……
อาร์มมิ่งไวท์เดินกลับเข้ามาที่คฤหาสน์ของเขา หลังจากที่ไล่กัสต้าไปแล้วอย่างไม่สนใจและใยดี เขาก็ได้เดินตรงเข้ามายังที่ห้องทำงานของเขาอย่างเช่นเดิม พลางคิดเื่ในเมื่อตอนกลางวันได้ว่า..
‘ พ่อบ้านเฮวส์ได้ส่งคนไปสืบดูตามที่เราบอกไปนั้นจริงด้วย!!.. แต่เฮวส์ไม่น่าจะส่ง.. กาลัว ไปทำงานเลยจริงๆ ’
ในขณะที่อาร์มมิ่งไวท์กำลังนั่งคิดนั่งเครียดอยู่นั้นนั่นเอง.. กาลัวเ้าทหารรับใช้ฝีมือดีแต่ชอบทำอะไรเกินกว่าเหตุ และชอบกระทำการอะไรต่าง ๆโดยพลการจนเกินหน้าที่ที่มอบหมายให้ ก็ได้เข้ามาหาท่านผู้นำอาร์มมิ่งของเขาอย่างหน้าชื่นตาบาน โดยที่ไม่ได้รับรู้อะไรเลยว่าเ้านายของตัวเองจะต้องกลัดกลุ้มและเดือดร้อนใจสักเพียงไหน..
“ ว่า.. ยังไงครับ.. ท่าน ? ดูท่าทางจะยังดีใจจนกลัดกลุ้มเลยใช่ไหมครับ ฮ่าๆๆ ” เ้ากาลัวจอมกะล่อนแกล้งกระเซ้าท่านผู้นำอาร์มมิ่งไวท์ของเขาอยู่อย่างอารมณ์ดีเกินหน้าเกินตา
“ ดีบ้า.. ดีบอ.. อะไรของเ้า!!!!.. รู้ไหมว่าตอนนี้ข้าต้องกลายเป็คนตลบตะแลงไปแล้ว ก็เพราะเ้านั่นแหละ!! ข้าแค่สั่งให้เ้าแอบไปสืบดูว่า.. ที่ร้านอาหารของเ้ากัสต้ามีคนอยู่ตามที่มันเขียนมาในจดหมายหรือไม่ ? แต่เ้า.. เ้ากลับนำตัวของหญิงผู้นี้กลับมาให้ข้าอีก.. ” อาร์มมิ่งไวท์พูดบ่นกาลัวทหารผู้ใกล้ชิดของเขาอย่างเสียไม่ได้
“ หรือว่าท่านผู้นำ.. จะให้ข้านำตัวนางไปคืนที่เดิมดีล่ะครับท่าน..? ฮ่าๆๆๆๆ ” อาลัวหัวเราะด้วยท่าทีที่กวนประสาทอาร์มมิ่งไวท์ยิ่งนัก แต่อาร์มมิ่งไวท์ก็กลับไม่โกรธอาลัวเลยสักนิด ด้วยเพราะความที่เขาทั้งสองคนเคยเป็เพื่อนรักกันมาั้แ่ในสมัยเด็กๆ
“ พอเลยเ้า.. ในเมื่อเ้านำตัวของนางมาให้ข้าแล้ว ข้าก็คงจะไม่ให้นางต้องไปตกระกำลำบากกับเ้ากัสต้าอีกแน่ เผื่อมันคิดจะจับนางไปขายส่งต่อให้ไอ้เ้าไรเทนต์ล่ะจะว่ายังไง ? ” อาร์มมิ่งกล่าวโทษกัสต้า
“ นี่พวกเ้ายังทะเลาะกันอยู่อีกเหรอ ? เื่อะไรกันอีกล่ะ!? ให้ข้าช่วยเคลียปัญหาให้ไหมครับท่านผู้นำ.. ” อาลัวถามอาร์มมิ่งทีเล่นทีจริง
" เ้าไม่ต้องมาทำเป็เปลี่ยนเื่พูดเลยอาลัว และข้าก็ไม่ได้้าที่จะทะเลาะกับเ้าด้วยเช่นกัน " อาร์มมิ่งพูดด้วยอาการเลื่อนลอย..
......
วิศณีตุลย์ ลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องนอน เธอฟื้นตัวจากยานอนหลับ หลังจากที่ได้นอนมาเป็เวลานานมากแล้ว เธอยังคงมีอาการมึนศีรษะเล็กน้อย แต่ก็ยังพอที่จะจดจำภาพเหตุการณ์ได้บางส่วน แต่พอวิศณีตุลย์ได้เหลียวมองไปรอบๆกายของเธอ เธอกลับได้พบกับสถานที่ที่เธอไม่เคยคุ้นตามาก่อน..
" ที่นี่.. ที่ไหนกัน ? " ทั้งๆที่วิศณีตุลย์ยังงุนงงต่อสถานที่ แต่เธอก็ยังขยับตัวเพื่อที่จะสำรวจสถานที่แห่งนี้
" นี่เ้า.. ฟื้นแล้วหรือ ? "
วิศณีตุลย์หันไปตามเสียงที่ได้ยิน เธอจึงเห็นว่าเ้าของของเสียงนั้นนั่นคือใคร ?
" ...... "
" หิวหรือเปล่า ? ยังไม่ได้กินอะไรเลยนี่ ถ้างั้น... " ยังไม่ทันที่อาร์มมิ่งไวท์จะพูดจบ
" ท่าน.. จาบฉ้าน.. มาทามมายกัน ( ท่านจับฉันมาทำไมกัน ) " วิศณีตุลย์เอ่ยถามคำถามก่อน
" นี่เ้า.. พูดได้ด้วยรึ ? ข้าคิดว่าเ้าจะพูดไม่เป็เสียแล้ว " อาร์มมิ่งขยับร่างกายของเขาเข้ามาใกล้ๆวิศณีตุลย์ พร้อมกับพูดด้วยเสียงที่กระซิบอย่างแ่เบา
" ทีในตอนนั้น.. ข้าคุยกับเ้า.. แต่เ้ากลับไม่ยอมพูดอะไรกับข้าเลย หรือว่าเ้าแกล้งให้ข้าหลงเ้ากันแน่นะ!!.. " อาร์มมิ่งกำลังแกล้งพูดเหย้าแหย่วิศณีตุลย์ด้วยท่าทีที่เย้ายวน
วิศณีตุลย์รู้สึกถึงความวิตก และความไม่ไว้วางใจในตัวของชายผู้นี้เลยในทันที เขาดูเหมือนกับคนเ้าเล่ห์เพทุบายในความรู้สึกของเธอทั้งๆที่อาร์มมิ่งไวท์ยังไม่ได้ทำอะไรเธอเลย
วิศณีตุลย์ค่อยๆขยับและถอยหลังหนีด้วยความกลัว เธอคิดว่าชายผู้นี้ไม่ได้เป็มิตรกับเธอแน่ๆ เพราะเขาคือผู้ชายที่ในตอนนั้นเธอเคยฝันถึง.. ในเหตุการณ์ตอนนั้นที่ร้านอาหาร ชายผู้นี้เคยสั่งอาหารเหมือนกับว่าจะให้เธอร่วมกินด้วย แต่พอมีชายอีกคนเข้ามาคล้ายๆจะเป็เพื่อนของเขาหรืออย่างไรนี่แหละ สักพักชายทั้งคู่นั้นก็ทะเลาะกัน และพอเธอพยายามที่จะหนีออกมา กลับโดนใครก็ไม่รู้มาแทงจากข้างหลัง ซึ่งในตอนนี้วิศณีตุลย์เริ่มคิดแล้วว่า อาจจะเป็ชายผู้นี้ก็ได้ใครจะไปรู้ ?
“ ท่าน.. ยางม่ายตอบฉ้านเลยน้า ( ท่าน.. ยังไม่ตอบฉันเลยนะ ) ” วิศณีตุลย์ทำเป็ใจดีสู้เสืออยู่ในขณะนี้
“ อะไรกัน.. นี่เ้าคิดว่าข้าจะจับเ้ามากินเช่นนั้นรึ ? นี่ข้าช่วยเ้าต่างหากเล่า.. ” อาร์มมิ่งไวท์รู้สึกสนุกที่ได้แกล้งผู้หญิงต่างถิ่นคนนี้เป็อย่างมาก
“ ช่วย!!.. ช่วยฉ้านเื่อารั้ยกัมนี่ ? ( ช่วย!!.. ช่วยฉันเื่อะไรกันนี่ ? ) ” วิศณีตุลย์ยังคงไม่เชื่อในคำพูดของอีกฝ่าย
“ อ้าว.. นี่เ้ายังไม่รู้ตัวอีกเหรอว่า เ้าโดนเ้ากัสต้ามันหลอกเอาน่ะ ที่จริงมันตั้งใจเอาเ้ามาขายให้กับข้านะ เ้ารู้ตัวหรือเปล่า!?.. ข้าอุตส่าห์ส่งคนไปช่วยเ้ามานะเนี่ย!! ยังไม่เห็นในความดีของข้าเสียนี่.. เ้านี่ใจร้ายจัง ” อาร์มมิ่งไวท์ยื่นหน้าเข้ามาใกล้กับวิศณีตุลย์อย่างมากจนแทบเกือบจะชิดกับใบหน้าของหล่อน
“ ม่ายจิง.. ท่านโกหดฉ้าน ย่ามาล่อฉ้านเลยน้า ท่านกัสต้า เขาตั้งจายช่วยฉ้านต่างหาก ( ไม่จริง.. ท่านโกหกฉัน อย่ามาหลอกฉันเลยนะ ท่านกัสต้าเขาตั้งใจช่วยฉันต่างหาก ) ” วิศณีตุลย์พยายามเถียงอาร์มมิ่ง
“ ฮ่าๆๆๆๆ เอ่อ.. ข้าขอโทษ แต่มันไม่ไหวจริงๆ สำเนียงของเ้า.. มันช่างน่ารักจนข้าอดขำไม่ได้.. อะไรนะ!! ย่ามาล่อฉ้าน นี่!! เ้า!!.. ข้าน่ะ.. ก็อยากจะล่อเ้าจริงๆนั่นแหละ ฮึๆๆ ช่างน่ารักนัก!! ” อาร์มมิ่งไวท์ส่งสายตากรุ้มกริ่มไปยังวิศณีตุลย์อย่างที่เธอจะรู้สึกถึงอันตรายจากชายผู้นี้ แต่อันที่จริงแล้ว.. อาร์มมิ่งไวท์ไม่ได้มีเจตนาที่จะทำร้ายเธอแม้แต่อย่างใด
อาร์มมิ่งไวท์ยื่นกระดาษจดหมายที่กัสต้าเขียนมาให้แก่เขานั้นและส่งให้กับวิศณีตุลย์ดู และถามเธอว่า
“ เ้าอ่านหนังสือออกไหม ? นี่ไงล่ะหลักฐานที่เ้ากัสต้ามันหลอกเ้าแล้วกะจะเอาเ้ามาขายให้ข้า หรือไม่ก็.. กะจะขายเ้าให้แก่ผู้อื่นที่จ่ายเงินให้แก่มันได้อย่างที่มัน้า เป็อย่างไรบ้างล่ะ ? ในเมื่อเ้าก็โดนคนอย่างเ้ากัสต้าหลอก.. แต่ข้าไม่ได้คิดจะหลอกเ้าหรอกนะ เพราะว่าข้า้า.. ” อาร์มมิ่งส่งสายตาไปยังวิศณีตุลย์ในอีกครั้งจนเธอรู้สึกประหม่า
“ เอาเถอะ.. ข้าแค่อยากจะแวะเข้ามาดูเ้าว่าเป็อย่างไรบ้าง ? เ้าคงจะหิวแล้วล่ะสิ เดี๋ยวข้าจะให้คนนำอาหารมาให้เ้ากินก่อนก็แล้วกันนะ ” อาร์มมิ่งไวท์เอียงคอเข้ามาใกล้กับวิศณีตุลย์อีกครั้งนึง “ หรือว่าเ้าจะให้ข้าอยู่เป็เพื่อนเ้าหรืออย่างไร ? ” เขายิ้มอย่างคนเ้าเล่ห์
“ ม่ายต้อง!! ( ไม่ต้อง!! ) ” วิศณีตุลย์รีบปฎิเสธอย่างไว และถอยหลังไปนั่งที่เตียงนอนอย่างคนที่ไม่รู้จะปฎิบัติตัวอย่างไรดีแล้วในขณะนี้..
หลังจากที่วิศณีตุลย์ได้รับประทานอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้น ท่านพ่อบ้านเฮวส์ก็ได้เข้ามาเชิญเธอออกไปที่ห้องทำงานของอาร์มมิ่งไวท์
เมื่อวิศณีตุลย์มาถึงที่ห้องทำงานของอาร์มมิ่ง เขาก็ได้เชิญให้หล่อนนั่งลงที่บนเก้าอี้เพื่อจะได้คุยกัน
“ ตอนนี้.. เ้าคงจะอารมณ์ดีแล้วสินะ ฮึ..ฮึ.. ถ้าอย่างนั้นเรามาคุยกันเป็การเป็งานเลยนะ จะได้ใช่ไหม ? ” อาร์มมิ่งไวท์พูดกับเธอด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย
วิศณีตุลย์เห็นความเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของอาร์มมิ่งก็รู้ได้ในทันทีว่า.. เขาผู้นี้อยู่ในโหมดโหดแล้วแน่ๆ
‘ อุ้ย..!! มาในมาดขรึมแบบนี้ สงสัยจะไม่ล้อเล่นแล้วแน่ๆ เราต้องพยายามเอาตัวรอดจากชายผู้นี้ไปให้ได้ แต่ดูท่าทางคงจะไม่จับเราไปทรมานแล้วฆ่าทิ้งหรอกนะ แถมดูจากลักษณะภายในบ้านระหว่างทางที่เดินมานั้น!! ก็คงจะรวยพอดูนี่.. อาจจะมีอำนาจมากๆก็ได้ใครจะไปรู้!?.. ต้องพูดจากับเขาดีๆหน่อย เดี๋ยวมันอารมณ์ไม่ดีจับเอาฉันไปฆ่าทิ้งเสียอีก.. แต่เรา.. ในตอนนี้ฆ่าไม่ตายนี่นา จะให้พวกมันรู้ความลับนี้ไม่ได้โดยเด็ดขาด เฮ้อ.. คิดถึงอาเทนติยูสจัง เขาจะรู้ไหมนะว่าเราต้องมาอยู่ที่นี่ในตอนนี้ ใครเขาจะรู้ได้ล่ะ ? ’
“ ค้า.. ( ค่ะ ) ” วิศณีตุลย์ตอบแสดงว่ารับรู้และพร้อมที่จะตอบคำถาม
“ เ้าชื่ออะไร ? ”
“ ตุลย์ ” วิศณีตุลย์ตอบแบบสั้น ๆเพราะรู้อยู่แล้วล่ะว่าคนที่นี่จะต้องเรียกชื่อเธอผิดๆถูกๆอย่างแน่นอน เธอเลยตอบแค่คำว่าตุลย์มันจะได้สั้นและ..ออกเสียงง่ายหน่อย
“ ตุลย์ งั้นรึ ? ดีชื่อของเ้าจำได้ง่ายดี ส่วนข้าชื่อ อาร์มมิ่ง ไวท์ เรียกข้าว่าอาร์มมิ่งก็ได้ ” อาร์มมิ่งยิ้มให้กับวิศณีตุลย์อย่างมีไมตรีจิต
“ ค้า.. ท่านอาร์มมิ่ง ไวท์ ( ค่ะ.. ท่านอาร์มมิ่ง ไวท์ ) ”
“ แล้วเ้าเป็คนมาจากที่ใด ? เหตุใดในวันนั้นเ้าถึงหายตัวไปได้!? เอ่อ.. ข้าหมายถึงวันที่ข้าเจอกับเ้าที่ร้านอาหารน่ะ เ้าจำได้ไหม ? ”
วิศณีตุลย์จำเหตุการณ์ที่อาร์มมิ่งพูดขึ้นและถามเธอมานั้นได้.. แต่มันเป็เหตุการณ์ที่วิศณีตุลย์ฝันไม่ใช่เหรอ ? เธอเลยไม่กล้าที่จะตอบเขาไปว่าเธอเคยฝัน แต่เธอก็คิดหาวิธีที่จะพูดเพื่อเอาตัวรอดของเธอไป
“ เอ่อ.. ฉ้านเป็งโคนต่างชาติ ที่ท่านอาเทนติยูส เป็งผู้เลี้ยงดูฉ้านขา ( เอ่อ.. ฉันเป็คนต่างชาติ ที่ท่านอาเทนติยูส เป็ผู้เลี้ยงดูฉันค่ะ ) ” วิศณีตุลย์พยายามพูดเพื่อให้ชายผู้นี้เชื่อในตัวของเธอ
“ คนต่างชาติ!! ชาติไหนกัน!? ”
“ ……. ”
“ เอาเถอะๆ.. จะชาติไหนก็ตามแต่!!.. เอาเป็ว่าในตอนนี้เ้าอยู่ที่นี่ด้วยกันกับข้าแล้วนะ เ้าก็ต้องเป็คนของข้า.. ถูกไหม ? ” อาร์มมิ่งยังคงพูดทีเล่นทีจริง
“ ฉ้านยากกับบ้านขา บ้านที่อาเทนติยูส ( ฉันอยากกลับบ้านค่ะ บ้านที่อาเทนติยูส ) ” วิศณีตุลย์คิดว่ายังไงๆก็ต้องไปหาอาเทนที่บ้านให้ได้เพราะเธอคิดว่าอาเทนติยูสน่าจะเป็คนดีที่สุดแล้ว เพราะเขาเลี้ยงดูเธอเป็อย่างดี ให้เกียรติและให้การศึกษากับเธออย่างที่ควรจะเป็
“ หืม.. อาเทนติยูสมีอะไรดี อย่างนั้นรึ ? หรือเขาเป็สามีของเ้า!? ” อาร์มมิ่งไวท์พยายามเค้นเอาคำตอบจากวิศณีตุลย์
“ ท่านอาเทนติยูส เป็ผู้ปกคองฉ้านขา ท่านเป็งโคนดี ( ท่านอาเทนติยูส เป็ผู้ปกครองฉันค่ะ ท่านเป็คนดี ) ”
“ อย่างนั้นรึ ? งั้นก็ไม่ใช่สามีของเ้าน่ะสิ แล้วข้าล่ะ ? พอที่จะเป็สามีของเ้าได้ไหม ? ” อาร์มมิ่งไวท์ยังคงพูดจากำกวมกับเธอ
วิศณีตุลย์ทำหน้าเลิ่กลั่กอย่างบอกไม่ถูก เพราะเธอยังไม่เคยถูกผู้ชายพูดจาแบบนี้กับเธอเลยสักครั้ง ในตอนที่อยู่ที่บ้านที่เดิม ( ประเทศไทย ) ตัวของเธอเองนั้นก็เป็โสดมาโดยตลอด และก็ยังคงโสดสนิทต่อไปแบบยังไม่เคยมีแฟนเลยสักครั้ง เพราะชีวิตของเธอนั้นต้องดิ้นรนหาเงินหางานเนื่องจากเธอทำอาชีพหมอดู อาชีพที่ไม่ค่อยมีใครเชื่อถือว่าจะทำให้มั่นคงได้ และอีกอย่างเธอยังติดหนังซีรีส์เกาหลีขนาดหนัก จึงทำให้ผู้ชายไทยในสายตาของเธอนั้นไม่ใช่สเปกของเธอไปซะแล้วนั่นเอง..
และพอมาเจอกับผู้ชายแบบอาร์มมิ่งไวท์จึงทำให้วิศณีตุลย์รับมือไม่ค่อยถูก เธอจึงได้แต่นั่งทำหน้ามึนๆไปนั่นเอง
“ ฮ่าๆๆๆ.. เ้านี่มันช่างน่าแกล้งนัก!! ข้าล้อเล่นน่ะ.. ไม่ต้องเป็ห่วง ในตอนนี้ข้าจะช่วยเ้าให้กลับไปยังบ้านของเ้าเอง ได้ใช่ไหมแบบนี้ ? ” อาร์มมิ่งไวท์ยิ้มอย่างอารมณ์ดี
“ เอ่อ.. ด้ายขา ฉ้านขอขอบคุงท่านมากขา ( เอ่อ.. ได้ค่ะ ฉันขอขอบคุณท่านมากค่ะ ) ” วิศณีตุลย์พยายามเชื่อ และคิดว่าเขาคงจะไม่ทำร้ายหล่อนแล้วแน่ๆ
“ แต่ว่า.. เ้าจะต้องรออยู่ที่บ้านของข้านะ อีกสักสองสามวันให้ข้าเคลียงานของข้าให้เสร็จก่อนแล้วข้าจะพาตัวเ้ากลับไปส่งที่บ้านของเ้าด้วยตัวของข้าเอง ได้.. ใช่หรือไม่ ? ” เขาพยายามพูดกับเธออย่างนิ่มนวล
วิศณีตุลย์พยักหน้ารับรู้ แล้วก็ยอมรับว่าเธอจะรอได้ ถ้าได้กลับไปที่บ้านของอาเทนติยูสอย่างที่อาร์มมิ่งไวท์พูดอย่างนั้นจริงๆ แต่ในตอนนี้เธอรู้สึกเป็ห่วงเด็กๆทั้งสองคนที่เคยช่วยเธอจากโจรที่จับเอาตัวเธอมา
“ แล้วพัวเด็กๆล้า เอ่อ.. ฉ้านหมายถึม ฟินลิปล้าทิวลี่ ที่เคยช่วยฉ้านจากโจร ( แล้วพวกเด็กๆล่ะ เอ่อ.. ฉันหมายถึงฟินลิปและทิวลี่ ที่เคยช่วยฉันจากโจร ) ” วิศณีตุลย์ถามถึงพวกเด็กๆทั้งสองคนที่ช่วยเธอ
“ หืม ? ใครกันนะ!? อ่อ.. เดี๋ยวข้าจะให้คนไปสืบดูอีกทีนะ เ้ารออยู่ที่นี่แหละ เดี๋ยวก็รู้ข่าว ” อาร์มมิ่งไวท์คิดว่าเขาคงจะช่วยเธอได้แน่ๆในเื่ที่ง่ายแค่นี้
“ เฮวส์!!.. เฮวส์!! ”
พ่อบ้านเดินเข้ามาในห้องทันทีที่อาร์มมิ่งไวท์เรียกเขา
“ มีอะไรให้รับใช้ขอรับนายท่าน ”
“ เดี๋ยวเ้าช่วยส่งคนไปสืบดูให้หน่อยนะว่าเด็กที่ชื่อฟินลิปกับ.. กับอะไรนะเ้า ? ”
“ ฟินลิปกับทิวลี่ ”
“ อ้า.. พูดชัดดีนี่!! อืม.. ตามนั้นเลยนะ ฟินลิปกับทิวลี่ ช่วยส่งคนไปสืบให้ข้าก่อนเลยนะเฮวส์ ”
“ ขอรับนายท่าน ” พ่อบ้านโค้งคำนับอย่างนอบน้อมและค่อยๆถอยออกไป..
วิศณีตุลย์มองตามพ่อบ้านที่เดินออกไป จึงทำให้เธอคิดว่าอาร์มมิ่งไวท์คนนี้คงจะเป็ผู้ที่มีอำนาจอยู่ในดินแดนที่แห่งนี้เป็แน่ จึงทำให้เธอคิดว่า เขาคงจะเป็ที่พึ่งพาได้อีกคนกระมัง แต่ก็ยังไม่ค่อยจะมั่นใจนัก ขอยังไม่กล้าที่จะไว้ใจก่อนจะดีกว่า
เธอหันไปยิ้มให้กับอาร์มมิ่งไวท์เพื่อเป็การขอบคุณที่เขารับฟังความคิดเห็นของเธอ ในการที่จะช่วยสืบหาว่าเด็กๆทั้งสองคนนั้นจะยังคงเป็เช่นไร ? หลังจากที่เธอได้ออกมาจากร้านอาหารของกัสต้าแล้ว
อาร์มมิ่งเห็นวิศณีตุลย์ยิ้มให้แก่เขา หัวใจของอาร์มมิ่งกลับเต้นตึกตัก.. ตึกตัก.. อย่างบอกไม่ถูก อ่าว.. ท่านผู้นำอาร์มิ่งหรือว่าท่านจะโดนวิศณีตุลย์ของพวกเราตก..ไปซะแล้วหนอ..
1K
