Moon shadow

ฝนตกกระหน่ำลงมาบนถนนสายแคบในเขตสลัมของเมืองไร้ชื่อ น้ำเน่าไหลเจิ่งนองตามพื้น คละคลุ้งด้วยกลิ่นเ๣ื๵๪และซากชีวิตที่ไม่มีใคร๻้๵๹๠า๱

ใต้ชายคาสังกะสีผุๆ เด็กชายร่างผอมโซในชุดขาดวิ่นกำลังขุดถังขยะหาเศษอาหาร เเก้มด้านซ้ายของเขามีรอยแผลเก่าที่ยังจางไม่หาย ตาของเขาไร้ประกายราวกับเห็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน

“คาน!” เสียงเด็กชายอีกคนเรียกจากมุมหนึ่ง “มีเศษขนมปังที่ยังไม่ขึ้นรา!”

คานรีบวิ่งไปทันที ก่อนจะยื้อแย่งกับเด็กคนอื่นด้วยความหิว พวกเขาเหมือนฝูงหมาป่าแย่งชิ้นเนื้อสุดท้ายก่อนตาย

แต่นั่นคือชีวิตประจำวันของคาน เด็กชายอายุ 6 ขวบที่ไม่มีครอบครัว ไม่มีบ้าน และไม่มีความหวัง สิ่งเดียวที่เขามี... คือ ความแค้น

เขาจำภาพสุดท้ายของพ่อกับแม่ได้แม่นยำ เสียงกรีดร้องในคืนฝนตก รอยสักพระจันทร์เสี้ยวบนมือของชายคนหนึ่งที่แทงพวกเขาจนเ๧ื๪๨นองพื้น — ภาพนั้นฝังแน่นในใจยิ่งกว่าแผลเป็๞

คานเติบโตมาในย่านที่ไม่มีใครอยากเหยียบย่าง — ย่านที่ทุกคืนจะต้องมีเสียงปืน เสียงกรีดร้อง และกลิ่นศพ เขารอดมาได้ด้วยความดื้อรั้นและสัญชาตญาณของสัตว์ป่า

จนกระทั่งวันหนึ่ง... เขาได้พบกับชายแก่คนหนึ่ง

ชายแก่ผอมสูง ผมขาว ท่าทางเงียบขรึม  ดูภายนอกเหมือนขอทาน แต่แววตาของเขาไม่เหมือนใคร — แววตาที่ “เคยฆ่าคน”

“แกสนใจอยากมากับฉันไหมล่ะ?”

คานหยุดนิ่ง คำถามนั้นฟังดูอบอุ่นเเละเเฝงไปด้วยความน่ากลัว ... แต่กลับจุดประกายบางอย่างในตัวเขา

“ผมจะไปด้วย ... 

ชายแก่เลิกคิ้วนิดหนึ่ง แล้วหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะแ๵่๭เบาราวกับใบมีดกรีดกลางคอ

“งั้นก็มา... ฉันจะสอนเเกเอง''