ตำนานผู้วิเศษ

ขบวนม้าขบวนใหญ่ควบเร็วฝ่าสายลมหนาวและหิมะที่โปรยลงมาอย่างไม่หยุด ร่างม้าสีขาวระอุไปด้วยไอร้อน และพวกม้าวิ่งเร็วราวกับสายลม แสดงให้เห็นว่าม้าเหล่านี้คือม้าชั้นดีอย่างแท้จริง มันอาจจะเป็นม้ากลายพันธุ์ ที่เป็นสัตว์ร้ายที่อยู่ในรูปโฉมปกติ มันมีม้าเช่นนี้นับสิบตัวในขบวนนี้

และในที่สุดชายกลุ่มนี้ก็มาถึงจุดหมาย

ชายหนุ่มที่สวมชุดคลุมสีขาวสลับทองอันตระการเปิดผ้าคลุมศีรษะออก เขามองจ้องไปที่ด้านบนของกำแพงแห่งป้อมปราการยุทธภัณฑ์ขาว ก่อนจะชูโทเคนอันแวววาวดุจเพชร โทเคนผู้มีเกียรติระดับสูงสุดที่มีสัญลักษณ์ต้นไม้ใหญ่ นี่คือโทเคนของอาณาจักรไม้หมื่นกิ่งในปัจจุบัน

...

หนึ่งวันต่อมา

ห้องวิจัยของเซี่ยซีหานและเคอซวน

"ซีหาน" เสียงถางเทียนเจี๋ยดัง ก่อนเขาจะเดินเข้าไปในห้องทดลองที่วุ่นวายของเซี่ยซีหานและเคอซวน

ตอนนี้เซี่ยซีหานราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ถางเทียนเจี๋ยสามารถรับรู้ลมหายใจอันระอุของเซี่ยซีหานได้ในทันที เขารับรู้ได้ว่าลมหายใจของเซี่ยซีหานประหลาดไป

"เจ้าบรรลุเส้นทางแห่งนักรบ และได้เป็นผู้ฝึกปราณขอบเขต 'สร้างปราณ' แล้วงั้นเหรอ"

เซี่ยซีหานยิ้มก่อนจะส่ายหน้า สายตาเขามองหน้าจอระบบด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม

- [เซี่ยซีหานผู้วิเศษระดับ 3 ขั้น 5 "นักวิจัยขั้น 5 พิเศษ", นักรบขอบเขตก่อร่างขั้นสูงสุดที่แท้จริง 91.49%] -

- [ศักยภาพร่างกาย : 30939 หน่วย] -

การพัฒนากล้ามเนื้อเพียงไม่กี่เปอร์เซ็นต์จาก 89.99 มาที่ 91.49% เซี่ยซีหานพบว่า ศักยภาพร่างกายของเขาก้าวกระโดดอย่างน่ากลัว มันใกล้เคียงกับการยกระดับ 3 เท่า

จนแม้แต่ถางเทียนเจี๋ยก็รู้สึกว่า ปราณในร่างของเขามันควรอยู่ในขอบเขตนักรบ 'สร้างปราณ' ไม่ใช่อยู่ในการ 'ก่อร่าง' เซี่ยซีหานมีความสุขที่พบว่า การที่ตัวเองทำงานเหน็ดเหนื่อยมาหลายเดือนและได้ผลตอบรับเช่นนี้

เขารีบพูดกับถางเทียนเจี๋ย ก่อนจะโอ้อวดยาวิเศษ 'ลูกจ๋าวีหนึ่ง' ของตัวเอง ถางเทียนเจี๋ยได้ยินแบบนี้เขาก็สนใจทันที

ก่อนจะรีบตีหน้าผากของตัวเอง เพราะว่ามีเรื่องสำคัญเร่งด่วน

"นี่ซีหานเจ้าหยุดพูดเรื่องยาวิเศษของเจ้าก่อน ตอนนี้ป้อมปราการของเรามีเรื่องสำคัญ เมื่อไม่นานมานี้มีคนจากอาณาจักรไม้หมื่นกิ่งมา และเขาเป็นชนชั้นสูงที่แท้จริงของอาณาจักรไม้หมื่นกิ่ง พวกเขามีเรื่องจ้างวานพวกเรา ข้าไม่รู้ว่าในปัจจุบันเจ้าจะสนใจรึเปล่า"

"พี่ชายเทียนเจี๋ย โปรดบอกข้าเถอะว่ามันคือเรื่องอะไร สีหน้าท่านแปลกๆ"

"แน่นอนว่านั่น มันต้องแปลกๆ อยู่แล้ว เพราะว่างานในครั้งนี้เป็นงานที่ค่อนข้างอันตราย?"

'อันตราย' คำคำนี้ทำให้เซี่ยซีหานต้องประหลาดใจ อาณาจักรมีเรื่องอันตรายอะไร ถึงต้องมาที่ป้อมปราการยุทธภัณฑ์ขาวกัน ป้อมปราการแห่งนี้เป็นที่หลอมยุทธภัณฑ์และเครื่องใช้ต่างๆ เท่านั้น บนพื้นผิว ที่แห่งนี้ไม่ใช่กองกำลังที่อยู่รอดด้วยการล่า ปล้นหรือเก็บค่าคุ้มครอง แถมพวกเขาก็จ่ายส่วนภาษีอย่างดีมาโดยตลอด

อาณาจักรไม้หมื่นกิ่งที่เป็นผู้ปกครองใหม่ของดินแดนแห่งนี้ ไม่น่าจะสร้างปัญหาให้พวกเขา

"อาณาจักรดูเหมือนต้องการสร้าง 'ยุทโธปกรณ์เวทมนตร์สงคราม' พวกเขาจึงต้องการช่างหลอมที่มีศักยภาพสูง แน่นอนว่าผลประโยชน์ในครั้งนี้ก็มากมายเช่นกัน"

ตอนนี้เซี่ยซีหานจำต้องขมวดคิ้วแล้ว เขาพบว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ เซี่ยซีหานเคยได้ยินจากผู้อาวุโสเหอหมิ่น 'ยุทโธปกรณ์เวทมนตร์สงคราม' เป็นสิ่งต้องห้ามที่ทุกอาณาจักร ที่ต่ำกว่าอาณาจักรชั้นสามห้ามสร้างขึ้น นี่คือกฎอันยิ่งใหญ่ แต่ดูเหมือนว่าอาณาจักรไม้หมื่นกิ่งมีปัญหาบางอย่าง พวกเขาคล้ายจำต้องฝ่าฝืนกฎ

ราวกับถางเทียนเจี๋ยรับรู้ว่า เซี่ยซีหานคิดอะไร เขารีบอธิบาย

"ด้านใต้ของอาณาจักรไม้หมื่นกิ่ง มีอาณาจักรชั้นหนึ่งชื่อ 'อาณาจักรศิลาดำ' หลายปีมานี้อาณาจักรแห่งนี้แข็งแกร่งขึ้นมาก ว่ากันว่าพวกเขามีจอมทัพเป็น 'นักรบแปดดาบ' นั่นทำให้พวกเขาคิดที่จะตีอาณาจักรข้างเคียง และยึดดินแดนบางส่วนของอาณาจักรไม้หมื่นกิ่ง ตอนนี้อาณาจักรไม้หมื่นกิ่งไม่มีนักรบคนใดที่แข็งแกร่งกว่านักรบเจ็ดดาบ เพื่อการปะทะกับนักรบแปดดาบ พวกเขาจำต้องพึ่งพา 'ยุทโธปกรณ์เวทมนตร์สงคราม' ไม่เช่นนั้นพวกเขาก็ต้องมีสมบัติวิเศษอันยิ่งใหญ่ ช่วยต่อต้านชายคนนั้น นี่เป็นปัญหามากในตอนนี้"

"แล้วอาณาจักรผู้ปกครองเบื้องสูงเล่า" อาณาจักรผู้ปกครองเบื้องสูงในความหมายของเซี่ยซีหาน คืออาณาจักรชั้น.สอง ที่ปกครองอาณาจักรชั้นหนึ่งบริเวณนี้อีกที

โดยทั่วไปสงครามไม่อาจจะเกิดขึ้นได้ ถ้าไม่เกิดจากการยอมรับของคนเบื้องบน

คำถามคือ ทำไมเบื้องบนมักยอมให้เกิดสงคราม เรื่องนี้เกิดจากศรัทธาต่อทวยเทพ ว่ากันว่า เทพแห่งสงครามชื่นชอบการต่อสู้ คัมภีร์ของพระองค์กล่าวถึงการนองเลือดและการต่อสู้ ว่ามันคือเกียรติของนักรบ สงครามที่เกิดจากความปรารถนาที่จะแสวงหาอำนาจ เพื่อความยิ่งใหญ่ไม่ใช่สิ่งผิด แต่คนที่อ่อนแอต่างหากคือผู้ที่ผิด

ในวันที่เซี่ยซีหานรับรู้คำสอนในพระคัมภีร์ของเทพแห่งสงคราม เซี่ยซีหานแทบอยากจะได้เครื่องบินไอพ่น F35 ของโลกเก่าตัวเอง และบินไปยิงจรวดใส่มหาวิหารแห่งเทพเจ้าแห่งสงครามพระองค์นี้ให้รู้แล้วรู้รอด นี่มันเรื่องบ้าบอชัดๆ

แต่นั่นก็ทำให้โลกใบนี้มีกฎเกณฑ์อันเฉพาะ ทุกคนที่เป็นจ้าวอาณาจักรมีสิทธิ์ที่จะก่อสงคราม ตราบที่ได้รับการยอมรับจากผู้ปกครองที่อยู่สูงกว่า

และดูเหมือนว่า 'อาณาจักรศิลาดำ' จะได้รับสิทธิ์นั้น

"ทำไมเป็นแบบนี้" เซี่ยซีหานพูดอย่างงงงัน นั่นเพราะจากที่รู้จากอาวุโสเหอหมิ่น หลังจากที่สงครามจบลง ไม่ว่าสุดท้ายผู้ใดจะชนะ แต่อาณาจักรที่ก่อสงครามทั้งสองนั้น จะได้รับสิทธิ์ที่เรียกว่า 'การถูกพิทักษ์โดยเทพแห่งสงคราม' คือในระหว่างนี้ 10 ปี หลังสงครามจบลง อาณาจักรทั้งสองที่ก่อสงครามกัน จะไม่ถูกอาณาจักรใดๆ รอบด้านรบกวน

ซึ่งอาณาจักรไม้หมื่นกิ่งพึ่งจบสงครามกับอาณาจักรหมีขาวแดนเหนือเมื่อไม่นาน เขาควรได้รับ 'การถูกพิทักษ์โดยเทพแห่งสงคราม'

ถางเทียนเจี๋ยยิ้มราวกับกำลังบอกเซี่ยซีหานว่า โลกนี้โหดร้ายกว่าที่เจ้าคิด

"ทุกที่ต่างมีผลประโยชน์ 'อาณาจักรศิลาดำ' ได้ติดสินบน 'อาณาจักรชั้นสองคฑาลิขิต' ที่ดูแลละแวกนี้ ว่ากันว่าเกิดจากเหตุผลบางอย่างที่อาณาจักรไม้หมื่นกิ่ง ทำให้ 'อาณาจักรชั้นสองคฑาลิขิต' ไม่พอใจ มันเกี่ยวกับเหตุการณ์ประหลาดทางแดนเหนือของเรา ดินแดนต้นไม้ดำ ที่เกิดเหตุการณ์ประหลาดอสูรและสัตว์ปีศาจบริเวณนั้นจำนวนมากตาย ว่ากันว่า 'อาณาจักรไม้หมื่นกิ่ง' ได้รับอะไรบางอย่าง แต่พวกเขาปกปิดมัน ต่อ 'อาณาจักรชั้นสองคฑาลิขิต' ซึ่งจากที่ข้าคิดมันน่าจะเป็น 'ยุทโธปกรณ์เวทมนตร์สงคราม' นี่ก็ได้ "

"แล้วแบบนี้พวกเราควรที่จะทำงานให้พวกเขาเหรอ" เซี่ยซีหานพูดด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ มีแต่คนโง่ไม่กลัวตายที่กล้ารับทำงานแบบนี้

ถางเทียนเจี๋ยหัวเราะก่อนจะพูดอย่างอารมณ์ดี "พวกเขาบอกว่า หากพวกเราไม่ทำในสิ่งที่เขาต้องการ พวกเราทั้งหมดต้องตาย"

ใบหน้าเซี่ยซีหานดำมืดทันที ไอ้พวกนี้จะเลวจนเกินไปแล้ว แต่เซี่ยซีหานยังไม่ทันได้สาปแช่งพวกมันในใจ ถางเทียนเจี๋ยก็พูดให้เซี่ยซีหานอารมณ์ดีขึ้น

"แต่โชคดีที่ตอนนี้ ข้ามีศักยภาพไม่ต่างจากนักรบเจ็ดดาบ พวกเขาจะไม่กล้าทำอะไรโง่ๆ ข้าได้แสดงอะไรเล็กๆ น้อยๆ ให้เขาได้เห็น และสุดท้ายเพื่อแลกกับผลประโยชน์บางอย่าง การค้าครั้งนี้จะคุ้มค่า ในตอนที่พวกเราย้ายที่ปักหลักใหม่ เด็กๆ และทุกคนในป้อมปราการของพวกเรา จะได้รับการปกป้องและเดินทางอย่างสะดวก โดยใบผ่านทางชั้นสูงของอาณาจักรไม้หมื่นกิ่ง นอกจากนั้นค่าจ้างการทำงานครั้งนี้ก็มากโขอยู่"

"เท่าไหร่พี่ชาย" เนื่องด้วยดูเหมือนว่า ถางเทียนเจี๋ยจะควบคุมสถานการณ์ได้ เซี่ยซีหานจึงต้องการกลิ่นของเงิน

"50,000 บูลนี่ และสิทธิ์ในการซื้อตัวยาชั้นสูงที่อาณาจักรเก็บไว้ ข้ารู้ว่าเจ้าต้องการซื้อสมุนไพรหลายชนิด เพื่อรักษาท่านลุงเจียตัว พวกมันหายาก แต่ในคลังของอาณาจักร อย่างน้อยๆ มันก็ต้องมีหนึ่งหรือสองอย่างให้เจ้าใช่ได้แน่ๆ จริงๆ ข้าอยากขอมันมาเปล่าๆ เพื่อเจ้า แต่แน่นอน สิ่งนี้ไม่เท่าเทียมคุณค่าในงานของเรา" เซี่ยซีหานยิ้มหน้าเจื่อนอีกครั้ง มันอยากได้ส่วนผสมตัวยาที่ใช้รักษาเจียตัวโดยไม่จ่ายเงิน!

...

ขบวนม้าขาว มันกำลังวิ่งกลับอาณาจักร แต่ครั้งนี้มันดูวิ่งช้ากว่าที่คิด

ชายหนุ่มที่อยู่ด้านหน้าสุด เขามีแต่รอยยิ้ม ไม่ได้พูดอะไร ขณะมองไปที่คนของตัวเอง ที่ใบหน้าแต่ละคนต่างมีใบหน้าแดงช้ำ มองดูดีๆ จะเห็นเป็นรอยหมัด

ชายคนนี้ผู้มีใบหน้าหล่อเหลาและอยู่ด้านหน้าสุด เขาคือ 'ท่านชายเหวินชู'

เหวินชูตอนนี้ เขาเอามือเกาคางตลอดเวลา หลังจากที่เขากลับจากป้อมปราการยุทธภัณฑ์ขาว ที่ควรจะเป็นเพียงสถานที่รวมช่างหลอมยุทธภัณฑ์ชั้นดีแต่เพียงเท่านั้น แต่เขากลับพบอะไรบางอย่างที่แปลกประหลาด

'นี่มันแปลกเกินไป ที่ป้อมปราการแห่งนั้นพลังธรรมชาติหนาแน่นจนเกินไป เหล่านักรบไม่สังเกตเห็น นั่นไม่แปลก แต่ข้าที่เป็นผู้วิเศษนั้นไม่ใช่ ข้ารู้สึกได้ว่าพลังธรรมชาติของบริเวณนั้นมากกว่าวังหลวงของจ้าวอาณาจักรชั้นสองอย่าง "อาณาจักรคฑาลิขิต" เสียอีก นอกจากนั้นชายที่ชื่อ "ถางเทียนเจี๋ย" ผู้นั้นก็ดูแข็งแกร่งจนเกินไป ศักยภาพของเขาต้องไม่ใช่แค่นักรบเจ็ดดาบธรรมดาแน่ เขาจัดการคนของข้าที่เป็นนักรบเจ็ดดาบเช่นกันโดยไม่รู้สึกอะไร นั่นแสดงว่าศักยภาพแท้จริงของชายคนนี้ ใกล้เคียงกับนักรบแปดดาบมาก... น่าสนใจจริงๆ แฮะ ข้าคิดถูกที่มาที่นี่ด้วยตัวเอง...'