้วเหรอ"
"เห็นแบบนี้ก็ส่งเร็วกว่ามึงแล้วกัน"
"ปากดี"
"ไปเถอะ หิวข้าว" แล้วมันก็กอดคอฉันก่อนจะลาเดินไปเข้าลิฟต์
"ใครใช้ให้เดินตามกูมา"
"แทนที่จะพูดขอบใจ ยังมาบ่นอีก" พูดพลางดึงแก้มฉันไปด้วยแรงมันเยอะมากจริงๆ
"อีซูม! กูเจ็บ!"
15.11น.
ตอนนี้เกือบจะเลิกเรียนแล้วพวกเรามานั่งดูเพื่อนเล่นบาสกันที่สนามใหญ่แต่ฉันเหมือนมานั่งให้ช้ำใจเล่นเพราะ...
"วันนี้มีเรียนพิเศษกี่โมงอ่ะ" จินเอ่ยถาม
"ถามทำไม" ไลน์ตอบ
"อยากรู้"
"เื่ของกู"
สองคนนั้นนั่งจีบกันอยู่มันน่าหงุดหงิดนะ จริงๆ แบบ…เชี่ย!! คือกูพูดไม่ถูก
ไม่นั่งแม่งละฉันวิ่งไปหาซูมในสนามบาส
"มึง กูเล่นด้วย"
"ใส่กระโปรงจะมาเล่นอะไร" ซูมขมวดคิ้วแล้วมองฉัน
"กูก็เล่นได้ ใส่กางเกงไว้ข้างในแล้ว มาเล่นเหอะ"
"เจ็บแล้วอย่าบ่นนะ"ฉันเบ้ปากให้ซูมก่อนจะเริ่มตั้งท่ากันลูกบาสที่เขาเลี้ยงอยู่ ตอนเล่นสมองไม่ได้มีสมาธิอะไรเลยด้วยซ้ำสายตายังจะแอบแวะไปมองจินอยู่เรื่อย
ร่างกายทรยศ!!
เล่นบาสไปสักพักก็มีเพื่อนห้องอื่นมาเล่นด้วยจนเหนื่อยไปหมดแล้วนี่ขนาดไม่สนใจจินแล้วนะ สายตายังจะไปมองเขากับไลน์นั่งคุยกันเื่อะไรสักอย่างหัวเราะคิกคักจนน่าหมั่นไส้
"พรีส!! ระวัง"
โป้ก!
อะ...นั่นแหละผลของการไม่มองลูก เลยโดนหัวเข้าเต็มๆ ดาวขึ้นเลยจ้า หงายหลังจนไปนั่งกองที่พื้น
"เห้ย!"
"เชี่ย!"
"พรีส มึงเป็ไงบ้าง!" ได้ยินเสียงเหมียวมาแต่ไกล
"โอเคๆ" ได้แต่ยกมือขึ้นนวดศีรษะที่โดนลูกไปเมื่อกี้
แล้วก็รู้สึกอะไรบางอย่างเหมือนร่างกายกำลังถูกยกขึ้นจากพื้นฉันเอามือออกแล้วเงยหน้ามองคนที่กำลังอุ้มฉันอยู่มือเลยรีบไปคล้องคอเข้าไปโดยอัตโนมัติเพราะกลัวตก
"มึง...จะไปไหน"
"ไปห้องพยาบาล"
"จิน...กูไม่เป็ไร"
"ไม่เป็ไรอะไร"
"คือ...กูเดินเองได้ ไม่ได้เจ็บขากูเจ็บหัว"จินยังคงตั้งหน้าตั้งตาเดินไปโดยไม่สนใจรุ่นน้องที่กำลังมองมาทางเราอย่างสนอกสนใจ
บอกตามตรงฉันไม่เคยเห็นมันขมวดคิ้ว แล้วมองฉันด้วยสีหน้าแววตาแทบจะโกรธแบบนี้มาก่อนเลย รู้ไหมว่ายิ่งทำให้ฉันใจเต้นแรงมากขึ้นและยิ่งทำให้คิดเข้าข้างตัวเองอีกครั้ง สายตามองเห็นปลายคางที่เกลี้ยงเกลาจมูกโด่ง รูปปากเรียวเล็ก
แก!!จะหล่อไปไหนวะ!!
จินอุ้มฉันมาวางไว้บนเตียงที่ห้องพยาบาลแต่กลับไม่มีใครอยู่
"หายไปไหนกันหมดวะ" เห็นเขาเดินไปเดินมาแล้วขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดแล้วก็อดเอื้อมมือไปจับแขนเขาไม่ได้
"มึง...ไม่ต้องซีเรียสขนาดนั้นก็ได้"
"ถ้าเกิดมึงเป็อะไรขึ้นจะทำไง"เขาพูดเหมือนเป็ห่วงฉันมากอย่างนั้นแหละ
"เป็ห่วงกูขนาดนั้นเลย?"
"เออ!" จินก้มหน้ามองมือของฉันก่อนจะเหลือบสายตาขึ้นมามองฉัน"ถ้ามึงโง่ขึ้นมากว่าเดิมจะทำยังไง"
"คนเลว!!"
"เป็อะไรกันมา" อาจารย์พยาบาลเดินเข้ามาหาฉัน
"เพื่อนผมโดนลูกบาสอัดใส่หัวครับ"
"ตรงไหน" จินแหวกผมฉันออกแล้วชี้ให้อาจารย์ดู
"ตรงนี้ครับ คือมันแรง ผมไม่รู้ว่ามันจะโนมากหรือเปล่า"
"เอาน้ำแข็งประคบน่าจะดีขึ้น เจ็บไหม"
"ก็...นิดหน่อยค่ะ"
"งั้น..."
"เดี๋ยวมานะ" แล้วจินก็เดินออกไปข้างนอกห้อง
"แฟนดูแลดีเนอะ"
"เปล่า เราเป็เพื่อนกันค่ะ" ถึงจะไม่เคยคิดกับมันแค่เพื่อนก็เถอะ
"เพื่อนอะไรจะห่วงกันขนาดนี้"
"ก็...เพื่อนสนิทกันมากๆไงคะ"
"ครูจะบอกให้ฟัง ผู้หญิงกับผู้ชายเป็เพื่อนกันไม่ได้หรอก"
"ทำไมล่ะคะ"
"มันต้องมีคนสักคนที่แหกกฎคำว่าเพื่อนอยู่แล้วใครจะไปสนิทใจกับคนที่ใกล้ชิดกัน ไม่มีหรอก"
"แต่...เราเป็เพื่อนกันจริงๆ นะ"
"เราอ่ะ ชอบเพื่อนใช่ไหม" หื้ม...อย่างกับหมอดู รู้ได้ไง "เนี่ยมีทุกราย ชายหญิงเป็เพื่อนกัน จากนั้นก็ไม่ใครสักคนที่แอบชอบกัน แต่ก่อนครูก็เป็..."
จินเดินกลับเข้ามาในห้องพร้อมกับน้ำแข็งและผ้าขนหนูในมือทำให้การสนทนาของเราหยุดลง
"ประคบไปซักครึ่งชั่วโมงก็ได้ เวลาปวดก็กินยาพาราแก้ปวด"
"ขอบคุณค่ะ" ฉันยกมือไหว้ขอบคุณอาจารย์ก่อนจะลุกขึ้นแต่มีมือหนามากดไหล่ไว้ "อะไรอ่ะ"
"นั่งลงกูจะประคบให้"พูดจบเอาผ้าห่อน้ำแข็งแล้ววางบนหัวฉันอย่างเบามือ
ทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยไม่เข้าใจหน้าฉันอยู่ตรงเกือบๆ ถึงหน้าอกเขาพอดี ได้กลิ่นหอมอ่อนๆมันทำให้รู้สึกเกรงไปหมดเลย
"มึง...กูกลับไปทำที่บ้านก็ได้มั้ง"
"มึงกลับไปก็คงไม่ทำ"
"รู้ได้ไง"
"กูรู้ก็แล้วกัน"
แม่ง!!ตอนนี้แทนที่จะรู้สึกเจ็บ กลับรู้สึกดีใจแทน จนต้องแอบเม้มปากเพื่อกลั้นยิ้มเห็นเขามีท่าทีเป็ห่วงแบบนี้แล้วรู้สึกเติมเต็มในหัวใจมาก
"จะสี่โมงแล้ว มึงไม่ไปส่งไลน์เหรอ"ขอแทรกคำถามเพื่อให้ยอมรับความจริงหน่อย หัวใจจะได้เลิกฟุ้งซ่าน
"ทำไมกูต้องไปส่งอะ"
"ก็เห็นมึงถามมันว่ามีเรียนพิเศษกี่โมง"
"แค่ถามเฉยๆไม่มีไร" งั้นก็แสดงว่าจินไม่ได้ไปส่งไลน์ ฮ่าๆ
"มึง...บอกชอบมันไปยัง"
"อืม บอกไปแล้ว" อยากจะถามต่อมาก แต่ความรู้สึกตอนนี้กำลังดิ่งลงมากลัวถามไปแล้วจินจะบอกว่ากำลังดูใจกันอยู่ นี่กูไปต่อไม่ถูกเลยนะ มีหวังได้เสียน้ำตาก่อนกลับบ้านแน่
"ดีเนอะ บอกแล้วก็ดี"
"อืม โล่งดี"
"..."มึงโล่ง กูเนี่ยโคตรอึดอัด
"ซูมไปรับมึงที่บ้านทุกวันปะ" อะไรวะ เปลี่ยนเื่ไวมาก
"อื้อ ก็ทุกวันนะ"
"ทั้งที่มันอยู่คนละทางนะเหรอ"
"ใช่ แม่กูฝากมันไว้ให้มารับด้วยไง มันคงเกรงใจเลยมารับกูมั้ง ตอนอยู่มอ. 1กูโคตรเกลียดมันเลย แม่งชอบแกล้งมาเปิดกระโปรงกูแล้วก็เอารองเท้ากระเป๋ากูไปซ่อน"
"แล้วมาสนิทได้ไง"
"สนิทจริงๆ จังๆ ก็ตอนมอ. 4 ตอนนั้นมึงเข้ามาเป็เด็กใหม่แล้วพวกเราก็สนิทกันเพราะมีงานกลุ่มไงจำได้ปะ" ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองก็เห็นเขาก้มหน้าลงมามองเหมือนกัน
"อืม จำได้ ตอนนั้นมึงคบกับพี่อากิอยู่ใช่ไหม"
"ใช่ ตอนนั้นคบกับพี่อากิ แล้วก็เลิกกัน"
"ทำไมถึงเลิกกัน"
"มีคนส่งรูปพี่อากิกับผู้หญิงอีกคนมาให้ กูเลยบอกเลิกเขา"
"ง่ายๆ แค่นี้?"
"เออดิ แค่นี้แหละ"
"แล้วใครเป็คนส่งรูปพวกนั้นมาให้"
"ไม่รู้เหมือนกัน แต่ก็ขอบคุณเขานะ ทำให้กูรู้ว่าพี่อากิแม่งก็เชี่ยเงียบกูถึงจับไม่ได้สักที...แล้วมึงจะอยากรู้ไปทำไม"
"ก็ถามเฉยๆ ถามไม่ได้ไง"
"เปล่า แต่ปกติมึงไม่ได้ชอบถามเื่พวกนี้เท่าไหร่"
"กูไม่ถาม ก็ไม่ได้หมายความว่าไม่อยากรู้"
ตึก ตึก ตึก ตึก
คำพูดกำกวมมันกำลังจะบอกว่าอยากรู้เื่ของฉันแต่ไม่อยากจะถามใช่ไหม บ้าบอ อะไรวะเนี่ยมีแต่คำพูดที่ชวนให้คิดเข้าข้างตัวเองมา
"พรีส"
"ห๊ะ"
"พรุ่งนี้...เดี๋ยวกูไปรับ"
"ห๊ะ!!" อะไรนะ
"บอกซูม ว่ากูจะไปรับมึงพรุ่งนี้เช้า กู...มีเื่จะคุยด้วย"
"ระ...เื่อะไร"
"ไว้พรุ่งนี้ก็จะรู้เอง..."
หมุนเวลาไปพรุ่งนี้เลยได้ไหมหัวใจเต้นกระเด็นกระดอนแทบจะออกมาอยู่แล้ว
6K
![[จบแล้ว]Monster Region Online : ประตูสู่โลกมอนสเตอร์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/f7fc031835dd1271499644b185ef3718.webp)
