ดอกบัวในสายลม

หลิวเสี่ยวเหมยและเหมยลี่ต่างกลับมาถึงจวนในเวลาไล่เลี่ยกัน เสี่ยวเหมยกลับมาจากรถม้าของพ่อสามีด้วยความอิ่มเอมและความหลงใหลในอำนาจที่เหนือกว่า เหมยลี่กลับมาจากกระท่อมของเหลาจางโถวด้วยความเหนื่อยล้าและความสุขสมที่ดิบเถื่อน ทั้งสองเดินสวนกันที่โถงทางเดิน สายตาของทั้งคู่ประสานกันอย่างไม่ตั้งใจ แต่ในแววตานั้นกลับเต็มไปด้วยความลับและความปรารถนาที่ซ่อนเร้น

เสี่ยวเหมยสวมชุดผ้าไหมบางเบาที่พ่อสามีมอบให้ แม้จะจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้ว แต่ร่องรอยของความเร่าร้อนก็ยังคงปรากฏอยู่บนผิวของนาง โดยเฉพาะรอยแดงที่ซอกคอและแววตาที่เต็มไปด้วยความเย้ายวน เหมยลี่สวมชุดที่ดูเรียบร้อยกว่า แต่ร่างกายของนางยังคงอ่อนระทวยและมีกลิ่นดินและเหงื่อไคลจางๆ ติดอยู่

เสี่ยวเหมยยิ้มทักอย่างเข้าใจความหมาย "น้องเหมยลี่...ไปไหนมาแต่เช้าคะ ดูเหนื่อยๆ นะ"

เหมยลี่ชะงัก นางรู้สึกเหมือนถูกมองทะลุปรุโปร่ง แต่นางก็พยายามรักษาสีหน้าให้เป็นปกติ

เหมยลี่ตอบกลับเสียงแผ่วเบา "พี่สะใภ้...ข้าไปเดินเล่นในสวนมาเจ้าค่ะ อากาศดีมาก พี่สะใภ้ก็ดูสดใสไม่แพ้กันนะคะ เหมือนเพิ่งกลับจากที่ไกลๆ"

เสี่ยวเหมยหัวเราะในลำคอ นางรู้ดีว่าเหมยลี่กำลังแอบดูนางอยู่ และนางก็รู้ดีว่าเหมยลี่เองก็มีความลับที่ต้องเก็บซ่อน

"ที่ไกลๆ ก็ไม่เชิงค่ะ แค่ไปทำธุระกับท่านพ่อมานิดหน่อย ธุระที่ต้องเก็บเป็นความลับน่ะค่ะ เหมยลี่คงเข้าใจดีใช่ไหมคะ เรื่องความลับที่เร้าใจ"

คำพูดของเสี่ยวเหมยเหมือนเข็มที่ทิ่มแทงใจของเหมยลี่ นางรู้ว่าพี่สะใภ้กำลังพูดถึงเรื่องที่นางแอบดูและเรื่องที่นางถูกเหลาจางโถวพาไปกระท่อม

เหมยลี่พยายามจะเดินหนี แต่เสี่ยวเหมยก็คว้าแขนของนางไว้แน่น

เสี่ยวเหมยกระซิบเบาๆ ข้างหูน้องสามี "เหมยลี่...ข้ารู้นะว่าเจ้าไปไหนมาเมื่อคืนนี้ กลิ่นดินและกลิ่นเหงื่อไคลของคนสวนมันติดตัวเจ้ามาด้วยนะคะ"

เหมยลี่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ นางไม่คิดว่าพี่สะใภ้จะกล้าพูดเรื่องนี้ออกมาอย่างเปิดเผย

เหมยลี่ตอบเสียงสั่นเครือ "พี่สะใภ้...ท่านพูดอะไร ข้าไม่เข้าใจ"

"ไม่ต้องแสร้งทำเป็นไม่รู้ค่ะ เหมยลี่ ข้าเห็นเจ้าแอบดูข้ากับท่านพ่อที่ห้องหนังสือ และข้าก็รู้ว่าเจ้าไปกับเหลาจางโถวมาด้วย ความลับของเรามันเชื่อมโยงกันแล้วค่ะ"

เหมยลี่ทรุดตัวลงด้วยความอับอายและความกลัว นางรู้ดีว่าความลับนี้จะนำมาซึ่งหายนะ แต่ในขณะเดียวกันนางก็รู้สึกถึงความตื่นเต้นที่ไม่อาจปฏิเสธได้

"พี่สะใภ้...ได้โปรด...อย่าบอกใครนะคะ"

"ข้าไม่บอกใครหรอก เหมยลี่ เพราะความลับนี้มันมีค่ามากสำหรับข้า และข้าก็คิดว่ามันมีค่าสำหรับเจ้าด้วยเช่นกัน"

เสี่ยวเหมยยื่นมือไปเชยคางของเหมยลี่ขึ้นมาสบตานางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเข้าใจและความปรารถนาที่ซ่อนเร้น

"เรามาเล่นเกมกันดีไหม เหมยลี่ เกมที่มีความลับเป็นเดิมพัน เกมที่มีความสุขเป็นรางวัล"

เหมยลี่มองไปยังพี่สะใภ้ของนาง นางเห็นความกล้าหาญ ความเย้ายวน และอำนาจที่แผ่ออกมาจากร่างของเสี่ยวเหมย นางรู้ดีว่าพี่สะใภ้ของนางได้เปลี่ยนไปแล้ว และนางก็อยากจะเป็นแบบนั้นบ้าง

"เกมอะไรเจ้าคะ พี่สะใภ้"

"เกมที่เราจะแลกเปลี่ยนความลับกัน เหมยลี่ เจ้าเล่าเรื่องของเจ้ากับเหลาจางโถวให้ข้าฟังอย่างละเอียด และข้าจะเล่าเรื่องของข้ากับท่านพ่อให้เจ้าฟังอย่างละเอียดเช่นกัน เราจะเป็นเพื่อนร่วมความลับกัน เป็นพันธมิตรในการสำรวจความปรารถนาที่ซ่อนเร้น"

เหมยลี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ใจของนางเต้นระทึกระหว่างความกลัวและความอยากรู้ แต่ความอยากรู้อยากเห็นและความปรารถนาที่รุนแรงก็เอาชนะความกลัวได้ นางพยักหน้าอย่างช้าๆ ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นใหม่

"ตกลงเจ้าค่ะ พี่สะใภ้ เรามาเล่นเกมนี้กัน" เหมยลี่ตอบด้วยเสียงที่แน่วแน่ขึ้น

เสี่ยวเหมยยิ้มอย่างพึงพอใจ รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยชัยชนะ นางรู้ดีว่านางได้ดึงเหมยลี่เข้าสู่วังวนแห่งความลับและความปรารถนาแล้ว เกมนี้จะไม่มีวันจบลงง่ายๆ และนางก็ตั้งใจจะเป็นผู้ควบคุมเกมนี้แต่เพียงผู้เดียว

"ดีมาก เหมยลี่ แต่เกมนี้ต้องมีกฎ" เสี่ยวเหมยพูดพลางปล่อยแขนของเหมยลี่ "เราต้องสัญญาว่าจะไม่เก็บอะไรซ่อนกัน ต้องเล่าทุกอย่างอย่างตรงไปตรงมา ทุกความรู้สึก ทุกการสัมผัส ทุกคำพูดที่ถูกกระซิบ"

เหมยลี่กลืนน้ำลายอย่างลำบาก "ข้าเข้าใจแล้วค่ะ พี่สะใภ้"

"และอีกอย่าง" เสี่ยวเหมยเอ่ยต่อด้วยเสียงที่ลดต่ำลง "สิ่งที่เราแบ่งปันกันในเกมนี้ จะต้องอยู่ระหว่างเราสองคนเท่านั้น มันจะเป็นความลับที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดของเรา"

ทั้งสองพากันไปยังห้องส่วนตัวของเสี่ยวเหมย ห้องที่ตกแต่งด้วยผ้าไหมสีแดงและทอง มีเตียงใหญ่ปูด้วยผ้าไหมนุ่มนวล และมีกลิ่นหอมของดอกไม้และน้ำหอมแพงๆ ลอยอยู่ในอากาศ พวกนางนั่งลงบนเตียงโดยมีความลับที่ร้อนระอุคั่นกลาง

"เริ่มจากเจ้าก่อนสิ เหมยลี่" เสี่ยวเหมยพูดด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง "เล่าให้ข้าฟังว่าเหลาจางโถวทำอะไรกับเจ้าบ้างที่กระท่อมนั้น ทุกรายละเอียดนะ ตั้งแต่วิธีที่เขาสัมผัสเจ้า จนถึงเสียงที่เจ้าส่งออกมา"

เหมยลี่เริ่มเล่าเรื่องราวของนางอย่างติดขัดในตอนแรก แก้มแดงก่ำด้วยความอาย แต่เมื่อนางเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความกระหายใคร่รู้ของพี่สะใภ้ นางก็เริ่มเล่าอย่างละเอียดและเร่าร้อนขึ้น นางบรรยายถึงความดิบเถื่อน ความแข็งแกร่ง และการครอบครองของเหลาจางโถว โดยเฉพาะฉากร่วมรักบนหลังม้าและการถูกบังคับให้เรียกเขาว่าสามี

"เขาจับข้าแน่นมาก พี่สะใภ้" เหมยลี่เล่าด้วยเสียงที่สั่นเครือ "มือใหญ่ของเขากุมแขนข้าจนเกิดรอยแดง และเขาบอกว่าข้าเป็นของเขาแล้ว เขาไม่อ่อนโยนเหมือนสุภาพบุรุษ แต่เขาทำให้ข้ารู้สึกเหมือนถูกครอบครองอย่างสมบูรณ์"

เสี่ยวเหมยฟังอย่างตั้งใจ ใบหน้าของนางแดงก่ำด้วยความตื่นเต้นและความอิจฉาที่ซ่อนเร้น นางจินตนาการถึงความดิบเถื่อนที่นางไม่เคยได้รับจากพ่อสามี มือของนางเริ่มลูบไล้ตัวเองโดยไม่รู้ตัว

"อืมมม...เหลาจางโถวช่างกล้าหาญเหลือเกิน" เสี่ยวเหมยพูดด้วยเสียงที่แหบพร่า "แล้วเจ้ารู้สึกอย่างไรบ้าง เหมยลี่ ตอนที่เขาทำแบบนั้น ตอนที่เขาบังคับให้เจ้าเรียกเขาว่าสามี"

เหมยลี่ตอบอย่างเอียงอาย ดวงตาเปียกชื้นด้วยความทรงจำ "มันเจ็บแต่ก็สุขเจ้าค่ะ พี่สะใภ้ ความรู้สึกเหมือนถูกครอบครองอย่างสมบูรณ์ มันทำให้ข้าหลงใหลในตัวเขาอย่างถอนตัวไม่ขึ้น เสียงของข้าที่เรียกเขาว่าสามีนั้น มันออกมาจากใจจริงๆ ไม่ใช่เพียงแค่ปาก"

"แล้วเรื่องบนหลังม้าล่ะ เหมยลี่" เสี่ยวเหมยถามด้วยความกระหายใคร่รู้ "เล่าให้ข้าฟังสิ ว่าเขาทำอะไรกับเจ้าบนหลังม้าที่กำลังวิ่ง"

เหมยลี่ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอาย แต่ดวงตาเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ถูกปลุกเร้า "เขาพาข้าขึ้นม้า โดยให้ข้านั่งด้านหน้า ส่วนเขานั่งด้านหลังโอบกอดข้าไว้แน่น" นางทำท่าเหมือนนั่งบนม้า ร่างกายเอนไปมาตามจังหวะ "เมื่อม้าเริ่มวิ่ง การเคลื่อนไหวทำให้แก่นกายของเขาเสียดสีกับบั้นท้ายของข้าอย่างต่อเนื่อง...อื้อ..." นางส่ายสะโพกเล็กน้อย เหมือนกำลังรับการเสียดสี "ข้ารู้สึกถึงความแข็งแกร่งนั้นผ่านเนื้อผ้า มันร้อนและใหญ่โต ทำให้ข้าสั่นเทาและหายใจไม่ทั่วท้อง เขากระซิบข้างหูข้าว่า 'คุณหนูรู้สึกถึงความแข็งแกร่งของข้าหรือไม่ขอรับ...มันกำลังเสียดสีกับความอ่อนนุ่มของคุณหนู...มันกำลังกระตุ้นให้คุณหนูเปียกชุ่ม' ข้าครางตอบว่า 'อ๊า..ซี้ดดดส์..อ๊าาา...มัน...มันร้อน..อูวว..อื้อออ...ข้า..ซี้ดดส์..ข้าจะทนไม่ไหวแล้ว...อื้อออ'"

เสี่ยวเหมยหายใจหอบ ร่างกายสั่นเทาขณะฟังเหมยลี่เล่าพร้อมแสดงท่าทาง "แล้วเขาทำอะไรต่อ?"

เหมยลี่บิดร่างกายอย่างช้าๆ เหมือนกำลังรับการสัมผัส "เขาใช้มือสัมผัสร่างกายข้าผ่านเนื้อผ้า ลูบไล้ไปตามแผ่นหลัง แล้วเลื่อนไปที่ทรวงอกที่เต็มอิ่ม บีบคลึงอย่างช้าๆ ข้าสั่นเทาเล็กน้อย ร่างกายเริ่มตอบสนองอย่างไม่อาจควบคุมได้ เหงื่อเริ่มซึมออกมาตามผิวหนัง ทำให้เนื้อผ้าไหมเริ่มเปียกชื้น" นางทำท่าโอบอกตัวเอง "ข้ากระซิบเบาๆ ว่า 'อื้อ...ท่าน...มือท่านร้อนมาก...ข้า...ข้ารู้สึกแปลกๆ' เขาตอบว่า 'คุณหนูชอบหรือไม่ขอรับ...ความแปลกใหม่นี้' ขณะที่นิ้วของเขาเขี่ยปลายปทุมถันที่เริ่มแข็งตัวผ่านเนื้อผ้า ข้าตอบว่า 'อื้อ...ข้า...ข้าไม่รู้...แต่ข้าไม่อยากให้ท่านหยุด...อื้อออ'"

เสี่ยวเหมยครางเบาๆ มือของนางเลื่อนไปตามร่างกายของตัวเอง "เจ้าเสียวมากหรือไม่?"

"ข้าเสียวมาก พี่สะใภ้" เหมยลี่ตอบขณะที่ร่างกายสั่นเทา "แล้วเขาก็ทำให้ม้าวิ่งเร็วขึ้น การกระแทกที่รุนแรงทำให้แก่นกายของเขาสอดใส่เข้าออกในช่องทางรักของข้าอย่างรวดเร็วและลึกซึ้ง ข้าครางว่า 'อ๊าาาาา! เหลาจางโถว! ม้า...ม้าวิ่ง! ..อ๊ะๆๆๆ...อ๊าาาาา! มัน...มันกระแทก! อื้อๆๆๆ…อื้อออออ!' เขาตอบว่า 'ใช่ขอรับ! โอ้วๆๆๆ….ให้ม้ามันช่วยเรา! โอ้วๆๆโอ้วว..ให้มันกระแทกคุณหนูให้ถึงสวรรค์! อ๊าาาาส์!'"

"ตอนนี้เขาสอนให้ข้าใช้มือและปาก พี่สะใภ้" เหมยลี่เล่าต่อ เสียงแหบพร่าขึ้น ขณะที่นางยกมือขึ้นทำท่าเหมือนกำสิ่งใดสิ่งหนึ่งในอากาศ "เขาบอกว่า 'คุณหนู...เริ่มจากการใช้มือก่อนขอรับ...ขยับขึ้นลงอย่างช้าๆ...รู้สึกถึงความแข็งแกร่งของข้า' ข้าใช้มือทั้งสองข้างโอบรอบแก่นกายของเขา" นางทำท่าโอบมือเป็นวงกลม "มือของข้าแทบจะโอบไม่รอบ ความหนาและความยาวทำให้ข้ารู้สึกทึ่งและกลัวปนกัน ข้าพึมพำว่า 'ท่าน...มัน...มันใหญ่มาก...ข้า...ข้ากลัว' แต่เขาแนะนำให้ข้าขยับมือขึ้นลง" นางทำท่ารูดมือขึ้นลงในอากาศ "ข้ารู้สึกถึงความร้อนและผิวที่เรียบแต่แข็งแกร่ง เมื่อข้าขยับมือไปถึงหัวแก่นกาย ข้าพบว่ามีของเหลวใสๆ เริ่มซึมออกมา ความลื่นทำให้มือของข้าเลื่อนไปมาได้ง่ายขึ้น...อื้อ..."

เสี่ยวเหมยหายใจหอบ ร่างกายสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด "แล้วเขาสอนให้เจ้าใช้ปากด้วยหรือไม่?"

เหมยลี่พยักหน้า ใบหน้าแดงก่ำมากขึ้น "เขาบอกว่า 'ตอนนี้ลองใช้ลิ้นเลียดูขอรับ...เหมือนกับที่ข้าเลียคุณหนูเมื่อคืน...ให้คุณหนูได้รู้รสชาติของข้า'" นางทำท่าก้มหน้าลง ลิ้นเล็กๆ เลียในอากาศ "ข้าค่อยๆ ก้มหน้าลง ลิ้นเล็กๆ ของข้าแตะกับหัวแก่นกายเบาๆ รสชาติที่เค็มและแปลกใหม่ทำให้ข้าสะดุ้ง แต่ไม่ใช่ในทางที่ไม่ชอบ กลับรู้สึกเหมือนได้สัมผัสกับสิ่งที่ลึกลับและเป็นส่วนตัวของเขา เขาครางด้วยความสุขว่า 'อูววว...คุณหนู...ลิ้นของคุณหนูอบอุ่นมาก...เปียกและนุ่ม...เลียรอบๆ ช้าๆ...อย่าเพิ่งหยุด...ข้าอยากให้คุณหนูได้รู้จักมันให้ดี'" นางทำท่าเลียรอบๆ ในอากาศ "ข้าทำตามคำแนะนำ เลียรอบๆ หัวแก่นกายอย่างระมัดระวัง รสชาติที่เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ข้ารู้สึกเหมือนกำลังได้รับรู้ถึงส่วนที่ลึกที่สุดของเหลาจางโถว กลิ่นที่เข้มข้นของเขาทำให้ร่างกายของข้าเริ่มตอบสนอง ความชื้นเริ่มสะสมระหว่างขาของข้ามากขึ้น หัวใจเต้นเร็วขึ้น...อื้อ..."

เสี่ยวเหมยครางเบาๆ ร่างกายบิดไปมาอย่างรุนแรง "แล้วเขาให้เจ้าอมด้วยหรือไม่?"

"ใช่ค่ะ พี่สะใภ้" เหมยลี่ตอบ เสียงสั่นเครือมากขึ้น "เขาใช้มือประคองใบหน้าของข้าแล้วบอกว่า 'คุณหนู...ตอนนี้ลองอมเข้าไปในปากดูขอรับ...เริ่มจากหัวก่อน...ค่อยๆ อมลึกลงไป...อย่าเร่งรีบ'" นางทำท่าเปิดปากกว้าง "ข้าเปิดปากเล็กน้อย พยายามอมหัวแก่นกายเข้าไป แต่ขนาดที่ใหญ่ทำให้ปากของข้าตึงมาก ข้ารู้สึกเหมือนขากรรไกรจะหลุด ลิ้นของข้าสัมผัสกับผิวที่แข็งแกร่งและอบอุ่น" นางทำท่าอมในอากาศ ลิ้นเคลื่อนไหวไปมา "ข้าพูดพร่าเพราะปากเต็มว่า 'ข้า...ข้าอมไม่ได้...มันใหญ่เกินไป...ปากข้าเล็กเกินไป' น้ำลายเริ่มไหลออกมาจากมุมปาก เขาแนะนำอย่างอดทนว่า 'ผ่อนคลายขอรับ...เปิดปากให้กว้างขึ้น...ใช้ลิ้นช่วยลื่น...ข้าจะช่วยคุณหนู' ข้าพยายามทำตาม ใช้ลิ้นเลียให้ชื้นมากขึ้น ก่อนจะค่อยๆ อมลึกลงไปทีละนิด ความรู้สึกที่แก่นกายเต็มปากทำให้ข้ารู้สึกถึงอำนาจและการควบคุมที่แปลกใหม่ ข้ารู้สึกเหมือนเป็นเจ้าของความสุขของเขา...อื้อ..."

เมื่อเหมยลี่เล่าจบ ก็ถึงตาของเสี่ยวเหมยบ้าง นางเริ่มเล่าเรื่องราวของนางกับพ่อสามี โดยเน้นที่ความลับ ความตื่นเต้น และอำนาจที่เหนือกว่า นางบรรยายถึงฉากร่วมรักในรถม้ากลางเมือง การถูกบังคับให้กลั้นเสียงคราง และการถูกเรียกว่าผัวอย่างเต็มปากเต็มคำ

"ท่านพ่อของเจ้าไม่ใช้กำลัง เหมยลี่" เสี่ยวเหมยเล่าด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ "เขาใช้อำนาจและความชาญฉลาด เขาทำให้ข้ายอมจำนนด้วยใจ ทำให้ข้าอยากจะเป็นของเขา ข้าเรียกเขาว่าผัวเพราะข้าต้องการ ไม่ใช่เพราะถูกบังคับ"

เสี่ยวเหมยลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ร่างกายเอนไปมาเล็กน้อย เหมือนกำลังรำลึกถึงความทรงจำในรถม้า "ท่านพ่อให้ข้านั่งบนตักของเขา เหมยลี่" นางทำท่านั่งลงในอากาศ ขาแยกออกเล็กน้อย "แก่นกายที่ใหญ่โตของเขากำลังจ่ออยู่ที่ช่องทางรักของข้า ข้ารู้สึกถึงความร้อนและความแข็งแกร่งผ่านผ้าไหมบางเบา" นางส่ายสะโพกเล็กน้อย เหมือนกำลังรับการเสียดสี "เขากระซิบว่า 'นั่งลงมาสิหลิวเสี่ยวเหมย...ให้คนทั้งเมืองเป็นพยานในความลับของเรา' ข้าค่อยๆ นั่งลง...อ๊า..." นางทำท่าค่อยๆ นั่งลง ใบหน้าแดงก่ำ "ความรู้สึกที่แก่นกายของเขาแทรกเข้ามาอย่างช้าๆ นั้นช่างแตกต่างจากความรุนแรงของเหลาจางโถว มันนุ่มนวลแต่หนักแน่น มีชั้นเชิง"

เหมยลี่หายใจหอบ ดวงตาจ้องมองทุกการเคลื่อนไหวของพี่สะใภ้ ร่างกายของนางเริ่มสั่นเทาเล็กน้อย

"เขาใช้มือปิดปากของข้าไว้เมื่อเขากระแทกลึกขึ้น" เสี่ยวเหมยใช้มือปิดปากตัวเอง ส่วนอีกมือทำท่าเหมือนถูกจับเอวไว้แน่น "ข้าครางเสียงอู้อี้ในลำคอ 'อ๊าาา! อ๊าาา!' เสียงรถม้าและผู้คนข้างนอกชัดเจนมาก ความรู้สึกของการต้องกลั้นเสียงครางไว้ในขณะที่ร่างกายกำลังสั่นเทาด้วยความสุขสมนั้นช่างน่าหลงใหล" นางบิดร่างกายอย่างช้าๆ "เขาเปลี่ยนท่าให้ข้าคุกเข่าหันหลังให้เขา แล้วกระแทกเข้าไปจนสุดความยาว 'อ๊าาา! ผัว! ผัวขา! มันลึก...มันลึกเกินไปแล้ว!' ข้าร้องครางออกมาอย่างไม่อาจกลั้นได้อีกต่อไป"

เหมยลี่ครางเบาๆ มือของนางเริ่มลูบไล้ตัวเองโดยไม่รู้ตัว "พี่สะใภ้...ท่าน...ท่านทำให้ข้าเสียวไปด้วย"

"แล้วเขาก็เปลี่ยนท่าอีกครั้ง" เสี่ยวเหมยเล่าต่อ ขณะที่นางทำท่านอนหงายบนเตียง ยกขาขึ้นในอากาศ "เขาให้ข้านอนหงายแล้วยกขาขึ้นพาดบ่าของเขา ท่านี้ทำให้ช่องทางรักของข้าเปิดกว้างและเผยให้เห็นทุกอย่าง" นางแยกขาออกกว้าง "เขากระซิบว่า 'ท่านี้...เจ้าจะเห็นว่าผัวคนนี้รักเจ้ามากแค่ไหน' แล้วเขาก็เริ่มกระแทกอย่างช้าๆ แต่ลึกซึ้ง" นางทำท่าเหมือนถูกกระแทก ร่างกายส่ายไปมา "ความรู้สึกที่ได้รับจากพ่อสามีผัวคนนี้มันช่างเหนือกว่าทุกสิ่งที่ข้าเคยได้รับมา 'อ๊าาา! ผัวขา! ข้า...ข้าจะเสร็จแล้ว!' ข้าร้องครางออกมาอย่างสุดเสียง"

เหมยลี่หายใจหอบหนัก ร่างกายสั่นเทาอย่างรุนแรง "พี่สะใภ้...ข้า...ข้าอยากจะรู้สึกแบบนั้นบ้าง อยากจะมีผัวที่ทำให้ข้ารู้สึกเหมือนฮองเฮา"

"เขาเร่งจังหวะสุดท้ายอย่างรุนแรงและบ้าคลั่ง" เสี่ยวเหมยเล่าต่อ ขณะที่นางทำท่าเหมือนถูกกระแทกอย่างแรง "เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นไปทั่วรถม้าที่กำลังแล่นอยู่กลางเมือง 'อ๊าาาาาา! ผัวขา! อ๊าาาาา!' ข้าถึงจุดสูงสุดครั้งที่สามด้วยความรุนแรงที่สุดยอด แล้วข้าก็ผวาเข้ากอดพ่อสามีเมื่อถึงจุดสูงสุด ด้วยความรู้สึกที่รุนแรง ข้าซบหน้าลงกับไหล่ของพ่อสามีด้วยความอ่อนแรงและความหลงใหลที่ไม่อาจปฏิเสธได้"

เหมยลี่ฟังอย่างตั้งใจ นางรู้สึกถึงความเร้าใจที่มาพร้อมกับความอันตราย นางเห็นความแตกต่างระหว่างความดิบเถื่อนของคนสวนและความมีชั้นเชิงของพ่อสามี

"ท่านพ่อช่างเจ้าเล่ห์เหลือเกินนะเจ้าค่ะ พี่สะใภ้" เหมยลี่แสดงความชื่นชม "แล้วท่านรู้สึกอย่างไรบ้างตอนที่ท่านพ่อเรียกท่านว่าผัว ตอนที่ท่านต้องแสร้งทำเป็นภรรยาที่ดีต่อหน้าคนอื่น"

"มันทำให้ข้ารู้สึกเหมือนเป็นอยู่เหนือคนอื่น เหมยลี่" เสี่ยวเหมยตอบด้วยแววตาที่เปล่งประกาย "เหมือนฮองเฮาที่ถูกครอบครองโดยฝ่าบาท ความรู้สึกที่ได้รับนั้นมันเหนือกว่าทุกสิ่งที่ข้าเคยได้รับมา มันทำให้ข้ารู้สึกมีอำนาจ มีความสำคัญ"

การแลกเปลี่ยนความลับนี้ไม่เพียงแต่ทำให้ทั้งสองสนิทสนมกันมากขึ้น แต่ยังกระตุ้นความปรารถนาที่ซ่อนเร้นของทั้งคู่ให้ปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง อากาศในห้องเริ่มร้อนขึ้น กลิ่นของความปรารถนาเริ่มลอยอยู่ในอากาศ พวกนางรู้ดีว่าเกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้น และพวกนางก็พร้อมที่จะก้าวเข้าสู่ความเร่าร้อนที่รออยู่เบื้องหน้าด้วยกัน

"เหมยลี่..." เสี่ยวเหมยเอ่ยด้วยเสียงที่แหบพร่า "ข้าคิดว่าเกมของเราควรจะมีมากกว่าแค่การเล่าเรื่อง เราควรจะ...แบ่งปันประสบการณ์กันด้วย"

เหมยลี่มองเสี่ยวเหมยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเข้าใจ นางพยักหน้าอย่างช้าๆ ความปรารถนาที่ถูกปลุกเร้าจากการเล่าเรื่องได้ทำให้ทั้งสองพร้อมที่จะก้าวข้ามขีดจำกัดที่เคยมีอยู่

เกมแห่งความลับได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว และมันจะนำพาทั้งสองไปสู่ดินแดนแห่งความปรารถนาที่ไม่เคยมีใครเหยียบย่างมาก่อน