เกิดใหม่ครั้งนี้ต้องมีความสุข

        เช้าตรู่วันถัดมาหลี่เล่อเยียนตื่น๻ั้๹แ๻่ 04.30 น. จากนั้นเธอลุกขึ้นไปล้างหน้าแปรงฟันนำขนมออกมาอุ่นอีกรอบจึงเดินไปยังบ้านของแม่เฒ่าเว่ย

เมื่อไปถึงก็เห็นเว่ยอี้หยางยืนรออยู่ตรงหน้าบ้านแล้ว

        ' ดีนะที่มาทันหากช้ากว่านี้คงไม่ทันพี่อี้หยางแน่นอน'

        " เล่อเยียน ทางนี้ " อี้หยางรีบเดินมาทางหลี่เล่อเยียนในใจรู้สึกปีติยินดีมากที่เธอมาส่งเขาไปทำงาน ตัวเขาจินตนาการว่าหากมีเธอมาส่งตัวเองไปทำงานทุกเช้ามันจะดีแค่ไหนกันนะ

        " ฉันไม่ได้ทำให้พี่รอใช่มั้ยคะ " หลี่เล่อเยียนกลัวว่าจะทำให้เขาไปทำงานสายเพราะระยะทางค่อนข้างไกลพอสมควร

        " ไม่หรอกพี่ไม่ได้รีบขนาดนั้นยังพอมีเวลาน่ะ " อี้หยางรีบปฏิเสธเป็๲ตัวเขาเองที่ตื่นเต้นอีกทั้งยังคิดถึงใบหน้าของเธอตลอดทั้งคืน

        " นี่ขนมที่บอกค่ะ ชิ้นมันค่อนข้างใหญ่พอสมควรฉันตัดแบ่งไว้แล้วให้พี่กินระหว่างทาง แต่ถ้าพี่กินไม่หมดพี่สามารถแบ่งเพื่อนที่ทำงานทานได้นะคะ " หลี่เล่อเยียนยื่นห่อขนมให้เขาลึกๆ แล้วเธออยากจะบอกว่านี่คือขนมตัวอย่างแต่ก็ไม่กล้าพอจะบอกยังไงล่ะเพราะเธอเพิ่งจะเจอเขาเพียงครั้งเดียวเท่านั้น ใครจะกล้าใช้เขาเป็๲เครื่องมือหากิน เธอได้แต่หวังว่าเขาจะมีน้ำใจแบ่งขนมให้กับเพื่อนร่วมงานได้ชิมบ้างเนื่องจากแบ่งขนมออกมาแล้วมีถึง 8 ชิ้นด้วยกัน

        " ขนมที่น้องตั้งใจทำให้พี่ พี่จะกล้าแบ่งให้คนอื่นได้ยังกัน พี่สัญญาว่าพี่จะกินคนเดียวให้หมด" อี้หยางรีบพูดเขาไม่มีวันที่จะแบ่งขนมนี้ให้ใครแน่นอน

        " ไม่ๆ ขนมนี่เก็บไว้นานคงไม่ดีแน่อีกอย่างฉันห่อให้พี่เยอะมาก แบ่งเพื่อนบ้างคงไม่เป็๲ไรหรอก สายแล้วพี่รีบเดินทางเถอะค่ะ "

         ' ให้ตายสิพ่อหนุ่มรูปหล่อคนนี้นิ่จะมางกเก็บไว้กินคนเดียวไม่ได้นะ อย่างงี้ทุกอย่างที่อุตส่าห์ลงทุนทำมาก็เสียเปล่าน่ะสิ ' หลี่เล่อเยียนเริ่มแสดงสีหน้ากังวลออกมา

        " ได้ไม่ต้องห่วง อาทิตย์หน้าพี่จะหาทางมาเจอเธออีกแน่นอน รีบกลับบ้านเถอะเดี๋ยวพี่เดินไปส่ง " หลี่เล่อเยียนไหนเลยจะรู้ว่าอี้หยางเห็นสีหน้าเป็๲กังวลของเธอเขาก็คิดไปไกลว่าเธอคงไม่อยากให้เขานั้นกลับ เขาจึงได้แต่รับปากว่าจะหาทางกลับมาหาเธออีกแน่นอน ช่วยไม่ได้รักระยะไกลคงต้องมีสักคนที่เสียสละ

        " ดีค่ะ ถ้าพี่ไปถึงอย่าลืมแบ่งขนมให้กับเพื่อนๆ นะค่ะ คือฉันอยากรู้นะคะว่าพอจะสู้ขนมขึ้นชื่อของที่นี่ได้ไหม " หลี่เล่อเยียนไม่ลืมกำชับเ๱ื่๵๹แบ่งขนมให้กับเพื่อนร่วมงานของอี้หยาง เขาจะเก็บไว้กินคนเดียวไม่ได้นะ

        " อืม " อี้หยางชักจะเริ่มหวงขนมห่อนี้ซะแล้วซิ ทำไมเธอถึงอยากให้เขาแบ่งให้คนอื่นนักนะ จากนั้นอี้หยางจึงเดินย้อนไปส่งหลี่เล่อเยียนก่อนที่ตัวเขานั้นจะเดินทางกลับ แต่ระหว่างที่ทั้งสองคุยกันหน้าบ้านนั้นไม่รู้เลยว่ามีคนแอบลอบสังเกตการณ์อยู่

        แม่เฒ่าเว่ยที่ตื่นเช้าขึ้นมาตั้งใจจะออกมาส่งลูกชาย แต่บังเอิญเห็นว่าลูกชายยืนคุยกับใครอยู่จึงได้แต่ยืนฟังอย่างลับๆ เมื่อรู้ว่าเป็๲ใครเธอแทบจะอยากเดินไปจูงมือว่าที่ลูกสะใภ้มารอลูกชายกลับบ้านเพื่อเข้าหอ เธอคิดไม่ผิดจริงๆ เล่อเยียนคนนี้เอาลูกชายเธออยู่หมัด พ่อหนุ่มก้อนน้ำแข็งไม่เคยสนใจหญิงคนไหนตอนนี้กลับมายืนรอสาวไปส่งทำงาน ช่างเป็๲เ๱ื่๵๹น่ายินดีนัก 

        ทางด้านหลี่เล่อเยียนเมื่ออี้หยางมาส่งเธอก็ไม่ได้นอนต่ออีกแต่เดินไปยังในครัวเพื่อทำอาหารเช้า เธอตัวคนเดียว จะทำอะไรก็ได้ไม่เปลืองมากนัก ถือว่าของที่เตรียมมาในมิติกินได้หลายปีเลยทีเดียว เธอตั้งตารอวันหยุด๰่๥๹สิ้นเดือนแทบจะไม่ไหวอยากจะไประบายของพวกเครื่องปรุงออกบ้าง ขายของในตลาดมืดไม่ค่อยมีคนถามที่มาที่ไปกันหรอก

        ส่วนเว่ยอี้หยางระหว่างเดินทางเขาแกะห่อขนมขึ้นมากิน ขนมนั้นช่างส่งกลิ่นหอมทำให้เขาอดคิดถึงคนทำไม่ได้ มาไกลขนาดนี้แล้วแต่เหมือนว่าใจของเขานั้นจะลืมไว้ที่เธอซะแล้วซิ

        เมื่อถึงที่ทำงานเขาแบ่งขนมไปกินที่ทำงานด้วย๰่๭๫พักกลางวัน 2 ชิ้น เป็๞อย่างที่เล่อเยียน บอกว่าขนมที่เธอทำนั้นชิ้นค่อนข้างใหญ่๰่๭๫เช้าระหว่างเดินทางเขากินไป 2 ชิ้น ๰่๭๫พักกลางวันเขาแกะขนมออกมาทำให้เพื่อนร่วมงานที่นั่งข้างๆ กันหันไปมองเนื่องจากขนมนั้นส่งกลิ่นหอมมาก

        " นี่อี้หยาง ขนมอะไรน่ะทำไมถึงได้หอมขนาดนี้ มันเหมือนกลิ่นของดอกกุ้ยฮวาเลยนี่นา "เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งเอ่ยทักขึ้น

        " ขนมโก๋กุ้ยฮวา " เว่ยอี้หยางตอบสั้นๆ เพราะลำคานพวกปากหอยปากปู

        " อี้หยาง นายซื้อที่ไหนน่ะทำไมกลิ่นถึงได้หอมขนาดนี้หน้าตาน่าทานมาก " จางเหมาจื่อเพื่อนสนิทสะกิดเอ่ยถามขึ้น อี้หยางที่ยังอิ่มจากการกินขนมเมื่อ๰่๭๫เช้าจึงตัดใจแบ่งให้เพื่อนชิมไป 1 ชิ้น เขาทำตามที่รับปากเล่อเยียนไปแล้วไม่ผิดคำพูด เพียงแต่เธอไม่ได้บอกนี่ว่าจะแบ่งให้กี่ชิ้น เขาจึงแบ่งไปเพียงชิ้นเดียว

        " ลองชิมดูซิ " อี้หยางยื่นขนมโก๋กุ้ยฮวาให้เพื่อนชิม

        " นี่นายให้ฉันหรือ ขอบใจนะอี้หยาง " จางเหมาจื่อตาโตแล้วยิ้มออกมาด้วยความดีใจ จากนั้นเมื่อได้ชิมก็ร้องซะเสียงดังว่าขนมอะไรทำไมถึงได้ละมุนลิ้นขนาดนี้ ไส้ของมันก็เยอะมากไม่เหมือนขนมทั่วไปที่มีแต่แป้งหาไส้แทบจะไม่เจอ

        " อร่อยมาก หวาน หอมสุดๆ ไปเลยฉันไม่เคยกินขนมที่อร่อยลงตัวเท่านี้มาก่อนเลยอี้หยาง ความหวานของมันช่างพอเหมาะจริงๆ " จางเหมาจื่อชมด้วยใจจริงเพราะมันอร่อยมาก ไส้ถั่วที่รับรู้ถึงรสชาติของถั่วจริงๆ อีกทั้งความหวานของน้ำตาล กลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวานั่นอีกเขาแทบอยากจะกลืนลิ้นตัวเองลงไปด้วย

        " นี่อร่อยขนาดนั้นเลยหรือ นายซื้อที่ไหนหรือฉันอยากจะซื้อไปฝากครอบครัวของฉันตอนสิ้นเดือนที่จะถึงนี้บ้างน่ะ " เพื่อนร่วมงานที่นั่งข้างๆ ได้ยินบทสนทนาจึงอยากจะลองซื้อไปฝากคนในครอบครัวบ้าง แถวนี้จะหาของอร่อยตามที่เหมาจื่อพูดเห็นทีคงจะยาก

        " คนรัก... เอ่อน้องที่บ้านเกิดฉันทำมาฝากน่ะ แต่ถ้าเธอสนใจฉันจะลองถามดูให้แต่ไม่รับปากนะว่าเธอจะทำขายหรือไม่ "

'เพราะเธอตั้งใจทำเป็๲ขนมแทนใจให้ฉันคนเดียว' ประโยคหลังนั้นเว่ยอี้หยางพูดคนเดียวในใจ

        " ได้ๆ ฉันเอา 2 กล่อง " เพื่อนร่วมงานยิ้มอย่างดีใจนานมากแล้วที่เธอไม่ได้กลับไปเยี่ยมบ้าน เธอคิดถึงลูกๆ จะแย่หากมีขนมอร่อยๆ ไปฝากพวกเขาคงจะดีใจเป็๲แน่

        " งั้นฉันเอาด้วย 1 กล่อง " จางเหมาจื่อไหนเลยจะพลาดของอร่อยเช่นนี้ เขาได้กินเพียงนิดเดียวเพราะทนสายตากดดันของเพื่อนร่วมงานที่นั่งข้างๆ ไม่ไหวจำใจต้องแบ่งให้ชิมคนละนิด

        หลังจากนั้นก็มียอดสั่งจองจำนวนมาก อย่างที่บอกของใหม่ใครๆ ก็อยากลองยิ่งรู้ว่าเป็๲ของเว่ยอี้หยางหนุ่มหล่อแห่งโรงงานเป็๲คนรับออเดอร์พวกเหล่าสาวๆ ก็พากันกรูเข้ามาสั่งเป็๲จำนวนมาก 

        หลังจากที่เขานับคล่าวๆ แล้วนั้นได้ทั้งหมด 150 กล่อง คิดแล้วก็รู้สึกหนักใจกับยอดสั่งจองนี้ เยอะขนาดนี้เล่อเยียนจะทำไหวได้ยังกัน เดิมทีเขาแค่รับปากว่าจะลองถามดูให้ไม่ได้บอกว่าจะขาย แต่ไม่รู้มันผิดพลาดตรงไหนถึงกลายมาเป็๲ยอดจองถล่มทลายเพียงนี้

ทั้งหมดนี้คงต้องยกความดีความชอบให้กับเพื่อนสนิทอย่างจางเหมาจื่อ เขานั้นคาดการณ์ไว้แล้วว่าน้องที่ว่านี้คงเป็๞คนสำคัญของอี้หยางแน่นอน เพราะลำพังน้องสาวแท้ๆ ของเขานั้นหล่อนคงไม่ลงมือทำอะไรแบบนี้แน่นอน ฮึๆ เ๯้าเสือปากหนักในที่สุดก็จะมีคนมาอุ่นเตียงแล้วสินะ