จอมนางสยบจอมมาร(จบ)

EP : 37 มันไม่ง่ายเลย

“พร้อมหรือยัง” ทันทีที่พากันเดินเข้าห้องนอนซิวเหวยหลงก็หันไปถามหมิงเจียเจียทันที
“หือ พร้อมอะไร อ๋อ รางวัลที่ท่านจะให้ข้านะเหรอ” หมิงเจียเจียแสร้งทำเป็นไม่รู้ความหมายของซิวเหวยหลงพลางเบี่ยงประเด็นไปด้วย ก่อนที่ร่างบางจะเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อหลีกเลี่ยงอีกฝ่ายที่มองตามหลังเธอ
“หึ หนีไม่พ้นหรอก” ซิวเหวยหลงเอ่ยขึ้นพลางส่ายหน้าไปมาจากนั้นก็หาหนังสือมาอ่านรอหมิงเจียเจียไปด้วย จบคืนนี้ไปนางก็จะเป็นของเขาทั้งกายและใจ
“นานเกินไปแล้ว” ซิวเหวยหลงเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าหมิงเจียเจียยังไม่ออกจากห้องน้ำสักทีปกตินางอาบน้ำเร็วจะตายไป เกิดอะไรขึ้นกับนางหรือเปล่านะ
“เจียเจีย” ซิวเหวยหลงเอ่ยไปยังหน้าประตูก่อนจะเรียกอีกฝ่ายที่อยู่ด้วยใน
“มีอะไรหรือเจ้าค่ะ” เสียงหวานเอ่ยตอบกลับมานั้นทำให้ซิวเหวยหลงถอนหายใจ เขาคงคิดมากไปเอง
“เจ้าทำอะไรอยู่” ซิวเหวยหลงเอ่ยถามด้วยความอยากรู้เพราะเห็นว่านางอาบน้ำนานเกินไป
“ขัดตัวเจ้าค่ะ” หมิงเจียเจียเอ่ยตอบเพราะจำได้ว่าตั้งแต่มาที่นี่เธอยังไม่ได้ขัดตัวเลยสักครั้ง
“ให้ข้าช่วยหรือไม่” ซิวเหวยหลงเอ่ยถามเพราะคิดว่าถ้าเขาช่วยนางขัดตัวมันอาจจะเร็วขึ้น แถมเขาจะได้อาบน้ำพร้อมกับนางเลย
“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าขัดใกล้เสร็จแล้ว” หมิงเจียเจียเอ่ยตอบกลับมาอย่างรวดเร็วพลางรีบขัดตัวไปด้วย
“ตามใจเจ้า” ซิวเหวยหลงถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอ่ยบอกจากนั้นก็กลับไปนั่งที่เตียงรอหมิงเจียเจียตามเดิม
“ท่านไปอาบน้ำสิ” หมิงเจียเจียออกมาก่อนจะเอ่ยบอกซิวเหวยหลงที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียงเงียบๆ
“อืม” ซิวเหวยหลงรับคำแค่นั้นก่อนจะจะเก็บหนังสือไปในช่องมิติก่อนจะเดินเข้าไปอาบน้ำบ้าง วันนี้เข้าอาบน้ำเร็วกว่าปกตินั้นเป็นเพราะว่ารีบไปทำสิ่งที่ควรต้องทำมานานแล้ว
“ท่านอาบน้ำเร็วกว่าปกตินะเจ้าคะ” หมิงเจียเจียเอ่ยถามทันทีเมื่อซิวเหวยหลงเดินออกมา
“เจ้าพร้อมแล้วนะ” ซิวเหวยหลงไม่ตอบแต่กลับถามหมิงเจียเจียแทน
“เจ้าค่ะ ข้าพร้อมแล้ว ท่านรีบแต่งตัวเถอะเจ้าค่ะ เราจะได้นอนสักที” หมิงเจียเจียเอ่ยบอก พอเห็นสีหน้าดีใจของซิวเหวยหลงก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวขึ้นมาจากนั้นเธอก็นอนลงกับเตียงทันทีเมื่อเห็นสีหน้าเหวอๆ ของเขา แม้จะแค่ครู่เดียวแต่แค่นี้เธอก็ดีใจแล้ว
“เดี๋ยวสิ เจ้าจะมานอนตอนนี้ไม่ได้ รางวัลนะเจ้าจะเอาหรือไม่” ซิวเหวยหลงที่เห็นหมิงเจียเจียนอนหันหลังให้กับตัวเองก็รีบเอ่ยขึ้นมาทันที
“หือ เอาไว้พรุ่งนี้นะเจ้าค่ะ พอดีข้าเหนื่อย” หมิงเจียเจียบอกพลางแอบยิ้มนิดๆ เมื่อซิวเหวยหลงนั้นแสดงออกมาว่าอยากจะทำกับเธอใจจะขาด ดูได้จากท่าทีของเขาในตอนนี้
“เจียเจียข้ารู้นะว่าเจ้ากำลังแกล้งข้าอยู่” ซิวเหวยหลงเอ่ยขึ้นพลางเดินไปยังเตียงก่อนจะนั่งลงแล้วก็ชะโงกหน้าไปดูหมิงเจียเจียที่หลับตาแต่ปากยังยิ้มอยู่
“หว่า ท่านรู้ทันข้าอีกแล้ว” หมิงเจียเจียเอ่ยขึ้นก่อนจะพลิกตัวกลับมามองซิวเหวยหลงที่โน้มตัวมามองเธอยังไม่ได้ผละตัวออกไปนั้นทำให้เธอหันไปหอมแก้มของเขาพอดี
“เจ้ากลัวข้างั้นหรือ” ซิวเหวยหลงเอ่ยถาม ตอนนี้เขาไม่แน่ใจเท่าไรว่านางกลัวเขาหรือไม่ ท่าทางของนางทำให้เขาเผลอคิดว่านางอาจจะกลัวเขา
“เปล่า คือว่า…ข้ากลัวเจ็บนะเจ้าค่ะ” หมิงเจียเจียที่รู้ความหมายประโยคนั้นดีก็เอ่ยตอบไป เพราะสิ่งที่เธอกลัวนะมันไม่ใช่ซิวเหวยหลงแต่เป็นเพราะครั้งแรกต่างหาก เขาบอกครั้งแรกมันเจ็บมากนี่น่า จะไม่ให้เธอกลัวได้ยังไงกัน ยิ่งตรงนั้นมันเป็นจุดที่เจ็บปวดที่สุดอีกด้วย
“ไม่ต้องห่วงข้าจะถนอมเจ้า” ซิวเหวยหลงเมื่อได้ยินแบบนั้นก็พลันโล่งใจ ก่อนจะเอ่ยปลอบหมิงเจียเจีย
“อะ อืมข้าพร้อมแล้วเจ้าค่ะ” หมิงเจียเจียเอ่ยบอกพลางเบนใบหน้าหนีเมื่อทนต่อสายตาของซิวเหวยหลงไม่ไหว
“มองข้าสิ” ซิวเหวยหลงบอกพลางเอื้อมมือไปกุมใบหน้าของหมิงเจียเจียที่ที่เล็กกว่าฝ่ามือของเขา ก่อนจะยิ้มออกมานิดๆ เมื่อเห็นแก้มของนางแดงระเรื่อก่อนจะแดงไปทั้งตัว
“จะทำก็รีบทำสิเจ้าคะ” หมิงเจียเจียเอ่ยบอกเพราะเธอไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อนเลยไม่รู้ว่าจะต้องเริ่มอะไรยังไงก่อน
“ใจร้อนจริง” ซิวเหวยหลงเอ่ยบอกพลางก้มลงไปจูบหมิงเจียเจียก่อนจะปลดชุดของเขาและของนางออกอย่างรวดเร็ว ถึงแม้ว่าเขาจะไม่เคยทำกับใครมาก่อน แต่ก็ใช่ว่าจะทำไม่เป็น เพราะยังไงมันก็อยู่ในสายเลือดของชายชาตรีอย่างพวกเขาอยู่แล้ว
“อื้อ!” เสียงหวานครางคลอเบาๆ ออกมาจากริมฝีปากที่ถูกซิวเหวยหลงยอมปล่อยออกมาสักที หมิงเจียเจียคิดว่าเธอจะตายเสียแล้ว
“ท่านทำอะไรนะ ไม่ๆ มัน อื้อ” ไม่ทันที่หมิงเจียเจียจะร้องห้ามใบหน้าหล่อเหลาก็เคลื่อนลงไปด้านล่างอย่างรวดเร็ว ก่อนจะทำให้สิ่งที่หมิงเจียเจียไม่คาดคิด
ในหัวของหมิงเจียเจียขาวโพลนไปหมด ท้องน้อยปั่นป่วนไปหมดราวกับว่ามีผีเสื้อนับพันตัวบินอยู่ในนั้น เธอจิกเล็บลงกับที่นอนมือหนึ่งส่วนอีกมือก็จิกไปที่ไหล่ของซิวเหวยหลงเรียวขางามเกร็งขึ้นเมื่อมาถึงจุดที่เธอรู้สึกสบายตัวจากนั้นก็นอนหอบหายใจ
แต่กระนั้นซิวเหวยหลงก็ไม่ให้โอกาสเธอพักนอนนักเพราะหลังที่เขาผละใบหน้าหล่อเหลาออกมาจากตรงนั้นไม่นานเธอก็ส่งเสียงกรีดร้องออกมาอย่างเจ็บปวด
“กรี้ดดดด เหวยหลงข้าเจ็บ”
“ครู่เดียว” ซิวเหวยหลงเอ่ยตอบเมื่อรู้ว่ามันไม่ง่ายเลยที่พวกเขาสองคนจะผ่านจุดนี้ไปได้ ระหว่างเขากับนางต่างกันเกินไป จนเขาทำให้นางเจ็บปวดซิวเหวยหลงหอบหายใจหนัก เมื่อหมิงเจียเจียนั้นบีบรัดเขาแน่น จนขยับไปไหนไม่ได้ จนเขาต้องก้มลงไปจูบนางเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากการเจ็บปวดของนาง
“อื้อ ข้าเจ็บ” หมิงเจียเจียร้องบอกหลังจากที่ซิวเหวยหลงผละจูบออกไปร่างกายของเธอร้อนผ่าวสะบัดร้อนสะบัดหนาวราวกับจะไม่สบาย ร่างกายของพวกเขาแนบชิดกันจนไม่มีที่ว่างให้อากาศรอดผ่านไปได้
“ผ่อนคลายแล้วเจ้าจะไม่เจ็บ” ซิวเหวยหลงเอ่ยบอกพลางจูบไปที่หน้าผากของหมิงเจียเจียแล้วผละออกมาจูบไปตามกรอกใบหน้างามของหมิงเจียเจียเบาๆ เพื่อปลอบประโลมนาง
“เจ้าพร้อมนะ” ซิวเหวยหลงเอ่ยถามเมื่อเห็นสีหน้าของหมิงเจียเจียนั้นผ่อนคลายลงไปแล้ว แต่แรงบีบรัดของนางยังไม่ลดลงเลย อ่า แย่แน่ๆ
“อืม” หมิงเจียเจียตอบรับเบาๆ ก่อนจะรู้สึกว่าคืนนี้มันอาจจะไม่จบลงง่ายๆ เป็นแน่

นิยายเรื่องนี้มีสองภาคน่า ภาคละสี่สิบตอนจร้า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

EP : 37 มันไม่ง่ายเลย

คล้ายกับเรื่องจอมนางสยบจอมมาร(จบ) ที่คุณอ่าน

จอมนางสยบจอมมาร(จบ)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

EP : 37 มันไม่ง่ายเลย

คล้ายกับเรื่องจอมนางสยบจอมมาร(จบ) ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้