ตอนที่ 3 วันที่ต้องรํ่าลา
เเละเเล้ววันเวลาก็ได้พ้นผ่านมาจนถึงภาคเรียนสุดท้ายที่ทุกคนต่างก็ต้องแยกย้ายไปเรียนในทางที่ตัวเองใฝ่ฝันไว้
เมริณกับทนนท์ก็ยังคงเป็คู่กัดกันเสมอมา เจอหน้ากันทีไรมีเื่ให้ต้องคอยเเซะกันตลอดโดยมีใบเตยเพื่อนรักคนสนิทของเมริณคอยห้ามปรามอยู่เสนอ
เเละตอนนี้ใบเตยก็เป็เพื่อนสนิทของทนนท์ไปโดยปริยาย เวลามีงานกลุ่มก็มักจะดึงทนนท์เข้ามาด้วยตลอดโดยไม่สนใจเลยว่ายัยเพื่อนซี้ตัวเเสบจะฟึดฟัดขนาดไหน
"ยัยเม นี่มันเหลือเวลาอีกไม่ถึงครึ่งเดือนเเล้วนะ เราต้องแยกย้ายกันไปเรียนแล้วแต่เเกยังหาเื่ทนนท์อยู่ตลอดเลย" ใบเตยพูดปรามเพื่อนซี้ตัวเเสบ
"โห...เตย พูดอย่างกับฉันกัดเพื่อนซี้คนใหม่ของเเกอยู่คนเดียว เเกไม่เห็นตอนหมอนั่นมันกวนประสาทฉันหรอ อ๋อ..ใช่สิ เเกสอบติดมหาลัยเดียวกันนี่อีกเดี๋ยวเเกก็ลืมฉันใช่ไหมล่ะ ขนาดตอนนี้หายใจเข้าก็นนท์หายใจออกก็นนท์"
"ยัยเม เเกนี่สมกับที่อยากเป็นักเขียนจริงๆ เลยนะ จินตนาการเก่งเหลือเกิน ฉันก็รักเท่ากันนั่นแหละยังไงแกก็เพื่อนฉันนะ"
"หรือว่าเเกแอบชอบทนนท์" เมริณจับไหล่เพื่อนเอาไว้ทั้งสองข้างด้วยความใ
"แกนี่คิดเองเออเองเก่งจริงๆ ก็รู้อยู่นนท์มันชอบผู้หญิงที่ไหนกัน" ใบเตยหยิกไปที่หลังมือของเพื่อนรักทันที
"นินทาอะไรผมอยู่หรอ ยัยซุ่มซ่าม" ทนนท์เเอบฟังอยู่ตรงประตูอยู่สักพัก ก่อนจะเดินเข้าห้องเรียนมา เพื่อจะกวนประสาทเมริณโดยเฉพาะ
"ก็บอกว่าอย่ามาเรียกแบบนี้ อยากโดนฟาดอีกหรือไง" เมริณมองทนนท์ด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์
"เฮ้อ!" ใบเตยถอนหายใจออกมาด้วยความเบื่อหน่าย สองคนนี้เจอหน้ากันทีไรชอบหาเื่กันตลอดเลย
"ผมกลัวเเล้วครับคุณผู้หญิง..ถึงเเม้จะไม่เหมือนผู้หญิงสักเท่าไหร่ก็เถอะ" ทนนท์สวนกลับไปพร้อมกับหัวเราะออกมาเบาๆ เขาตั้งใจพูดเพื่อยั่วโมโหเธอ
"นี่นาย!"
"เอาล่ะๆ พวกเราไปกินข้าวกันเถอะ" ใบเตยรีบห้ามปรามทั้งสองคนก่อนที่จะทะเลาะกันไปมากกว่านี้
......
ณ โรงเรียนมัธยมปลาย เหลือเวลาเพียง 10 วันสุดท้ายเท่านั้นก่อนที่จะจบภาคเรียนสุดท้าย
"เป็ไรยัยเม ดูเหม่อๆ นะวันนี้" ใบเตยสังเกตุเห็นเพื่อนสาวั้แ่เช้าเเล้ว เพื่อนสนิทของเธอดูไม่ร่าเริงสักเท่าไหร่
"ใจหายอ่ะดิ เราต้องแยกย้ายกันไปเรียนแล้ว ฉันกลัวการเจอเพื่อนใหม่จังเลย" เมริณพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าเป็กังวล
เธอกลัวการทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่เพราะตัวเธอเองค่อนข้างที่จะปรับตัวเข้ากับคนอื่นได้ยาก
"จริงสิ อีกแค่ไม่กี่วันเองใจหายเหมือนกันนะ แต่ยังไงเราก็นัดเจอกันได้ปกติบ้านก็ไม่ได้ไกลกันมากสักหน่อย อย่ากลัวไปเลยเม ถ้ามีปัญหาอะไรมาปรึกษาฉันได้ตลอดเลยนะ"
"ฮึก!" เสียงสะอื้นไห้เบาๆ จากเมริณทำให้ใบเตยใ
"แกจะร้องทำไมเนี่ย" ถึงจะพูดแบบนั้นออกไปแต่ก็ดึงตัวเมริณเข้ามากอดปลอบด้วยความเป็ห่วงพลางลูบผมเพื่อนรักเบาๆ
ใบเตยรู้จักเมริณดีทุกอย่างถึงเเม้ภายนอกของยัยเพื่อนซี้ตัวเเสบจะดูเข้มเเข็งขนาดไหนเเต่ลึกๆ แล้วเมริณเป็คนที่อ่อนไหวง่ายมากเลยทีเดียว
"แล้วฉันจะเจอเพื่อนที่เข้าใจในทุกเื่แบบเเกได้ที่ไหนอีกเตย ฮึก!" เมริณโอบกอดใบเตยเอาไว้พร้อมกับเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
"ฉันก็คงคิดถึงเเกมากเหมือนกัน" ปลอบไปปลอบมาใบเตยก็เริ่มน้ำตาซึมออกมาบ้างแล้วเช่นกัน เพราะนึกถึงภาพในรั้วมหาลัยที่ไม่มีเมริณมันช่างดูว่างเปล่าเสียเหลือเกิน
"แกต้องโทรหาฉันทุกวันเลยนะเตย ถึงเเม้เเกจะมีเพื่อนใหม่เจอเพื่อนที่นิสัยดีกว่าฉันก็ตาม" แม้บ้านของพวกเธอจะอยู่ใกล้กันแต่พอเข้ามหาลัยทั้งสองก็ต้องออกไปอยู่หอกันแล้ว คงจะไม่ได้เจอกันทุกวันเช่นเดิมตอนนี้
"เพื่อนยังไงก็คือเพื่อน มันไม่ได้เลิกคบกันง่ายๆ หรอกนะ" ใบเตยดันไหล่เมริณออกมาพร้อมกับจ้องหน้าเพื่อนตัวเองเอาไว้
"เข้าใจแล้ว" เมริณพยักหน้าอย่างเข้าใจ
"เลิกร้องได้แล้ว สภาพแกตอนนี้ดูไม่ได้เลยนะ" ใบเตยแกล้งพูดออกไปเพื่อให้เมริณเลิกร้อง และมันได้ผลดีเลยทีเดียว
"จริงหรอ! ถ้าหมอนั่นมาเห็นได้ล้อฉันแน่เลย" เมริณรีบหยิบกระจกขึ้นมาส่องดูใบหน้าของตัวเองด้วยความร้อนรน เธอรีบเช็ดน้ำตาของตัวเองออกทันทีเพราะกลัวว่าทนนท์จะเข้ามาเห็น
......
วันปัจฉิมนิเทศ วันสุดท้ายในรั้วมัธยมปลาย
บรรยากาศรอบข้างต่างเต็มไปด้วยนํ้าตา รอยยิ้ม และเสียงหัวเราะ มิตรภาพใน่มัธยมปลายเป็สิ่งที่ควรรักษาเอาไว้เพราะกว่าทุกคนจะมาถึงวันนี้ได้ต่างผ่านสุขและทุกข์มาด้วยกัน
่มัธยมปลายเป็่ที่มีความสุขเเละคิดหนักพอควรเลย เพราะมันเป็การตัดสินใจในสายอาชีพกับคณะเเละมหาวิทยาลัยที่จะเลือกเรียนในอนาคต แต่ตอนนี้ทุกคนผ่านมันมาได้แล้ว
"แยกย้ายกันไปเติบโตนะลูก ครูขอให้นักเรียนทุกคนเป็คนดีของสังคม พวกหนูยังต้องเจออะไรอีกมากมายไม่ว่าจะร้ายหรือดีครูขออวยพรอวยชัยให้ทุกคนโชคดี " ผู้อำนวยการโรงเรียนขึ้นกล่าวจบงานปัจฉิมนิเทศ
เมริณร้องไห้สะอื้นพลางกอดคอเพื่อนในห้องเอาไว้รวมถึงใบเตยที่เป็เพื่อนสนิทของเธอด้วย ทุกคนต่างร้องไห้เพราะต้องแยกจากกันเพื่อออกไปเริ่มต้นชีวิตของตัวเอง ไม่รู้ว่าจะได้มีโอกาสเจอกันอีกเมื่อไหร่
จะมีก็เเต่ทนนท์ที่ดูเงียบเเละไม่สนใจรอบข้างเลย คงเป็เพราะว่าเขาเพิ่งย้ายเข้ามาในโรงเรียนนี้จึงไม่ได้ผูกพันธ์กับใครมากมาย
เมริณกวาดสายตามองไปรอบตัวเพื่อเก็บบรรยากาศเหล่านี้เอาไว้ จนกระทั่งสายตาของเมริณสบเข้ากับใครบางคนที่มองมาทางเธอเสียก่อน เป็ทนนท์นั่นเอง..เขาส่งยิ้มบางๆ มาให้เมริณก่อนจะหันไปทางอื่น ส่วนเมริณก็แอบมองทนนท์อยู่สักพักก่อนที่จะหันไปทางอื่นเช่นกัน
^____________________^
ฝากนักเขียนหน้าใหม่ ตะวันรัตน์ ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะคะ
เื่เเรกอาจดูไม่ค่อยมีปมอะไรมากมาย เเต่ตั้งใจเเต่งมาก ขอคนล่ะเม้นเพื่อเป็กำลังใจให้กันหน่อยน้าาา
5K
