เสียงคำรามในร่างกายของ เหอหลงอวี่ ยังคงดังก้องไม่หยุด ดวงตาของเขาเบิกกว้าง เปลวเพลิงสีแดงโลหิตกับเพลิงวารีสีฟ้าขาวยังคงหมุนวนรอบร่างราวกับจักรวาลสองขั้วกำลังสอดประสานกันเป็หนึ่ง
ไฟคู่าได้ เปิดประตูใหม่ของพลัง ในร่างกาย — พลังปราณทั้งหมดในเส้นลมปราณและจุดตันเถียนไหลวนรุนแรงราวกับแม่น้ำเชี่ยวกราก พลังที่เคยกระจัดกระจายกลับหลอมรวมกันแ่า พร้อมจะพุ่งทะยานสู่ระดับที่สูงกว่าเดิม
่ชี้ขาดมาถึงแล้ว…
หากพลังนี้ไม่ถูกควบคุม เขาอาจถูกไฟทั้งสองเผาผลาญจนร่างแตกดับ แต่หากควบคุมสำเร็จ — เขาจะ ทะลวงสู่ขั้นใหม่ ที่ผู้คนทั่วทั้งยุทธภพต่างใฝ่หา!
เหอหลงอวี่กัดฟันแน่น เืสด ๆ ไหลออกจากริมฝีปาก แต่เขากลับนั่งขัดสมาธิกลางเปลวเพลิงโดยไม่หวั่นไหว
“ฟ้าดิน…จงเป็พยาน ข้าจะหลอมไฟคู่าเป็ของข้าเอง!”
ทันใดนั้น ภายในมิติิญญา เขาเห็น ประตูพลัง กว้างใหญ่ตั้งตระหง่าน มันคือประตูของ จุดกำเนิดปราณขั้นสูงสุด แสงไฟคู่าพุ่งเข้าปะทะกับประตูนั้น เสียงะเืสะท้านดังก้องคล้าย์ถล่ม
แรงต้านทานมหาศาลถาโถมใส่เขา — ความเ็ปเกินกว่ามนุษย์จะทนไหว แต่เหอหลงอวี่กลับหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นเต็มไปด้วยความดื้อรั้น
“แม้ต้องแลกด้วยชีวิต ข้าก็จะฝืนเส้นทางนี้ให้ได้!”
เพลิงแดงและฟ้าผสานกันจนเกิดเป็ แสงสีทองอมม่วง ทะลวงผ่านประตูพลังในที่สุด!
ทั่วทั้งร่างของเหอหลงอวี่สั่นสะท้าน ก่อนจะเกิดเสียงแตกหัก ปัง! — คล้ายพันธนาการที่กักขังเขามาเนิ่นนานถูกฉีกทลาย
พลังใหม่เอ่อล้นออกจากร่าง เส้นปราณกว้างขึ้นสองเท่า ลมปราณหนาแน่นกว่าที่เคยเป็นับสิบเท่า —
เขาได้ ก้าวข้ามเข้าสู่ "จุดกำเนิดปราณขั้นสูงสุด" อย่างแท้จริง!
แสงเพลิงคู่พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า สะท้อนทั้งแดนหุบเขาเหยาอวิ๋นจนสว่างไสวราวกลางวัน ศิษย์และอาจารย์ต่างคุกเข่าด้วยความตกตะลึง
“เขาทะลวงระดับ…ในเวลาอันสั้นเช่นนี้ได้อย่างไร!”
“ไฟคู่ากับการก้าวสู่ขั้นสูงสุด… หากเติบโตต่อไป โลกนี้คงไม่มีผู้ใดเทียบได้อีกแล้ว!”
เหอหลงอวี่ค่อย ๆ ลืมตา แววตาเปล่งประกายราวกับเปลวไฟะ
“นี่เพียงก้าวแรกเท่านั้น…เส้นทางข้างหน้า ยังยาวไกลกว่านี้นัก”
แต่เขารู้ดี — การทะลวงระดับครั้งนี้จะไม่เพียงะเืหุบเขาเหยาอวิ๋นเท่านั้น หากยังะเืถึงสายตาของ เหล่าตระกูลโบราณ และ ศัตรูในเงามืด ที่รอเวลาจะเคลื่อนไหว! 
190
