“จะแหกปากร้องทำไมคุณวาทผมเ้าบ่าวของคุณเองนะ เดี๋ยวใครเขาก็หาว่าผมกำลังทารุณกรรมคุณอยู่หรอก”ชายหนุ่มใช้สายตาตำหนิเ้าสาวประหนึ่งได้ทำเื่ที่ไม่สมควรอย่างยิ่ง
“ก็ฉันในี่นาปล่อยมัดก่อนสิคุณวิเนตย์แบบนี้มันเหมือนถูกข่มขืนยังไงไม่รู้”
“คนบ้าที่ไหนมันจะข่มขืนเ้าสาวตัวเองคุณก็ช่างคิดมาได้ไร้สาระ”
‘ก็คนบ้าๆ อย่างคุณนี่แหละ’หากพูดได้คงะโใส่หน้าเขาไปแล้ว แปลกประหลาดจริงๆ ผู้ชายคนนี้แย่ไปกว่านั้นกำลังจะเป็สามีของเธออีกต่างหาก
“แก้มัดฉันนะคุณวิเนตย์ฉันไม่หนีไปไหนหรอก” หนักเข้าก็ต้องอ้อนวอนขอดูบ้างวิเนตย์ทำท่าคิดเพียงชั่วครู่ก่อนจะยกไหล่ขึ้นทั้งสองข้าง
“ก็ได้ๆ แต่ห้ามดิ้นอีกนะยังไงคืนนี้คุณก็ต้องเป็เมียผมอย่างถูกต้องตามกฎหมายทุกอย่างผมไม่ได้บังคับอย่างแน่นอนเพราะคุณต้องสมยอมอย่างเต็มใจ”เขาพูดมือก็แกะเนกไทออกจากมือของวธุกาไปด้วย
“ฉันไม่ดิ้นหรอกพลาดท่าแต่งงานด้วยแล้วนี่” ท้ายประโยคพูดเบาๆ
“ได้ยินนะ”
“ก็จริงไหมล่ะ”
“คุณห้ามมีปัญหาอีกนะ ผมแก้มัดให้แล้ว”วิเนตย์พูดพร้อมหย่อนเนกไทของตนเองลงสู่พื้นห้อง คนได้รับอิสรภาพรีบดึงผ้าห่มขึ้นคลุมกายมองดูเ้าบ่าวของตนเองซึ่งกำลังถอดเสื้อผ้าออกจากตัวอย่างเร่งรีบไม่ช้าก็เปลือยเปล่าด้วยกันทั้งคู่ วธุกาเม้มปากนิดๆ แล้วหันหน้าหนีไปอีกทางเธอไม่ใช่สาวน้อยแรกรุ่นที่จะต้องยกมือขึ้นปิดตาเอาไว้เพียงเพราะเห็นผู้ชายแก้ผ้าอยู่ตรงหน้าใช่!ท่าทางไม่เป็แบบนั้นแต่หัวใจที่อยู่ข้างในนี่สิ ตึก! ตัก! ตึก! ตัก!
“คุณวิเนตย์เดี๋ยวก่อนค่ะ”คนที่กำลังจะก้าวขึ้นไปคร่อมอยู่บนตัวของเ้าสาวถึงกับชะงักพร้อมกับสายตาที่เอาเื่แบบสุดๆ
“หวังว่าคุณคงจะไม่เปลี่ยนใจกลางอากาศแบบนี้นะ”มีข่มขวัญวธุกาไว้ล่วงหน้า
“ไม่ใช่ค่ะแต่ขอฉันทำใจแป๊บหนึ่งได้ไหมคะ”
“ไม่ได้! ถ้าให้คุณทำใจแล้วเมื่อไหร่ผมจะได้นอนสักทีล่ะ เ้าสาวท่ามากอยู่ได้ เื่อย่างว่าก็ขอให้เก่งมากท่าพอตัวก็แล้วกัน”
“อะไรกันฉันไม่...อุ๊บ!” ยังไม่ทันจะได้บอกว่า ไม่เคย เขาก็ฉกจูบวูบเข้าหาอย่างรวดเร็วลิ้นสากดุนดันเข้ามาภายในโพรงปากนุ่มอย่างถือสิทธิ์ความเป็เ้าของวธุกาบอกไม่ถูกว่าจูบแรกในชีวิตเป็อย่างไรมีทั้งนุ่มนวลและดุดันราวกับกำลังจะถ่ายทอดลมหายใจระหว่างกันผ้าห่มที่ห่อตัวก็ถูกเขาดึงออกอย่างช้าๆ ใจต่อต้านแต่มือกลับวางนิ่งเฉยเพราะเขาคือเ้าบ่าวมีสิทธิ์จะร่างกายนี้อย่างถูกต้อง
บทรักของวิเนตย์คล้ายคนตายอดตายอยากมาอย่างยาวนานวธุกาเหลือบตาลงด้านล่างมองคนตัวใหญ่ที่กำลังทำตัวเป็ทารกดูดนมมารดารู้สึกเจ็บจี๊ดๆ ตรงที่ถูกเขาดูดดึงจนแข็งขืนได้แต่ยกมือขึ้นไปวางบนหัวไหล่ของเขาแล้วดันออกเบาๆ แต่ก็ถูกเขาปัดออกอย่างนุ่มนวลและแเีเป็ที่สุดหญิงสาวอยากปล่อยเสียงโฮออกมานักในตอนนี้ ครั้งแรกมันไม่ได้อ่อนหวานน่าละลายใจเลยกลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัวเป็ที่สุดเป็เพราะไอ้คนที่ได้ชื่อว่าเป็เ้าบ่าวนี่แหละ ที่ตะกละตะกลามเหลือเกิน
“คุณวิเนตย์ อื้อ!” เขาจูบหน้าท้องแบนราบลงไปจุ่มปลายลิ้นตรงหลุมสะดือก่อนจะเคลื่อนตัวขึ้น้าแล้วเปิดลิ้นชักออกมากว่าจะรู้ว่าเขาทำอะไรวธุกาก็หน้าชาเจ็บจุกไปถึงขั้วหัวใจ ในคืนเข้าหอเขากำลังสวมถุงยางอนามัย!
‘แต่ผมไม่้าแม่ของลูก หรือเพื่อนคู่ชีวิตที่จะอยู่ด้วยกันไปจนแก่เฒ่า’
สวมเสร็จก็หันมามองเธอซึ่งตอนนี้แววตาคงรื้นไปด้วยหยาดน้ำใสๆ เต็มสองข้างมันห่อเหี่ยวและรู้สึกเศร้าเหลือเกินในตอนนี้เหมือนเขาจะรู้ว่าเธอคิดสิ่งใดอยู่ในใจ
“เราคุยกันแล้วคุณเองก็รู้”และเขาเลือกที่จะตอกย้ำความจริงในเื่นี้ ท่อนขาทั้งสองข้างถูกจับแยกกว้างออกจากกันวธุกามองเขาแล้วกะพริบตาถี่ๆ เหมือนคนกำลังตกอยู่ในสถานการณ์น่าหวาดกลัว
“คุณวิเนตย์ ฉันยังเอ่อ”
“เราไม่ใช่เด็กนะคุณวาทเราเพิ่งผ่านการแต่งงานมาสดๆ ร้อนๆ เมื่อกี้นี้เองและนี่ก็คือสิ่งที่เราต้องทำในคืนนี้” เอ่ยจบเขาก็คืบคลานเข้าสู่ภายในอย่างเชื่องช้า
“อ๊ะ!” วธุกาเจ็บจนสะดุ้ง เกร็งเนื้อตัวไปทุกสัดส่วนจนคนเข้าหารับรู้ได้
“โอ๊ะ เจ็บ!” คราวนี้ไม่อาจทนได้อีกต่อไป รีบดันหน้าท้องของเขาออกเป็พัลวันแต่เหมือนเรี่ยวแรงของอิสตรีจะไม่อาจสู้กำแพงกล้ามเนื้อของคนที่ปักหลักเข้าหาได้
“เหมือนถูกลอตเตอรี่เลยคุณวาทคุณนี่สุดยอดจริงๆ” เสียงชมมาพร้อมกับการผนึกร่างเข้าออกอย่างต่อเนื่องไม่แม้แต่จะหยุดดูว่าเธอพร้อมหรือเ็ปแค่ไหนวธุกาบิดลำตัวหนีไปมาแต่ก็ถูกเขาจับตรึงไว้เหมือนเดิม อดะเืใจกับคำว่า ถูกลอตเตอรี่ของเขาไม่ได้
“ฉันเจ็บ...พะ...พอก่อนได้ไหม” ในที่สุดก็ต้องร้องบอกเขาแต่วิเนตย์เหมือนจะไม่เข้าใจในคำร้องขอ ยังตั้งหน้าตั้งตาเดินหน้าอย่างต่อเนื่องหนักเข้าก็โหมกระหน่ำเข้าใส่อย่างไม่ยั้งวธุกาหมดถ้อยคำจะร้องขอได้แต่มองฝ้าเพดานแล้วหลับตาลงแน่นเฝ้ารอคอยว่าเมื่อไหร่เขาจะหยุดบทรักอันแสนหนักหน่วงนี้ลง
ผ่านไปสักพักใหญ่ๆวิเนตย์ก็เดินทางมาถึงจุดที่เขารอคอย สะโพกหนาบดหนักๆ เข้ามาติดๆก่อนจะปลดปล่อยเสียงแหบพร่าเพื่อระบายความเร่าร้อนที่อัดแน่นอยู่ด้านในแช่นิ่งอยู่พักหนึ่งจึงได้เคลื่อนตัวออกห่างถอดถุงยางอนามัยนำไปโยนทิ้งในถังขยะตรงห้องน้ำ ปล่อยให้เธอต้องนอนซุกตัวในผ้าห่มเพียงลำพังครั้งแรกมันไม่ได้น่าประทับใจเหมือนที่ใครต่อใครเคยบอกหรือนิยายบางเล่มที่เคยอ่าน
ระหว่างที่เ้าบ่าวกำลังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำคนบนเตียงก็ยังรู้สึกงุนงงต่อสถานะใหม่ของตนเองผู้หญิงที่แปดเปื้อนราคีได้แต่นอนเจ็บอยู่บนเตียงเพียงลำพัง ไม่ถึงสิบนาทีประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดออกมา
“ผมเสร็จแล้วคุณอาบต่อได้เลยขอนอนก่อนนะง่วงมาก” พร้อมกับวาจาเชือดเฉือนหัวใจเ้าสาวเหลือเกินวธุกามองเ้าบ่าวที่ปีนขึ้นเตียงนอนแล้วหลับตาลงเสียดื้อๆไม่มีถ้อยคำใดปลอบใจเ้าสาวที่กำลังนอนเปล่าเปลือยอยู่บนเตียงเดียวกันเลย
เ้าสาวคนงามแทบจะคลานลงจากเตียงรู้สึกได้ว่าร่างกายทุกสัดส่วนเจ็บร้าวระบมจนถ้วนทั่วกว่าจะเดินไปถึงห้องน้ำได้ก็ลำบากลำบนอยู่ไม่น้อยครั้นได้เห็นอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ของเขาวธุกาก็ใจชื้นขึ้นมา เปิดน้ำอุ่นๆแล้วลงไปแช่ให้เนื้อตัวผ่อนคลายเพียงลำพัง จะด้วยความอุ่นของน้ำที่อยู่ในอ่างหรือว่าความเหนื่อยล้าจากการร่วมรักครั้งแรกวธุกาดันผล็อยหลับอยู่ในอ่างอาบน้ำไปเสียอย่างนั้น
ส่วนคนที่สมควรจะหลับสนิทอยู่บนเตียงกลับไม่อาจทำได้ดั่งใจนึกวิเนตย์ลืมตาขึ้นมาเพราะว่าเขามีปัญหากับแสงไฟในห้องน้ำที่ทำให้ห้องนอนไม่มืดสนิทเหมือนทุกคืนชายหนุ่มทำใจเย็นรอคอยคนที่อยู่ในห้องน้ำออกมาผ่านไปเกือบสามสิบนาทีก็เริ่มจะไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นักตัดใจลุกขึ้นจากเตียงนอนไปเคาะเรียกคนที่อยู่ในห้องน้ำ
“คุณวาทตายอยู่ในห้องน้ำแล้วหรือยังไงถึงได้อาบนานขนาดนี้” เงียบกริบจากภายใน เคาะเรียกเท่าไหร่หญิงสาวก็ไม่ขานตอบออกมา
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
“คุณวาทๆ”ใจจริงอยากจะพังประตูเข้าไปด้วยซ้ำแต่ยังพอมีสติคิดออกว่าตนเองนั้นมีกุญแจห้องน้ำอยู่รีบเบนปลายเท้าไปยังลิ้นชักตรงหัวเตียงหยิบกุญแจห้องน้ำออกมาแล้วไขเข้าไปดูว่าคนข้างในเป็อย่างไรบ้าง
“คุณวาท!” วิเนตย์ใกับสภาพของเ้าสาวที่นอนแน่นิ่งอยู่ในอ่างอาบน้ำซึ่งมีน้ำท่วมระดับคอ
“หลับหรือเป็ลมนี่ คุณวาทตื่นได้แล้ว”รีบเข้าไปปลุกคนที่อยู่ในอ่างอาบน้ำให้รู้สึกตัว
“หืม อะไร” คนในอ่างลืมตาขึ้นอย่างยากเย็น
“ก็ผมนอนไม่หลับ”
“นอนไม่หลับ?”
“ก็ไฟมันแยงตาผมน่ะสิ เมื่อไหร่จะออกจากห้องน้ำสักที”วธุกามองหน้าเขาแล้วก้มต่ำมองร่างกายตัวเอง อาการใค่อยๆเลือนหายไปเมื่อรู้ว่าเธอกับเขาแต่งงานกันแล้ว
“ฉันเผลอหลับไปมั้งคะคุณออกไปก่อนได้ไหมเดี๋ยวจะรีบออกไป รับรองไฟจะไม่แยงตาคุณอีกแล้ว”หญิงสาวเอ่ยอย่างน้อยใจ เธอหลับเพราะเหนื่อยในอ่างอาบน้ำแต่สามีกลับพูดถึงแต่เื่ไฟแยงตาแทนความห่วงใยที่สมควรจะมีให้แก่กัน
“รีบๆ หน่อยล่ะผมง่วง” เขาก็ยังคงทำหน้าเซ็งเหมือนเดิมเื่นอนคงสำคัญกับเขามากกว่าภรรยาอย่างเธอ
วธุกากลับออกมาจากห้องน้ำก็รีบสวมใส่ชุดนอนขึ้นเตียงได้ก็ปิดไฟเพื่อให้เขาได้นอนหลับอย่างสบายใจคืนเข้าหอมันไม่ได้หอมหวานเหมือนคู่อื่นทุกอย่างตื่นเต้นในครั้งแรกก่อนจะราบเรียบในตอนท้ายรีบปิดเปลือกตาแล้วนอนหลับพักผ่อนเพื่อที่จะตื่นขึ้นมาพบกับชีวิตแปลกใหม่ของชีวิตคู่