“เฮื่ออออออ......”
ปณยาถอนหายใจออกมาแรงๆ เมื่อออกจากรถแท็กซี่ มายืนอยู่ที่หน้าโรงแรมหรูระดับห้าดาวของเมืองพัทยา ซึ่งพัทยานี้ถือเป็เมืองพิเศษ เนื่องจากเป็แหล่งท่องเที่ยวของชาวต่างชาติ ที่ต่างนิยมมาเที่ยวกัน
‘ขนาดว่าถูกทรยศหักหลัง ถูกตามล่านะเนี้ย ยังมาพักโรงแรมหรูอย่างนี้ได้อีก’
ปณยาพูดกับตัวเองอยู่ภายในใจ เพราะจากที่เคยอ่านนิยาย และจากที่เคยดูหนังดูละคร จะเห็นเขาไปหาที่หลบซ่อนตัวในที่ที่ไม่มีใครหาเจอ แต่นี่เขากลับพาเธอมาพักโรงแรมหรูหราระดับห้าดาว แถมยังอยู่ศูนย์กลางแหล่งท่องเที่ยวอีกต่างหาก
“คิดอะไรอยู่?”
“ปะ เปล่าค่ะ ก็แค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยเท่านั้นเอง ไม่มีอะไรหรอกค่ะ”
มอร์แกนขมวดคิ้วเข้มเข้าหากัน พร้อมกับเอ่ยถามปณยาด้วยน้ำเสียงเข้มไม่แพ้กัน ทำให้เธอถึงกับสะดุ้ง หันไปมองหน้าเขาในทันที ก่อนจะตอบปฏิเสธ พร้อมกับเลี่ยงหลบสายตาค้นคว้าของเขา แต่กระนั้นเธอก็ยังคงค้างคาใจอยู่เช่นเดิม แต่ไม่กล้าที่จะเอ่ยถามเขาออกมาตรงๆ
“ไม่มีอะไรก็เข้าไปข้างในกันได้แล้ว”
“อะ ค่ะๆ”
ปณยารีบตอบรับคำพูดของมอร์แกนไปในทันที และไม่รอช้ารีบเดินตามเขาเข้าไปภายในโรงแรม เขาพาเธอเดินไปที่เคาน์เตอร์ของโรงแรม เพื่อไปสอบถามห้องพัก และทำการเช่าห้องพักในคราวเดียวกันนั้นเลย
มอร์แกนเช็กอินห้องพักเรียบร้อยแล้ว พนักงานโรงแรมพาขึ้นมายังห้องพัก ขณะที่ก้าวเดินกันมา ปณยามีสีหน้าเคร่งเครียดและหวาดหวั่นอย่างเห็นได้ชัด ก็จะไม่ให้เธอเป็เช่นนั้นได้ยังไงกันล่ะ ก็เธอกับเขาจะต้องพักอยู่ในห้องเดียวกันนี่นะ เขาน่าไว้ใจซะที่ไหนกันล่ะ
“เป็อะไร?”
เมื่ออยู่กันโดยลำพังในห้องพักเป็ที่เรียบร้อยแล้ว มอร์แกนสังเกตเห็นสีหน้าท่าทางของปณยา ที่ดูเคร่งเครียดเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไร จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“ฉันต้องอยู่ห้องเดียวกันกับคุณจริงๆหรือคะ?... ฉันพักอีกห้องไม่ได้หรือ?”
“ไม่ได้”
ปณยาตัดสินใจถามมอร์แกนขึ้นมาในทันที ซึ่งเขาตอบกลับมาในทันทีเช่นกัน โดยไม่ต้องคิดอะไรให้มากความ และคำตอบที่ได้นั้นยิ่งทำให้ปณยายิ่งหวาดหวั่น ก็เธอไม่ไว้ใจเขานี่นะ ไม่รู้ว่าอยู่กันสองต่อสองอย่างนี้ เขาจะทำอะไรเธอหรือเปล่าก็ไม่รู้ มาเฟียอย่างเขาเชื่อใจได้ที่ไหนกันล่ะ
“.........”
มอร์แกนหรี่ตาจ้องมองใบหน้าสวยใสของปณยา ก่อนจะก้าวเดินเข้ามาใกล้ๆ ปณยาจ้องมองเขาอยู่แล้ว เห็นเขาเดินเยื้องย่างเข้ามาหา ราวกับราชสีห์กำลังตะครุบเหยื่อ เธอให้รู้สึกขนลุกขนพอง จึงก้าวถอยหลังไปโดยอัตโนมัติ จนร่างบางไปติดกับฝาผนังห้อง
“คะ คุณมอร์แกน คุณจะทำอะไร?”
ปณยายกมือเรียวเล็กขึ้นดันหน้าอกแกร่ง พร้อมกับถามด้วยน้ำเสียงสั่นๆ ทั้งขณะนั้นใบหน้าสวยใสพลันเห่อร้อนผะผ่าว แดงเป็จุดๆ จากนั้นกระจายตัวออกเป็แดงไปทั่วแก้มนวลเนียนใส
“คุณคิดว่าผมจะทำอะไรคุณอย่างงั้นเหรอ?”
มอร์แกนยื่นใบหน้าคมเข้มเข้ามาใกล้ๆใบหน้าสวยใส ที่ตอนนี้ดูจะตื่นตระหนกใอย่างเห็นได้ชัด เขารู้สึกชอบอกชอบใจที่เห็นเธอเป็อย่างนั้น มันทำให้เขาอยากจะแกล้งเป็อย่างมาก เขาจึงยกมือใหญ่ขึ้นทาบที่ผนังห้อง เหมือนเป็การกักปณยาเอาไว้กลายๆ
“มะ ไม่คะ ไม่คิด ฉะ ฉันไม่ได้คิดอะไรเลย”
ปณยาพูดติดๆ ขัดๆ ขณะพูดก็เลี่ยงหลบสายตาของเขาไปด้วย แต่คำพูดกับความคิดไม่ตรงกันเลย เพราะความคิดของเธอคิดไปไกลมากแล้ว มากจนฉุดรั้งเอาไว้ไม่อยู่
“หึๆๆ ผมไม่ทำอะไรคุณหรอกนะกวางน้อย สบายใจได้เลย แต่หากคุณยินยอมพร้อมใจก็ไม่แน่”
มอร์แกนหัวเราะออกมาอย่างขบขัน ก่อนจะพูดบอกออกมาให้ปณยาคลายความวิตกกังวลลง แต่ยังมีประโยคต่อท้ายที่ทำให้ปณยารู้สึกประหม่าขึ้นมา พอเขาพูดจบก็ผละออกจากร่างบางเดินหายเข้าไปห้องน้ำ โดยไม่สนใจปณยาอีกเลย
“ใครจะไปยินยอมพร้อมใจด้วย... ไม่มีทางซะล่ะ ชิ!”
ปณยาให้รู้สึกโล่งใจเป็อย่างมาก ที่ได้ยินเขาพูดเช่นนั้น และทั้งโล่งใจที่เขาผละเดินจากไป โดยไม่มาจับจ้องสนใจเธออีก แต่กระนั้นเธอยังพูดค่อนขอดคำพูดของเขาเบาๆ พร้อมกับมองค้อนไปทางห้องน้ำ
๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖
1K
![เกิดใหม่ในยุค 80 ขอเป็นภรรยาตัวน้อยผู้มั่งคั่ง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1698747658_10815704.webp)
