...หิมะโปรยปรายลงบนยอดเขาและหลังคาสำนักชิงหลัวเหมิน
ลำธารน้ำแข็งสะท้อนแสงแดดยามเช้า ลมหนาวพัดผ่าน ทำให้ทั้งต้นไม้และโขดหินสั่นไหว
หานเหวินเดินบนถนนทางเดินของสำนัก เขาได้สิทธิพิเศษจากอวี้เฟิงจะไปตรงไหนก็ได้ของสำนัก แต่เขาก็ยังระแวงทุกความเคลื่อนไหว
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเข้มข้นดังจากประตูหลัก เซียนาุโสามคนปรากฏตัว พร้อมอาวุธวิเศษในมือ
หนึ่งถือ กระบี่ลมปราณหมุนเป็วงแหวน
อีกคนถือ พัดทองเวทหมุนวนสร้างพายุ
อีกคนถือ กระบองน้ำแข็งพุ่งเป็ลำแสง
“อวี้เฟิง…เ้าบังอาจเอาแมวเ้ามาขย่มจิ้งจอก์สัตว์วิเศษประจำสำนักข้า! ออกมาเดี๋ยวนี้ไอ้อวี้เฟิง”
หนึ่งในนั้นะโเสียงก้อง พร้อมลมปราณหมุนวนรอบตัว ูเาหิมะด้านหลังสั่นกระเพื่อมไปทั้งูเา
"เซียนระดับ 4 ผลึกปราณ!"
หานเหวินรีบก้าวออกมามือข้างหนึ่งจับเตรียมชักกระบี่
ทันใดนั้นอวี้เฟิงเหาะออกมาจากประตูตำหนักหลัก
ชุดเ้าสำนักสวยงาม แต่ผมเผ้ากลับกระเซิงไม่เรียบร้อย คล้ายศิษย์พี่เจี้ยงหยวน
สายตาเ้าเล่ห์และยียวนจับจ้องผู้บุกรุก
“ฮ่า ๆ…โอ้พวกเ้า…อยากมาเล่นหิมะที่สำนักข้าเหรอ มาเลยๆ ตรงข้างส้วมนั่น”
น้ำเสียงเยาะเย้ย พร้อมยักคิ้วมุมปาก
เซียนทั้งสามคนฉุนจนแสดงออกทางสีหน้า โดยไม่รอช้ากระบี่หมุนเป็วงแหวน พัดทองก่อพายุลมพัดกรรโชก
กระบองน้ำแข็งพุ่งเป็ลำแสงใสแหลมคม ทุกลมปราณและเวทพุ่งตรงมาที่อวี้เฟิงราวกับพายุรวมตัวกัน
อวี้เฟิงยิ้มมุมปาก
“โอ้วพวกเ้า…อุปกรณ์ปั้นตุ๊กตาหิมะพวกเ้ากิ๊บเก๋ดีนะ ลมปราณของพวกเ้าก็เหมือนลมหนาวที่พัดผ่านใบหญ้า ข้าแทบไม่รู้สึกเลย ฮ่า ๆ”
ทันใดนั้น แรงปราณเซียนระดับ 5 ปราณิญญา พุ่งออกจากตัวอวี้เฟิง
ใบไม้ หิมะ หิน และเศษไม้ถูกพัดหมุนวนรอบตัว
วงแหวนแสงปราณขยายขึ้น
ทุกลมปราณเวทของสามคนนั้นถูกดูดและสะท้อนกลับ
เสียงฟ้าผ่าและพลังชนกันสนั่น
อวี้เฟิงหัวเราะเยาะอย่างแสบ
“ฮ่า ๆ…พยายามอีกหน่อยสิ! มีอะไรงัดออกมาเลย เห็นหน้าพวกเ้า ข้าเริ่มปวดขี้แล้ว ฮ่า ๆ”
เซียนทั้งสามพยายามโจมตีต่อเนื่อง
แต่ทุกครั้งที่ลำแสงหรือพายุกระทบอวี้เฟิง
เขาเพียงหมุนตัวอย่างสบาย ๆ
ยิ้มเ้าเล่ห์และหัวเราะ
“โอ้…มุมนี้สวยนะ…ข้าจะย้ายไปอีกนิด ฮ่า ๆ
พวกเ้าล้มหมดแล้วหรือ? นี่ข้าเพิ่งจะเริ่มสนุกเองนะ!”
แรงปราณหมุนวนรอบตัวเขา
ใบไม้ หิมะ หิน และเศษไม้ถูกพัดขึ้นหมุนวนเป็ พายุปราณ์
วงแหวนแสงสว่างรอบตัวอวี้เฟิงสะท้อนกลับทุกลมปราณเวท
เซียนทั้งสามอ่อนแรง สู้ไม่ไหว ล้มลงนั่งหอบหายใจเหนื่อยๆ
อวี้เฟิงยิ้มยียวน
“โอ้…ข้าเกรงใจแล้วนะเนี่ย แต่ถ้าไม่ลุก ข้าก็ต้องจัดการต่อ ฮ่า ๆ”
แล้วด้วยมือเพียงครั้งเดียว
อวี้เฟิง ตบแรงสามคนลอยขึ้น กระเด็นออกพ้นประตูสำนัก หล่นอยู่บนกิ่งไม้ที่เต็มไปด้วยหิมะคนละต้นในสภาพที่ดูไม่ได้เลย
"เดี๋ยวๆ พวกเ้าจะจากไปอย่างนี้ไม่ได้ ยังไม่ทำตามกฎผู้แพ้ของข้าเลย"
อวี้เฟิงหมุนนิ้วของเขา เกิดเป็แสงสีเขียววงกลมสามวง แล้วปล่อยพุ่งไปโดนก้นของเซียนทั้งสาม
แล้วกางเกงก็ละลายหายไปเฉยๆ กลายเป็ล่อจ้อนท่อนล่าง
อวี้เฟิงหัวเราะสุดเสียง
“ฮ่า ๆ ๆ …ของแมวข้ายังใหญ่กว่าอีก เดี๋ยวนางจิ้งจอกนั่นคลอดแล้ว พวกเ้าอย่าลืมเอาลูกมาแบ่งข้าสักสองสามตัวนะ ฮ่า ๆ”
เขาหันมองศิษย์ฝึกรอบตัว ทุกคนต่างเกรงกลัวและชื่นชมในเวลาเดียวกัน
แล้วอวี้เฟิงก็หันมามองหานเหวิน ยิ้มแยกเขี้ยว ชูสองนิ้ว ยักคิ้วข้างหนึ่ง ราวกับเด็กๆเล่นซุกซน
หานเหวินยืนอยู่บนทางเดิน หานเหวินมองตอบไม่หลบ แต่สายตายังคงระแวง
หัวใจเต้นแรง รู้สึกถึง ความสูงส่งและซ่าส์สุดแสบของพลังปราณิญญาระดับ 5
และความเ้าเล่ห์กวนตีนของอวี้เฟิง ทำให้หัวใจเขาสั่น
หานเหวินถอนหายใจเงียบ ๆ
ในใจรู้สึกตื่นเต้นและตระหนักว่า
เขากำลังย่างเข้าสู่ สำนักที่มีเ้าสำนักเป็เซียนระดับ 5 ปราณิญญาสูงสุด ที่มีพลังอำนาจเซียนล้นฟ้าชนิดที่หาไม่ได้ในแคว้นเกิดของเขา
ทุกย่างก้าวจากนี้ จะต้องรอบคอบที่สุด
และอวี้เฟิง…คือผู้ที่เขาต้องจับตาอย่างที่สุด!
149K
