Personal Driver : คนขับ(รัก)ส่วนบุคคล

ตอนที่ 1 ต่อพงษ์ เสถียรภาพไพบูลย์

             ไอร้อนพวยพุ่งมาจากกระโปรงรถหรูที่จอดข้างทางยังไม่ร้อนเท่าอารมณ์ของหนุ่มหล่อในชุดสูทเต็มยศ เหงื่อเม็ดใหญ่ไหลอาบทั่วใบหน้าจรดทั่วลำคอชวนอึดอัด

“ผมว่าคงอีกสักพักเลยล่ะครับคุณต่อกว่ารถลากจะมา” น้ำเสียงแ๶่๥เบาของคนขับรถรุ่นพ่อทำลายความเงียบ หนุ่มร่างสูงยืนกลางแดดใกล้กับรถที่จอดข้างทางตรงส่วนไหนก็ไม่รู้ของถนนพระราม 2 ยังอารมณ์ไม่ดี

“กี่รอบแล้วเนี่ยลุงแหวงที่ไม่ชอบเช็กสภาพรถก่อนเอามาขับ”

“ผมขอโทษครับคุณต่อ ผมลืม”

“เฮ้อออ” ผู้เป็๞นายถอนหายใจเฮือกใหญ่ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่คนขับรถทำผิด ที่ผ่านมาเพราะเกรงใจพี่เขยที่แนะนำมาให้จึงปล่อยผ่าน แต่วันนี้เขามีประชุมต่ออีกที่ซึ่งไกลจากตรงนี้ประมาณชั่วโมงกว่า อารมณ์เดือดจึงพุ่งพล่านกว่าปกติ

“เดี๋ยวผมหารถไปก่อน ลุงรอตรงนี้นะ” ว่าแล้วนิ้วเรียวก็กดแกรปเพื่อหารถสักคัน แต่จนแล้วจนรอดก็หาไม่ได้ ความหงุดหงิดจึงก่อตัวมากขึ้น ใบหน้าหล่อเต็มไปด้วยหยดน้ำ แถมตัวยังชุ่มไปด้วยเม็ดเหงื่อที่ไหลกองลงไปด้านล่างจนเหนอะหนะ

             นานทีหรอกถึงจะมาแถวนี้ ไกลก็ไกล แถมยังหารถไม่ได้อีก ร่างสูงชะเง้อมองรถราที่แล่นไปมาด้วยความเร็วสูงอยู่อีกสิบห้านาทีก่อนที่แท็กซี่สีชมพูขุ่นสภาพกลางเก่ากลางใหม่จะผ่านมา แขนยาวกวักเรียกอย่างโล่งใจ

“ไปสุขุมวิทครับ” เขาเปิดประตูหลังบอกคนขับ และหันมาพูดกับคนขับรถส่วนตัว

“ลุงแหวง พรุ่งนี้ไม่ต้องมาทำงานให้ผมแล้วนะ ไปหาพี่พันเลย”

“หะ คุณต่อ...”

ปัง!

             ชายหนุ่มปิดประตูรถแท็กซี่โดยไม่สนใจชายแก่ที่ยืนแกร่วข้างทาง แอร์ในห้องโดยสารเย็นฉ่ำจนคลายอารมณ์ลงไปได้บ้าง มือใหญ่ปลดเน็คไทให้คลายจนหายใจสะดวกกว่าเดิม

“ขึ้นทางด่วนมั้ยครับ” คนขับแท็กซี่ถาม ต่อพงษ์หันไปมองใบหน้าซีซ้ายของคนขับก่อนจะตอบตกลง

             รถแล่นมาเรื่อยและทำความเร็วได้ดีจนชายหนุ่มเลิกกังวลว่าจะไปไม่ทันนัด ก่อนจะหยิบเอกสารขึ้นมาดูแต่เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงดังลั่น

“ครับพี่พัน”

[ไอ้ต่อ เอ็งไล่ลุงแหวงออกเหรอวะ] พี่เขยของเขาทักมาด้วยน้ำเสียงเข้ม

“อื้อ”

[อีกแล้วเหรอวะ นี่คนที่เท่าไหร่แล้วเนี่ยของเดือนนี้] ฝ่ายนั้นถอนหายใจอย่างปลงตก

“พี่อย่าบ่นไปเลยน่า นี่ผมไม่ไล่ออกตอนที่ลุงเอารถไปเหยียบตะปูวันก่อนก็ดีแค่ไหนแล้ว”

[อย่างน้อยก็ให้โอกาสแกบ้างสิวะ แกก็แก่มากแล้วนะเว้ย]

“พี่สงสารก็รับไปเป็๞คนขับส่วนตัวเองสิ”

[เออๆ ตามใจเอ็งละกัน แล้วนี่ถึงไหนแล้ว คุณประชาเค้าเนี้ยบนะโว้ย อย่าไปสายเด็ดขาด]

“รู้แล้วน่า รีบอยู่” ต่อพงษ์ชิงกดวางสายก่อนด้วยไม่อยากต่อล้อต่อเถียง หมดอารมณ์จะหยิบเอกสารมาอ่านจึงนั่งเงียบจมกับความคิดของตัวเอง

             ต่อพงษ์ เสถียรภาพไพบูลย์ หรือต่อ อายุ 25 ปี รองประธานกรรมการบริษัทรับทำอาหารสำเร็จรูปตามสูตรลูกค้า หรือเรียกสั้นๆว่า โออีเอ็ม (OEM) เพิ่งมารับตำแหน่งได้แค่ปีกว่าหลังจากเรียนจบจากอเมริกา ธุรกิจครอบครัวนี้ไปได้สวย แต่เพราะเป็๲ลูกชายคนโตจากบรรดาลูกทั้ง 3 ของครอบครัว พี่สาวชื่อแก้วกานดา (เปลี่ยนชื่อจาก ตรึงจิต) นั้นแต่งงานกับพันธุ หรือ พี่พัน หัวหน้าฝ่ายบัญชีของบริษัท ด้วยความที่เป็๲ครอบครัวคนจีน ลูกสาวที่แต่งออกไปแล้วถือว่าเป็๲คนนอก ส่วนน้องชายก็เพิ่งเข้าเรียนมหาวิทยาลัยชั้นปีที่ 1 เมื่อต้นเทอมที่ผ่านมานี้เอง

“ให้ผมขับเร็วกว่านี้มั้ยครับ” คนขับถามขึ้นมา ชายหนุ่มเงยหน้ามองเสี้ยวใบหน้าที่นั่งหลังตรงหลังพวงมาลัย

“ดีเลยครับ นี่ครับค่าทางด่วน”

“ครับ” คนขับแท็กซี่หันมาจนชายหนุ่มสามารถมองใบหน้านั้นชัดขึ้น

“พี่ขับแท็กซี่มานานรึยังครับ”

“ผมเหรอ เกือบสิบปีแล้วล่ะครับ”

“โห นานเหมือนกันนะเนี่ย”

“ใช่ครับ แต่ก่อนผมน่ะทำงานโรงงาน แต่หัวหน้างานจุกจิก เลยตัดสินใจลาออก”

“แล้วไม่คิดหางานใหม่เหรอครับ”

“โอ๊ยไม่แล้วครับ อายุปูนนี้ละ การศึกษาก็น้อยใครเค้าอยากจะจ้าง” ว่าแล้วก็ลดกระจกยื่นธนบัตรจ่ายค่าทางด่วน

“ผมถามหน่อยสิครับ”

“ครับ ถามได้เลย”

“พี่ขับแท็กซี่แบบนี้ รายได้ดีมั้ย”

“โอ๊ยคุณ สมัยนี้แท็กซี่เยอะจะตาย ไหนจะมีแกรปมาแย่งลูกค้าอีก ขับรถงกๆไปวันๆให้คุ้มค่าแก๊สยังลำบากเลย” คนขับรถตอบอย่างอัดอั้น

“แต่พี่ก็ยังขับมาเป็๲สิบปีเลยนะครับ”

“อย่างที่บอกแหละครับ คนเรียนมาน้อย ไปทำอะไรก็ไม่รอด ไหนจะภาระโน่นนี่นั่นอีก”

“อ๋อ ต้องดูแลลูกเมียด้วยใช่มั้ยครับ”

“ฮ่าๆ เปล่าเลยคู๊ณ ลำพังตัวเองยังเอาตัวไม่รอดเลย จะกล้าพาใครมาลำบาก ผมหมายถึงภาระเลี้ยงดูแม่ ส่งน้องเรียนก็แทบไม่พอใช้แล้วครับ”

“แล้ว พี่สนใจเปลี่ยนงานปะ”

“หืม”

“ผมหมายถึง สนใจมาเป็๲คนขับรถประจำตัวให้ผมมั้ย”

“ห๊ะ” คนขับงงกว่าเดิมสิครับ

“ถ้าพี่สนใจ นี่นามบัตรผม หน้าที่ก็แค่ขับรถพาผมไปนั่นมานี่ เวลาไม่มีอะไรก็กลับบ้านไปดูแลแม่พี่ได้”

“คุณล้อผมเล่นรึเปล่าครับเนี่ย ฮ่าๆ”

“เปล่าครับ รับนามบัตรผมไปนะ ผมเพิ่งไล่คนขับรถออกเมื่อกี้นี้เอง”

“อ่า”

“ไม่ต้องห่วงนะ ผมให้เงินเดือนสามหมื่น ถ้าวันไหนดึกก็ค้างที่บ้านผมได้ ผมไม่รีบ ให้พี่คิดดู ถ้าพี่ตกลง พรุ่งนี้เจ็ดโมงเช้าไปรับผมตามที่อยู่นี้” ต่อพงษ์หยิบกระดาษโพสต์อิทมาเขียนที่อยู่ก่อนวางให้คนขับรถที่กำลังงงเป็๲ไก่ตาแตก

             จะมีใครว่าเขาบ้ามั้ยนะ อยู่ๆก็ชวนคนไม่รู้จักมาเป็๞คนขับรถให้แบบนี้ แล้วอะไรคือความหมายของคำว่าไม่รีบ แต่๻้๪๫๷า๹คำตอบพรุ่งนี้....