“ ผู้จัดการลั่วคุณผู้ชายคนนี้ดูถูกฉัน” เมื่อเหมยฮุ่ยเห็นลั่วชิงหยุนเธอก็รีบเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอและต่อว่าทันที
“ บ้าจริงฉันแค่คิดว่าเธอจะไปดื่มกับฉันทำไมเธอถึงไม่รีบมาล่ะ” ชายหนุ่มนอนเมาบนโซฟาแล้วะโพร้อมกับถือวิสกี้หนึ่งขวดไว้ในมือ
ลั่วชิงหยุนเห็นเธอจึงยื่นมือไปดึงเหมยฮุ่ยที่อยู่ด้านหลังเธอตบไหล่เธอเบาๆเป็การปลอบ แล้วหันไปมองลูกค้าที่ดื่มเหล้าเมาแล้วพูดว่า“ คุณคะคุณเมาคุณก็นอนพักผ่อนเถอะค่ะอย่าดื่มอีกนะคะ”
“ อะไรนะฉันไม่ได้เมาแล้วมานี่มานอนกับฉัน” ชายหนุ่มพูดพลันเขาก็ลุกขึ้นนั่งแล้วยื่นมือไปจับข้อมือของลั่วชิงหยุน
ในตอนที่มือของลั่วชิงหยุนถูกเขาจับไว้ความรู้สึกที่น่าขยะแขยงเกิดขึ้นมาในใจเธอพยายามอย่างหนักเพื่อที่ให้เขาปล่อยมือ“ คุณคะคุณปล่อยฉันเถอะค่ะ”
“ ฉันไม่ปล่อยคุณไปแล้วคุณจะทำอะไรฉันได้?” สายตาของชายหนุ่มหรี่ตาลงและพูดด้วยน้ำเสียงที่เย่อหยิ่ง
เหมยฮุ่ยพบว่าสถานการณ์ไม่ดีจึงรีบพูดขึ้นว่า“ ชิงหยุนตอนนี้ฉันจะโทรหาคนรักษาความปลอดภัย”
“ เดี๋ยวก่อนคุณช่วยฉันก่อนเถอะค่ะ” ลั่วชิงหยุนอยากจะเรียกเธอแต่ไม่รู้ว่าเธอกลัวหรือมีเื่อะไรเธอจึงรีบวิ่งหนีหายไปเหมือนควันไฟ
ลูกค้าผู้ชายเห็นคนหนึ่งวิ่งออกไปเขาก็ชี้ไปที่ลั่วชิงหยุนแล้วพูดด้วยความมึนเมา“ คนหนึ่งหนีไปและอีกคนล่ะแล้วคุณก็สามารถมีความสุขกับผม”
พูดจบเขาก็รีบวิ่งไปหาลั่วชิงหยุน
ลั่วชิงหยุนตกตะลึงในตอนนั้นร่างกายของเธอหลบไปชั่วขณะเพื่อหลบการโจมตีของฝ่ายตรงข้ามทว่าเพียงแค่เธอหลบอย่างรวดเร็วร่างกายท่อนล่างของเธอก็ไม่มั่นคงเท้าที่สวมรองเท้าส้นสูงขยับไปอยู่ข้างๆเท้าของเธอมีแผลที่แหลมคมทำให้เธอหงายหลัง
ตายจริงๆ!
เธอครุ่นคิดในใจพร้อมเตรียมเผชิญหน้ากับพื้นดิน
อย่างไรก็ตาม ... เธอน่าจะนอนอยู่บนพื้นแต่ในเวลาต่อมาเธอก็พิงผนัง ถ้าจะพูดให้ชัดเจนยิ่งขึ้นก็คือกำแพงที่อบอุ่น
ในความตกตะลึงของเธอเธออยากจะหันหลังกลับไปมองดูว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างแต่แขกผู้ชายตรงหน้ากลับเขามาทำท่าจะจูบเธอ
เมื่อเห็นว่าเธอไม่มีที่ให้ปิดบังจะถูกจูบอีกมือใหญ่ก็ยื่นมาจากด้านหลังของเธอแล้วตบที่หน้าผากของชายหนุ่มอย่างแรงผู้ชายคนนั้นคงโดนแรงมากจนทำให้เขาเดินโซเซไปหลายก้าวแล้วชนเข้ากับโซฟาที่อยู่ด้านข้าง
“ ใครกล้าตบฉัน” ศีรษะของลูกค้าผู้ชายถูกตบสีหน้าของเต็มไปความสงสัยด้วยความน่ารักน่าชังดวงตาของเขาเป็ประกายสีทองเขาพยายามลุกขึ้นยืนมองคนที่อยู่ตรงหน้าแต่เป็เพราะพิษสุราขาของเขาก็อ่อนแรงและล้มลงไปด้านหลัง
หลังจากที่ใแล้วลั่วชิงหยุนก็หันไปมองผู้ชายที่อยู่ด้านหลังบังเอิญชายคนนั้นมองมาที่เธอทำให้เธอรู้สึกหวั่นไหว
“ ซู ... ” เธอยังไม่ทันได้พูดคำนี้ออกมาริมฝีปากบางของชายหนุ่มก็เปิดออกแล้วพูดแทรกเธอ“ เธอไม่ยอมเป็แม่บ้านของฉันแต่จะถูกคนแบบนี้รังควาน!”
“ ฉัน ... ” ลั่วชิงหยุนเอ่ยปากอยากจะพูดอะไรสักอย่างแต่กลับพบว่าเธอยังไม่ทันได้เผชิญหน้ากับเขา
ในเวลานี้ เหมยฮุ่ยกับเ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็มาถึงที่หน้าประตูซักที
“ ไปเถอะ” เขาเอื้อมมือที่อบอุ่นไปจับมือเล็ก ๆ ของเธอ
166
![[จบแล้ว]Monster Region Online : ประตูสู่โลกมอนสเตอร์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/f7fc031835dd1271499644b185ef3718.webp)