"ช้าก่อนพี่ชาย!" เสี่ยวเป่าร้องห้าม พลางยกมือขึ้น "ก่อนจะพังร้านข้า ข้ามีข้อเสนอ... พี่ชายกล้าท้าพนันกับข้าไหมล่ะ?"
ถังป้าชะงักกระบอง ขมวดคิ้วหนา "พนันอะไรของเ้า? เ้าหมอนี่กวนประสาทข้ายิ่งนัก!"
"ข้าจะทำน้ำแข็งไสให้พี่ทานหนึ่งถ้วย หากพี่ทานแล้วยังรู้สึกโกรธ และยังอยากพังร้านข้าอยู่ ข้าจะยกเงินทั้งหมดในร้านรวมถึงรถเข็นคันนี้ให้พี่ไปเลย! แต่ถ้าพี่ทานแล้วรู้สึกพึงพอใจและหายโมโห พี่ต้องยกเว้นค่าคุ้มครองให้ร้านข้าตลอดไป และห้ามมาสร้างความวุ่นวายที่นี่อีก... เป็ไง กล้าลองไหม?" เสี่ยวเป่าท้าทายด้วยสายตาเ้าเล่ห์
ลูกน้องของถังป้ากระซิบ "หัวหน้า... รถเข็นนั่นทำจากหยกแท้ๆ ทั้งแท่งเลยนะขอรับ มูลค่ามหาศาล ลองกินดูเถอะยังไงเราก็ไม่เสียหาย ขัดขืนใจตัวเองบอกว่าไม่อร่อยก็สิ้นเื่!"
ถังป้าฟังแล้วเห็นด้วย เขาลดกระบองลงพาดบ่า พลางหัวเราะเสียงดังลั่น "ฮ่าๆๆ ได้! เ้าพ่อค้าหน้าอ่อน ข้าจะยอมกินไอ้เศษน้ำแข็งของเ้าดู แต่อย่าหวังเลยว่าข้าจะบอกว่ามันอร่อย เตรียมตัวสูญสิ้นเนื้อประดาตัวได้เลย!"
เสี่ยวเป่าไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาหันไปเปิดตู้ระบบ คราวนี้เขา้าจัดหนักเพื่อดัดหลังอันธพาล เขาเลือกผสมผสานท็อปปิ้งทั้งหมดที่มี: เกล็ดน้ำแข็งนุ่มละเอียดราดด้วยน้ำหวานส้มสายน้ำผึ้งรสเปรี้ยวจี๊ดจ๊าด ผสมกับน้ำเชื่อมชาเขียวมัจฉะเข้มข้นที่สยบจิตใจ โปะด้วยถั่วแดงหลวงหวานมัน และอัดแน่นไปด้วยวุ้นมะพร้าวสะท้านิญญาหนึบหนับจนล้นถ้วย แถมท้ายด้วยการบีบมะนาววิเศษเพิ่มเข้าไปอีกหนึ่งซีกเพื่อเพิ่มพลังทำลายล้างทางรสชาติ
"น้ำแข็งไสสูตรพิเศษ ‘เบญจภาคีปราบเสือพาล’ ! เชิญพี่ใหญ่ถังป้าทานให้อร่อยครับ!" เสี่ยวเป่ายื่นถ้วยตราไก่ขนาดใหญ่พิเศษให้
ถังป้ารับถ้วยไปด้วยท่าทางดูแคลน "หึ... สีสันเลอะเทอะสิ้นดี" เขาใช้ช้อนตักน้ำแข็งไสผสมท็อปปิ้งทุกอย่างเข้าด้วยกันแล้วยัดเข้าปากคำโต หวังจะรีบเคี้ยวรีบกลืนแล้วพังร้านทันที
ทว่า... ทันทีที่ส่วนผสมทั้งหมดัักับลิ้นและคอหอยของเขา
ตูม!!
ในหัวของถังป้าราวกับมีะเิความเย็นะเิออก! รสชาติเปรี้ยวของส้มและมะนาวพุ่งปะทะจนต่อมน้ำลายสออย่างรุนแรง ตามมาด้วยความขมกลมกล่อมของชาเขียวที่วิ่งเข้าไปตัดความโกรธแค้นในสมอง รสหวานมันของถั่วแดงช่วยสมานจิตใจที่หยาบกระด้าง และเ้าวุ้นมะพร้าวหนึบหนับนั่นก็เริ่มทำหน้าที่เด้งไปมาในปาก ราวกับมีกลุ่มนางฟ้าตัวน้อยๆ กำลังร่ายรำอยู่บนลิ้นของเขา
ความเย็นสุดขั้วแทรกซึมผ่านเสื้อเกราะเหล็กหนาเตอะ ดับความร้อนอบอ้าวที่สะสมอยู่ในร่างกายของเขามาทั้งวันจนหมดสิ้น ถังป้ายืนนิ่งตาค้าง ช้อนไม้ร่วงหลุดจากมือ ร่างกายหนาทึบสั่นเทาคล้ายกับคนกำลังได้รับความฟินขั้นสูงสุด
"หัวหน้า! หัวหน้าเป็อะไรไปขอรับ! มันไม่อร่อยใช่ไหม พังร้านมันเลย!" ลูกน้องรีบยุยง
ทว่า ถังป้ากลับหันมามองลูกน้องด้วยสายตาน้ำตาคลอเบ้า เขาซดน้ำแข็งไสที่เหลือในถ้วยจนหมดในอึกเดียว แล้วคุกเข่าลงกับพื้นเสียงดัง ตึง! ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน
"อร่อย... อร่อยเหลือเกินโว้ยยยย!" ถังป้าร้องไห้โฮออกมาเหมือนเด็กๆ "ความรู้สึกอบอุ่นทว่าเย็นสบายแบบนี้มันคืออะไรกัน ข้าไม่ได้ััความรู้สึกที่สงบสุขแบบนี้มาั้แ่ตอนที่ท่านแม่ยังอยู่เลย! ข้ามันคนบาป ข้ามันอันธพาลสารเลวที่คอยรังแกชาวบ้าน!"
เขาหันมากราบเสี่ยวเป่า "เถ้าแก่เป่า! ข้าขอขมาท่าน! ข้ามันตามืดบอด น้ำแข็งไสของท่านคือโอสถชำระล้างจิตใจโดยแท้ ต่อจากนี้ไป แก๊งเสือทมิฬของข้าจะสลายตัว! และพวกเราจะขอสมัครเป็ ‘หน่วยรักษาความปลอดภัยประจำร้านน้ำแข็งไสเป่าเป่า’ คอยคุ้มครองท่านและคอยจัดแถวคิวให้ลูกค้าโดยไม่คิดเงินสักแปะเดียวเลยขอรับ!"
ลูกน้องแก๊งเสือทมิฬต่างพากันอ้าปากค้างจนคางแทบติดพื้น หัวหน้าของพวกเขากลายเป็สาวกน้ำแข็งไสไปซะแล้ว แถมยังเปลี่ยนแก๊งมาเฟียให้กลายเป็ยามเฝ้าร้านขนมหวานอีกต่างหาก!
[ติ๊ง! ปราบหัวหน้าแก๊งอันธพาล ‘ถังป้า’ ด้วยรสชาติอันลึกล้ำสำเร็จ!] [โฮสต์ได้รับแต้มระบบ 500 แต้ม!] [ระดับชื่อเสียงในเมืองเริ่มต้น: ‘พ่อค้าของหวานผู้ทรงอิทธิพล’] [ปลดล็อกฟังก์ชัน: เตาหลอมท็อปปิ้งมิติ (สามารถนำวัตถุดิบในโลกแฟนตาซีมาหลอมเป็ท็อปปิ้งวิเศษได้) ]
เสี่ยวเป่ายืนกอดอก หัวเราะเบาๆ ในใจอย่างผู้ชนะ ‘ฮ่าๆๆๆ ยุทธภพนี้มันช่างง่ายดายเหลือเกิน ใครมีปัญหาใช่ไหม? จัดน้ำแข็งไสไปสักถ้วย เดี๋ยวก็ดีเอง!’