เช้าวันต่อมา...รภัทธตื่นขึ้นพร้อมเสียงนกร้องจากหน้าต่างห้องพักเล็ก ๆ ที่เขาอาศัยอยู่เพียงลำพัง แสงแดดอ่อนลอดผ่านผ้าม่านสีครีม ตกกระทบชั้นหนังสือไม้ซึ่งเรียงรายอยู่เต็มผนัง
หนังสือทุกเล่มถูกจัดเรียงอย่างเป็ระเบียบ มีเพียงเล่มเดียว...ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน เป็สมุดบันทึกปกหนังสีน้ำตาลเข้ม
รภัทธเปิดมันทุกเช้า ไม่ใช่เพราะกลัวลืมงาน แต่เพราะกลัวลืม...เื่สำคัญ
เขาเปิดไปยังหน้าสุดท้าย ลายมือของตัวเองเขียนไว้เพียงไม่กี่บรรทัด
แม่ชอบดอกมะลิ
อย่าลืมอ่านนิทานบทเดิม
วันศุกร์ พาแม่เดินเล่นในสวน
รภัทธยิ้มบาง ๆ ก่อนหยิบปากกาขึ้นมา แล้วเขียนเพิ่มอีกหนึ่งบรรทัด
วันนี้...แม่ยังจำเราไม่ได้
ปลายปากกาหยุดนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง เขามองประโยคนั้นซ้ำอีกครั้ง ก่อนปิดสมุดลงอย่างแ่เบา
...
หอจดหมายเหตุใน่สายยังคงเงียบสงบ รภัทธใช้เวลาทั้งวันซ่อมหนังสือเก่าเหมือนทุกวัน
จนกระทั่ง่บ่าย...
"ภัท" เสียงอาจารย์เรียกจากด้านหลัง
"ครับ"
ชายชราวางหนังสือปกดำเล่มหนึ่งลงบนโต๊ะ
"ช่วยดูเล่มนี้ให้หน่อย"
รภัทธรับมันมาอย่างระมัดระวัง หนังสือเล่มนั้นไม่มีชื่อ ไม่มีเลขทะเบียน ไม่มีตราประทับของหอจดหมายเหตุ ราวกับไม่เคยถูกบันทึกไว้ในสารบบใด
"เพิ่งส่งมาหรือครับ"
ชายชราส่ายหน้า
"ไม่รู้"
"ไม่มีข้อมูลเหรอครับ"
"ไม่มี"
"..."
"ฉันก็ไม่รู้ว่ามันมาอยู่บนชั้นหนังสือั้แ่เมื่อไร"
รภัทธหัวเราะเบา ๆ
"อาจจะตกสำรวจหรือเปล่าครับ"
"อาจจะ" ชายชราตอบสั้น ๆ แต่สายตากลับไม่ได้ละจากหนังสือเล่มนั้นเลย
...
รภัทธสวมถุงมือผ้าฝ้าย ค่อย ๆ เปิดปกหนังสือออก หน้ากระดาษสีงาช้างยังสะอาดราวกับไม่เคยผ่านการใช้งาน
ไม่มีตัวอักษร ไม่มีภาพ ไม่มีแม้แต่หมายเลขหน้า
"แปลก..." เขาพึมพำกับตัวเอง
ก่อนพลิกหน้าถัดไป ยังคงว่างเปล่า หน้าต่อไป ก็ยังว่าง
เขาพลิกต่อไปเรื่อย ๆ จนเกือบถึงหน้าสุดท้าย
ทันใดนั้น...เขาชะงัก
ตรงมุมล่างของกระดาษ มีคราบหมึกสีดำเพียงจุดเล็ก ๆ เล็กเสียจนแทบมองไม่เห็น
รภัทธใช้นิ้วแตะเบา ๆ คราบหมึกยังไม่แห้ง
"เป็ไปไม่ได้..." เขาขมวดคิ้ว
หนังสือเก่าขนาดนี้...ทำไมหมึกถึงยังสดอยู่
ในจังหวะที่ปลายนิ้วััคราบหมึกนั้น เสียงหนึ่งดังขึ้น แ่เบา...จนเขาไม่แน่ใจว่าตัวเองได้ยินจริงหรือไม่
"...รภัทธ..."
เขารีบหันกลับไป ไม่มีใคร
ห้องอนุรักษ์ยังคงเงียบเช่นเดิม มีเพียงเสียงเข็มนาฬิกา...ที่ยังเดินต่อไปอย่างไม่รีบร้อน
ติ๊ก...
ติ๊ก...
ติ๊ก...
รภัทธสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนหัวเราะกับตัวเอง
"คงพักผ่อนน้อยไป"
เขาปิดหนังสือ วางมันกลับลงบนโต๊ะ โดยไม่รู้เลยว่า...ในวินาทีที่ปกหนังสือปิดลง ตัวอักษรสีดำหนึ่งบรรทัด กำลังค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนหน้ากระดาษแรก ราวกับมีใครบางคนกำลังเขียนจากอีกฟากหนึ่งของโลก
ผู้บันทึกคนใหม่...กำลังเดินทางมา
1K
