หลังจากทานมื้อค่ำเสร็จเหลียนฮวาก็รีบกลับเข้าห้องเพื่อไปเตรียมเสื้อผ้าชุดใหม่ไว้ให้กับเสียนอี้หลงตามหน้าที่ของภรรยา
แกร็ก…เสียงประตูถูกเปิดออก
เสียนอี้หลงมองดูเสื้อผ้าชุดใหม่ที่ถูกวางไว้บนโต๊ะอย่างเรียบร้อย
“ข้าเตรียมเสื้อผ้าชุดใหม่ไว้ให้ท่านแล้ววางอยู่บนโต๊ะนั่น”นางบอกกับเขาก่อนจะหันไปจัดแจงเตรียมที่นอนของตัวเอง
“เหตุใดเ้าจึงต้องคอยเตรียมชุดไว้ให้ข้าด้วย”
นางละมือออกจากการจัดที่นอนก่อนจะหันหน้ามามองเขา
“แม้ข้าจะไม่ได้อยากเป็ฮูหยินของท่านอย่างเต็มใจนักเช่นเดียวกับที่ท่านก็ไม่ได้อยากมีข้าเป็ฮูหยินแต่ในเมื่อข้ากับท่านแต่งงานกันแล้วถึงอย่างไรข้าก็ต้องปฏิบัติต่อท่านในฐานะสามีอยู่ดี”
เสียนอี้หลงยิ้มอย่างพอใจก่อนจะเดินมาประชิดตัวของนาง
“อ่อนี่เ้ายังไม่ลืมว่าข้ากับเ้าเป็สามีภรรยากันหรอกหรือถ้าเช่นนั้นคืนนี้เ้ากับข้า”
มือเล็กๆรีบผลักร่างใหญ่ให้พ้นตัวของนางในทันที
“ข้าว่านี่ก็ใกล้จะมืดค่ำแล้วท่านรีบไปล้างเนื้อล้างตัวเสียเดี๋ยวยิ่งมืดอากาศจะยิ่งหนาวเย็น”
เขาแสยะยิ้มให้กับนางอย่างเ้าเล่ห์ก่อนจะเดินจากไป
เหลียนฮวารู้สึกโล่งใจยิ่งนักก่อนจะรีบเข้าไปนอนซุกตัวในผ้าห่มของนาง
หลายวันต่อมา……….
“คุณชายเสียนนายท่าน นายท่านอาการไม่ค่อยดีเลยเ้าค่ะ”สาวใช้ที่คอยดูแลเศรษฐีเสียนรีบวิ่งมารายงานเขา
“ท่านพ่อเป็อะไรแล้วพวกเ้าไปตามท่านหมอมาแล้วหรือยังหากยังก็รีบไปตามท่านหมอมาตรวจดูอาการของท่านพ่อเดี่ยวนี้”เสียนอี้หลงพูดขึ้นอย่างร้อนใจก่อนจะรีบไปหาเศรษฐีเสียนด้วยความเป็ห่วงเช่นเดียวกับเหลียนฮวาที่รีบตามไปดูเศรษฐีเสียนเช่นกัน
เมื่อทั้งสองมาถึงห้องของเศรษฐีเสียนต่างก็พากันรีบร้อนเข้าไปหาเขาในทันที
ร่างผอมซูปนอนอยู่บนเตียงอย่างอ่อนแรงด้านข้างมีรอยเืจางๆกระเซ็นอยู่
“ท่านพ่อ ท่านพ่อ พวกเ้ารีบตามท่านหมอมาเร็วเข้า ท่านพ่อ”เขาพูดขึ้นอย่างร้อนใจ
ไม่นานนักท่านหมอก็มาถึงและรีบตรวจร่างกายของเศรษฐีเสียนในทันทีก่อนจะแสดงสีหน้าที่ไม่สู้ดีนักออกมา
“ท่านหมอท่านพ่อของข้าเป็เช่นไรบ้าง”
ท่านหมอส่ายหน้าอย่างสิ้นหวัง
“ข้าน้อยหมดหนทางรักษา ท่านเศรษฐีป่วยด้วยโรคประหลาดชีพจรเต้นผิดจังหวะและอ่อนแรงลงอีกไม่กี่ชั่วยามชีพจรที่อ่อนแรงก็จะค่อยๆหยุดลง”
“ท่านหมอเหตุใดท่านจึงพูดเช่นนี้ท่านพ่อของข้าไม่ได้เป็อะไรซักหน่อย รีบช่วยท่านพ่อของข้าเดี่ยวนี้”
ท่านหมอส่ายหน้าให้กับเสียนอี้หลง
“คุณชายเสียนข้าน้อยไม่อาจจะรักษาท่านเศรษฐีได้หรือต่อให้เป็หมอเทวดาก็ไม่อาจจะยื้อชีวิตของท่านเศรษฐีได้ข้าน้อยต้องขออภัย”
เสียนอี้หลงที่รู้สึกผิดหวังในคำตอบของท่านหมอเป็อย่างมากเขารีบโผลเข้าไปหาท่านพ่อของเขาในทันที มือใหญ่จับที่มือซูบผอมนั้นไว้แน่น
“ท่านพ่อ ท่านฟื้นขึ้นมามองข้าสิท่านพ่อไหนท่านบอกข้าว่าท่านไม่เป็อะไรเช่นไรเล่าท่านพ่อหากท่านเป็อะไรไปข้าจะทำเช่นไรข้าเสียท่านแม่ไปั้แ่ยังเล็กในชีวิตของข้ามีเพียงท่านเท่านั้น”เขาพูดพร้อมกับเอาใบหน้าซบลงที่มือซูบผอมนั่น
เหลียนฮวามองดูเสียนอี้หลงอย่างเวทนาพลันให้นึกถึงครั้นที่ท่านพ่อของนางจากไปนางเข้าใจดีว่าความเ็ปที่ต้องสูญเสียคนที่รักไปเป็เช่นไร
“ท่านพ่อ ท่านพ่อท่านฟื้นขึ้นมามองหน้าข้าสิท่านพ่อ”เสียงร้องเรียกคนที่รักให้ฟื้นดังขึ้นราวกับเ็ปในหัวใจเพียงเสี้ยวนาทีมือใหญ่อันซูบผอมก็ทิ้งดิ่งลงบนเตียงเสียนอี้หลงรับรู้ได้ถึงการจากไปอย่างสงบของเศรษฐีเสียนเขาก้มหน้าต่ำลงอย่างสิ้นหวังพลันน้ำใสๆก็ไหลหยดออกมาอย่างช้าๆ
157
