ฮินาโกะเดินเข้ามาพร้อมใบรายชื่อก่อนหน้าเนเนะจะเดินเข้ามาเหงื่อชุ่มเดินไปนั่งหน้าตาเฉยอย่างไม่ใส่ใจ ฮินาโกะเดินมายืนอยู่หน้าห้องมองนักเรียนด้วยรอยยิ้ม
“ใกล้เข้าค่ายฤดูร้อนแล้วขอให้ทุกคนเรียนผู้ปกครองด้วยนะและต้องไปทุกคน เตรียมตัวด้วยนะจ๊ะ เอ๋ ไอจังไม่มาอีกแล้วหรอ” ทุกคนมองมาทางที่นั่งแถวกลางริมหน้าต่างที่ว่างเปล่า ซากุระมองฉงนก่อนมองเนเนะที่เท้าคางเหล่มองก่อนหันมาสบตากับซากุระที่ทำหน้าไม่เข้าใจ
“ยัยนั่นค่อนข้างเก็บตัวไม่คบค้ากับใคร ไม่ค่อยมาโรงเรียนเห็นว่าทางบ้านมีปัญหาแต่ยัยนั่นชอบบอกปัดว่าไม่มีเพื่อนที่โรงเรียน”
“ไม่เหมือนหัวหน้าเลยเนอะ ไม่มีเพื่อนยังอยู่ได้เลย”
“ฉันไม่คบใครต่างหากเล่า ยัยนั่นต่างจากฉัน อ่อนแอ โดนแกล้งบ่อยจะตาย เธอก็รู้ว่าพอมีพวกเด่นมารวมตัวกันมันก็มีเื่กระทบกันเป็ธรรมดา”
“โหดร้ายชะมัด วันนี้เราไปบ้านไอกัน”
“ฮินาโกะเคยไปแล้วแต่ไม่เจอ”
“ทำไมละไม่ได้อยู่บ้านหรอ” ซากุระขมวดคิ้วเคาะปากกาคิดมองหน้าเนเนะที่ดันโต๊ะติดกันขยับเข้ามาใกล้
“ยัยนั่นทำงานพิเศษ พ่อแม่แยกทางกันถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวเพราะต่างก็มีใหม่ ทำไงได้เมื่อไม่มีใครมันก็ต้องดิ้นรนแบบนี้ ค่าเทอมเชนไดไม่ใช่จะถูกๆ ”
“โหดร้ายชะมัด”
“ถ้าอยากรู้ว่ายัยนั่นทำงานที่ไหนเธอต้องไปถามประธานเชนไดแล้วละ หมอนั่นรู้ทุกเื่”
“ทำไมต้องเป็เขาทุกทีสิน่า” ซากุระส่ายหน้าไปมาแบะปาก
“ไม่มีความลับใดที่พวกประธานจะไม่รู้”
“เฮ้อ ถ้างั้นก็เดี๋ยวมานะ” ซากุระลุกพรวด
“ไปไหน”
“ไปหาความจริง”
“เอาจริงดิเธอโดนเล็งอยู่ไม่ใช่หรือไง”
“ฉันว่าฉันเอาตัวรอดได้ สู้ตาย! ” ซากุระกำหมัดชูขึ้นอมยิ้มให้เนเนะที่กระตุกยิ้มส่ายหน้าไปมามองซากุระวิ่งออกไปทางประตูหลังห้องมุ่งหน้าไปห้องเอชั้นบนสุดเป็่ที่ห้องเอไม่มีเรียนพอดี ซากุระโผล่หน้าดูลาดเลาเห็นมินามิโดนกลุ่มของรินห้อมล้อมคุยกันอย่างสนิทสนม ซากุระหรี่ตามองรินที่หน้าแดงระเรื่อเมื่อมินามิหันมาคุยด้วย
“อะแฮ่ม! ”
“ว๊ากกก” ซากุระสะดุ้งโหยงร้องเสียงหลงเอามือปิดปากเรียกสายตาทุกคนให้หันมามองเธอ ซากุระหมุนตัวมองผู้หญิงสวยฉีกยิ้มพร้อมกลิ่นกุหลาบหอมอบอวลยืนอยู่หน้าห้อง
“สาวขี้เหร่มาแอบดูใครเอ่ย”
“เปล่าไม่ได้มาแอบ มาหาประธานมีเื่จะถามนิดหน่อยในฐานะที่ประธานเป็ผู้สอดรู้” ซากุระยิ้มมุมปากเนียนว่าไปเรื่อยยิ้มให้โรสที่ยิ้มหวาน
“มาหาฉันทำไม”
“โฮ่ะ” ซากุระหน้าเหวอหันหลังกลับผงะเมื่อเคลวินยืนอยู่ด้านหลัง เธอเงยหน้ามองจ้องหน้าเขาช้าๆ เอามือเกาหัวมองนู้นมองนี่ก่อนทำทีเข้าเื่
“ฉันมีบางอย่างที่อยากรู้ นายเป็ประธานผู้สอดรู้ ต้องรู้ทุกเื่”
“หึ ฉันไม่ได้สอดรู้หรือรู้ทุกเื่แต่เพราะคนแบบเธอต่างหากที่ฉลาดน้อย”
“ห๊ะ! ฉลาดน้อย โง่หรอ ประธาน! ปากคอร้ายกาจชะมัด ไม่ถามก็ได้” ซากุระกัดริมฝีปากกำหมัดหมุนตัวกลับก้าวเดิน
หมับ!
ชายเสื้อถูกดึงรั้งไว้ซากุระเบรกหน้าเกือบทิ่มหันมองมือที่ดึง สายตาคนดึงนิ่งเรียบเฉยมองหน้าเธอก่อนแสยะยิ้มร้ายส่งให้
“ปล่อยเดี๋ยวนี้นะประธาน” ซากุระชี้หน้ามาที่เคลวิน
“อยากรู้เื่อะไรก็ถามมาสิ”
“ไอ ทำงานพิเศษที่ไหน เพื่อนร่วมห้องฉัน” ซากุระยิ่งคำถามตรงพลางแกะมือเคลวินออก
“อยากรู้มากไหมฉันจะบอกก็ต่อเมื่อ เย็นนี้เลิกเรียนมาช่วยที่ห้องกรรมการ” เคลวินเดินกลับเข้าห้องพร้อมโรสที่ส่งจูบส่งท้าย ซากุระยืนค้างมองตาปริบๆ ทำได้แต่กระทืบเท้ามองค้อนเดินคอตกกลับไป
หลังเลิกเรียนตามคำเรียกร้อง ซากุระผลักประตูเข้าไปด้านในห้องกรรมการกระดาษท่วมหัวห้ากองวางตั้งอยู่ตรงกลาง เธอถึงกับอ้าปากค้างมองคนที่อยู่ด้านในที่โต๊ะตัวกลาง เคลวินหยิบแม็กวางไว้บนโต๊ะ ซากุระผ่อนลมหายใจเดินเข้าไปหยิบแม็กเย็บกระดาษแล้วหมุนตัวมายืนหน้ากอง
“เย็บเป็ชุดจากซ้ายไปขวาเรียงไว้ให้แล้ว ชุดหนึ่งมีห้าแผ่นให้เรียบร้อยละ”
“ค่าาา” ซากุระแหกปากตอบรับเอื้อมมือหยิบกระดาษเรียงเป็ชุดหน้าบูดบึ้งกดแม็กเย็บเหล่มองเคลวินที่เท้าคางมองแล้วยิ้มมุมปากอยู่ที่โต๊ะ
ผลัก!
แฮมเมอร์กับเรย์กะเปิดประตูเข้ามาด้วยรอยยิ้มมองเคลวินที่นั่งอมยิ้มมองแผ่นหลังซากุระ
“จ้องจนละลายแล้วประธาน” แฮมเมอร์เดินเข้ามาแซว ซากุระเหลียวหลังมองเคลวินที่ขยับตัวมองไปทางอื่น ซากุระขมวดคิ้วมองเขาก่อนจะเบิกตาโตค้าง เคลวินชะงักลุกพรวด เรย์กะเอียงหน้ามองเมื่อซากุระชูนิ้วที่ถูกลูกแม็กปักคามือตัวแม็กร่วงหลุดจากมือ แฮมเมอร์เอียงหน้ามองถึงกับหยุดชะงัก
“มีสติหน่อยเส่! ” เคลวินตวาดลั่นวิ่งมาดูมือของซากุระทำคนหนุ่มสาวที่เข้ามาใหม่ชะงักเท้าใ ซากุระมองตาปริบๆ ดูมือตัวเองด้วยความช็อคก่อนจะ…
ว๊ากกกกก เจ็บ!!!
ลั่นห้องเธอลุกพรวดดิ้นพล่านสะบัดมือไปมาเคลวินต้องจับหน้าเธอให้หันมองเขา
“ตั้งสติสิไม่เจ็บหรอกไม่ต้องกลัว” เคลวินลดมือลงจับมือเธอมาดึงลูกแม็กออกอย่างเบามือ ซากุระน้ำตาคลอย้ำเท้าไปมาเอามือปิดปากมองโรสที่ยื่นที่ปิดแผลให้เคลวินปิดแผลที่นิ้วก่อนมองหน้าซากุระที่มองนิ้วตนเอง
“ปวดหรือเปล่า ถ้าปวดบอกนะ ระวังเป็บาดทะยักต้องไปหาหมอ”
“หาหมอ ม่ายยย ไม่ไป ฉันไม่เป็อะไรสักหน่อย”
“แหกปากเป็เด็กเล็กไปได้ โชฝากทำต่อด้วย” เคลวินโยนงานให้รองประธานอย่างโชพยักหน้ารับหมุนเก้าอี้ไปมามองเคลวินจูงมือซากุระออกไปทิ้งความสงสัยไว้ให้เพื่อนๆ ที่มองหน้ากันแล้วฉีกยิ้ม
เคลวินยืนอยู่บนรถไฟโดยให้ซากุระนั่ง ผู้คนค่อนข้างหนาแน่นพอควรเป็่หัวค่ำส่วนใหญ่ก็เลิกงานเดินทางโดยรถไฟฟ้า
“อย่าสติแตกซะก่อนละถ้ารู้ว่าเพื่อนร่วมห้องเธอทำงานอะไร”
“ทำไม มันร้ายแรงขนาดนั้นเลยหรือไงประธาน”
“ไว้ดูเองสิ” เคลวินเดินออกจากรถไฟฟ้า ซากุระเบิกตาโตรีบวิ่งตามไปมองผู้คนเดินสวนกันพลุกพล่านสถานเริงรมย์มากมายทำให้ซากุระมองด้วยความคุ้นเพราะตอนที่ปลอมเป็โฮสต์ก็ผ่านแถวนี้ เคลวินพามาหยุดอยู่หน้าร้านคาราโอเกะมีผู้หญิงรอให้บริการความสะดวกแต่งตัวเป็เมดบ้างพยาบาลเซ็กซี่บ้างรับลูกค้าไปตามๆ กัน ซากุระเงยหน้ามองเคลวินที่ยืนกอดอกเหล่มองเธอเช่นกัน
“ไหนไอ”
“เธอจะมาคุยกับเพื่อนร่วมห้องแต่เธอไม่รู้จักหน้าตาเพื่อนเนี้ยนะ”
“ก็ ก็ เออน่า คนไหนละ” ซากุระทำเนียนเกาหัวเปลี่ยนเื่
“สังเกตเอาเองแล้วกัน” เคลวินปลีกตัวไปยืนหน้ากระจก ทำสาวๆ กระดี๊กระด๊าฉีกยิ้มอ่อยยกเว้นสาวผมยาวสวมชุดกระต่ายกางเกงขาสั้นมีหูกระต่ายอยู่บนศีรษะ ซากุระอ้าปากค้างมองไอที่เบี่ยงหน้าหลบสายตาเคลวินก่อนที่เขาจะเดินไปด้านในสักสิบนาทีก็ออกมาพร้อมไอ
“มีเวลาแค่สี่ชั่วโมงทำอะไรก็รีบทำซะ” เคลวินหลีกทางให้ไอเผชิญหน้ากับซากุระตรงทางเดินห่างจากร้านพอควร ไอมองเคลวินอย่างงงๆ ก่อนมองซากุระ
“เอ่อ ฉันเป็เพื่อนร่วมห้องเดียวกับเธอ เป็เด็กใหม่จะมาตามเธอกลับไปเรียนด้วยกัน”
“ฉันไม่ไปแล้วละ ชีวิตฉันไม่้าสิ่งแบบนั้น ไม่เหมาะกับการมีอนาคตที่ดีหรอก กลับไปเถอะ ครูฮินาโกะมาขอร้องฉัน ฉันยังทำให้ไม่ได้เลย”
“ชีวิตคนเรามันก็เป็แบบนี้ มีงานดีๆ อีกมากมายที่สามารถส่งตัวเองเรียนได้ ทำงานแบบนี้แล้วอนาคตละเธอเดินมาไกลจนจะจบการศึกษาแล้วนะจะทิ้งไว้แค่นี้หรือไง”
“ฉันไม่อยากมีอนาคตแล้วชีวิตฉันมันพังไปนานแล้ว ฉันไม่มีปัญญาส่งตัวเองเรียนขนาดนั้นหรอกแล้วมันจะมีงานไหนที่รายได้ดีเท่างานนี้ เด็กเสิร์ฟหรอแค่ค่าไปเรียนยังไม่พอเลย แล้วชีวิตในเชนไดก็ไม่ได้สวยหรูแบบนั้น ฉันไม่เคยมีเพื่อน ฉันไม่เหมาะกับที่นั่นหรอก” ไอน้ำตาคลอกัดริมฝีปาก
“ถ้าอย่างเธอไม่เหมาะแล้วอย่างฉันละ คนขี้เหร่อย่างฉันทำไมถึงยืนอยู่ในเชนไดได้มันอยู่ที่ความเข้มแข็งของคนเรามากกว่าอย่ามาอ้างว่าชีวิตมันแย่แล้วเราจะทำตัวแย่อย่างที่ให้มันเป็หรือไง ตัวเองยังไม่รักแล้วจะให้อนาคตดีๆ มาอยู่ในมือได้ยังไง! ” เสียงตวาดเริ่มดังขึ้นจนเคลวินกอดอกพิงต้นไม้มองนิ่ง
“ฉันมันตัวคนเดียวชีวิตพังหมด อนาคตที่ไหนจะมารอฉัน คิดว่าฉันอยากให้มันเป็แบบนี้หรือไงกัน ฉันไม่มีทางเลือก” ไอปาดน้ำตาก้มหน้า
“เธอมีทางเลือกแต่เธอไม่คิดจะเลือกมันต่างหาก”
“จะให้ฉันทำยังไง ฉันมองไปทางไหนฉันก็อยู่คนเดียว ฉันไม่มีเพื่อนไม่มีใคร ฉันเหนื่อย”
“งั้นก็ไปตายซะสิ! ” สิ้นเสียงซากุระที่นิ่งไปถนัดตาจนคนฟังถึงกับอึ้ง เคลวินขมวดคิ้วมองเธอที่ต่างไปจากเดิม ซากุระคว้าแขนไอลากข้ามถนนไปยืนตรงกลางก่อนจะมีรถขับมาด้วยความเร็วเบรกจนล้อฟรีเกือบชน ไอหลับตาแน่นก้มลงหายใจถี่รัวแผดเสียงกรีดร้องลั่นจนคนที่ผ่านไปมามองตามอย่างใ เคลวินเดินเข้าไปห้ามแต่ต้องหยุดกะทันหันเมื่อเสียงคนขับรถดังกล่าวสบถขึ้น
“เดินยังไงอยากตายนักใช่ไหม! ”
“หุบปากไปเลย! ” ซากุระหันขวับชี้หน้าตวาดกลบเสียงแข็งจนเ้าของรถต้องยอมขับรถอ้อมไปทางอื่น ไอมองถนนที่ไม่มีรถก่อนมองสบตาผู้หญิงที่ดูเกรงกลัวตรงหน้า
“เธอบ้าไปแล้วหรือไงมายืนกลางถนน”
“แล้วเธอบ้าหรือเปล่าที่ไปทำงานแบบนั้น ในเมื่อชีวิตเธอไม่มีอะไรดี ตายๆ ไปซะก็หมดเื่ อยู่ก็รกโลกจะได้ตายเป็เพื่อนนี่ไงจะได้ไม่เหงาเวลาเป็ผีเฝ้าถนน ครูฮินาโกะคอยตามเธอ ดูแลเอาใจใส่นักเรียนทุกคนแต่ทุกคนกลับไม่เคยเห็นคุณค่าในตัวเอง เอาแต่ตัวเองเป็หลัก เห็นแก่ตัว! ”
“ธะ เธอ” ไอปาดน้ำตาคุกเข่าร้องไห้ “ฉันไม่รู้จะทำยังไงไม่มีที่พึ่ง ฉันมองไม่เห็นทางเลย ฉันก็ไม่ได้อยากจะทำแบบนี้เหมือนกัน”
“ปัญหาทุกอย่างมีทางแก้หมด ถ้าเธอมีสติพอ เธอก็ควรเลิกงานนี้ซะ ฉันจะช่วยเธอเอง ถ้าเธอสัญญาว่าจะเรียนให้จบเลิกงานแบบนี้” ซากุระฉุดไอลุกขึ้นเดินกลับเข้าริมฟุตบาทยืนข้างเคลวินที่มองตามแล้วอมยิ้ม
“งานอะไร แล้วมันจะพอกับค่าใช้จ่ายไหม”
“มันก็อยู่ที่ว่าเธอจะเก็บเงินได้มากแค่ไหน ฉันเห็นร้านราเมงร้านหนึ่ง เขารับสมัครพนักงาน ร้านนี้ค่อนข้างดังรับรองเธอเก็บทิปเป็ค่าเทอมยังเหลือ”
“จริงนะ ฉันจะลองดู ขอบใจนะ” ไอกอดซากุระด้วยรอยยิ้มก่อนมองเคลวินที่กอดอกพยักหน้าเห็นด้วย ซากุระตบหลังไอเบาๆ อมยิ้มภูมิใจ
วันต่อมา…
ซากุระนั่งเท้าคางมองเนเนะเหวี่ยงจรวดกระดาษเล่นบินว่อนรอบห้องเรียนก่อนจะไปปักเข้าที่หน้าผากผู้หญิงที่ห่างการเข้าเรียนไปนาน การปรากฏตัวของเธอทำทุกคนอึ้งค้างมองทุกก้าว ซากุระฉีกยิ้มต้อนรับ
“ขอบใจอีกครั้งนะ เธอฉุดฉันออกมาจากนรกขุมนั้นจริงๆ เ้าของร้านราเมนน่ารักมากเลยและคนแน่นจริงๆ ด้วย” ไอจับมือซากุระด้วยรอยยิ้มปลื้มใจ
“เธอนี่แน่นอนจริงๆ ” เนเนะมองตาปริบๆ พูดใส่หน้าซากุระ
“พวกเราเป็เพื่อนกันนี่ต้องจบด้วยกันอยู่แล้ว” ซากุระฉีกยิ้มมองหน้าไอกับเนเนะที่หันหน้าหนีแกล้งแหย่
“เย็นนี้กลับบ้านด้วยกันนะ” ซากุระยิ้มกว้าง
“แน่นอน” ไอตอบกลับ
“แล้วนิ้วชี้ไปโดนอะไรมา” เนเนะเหล่มองนิ้วซากุระที่พันแผลไว้ ซากุระมองนิ้วก่อนจะทำหน้าบูดบึ้ง
“อุบัติเหตุนิดหน่อย ไม่มีอะไรหรอก”
“อืม ว่าจะถามั้แ่เมื่อวานแล้ว เธอกับประธานนักเรียนเป็แฟนกันหรอ” ไอถามตรงประเด็นทำเอาทั้งห้องหูผึ่งมองแยกเขี้ยวมาที่ซากุระ
“ไม่ได้เป็แฟนกันหรอกแค่สนใจกันเฉยๆ เคลวินต่างหากที่ชอบซากุระ”
“ว๊ากก หัวหน้า! ” ซากุระสะดุ้งเฮือกมองหน้าเนเนะที่มองตาปริบๆ แล้วพูดต่อ
“ประธานอย่างเคลวินเคยไปไหนกับผู้หญิงอื่นด้วยหรือไงถ้าไม่ใช่แก๊งกรรมการ”
“นั่นสิ ว้าวโชคดีจัง” ไอกุมมือยิ้มปลื้ม
“มะ มะ ม่ายช่ายยยยนะ อย่าเข้าใจผิด หัวหน้า! ไปใหญ่แล้ว ฉันจะโดนแหกอกเอานะ”
“ใครกล้าแหกอก โดนฉันแหกอกก่อนแน่” เนเนะตบโต๊ะลุกขึ้นกวาดสายตามองรอบ ทุกคนหันหน้าหลบไปคนละทาง ซากุระกุมขมับฟุบลงกับโต๊ะส่ายหน้าไปมา เนเนะหันกลับมาหัวเราะชอบใจเอามือขยี้ผมซากุระอย่างหยอกล้อ
280
