ตอนที่ 13 รักข้าแล้วใช่หรือไม่
“เ้าตื่นแล้วหรือ?”
“ ข้าดีขึ้นมากแล้ว ข้าเป็อะไรไป หญิงสาวประคองชายหนุ่มให้ลุกนั่งเ้าสลบไปนะสิ อาจจะเป็เพราะเ้า ใช้วิชาเพลิงมรกต และวิชากระบี่สังหารมารเลยทำให้เ้าอ่อนล้า กำลังเ้าก็เพิ่งฟื้นกลับมา ตอนนี้ข้าเลยพาเ้ากลับมายังหมู่บ้าน”“ งั้นเ้ากินข้าวก่อนเถอะนะ”
“สุดท้ายพวกเราก็พลาดเข้าไปในป่าจนได้คุณชายหวังได้เตือนไว้แล้ว ว่าห้ามเข้าไปในป่า ทางทิศเหนือ เด็ดขาด ไห่เฉียงละ?”
“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน คงแอบหนีพวกเราไปแล้ว...”
“ถ้าอย่างนั้น! ข้าจะพาเ้าไปที่แห่งหนึ่งก่อน”
“เ้าจะพาข้าไปไหนกันหรือชายหนุ่มได้พาหญิงสาวเหาะขึ้นไปบนท้องฟ้า สุดลูกตาของหญิงสาวรายล้อมไปด้วยูเาน้อยใหญ่ มีหมอกปกคลุมทั่วท้องฟ้าเ้าเกาะข้าดีๆล่ะ ชายหนุ่มให้หลิวเฟยขี่หลังไป หญิงสาวมองไปรอบๆ ด้วยความตื่นเต้นชายหนุ่มได้แปลงกายเป็ราชันหมาป่าตัวใหญ่หญิงสาวไม่ได้รู้สึกกลัวที่เห็นรูปร่างที่แท้จริงของชายหนุ่มกลับรู้สึกสนุกและมีความสุขเป็อย่างมาก
“เราจะต้องเดินทางไปอีกไกลแค่ไหน?”
“ูเาข้างหน้าก็จะถึงแล้ว ...เ้าจับข้าไว้ดีๆ ละกัน”
“ที่นี่คือที่ไหนหรือ?ทำไมมันถึงสวยเหมือนเทพนิยายแบบนี้นะ”
“ นี่คือหุบเขาเคียงป่า”
“ว้าว...นี่คือบ้านของเ้าหรือมันช่างงดงามถึงเพียงนี้เลย หญิงสาวได้วิ่งตรงไปยังที่กระโจมสีขาวหลังใหญ่กลางสายธารห้อมล้อมไปด้วยต้นไม้หลากหลายสีสัน สีส้มเขียวเรียงราย ดอกไม้ที่เบ่งบานตามซอกโขนหินมันกลิ่นหอมรัญจวนสายน้ำที่ใสกระทบแสงจากเบื้องบนเป็สีรุ้งสว่างสดใส ทำไมมันสวยแบบนี้นะ”
“ เมื่อก่อนมันเคยงดงามมากกว่านี้อีก ” ชายหนุ่มได้ยิ้มแล้วบอกหญิงสาว
“ มันช่างดูวิเศษมากเลยชายหนุ่มได้พาหญิงสาวเดินไปยังกระโจมด้านหน้าหลิวเฟยได้เจอเ้าเต่าั์ตัวใหญ่มหึมากำลังลงเล่นน้ำเคียงคู่กันไปข้างกระโจมสีขาวดูพวกมันช่างมีความสุขกันเหลือเกิน เหมือนกันข้าตอนนี้ หญิงสาวเดินไปะโไป ฮัมเพลงไปอย่างมีความสุข”
“อ่า อากาศช่างดีเหลือเกิน มันเย็นสบาย”
“ต้าหลง งั้นคืนนี้เ้านอนบนเตียงนะ ส่วนข้าจะปูที่นอนนอนข้างๆ เ้าจะได้พักผ่อน ให้เต็มที่”
“ทำไมเ้าถึงได้ใจดีกับข้าแบบนี้หลิวเฟย”ฮึ! ชายหนุ่มยิ้มให้หญิงสาว
“เ้าลืมแล้วหรือ ว่าคืนนี้เป็คืนอะไร?”
“คืนอะไร”
“คืนที่พระจันทร์เต็มดวงอย่างไรล่ะ”
ชายหนุ่มมองหน้าหญิงสาวนิ่งเงียบไป ค่อยๆ ก้มหน้าลงต่ำ
“เ้าจำได้ดียิ่งกว่าข้าอีกนะ”
ยามค่ำคืนของหุบเขาเคียงป่าแห่งนี้ รายล้อมไปด้วยภูตผีเสื้อภูติดอกไม้ ที่บินวนทั่วผืนน้ำ แสงหิ้งห้อยสีเหลืองนวลกำลังเล่นแสงกับสายธารกระทบเป็ภาพสะท้อนสีเหลืองทองอร่าม ต้าหลงพาหญิงสาวมาเดินเล่น
“เ้ารู้หรือไม่ที่หุบเขาแห่งนี้ เป็ที่ที่ครอบครัวเผ่าหมาป่าของข้าได้อาศัยอยู่มาหลายร้อยปีเป็ที่ที่สงบสุขและร่มเย็นมาตลอด แต่เ้าดูตอนนี้สิยามค่ำคืนมันกลับเงียบงันไปหมด” ชายหนุ่มก้มหน้าลงต่ำรู้สึกผิดที่ทุกอย่างมันเป็แบบนี้เพราะตัวเองได้นำความโชคร้ายมาสู่บ้านเมืองของตน”
“ต้าหลงเ้าไม่เป็ไรนะ” หญิงสาวจับมือชายหนุ่ม มองหน้าชายหนุ่มด้วยความห่วงใยเราไปเดินเล่นกันต่อ ตลอดค่ำคืนอันเงียบสงัด ดวงจันทร์จรัสแสงเต็มดวง
“ต้าหลงเ้าเป็อย่างไรบ้าง”
ชายหนุ่มกำลังทุรนทุรายด้วยความเ็ป หญิงสาวกำมือชายหนุ่มไว้แน่น
“ข้าจะอยู่เป็เพื่อนเ้านะ”
“เ้าออกไปเถอะ ออกไปให้ห่างจากตัวข้าชายหนุ่มเ็ปนอนพลิกตัวไปมา เหงื่อท่วมตัว ข้าไม่อยากให้เ้าเห็นข้าในสภาพเดิมๆ”
“ข้าไม่เคยรังเกียจเ้านะ หญิงสาวกอดชายหนุ่มไว้ข้างกายคอยเช็ดเหงื่อให้ตลอดเวลา ชายหนุ่มนิ่งเงียบไปเพราะอ้อมกอดของหญิงสาวเ้าเป็เช่นนี้ข้ายิ่งเ็ปใจนิ่งนัก ต้าหลง”
จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ แสงแรกของยามเช้าวันใหม่เหล่าเ้านกน้อยกำลังบินเล่นแสงแดดที่อบอุ่นยามเช้า เหล่าผีเสื้อน้อยใหญ่กำลังกระพือปีกแวะดูดน้ำหวานตามช่อดอกไม้กันทั่วกระโจมหลังใหญ่สีขาวที่อยู่กลางแม่น้ำ มีแสงสว่างสาดส่องมายังห้องนอนที่โล่งลมพัดผ่านผ้าม่านพริ้วไหว ชายหนุ่มที่กำลังสลบไสลข้างเตียงกำลังนอนหนุนตักที่นุ่มพลิกตัวตื่น ลืมตาขึ้นมาเห็นตัวเองได้นอนหนุนตักหญิงสาว
ชายหนุ่มได้กอดอกแอบมองหญิงสาวที่กำลังนั่งหลับตา ยกมือมาจับแก้มที่ขาวนวลของหญิงสาวลูบไล้แก้มเบาๆ สายตาที่มองหญิงสาวพร้อมจะกลืนกินคนตรงหน้าเหลือเกินพลันได้ชะโงกหน้าของตัวเองเข้าใกล้ใบหน้าของหญิงสาวลมหายใจที่ััถึงกันของอีกฝ่าย บรรจงจูบเบาๆ ที่แก้มด้านขวาหญิงสาวก็ยังไม่รู้สึกตัวว่าตอนนี้ได้โยนชายหนุ่มปริศนาแอบจูบแก้มเข้าให้แล้วชายหนุ่ม อมยิ้มมอง
“นี่เ้านอนหลับเป็ตายแบบนี้เลยหรือเ้านี่ไม่ระวังเลยนะ” แอ้ม !
หญิงสาวสะดุ้งตื่นสายตางัวเงีย“เ้าตื่นแล้วหรือ เ้าเป็อย่างไรบ้าง”
ชายหนุ่มเอ็นดูหญิงสาวตรงหน้ายิ่งนัก ตื่นมาแทนที่จะเป็ห่วงตัวเองกลับมาเป็ห่วงข้า แล้วแบบนี้จะไม่ให้ข้า...ได้อย่างไรกันชายหนุ่มแอบคลี่ยิ้มที่มุมปาก
ข้าตื่นแล้ว...ชายหนุ่มทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ ดูผมเผ้าเ้าสิ ยุ่งเหยิงไปหมดลุกขึ้นมาเดี๋ยวข้าจะหวีผมให้เ้า”ชายหนุ่มได้ให้หญิงสาวไปนั่งตรงหน้ากระจก มองหน้าหญิงสาวผ่านกระจกด้านหน้าหวีผมให้หญิงสาวอย่างเบามือที่สุด
“ต้าหลงเ้ารู้หรือไม่ว่าที่สำนักตู้ฟางมีเพียงสามีเท่านั้นนะที่จะหวีผมให้ภรรยาได้ ”
ชายหนุ่มชะงักกับสิ่งที่หลิวเฟยพูด สายตาจ้องมองหญิงสาวผ่านกระจกแผ่นใสด้านหน้าความรู้สึกตอนนี้ทำไมมันสับสนไปหมด
“ข้ามีใจให้นางหรือไม่นะ?” แต่ทำไมข้างในของข้ามันกลับหวาดกลัว
กึก! “เ้าหวีเองเถิด” ชายหนุ่มได้วางหวีลงแล้วเดินออกไป
“ข้าไม่สมควรพูดแบบนี้เลย”
“ เ้าหลิวเฟย ”... แล้วทีนี้เขาจะคิดว่าเ้าเป็ผู้หญิงแบบไหนกันนะเนี่ย เฮ้อ !
หญิงสาวได้ออกมานอนเล่นใต้พุ่มไม้ใหญ่บนผืนหญ้าที่แสงแดดทอประกายลงผ่านกิ่งก้านของต้นไม้ใหญ่ มากระทบหน้าหญิงสาว
“ข้าชอบเขาแล้ว” หรือ “ข้าไม่ชอบเขา” หญิงสาวบ่นพึมพำไปมา
อืม “ข้าว่าข้าชอบเขาเข้าให้แล้วข้าจะทำอย่างไรดีละทีนี้ จบเห่ แน่ ๆ”
“ไม่สิ” แล้วข้าจะกลัวทำไมล่ะข้าชอบใครมันก็เื่ของข้านี่น่า หญิงสาวนอนครุ่นคิดถึงคำพูดที่ต้าหลงเคยพูดไว้ “ว่าชีวิตนี้จะไม่ขอรักใครอีกแล้ว”
“เ้าอย่าทำอะไรบุ่มบ่ามนะหลิวเฟย เ้าต้องวางแผนดีๆใช้ความคิดให้ดีๆ ทำอย่างไรถึงจะให้เขายอมรับในตัวเ้า หากข้าจะจีบใครสักคนเราก็ต้องรู้สินะว่าเขาชอบอะไรกัน ศึกครั้งนี้เ้าต้องสู้นะ”
อุ้ย! หญิงสาวมองไปยังบนต้นไม้ใหญ่เห็นพวกผีเสื้อกลุ่มหนึ่งเกาะอยู่บนต้นไม้ กระพือปีกที่อ่อนนุ่ม ผับๆ รู้สึกได้ว่ามันต้องมีอะไรแน่ ๆ
“พวกเ้าเป็ใครกันเหมือนพวกเ้ากำลังแอบฟังข้าคุยอยู่ใช่หรือไม่”
พวกผีเสื้อน้อยต่างพูดคุยกันเจื้อยแจ้ว บินว่อนลงมาตรงหน้าหญิงสาวสิ่งที่เห็นตรงหน้ากลุ่มผีเสื้อก้อนใหญ่กำลังแปลงร่างเป็เด็กน้อยหญิงชายที่น่ารัก “พวกเ้าเป็ใครกันทำไมมาแอบฟังข้าคุย”
“พวกข้าเป็ภูติผีเสื้อที่คอยปกป้องหุบเขาแห่งนี้มาหลายร้อยปีแล้วข้ายังไม่เคยเห็นมนุษย์คนไหนได้เข้ามายังที่แห่งนี้ แล้วท่านเป็ใครกันถึงกล้าเข้ามาในหุบเขาแห่งนี้ได้ ”
“ภูติ?”
ว้าว! “พวกเ้าดูน่ารักมากเลย ข้าไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน”
หลิวเฟยได้เอ่ยออกมา
“แล้วตะกี้ที่เ้าพูดออกมาว่าหลงรัก “ราชันของหมาป่า” ของพวกข้ามันเป็เื่จริงใช่หรือไม่?”
หลิวเฟยใในสิ่งที่ภูติน้อยได้ยินถ้าเื่นี้ต้าหลงรู้เข้าแล้วข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนกันนะ “ไม่ใช่อย่างที่พวกเ้าคิดหรอกนะ ข้าก็บ่นของข้าไปเรื่อย ไม่มีอะไรหรอกนะ”
“เ้าห้ามมารักราชันหมาป่าของพวกข้าเด็ดขาดเพราะหุบเขาแห่งนี้ไม่สนับสนุนให้ราชันของข้ามีความรักอีกเด็ดขาด” เมื่อสิ้นเสียงเจื้อยแจ้ว เหล่าภูติน้อยก็ได้บินหนีหายไปบนท้องฟ้า
“เขาเดินไปไหนของเข้านะนี่มันก็ตะวันเริ่มลับขอบฟ้าแล้ว” หญิงสาวได้นั่งจ้องมองธารน้ำที่ตกลงมาเป็สายๆ น้ำกระเซ็นโดนใบหน้ามันกลับรู้สึกสบายสดชื่น
“เ้ากำลังทำอะไรอยู่” เสียงชายหนุ่มดังมาจากด้านหลัง
“ข้าก็ดูบรรยากาศยามค่ำคืนที่บ้านเ้าไงล่ะแล้วเ้าไปไหนมาหรือ”
“ข้าขึ้นไปตรงหุบเขา้ามา”
“เ้ากินอะไรมาหรือยังล่ะ เดี๋ยวข้าได้ไปหามาให้เ้า”
“ไม่เป็ไร ขอบใจเ้ามาก”
“ท่านราชันป่า!” เหล่าภูติน้อยทั้งหลายต่างเรียกหาาาแห่งหุบเขา
“ว่าอย่างไรพวกเ้า?”
“เอ่อ!ข้าขอถามท่านได้หรือไม่เ้าคะ” ภูติผีเสื้อตัวน้อยได้แปรงกายมาเป็เด็กสาวยืนตรงหน้าชายหนุ่ม
“เ้ามีจะถามอะไรข้าอย่างนั้นหรือ?”
“ไม่ทราบว่าแม่นางคนนี้เป็คนรักของท่านใช่หรือไม่”เมื่อได้ยินคำถามที่ภูติน้อยเอ่ยออกมาหลิวเฟยก็ใเพราะไม่คิดว่าสิ่งที่ภูติน้อยได้ยินแล้วจะกล้านำกลับมาถามชายหนุ่ม
“ไหนท่านบอกข้ามาสิเ้าคะว่าแม่นางผู้นี้คือคนรักของท่านหรือไม่”
ชายหนุ่มเมื่อได้ยินภูติน้อยเอ่ยออกมาสายตาหันกลับไปมองหลิวเฟยด้วยสายตาที่นิ่ง ชะงักกับสิ่งที่ได้ยินใจชายหนุ่มที่เหมือนจะ้าหญิงสาวตรงหน้า อยากกอด อยากััหญิงสาวตรงหน้าเป็คนที่ทำให้ตนมีความสุขเมื่อได้อยู่ใกล้ คอยช่วยเหลือตนมาตลอด
เหล่าภูติทั้งหลายก็รบเร้าที่จะหาคำตอบมาให้ได้
“สรุปใช่หรือไม่เ้าคะ?”
![เกิดใหม่ในร่างคุณชายสามแห่งตระกูลเฟย [ มี E-book ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1689778299_34862702.webp)
3K
