ตอนที่ 28ปะทะกลุ่มของมาคัส 2
เคนจิหยิบไม้เท้าออกมาช่องมิติอีกครั้งร่ายเวทย์บางอย่างปรากฏวงแหวนสีเหลืองปนดำขึ้นที่ฝ่ามือสายฟ้าสีดำก็ปรากฏล้อมรอบตัวเคนจิ ส่งเสียง “เปรี๊ย เปรี๊ย!” ลั่นไปทั่วพร้อมที่จะฟาดฟัน มาคัสกุมโล่ใหญ่ขวางหน้ากลุ่มโจรเตรียมรับการปะทะทันที
เคนจิส่งเสียงหัวเราะในลำคอมันเป็ไปตามแผนที่เขาวางไว้ สายฟ้าสีดำฟาดออกไปตามการชี้นำของเคนจิยูริเม็ดเหงื่อปกคลุมทั่วใบหน้า ะโออกไปอย่างสุดเสียง
“หลบเร็วมาคัส!! โล่นายเป็เหล็ก!!!!”
“เปรี้ยงงง!!!”
เสียงสายฟ้าสีดำดังก้อง เมื่อคิดขึ้นได้ทุกอย่างมันสายเกินไปสายฟ้าที่ฟาดไปนั้นรวดเร็วอย่างมากกระทบเข้ากับโล่ของมาคัสอย่างจัง กระแสสายฟ้าของมันแล่นผ่านโล่เหล็กที่เป็ตัวนำไฟฟ้าร่างกายมาคัสบีบเกร็งสั่นสะท้าน พร้อมกับเสียงร้องอันดังลั่น
“บรึ้มมม!!!”
“อ๊ากกก~~~~~กกก!!!!”
แรงะเิส่งผลให้โล่ใหญ่หลุดออกจากมือมาคัสพร้อมทั้งส่งร่างของมาคัสปลิวออกไปไกลห่างจากตัวโจร เคนจิใช้เคลื่อนที่พริบตาปรากฏกายต่อหน้าของโจรอีกครั้งก่อนมันจะพูดใช้ทักษะออกไปฝ่ามือข้างหนึ่งของเคนจิก็กระแทกไปที่ปากของมันก่อนจะได้เอ่ยทันแรงที่เขากระแทกออกไปนั้นส่งผลให้มีเืออกมาจากปากของโจร
เคนจิยกร่างของโจรผู้นั้นลอยขึ้นอย่างง่ายดายวงแหวนเวทย์สีเหลืองปนดำปรากฏขึ้นอีกครั้งในอุ้มมือของเคนจิที่กำลังบีบรัดที่ปากของโจรสายฟ้าสีดำปรากฏขึ้นร่างของโจรดิ้นพล่าน กลิ่นไหม้ของโจรลอยฟุ้งไปทั่วตามันถลนออกมา ร่างของโจรแห้งกรอบดังเศษไม้ที่ถูกเผาไหม้เืของมันแห้งกรังไม่มีการไหลรินออกมา เมื่อเคนจิออกแรงบีบ ร่างกายของมันดัง
“กร๊อบแก๊บ!!”
แหลกเป็ผงกองลงกับพื้นยูริยืนขาสั่น ภาพที่เธอเห็นนั้นมันโหดร้ายเกินไป โจรอีกคนคนอาเจียนออกมาทันทีแต่ัับางอย่างทำให้มันหยุดอาเจียนความหนาวเย็นที่ด้านหลังของมันทำให้ต้องรีบหันไปดูเคนจิปรากฏตัวอยู่ด้านหลังมันแล้ว ความหวาดกลัวของมันต่อจอมปีศาจริชเตอร์ถึงขีดสุดน้ำอุ่นๆ ไหลผ่านที่กางเกงของมันส่งกลิ่นอบอวลไปทั่วมันก้าวถอยหลังหนีอย่างไม่ได้ตั้งใจ
ปรากฏวงเวทย์สีส้มปนดำที่พื้นด้านหลังเท้าข้างหนึ่งของมันก้าวเหยียบไปโดน ปรากฏเสาดินสีดำยอดแหลมแทงขึ้นมาเสียบร่างดัง“ปุ!” ร่างของมันผู้นั้นลอยขึ้นไปบนฟ้ามันดิ้นทุรนทุลาย ก่อนจะแน่นิ่งไป ดวงตาของยูริเบิกกว้างแทบถลนออกจากเบ้า เธอทรุดนั่งไปกับพื้นด้วยตาที่เหม่อลอยหมาป่าสีทองขู่คำรามอยู่ด้านหน้ายูริ มันไม่กล้าทิ้งผู้อัญเชิญออกไปไกล
ลีโอปรากฏตัวจากพุ่มไม้หลังจากแอบซ่อนอยู่นาน เมื่อได้โอกาสขณะที่เคนจิเผลอตอนที่ลงมืออยู่กับโจรกาต้าของมันแทงทะลุผ้าคลุมของเคนจิทันที
“ฮ่า ฮ่า ฮ่าตาย แกตาย เ้าริชเตอร์..เอ๊ะ!!!”
ปรากฏเพียงผ้าคลุมที่กาต้าแทงผ่านเคนจิตอนนี้ไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว เขาไม่สนใจลีโอสักนิดมันไม่เคยอยู่ในสายตาของเคนจิเป้าหมายต่อไปของเขาคือจอมเวทย์อีกสองคน คนหนึ่งชาย อีกคนหนึ่งเป็หญิง จอมเวทย์ชายถือไม้เท้าที่มีลูกแก้วสีแดงอยู่บนนั้นมันคือลูกแก้วธาตุไฟ วงแหวนสีแดงปรากฏเหนือท้องฟ้าลูกไฟสีแดงตกพุ่งเข้าใส่เคนจินับไม่ถ้วน
เคนจิหลบหลีกลูกไฟเ่าั้อย่างคล่องแคล่วปรากฏวงแหวนสีน้ำเงินปนดำหมุนวนรอบตัวเคนจิเกลียวคลื่นน้ำที่รุนแรงพุ่งทะยานออกจากวงแหวนโจมตีใส่ผู้ร่ายเวทย์ไฟเหมือนดังเข็มแหลมจำนวนนับไม่ถ้วนเสียบแทงจอมเวทย์ไฟ มันร้องดังลั่น
“อ๊าก!!!”
ชั่วครู่ก็จะสิ้นเสียงไปร่างของผู้ร่ายเวทย์เป็รูพรุนทั่วทั้งร่างเืไหลรินไม่ขาดสายก่อนที่ร่างจอมเวทย์สลายหายไปทิ้งไม้เท้าที่มีลูกแก้วสีแดงร่วงหล่นสู่พื้น เคนจิก้มลงเก็บไม้เท้าของจอมเวทย์ผู้นั้นแล้วโยนใส่ช่องมิติไปเขาเหลือบมองไปยังจอมเวทย์หญิงอีกคน ด้วยสายตาที่แดงก่ำ
จอมเวทย์หญิงถึงกับขาสั่นก้าวเดินไม่ออกหน้าของเธอซีดขาว เม็ดเหงื่อปกคลุมทั่วใบหน้า เธอหวาดกลัวถึงขีดสุด เธอไม่เคยพบเห็นภาพที่หน้ากลัวเหล่านี้มาก่อนมันสยดสยองเป็อย่างมาก เคนจิพุ่งทะยานมาปรากฏด้านหน้าของเธอ ร่างกายของจอมเวทย์หญิงหนักอึ้งจวนจะทรุดลงไปกับพื้นก่อนที่เข่าของเธอจะัักับพื้นดิน มือของเคนจิก็พุ่งสวนเข้าร่างกายของเธอ
“ฉึก!!!”
อุ้มมือของเคนจิสวนแทงเข้าที่ร่างกายของเธอในมือของเคนจินั้นมีหัวใจที่กำลังเต้นอยู่ มันช้าลงเรื่อยๆ จนหยุดลง น้ำตาอาบแก้มทั้งสองข้างของจอมเวทย์สาวเธอสบถออกมาพร้อมกับร่างที่หายไป
“โหดร้าย”
มาคัสดันตัวเองขึ้นจากพื้นหลังจากที่ลอยไปไกลภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้ามันทำให้เขาเสียใจอย่างถึงที่สุด สมาชิกในทีมเหลือแค่ 5จาก 10 พวกเขาสร้างาแให้กับจอมปีศาจริชเตอร์แทบไม่ได้ ร่างกายของเขาแทบไม่มีาแเลยมันยิ่งทำให้ขวัญกำลังใจของเขาหมดลง เมื่อเหลือบมองไปยังพรรคพวกที่เหลือตอนนี้เหลือเพียงเขา ยูริ ลีโอ และนักรบอีกสองคน
ลีโอปรากฏกายอีกครั้งจากบนท้องฟ้าพุ่งทะยานลงมาอย่างรวดเร็ว กาต้าแห่งแสงของมันสว่างจนเคนจิต้องหลีตาลงเคนจิแพ้ทางธาตุแสง เขาพุ่งทะยานหลบถอยหลังอย่างหวุดหวิด
“ตูม!!”
แรงกระแทกจากลีโอทำให้พื้นเป็บ่อหลุมขนาดใหญ่กลุ่มควันไม่ทันจางหายดีลีโอพุ่งออกมาจากกลุ่มควัน ตามด้วยทักษะ “เอ๊ก-ครอส”ที่มันถนัด เคนจิใช้ทักษะเคลื่อนที่พริบตาหลบการโจมตีโผล่ไปที่ด้านหลังของมันหวดกลับด้วยไม้เท้าเวทย์ลงที่กลางหลังของลีโอส่งร่างของมันปลิวไปในทางเดียวกันกับมาคัส
“เ้าบ้ามาคัส!!! แกจะอึ้งอะไร ช่วยกันซิว่ะ!!”
“อ่ะ..อ่ะ..เออ!!”
มาคัสลีโอพยุงตัวลุกขึ้นมาจับอาวุธแน่น เตรียมเข้าโจมตีจอมปีศาจริชเตอร์เมื่อหันไปในทิศทางของเคนจิ เขาไม่อยู่ตรงนั้นอีกแล้ว
“แคร่ก!!!”
เสียงเกาะเหล็กหล่นกระทบพื้นทำให้ลีโอกับมาคัสหันตามไปในทิศทางของเสียง นักรบทั้งสองตกตายเป็ที่เรียบร้อยแล้วศพหนึ่งทิ้งเกาะเหล็ก อีกศพหนึ่งทิ้งดาบยาว เคนจิโยนมันทั้งทั้งสองชิ้นเข้าช่องมิติแบบไม่ใส่ใจ
“เหลือแค่สาม!!”
คำพูดที่ออกมาจากปากเคนจิทำให้พวกเขาหวาดกลัว
“กรี๊ดดดดดด~~~~~~ดด”
เสียงกรีดร้องลั่นของยูริทำให้ทั้งสามคนหันไปหาเธอโดยพร้อมเพรียงกัน
“โหดร้าย!! อำมหิตเกินไปแล้ว เป็ผู้เล่นเหมือนกันไม่ใช่หรือไง ทำไมลงมือได้โเี้ขนาดนี้แง~~~~แง้”
ยูริร้องไห้ดังลั่นเคนเหลือบมองไปยังมือทั้งคู่ของเขา กลิ่นคาวเืลอยฟุ้งไปทั่วเม็ดเหงื่อเริ่มปกคลุมหน้าเขาภายใต้หน้ากาก
“ฉึก!!!”
“อั๊ก!!!”
“เคี๊ยกๆๆๆ! แกเสร็จฉันจนได้ เ้าริชเตอร์ ขอบใจเธอจริงๆ ยูริ ฮ่าฮ่าฮา!!!”
เสียงของแหลมเสียดแทงพร้อมกับเสียงร้องของเคนจิ ลีโอปรากฏตัวจากด้านหลังกาต้าของมันแทงทะลุท้องของเคนจิ ่เวลาที่เคนจิเผลอ ลีโอลงมือทันที เคนจิโน้มตัวไปข้างหน้าอย่างเ็ปสถานะของแสงส่งผลร้ายแรงแกเขา ผลจากการตั้งค่าความเ็ป 10เปอร์เซ็นต์รุนแรงกว่าที่ใครจะคิดได้
เมื่อหลุดออกมาจากกาต้าของลีโอเคนจิพุ่งทะยานไปตั้งหลักหันหน้าเข้าหาทั้งสามคน มือข้างนึงปิดาแพยายามห้ามเืที่ไหลริน
“ข้าอยู่ของข้าดีๆเป็เพราะพวกเ้าลงมือกับข้าก่อน หากไม่แล้ว อยู่ดีๆ ข้าจะไปทำร้ายพวกเ้าทำไมกันและกลับกันหากเป็ข้าที่ตกเป็ฝ่ายเสียเปรียบพวกเ้าข้าคิดว่าพวกเ้าจะลงมือเหี้ยมโหดไม่ต่างจากข้า ข้าใจดีกับพวกเ้าแล้วที่โจมตีให้ตกตายภายในครั้งเดียว”
คำพูดของเขาเป็เื่จริงกลุ่มของมาคัสลงมือก่อนโดยไม่มีการพูดคุยสักคำนั้นเป็ข้อยืนยันว่าพวกเขาเป็เริ่มก่อน และจอมปีศาจริเตอร์พยายามป้องกันตัว มาคัสเดินมาเคียงข้างยูริขณะที่กำลังร้องไห้ เขาพยายามปลอบใจยูริ
ลีโอยิ้มอย่างเ้าเล่ห์สายตาของมันจ้องมองจอมปีศาจริชเตอร์ที่กำลังเสียเปรียบมันพยายามลอบโจมตีเขาหลายครั้ง มันจะแอบซ่อนทุกที มันจะไม่สู้โดยตรง ขณะที่เคนจิกำลังโจมตีผู้อื่นมันจะแอบซ่อนเมื่อมีโอกาสจะโผล่มาลอบทำร้ายหลายต่อหลายครั้ง และครั้งนี้มันทำได้สำเร็จจากการร้องะโของยูริที่หมดขวัญกำลังใจ
“คราวนี้แหละเ้าริชเตอร์กาต้าของฉันจะตัดแขนตัดขาแก ทีละชิ้นๆ แล้วค่อยๆ แทงที่หัวใจของแก แกจะตายอย่างทรมานเคี๊ยกๆๆ!!”
มันพุ่งทะยานอีกครั้งหมายจะปลิดชีวิตจอมปีศาจริชเตอร์อย่างรวดเร็ว เคนจิจ้องมองลีโอด้วยสายตาที่แดงก่ำ เขาโกธรมันมาก จิตสังหารของเคนจิพวยพุ่งออกมาเป็ระลอกพื้นดินสั่นไหว เกิดเป็หลุมบ่อตรงที่เคนจิอยู่ เศษหินแตกเป็ฝุ่นผงแรงกดดันมหาศาลกดให้ลีโอจมลงไปในพื้นดิน เม็ดเหงื่อปกคลุมทั่วใบหน้าของมันพร้อมกับเสียงกรีดร้อง
“อ๊ากกกก!!!”
ั้แ่เริ่มการต่อสู้เคนจิไม่ได้ใช้จิตสังหารมันเลยพึ่งจะใช้มันในตอนที่ลีโอทำให้เขาโกธร ท่ามกลางแรงกดดันอันมหาศาล ลีโอไม่สามารถขยับตัวได้เคนจิเดินย่างสามขุมไปหาลีโอ แต่ละก้าวของเคนจิฝากรอยแตกไปตามเส้นทางเขามาหยุดตรงหน้าลีโอ สายตาของเขาจ้องมองลีโออย่างโหดร้ายลีโอสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว
เคนจิเก็บไม้เท้าลงในช่องมิติหยิบดาบยาวขึ้นมาแทนที่ มันเป็ดาบยาวของนักรบที่พึ่งตายไป
“จะตัดแขนข้าใช่ไหม?”
“ฉับ!!”
“อ๊าก!!”
เคนจิเหวี่ยงดาบตัดแขนมันทั้งสองข้างทันที
“จะตัดขาข้าใช่ไหม?”
“ฉับ!!”
“อ๊ากก!”
ตามด้วยขาอีกสองข้าเวลานี้ลีโอไม่ต่างอะไรจากก้อนเนื้อก้อนหนึ่ง เคนจิเอาปลายดาบที่แหลมคมจี้ที่หน้าอกของลีโอ
“จะค่อยๆ แทงที่หัวใจข้าใช่ไหม!!”
“ครื้นน~~~~นน”
“อ๊ากกกก....กกก!!!”
เคนจิค่อยๆกดดาบเสียบทะลุหัวใจของลีโอ ท่ามกลางเสียงร้องที่โหยหวน ร่างของมันค่อยๆ สลายหายไปทิ้งเหลือไว้เพียงกาต้าแสงคู่หนึ่ง เคนจิเก็บกาต้าไปในช่องมิติแล้วเหลือบมองไปยังมาคัสและยูริ
“แบบนี้ตั้งหากที่เรียกว่าโหดร้ายการทรมานคู่ต่อสู้ก่อนตาย ข้าตั้งใจจะสังหารมันในดาบเดียวแต่สิ่งที่มันพูด ที่มันจะทำกับข้า ข้าจึงใช้กับมัน”
เคนจิหันไปพูดกับพวกเขาทั้งสองเขาแสดงให้ดูว่าการกระทำของเขาก่อนหน้านี้ถือได้ว่าเมตตาอย่างที่สุดเพราะเขาไม่เคยทรมานคู่ต่อสู้เลย เคนจิเดินอย่างเชื่องช้า มาหาพวกเขาทั้งสอง มาคัสยืนขวางหน้ายูริในท่าจับดายสองมือการที่จะต่อสู้กับจอมเวทย์ตัวต่อตัว อัศวินอย่างเขาถือว่าเสียเปรียบอย่างที่สุด
“ข้าไม่อาจสู้เขาได้อัศวินไม่สามารถโจมตีระยะไกลได้อย่างจอมเวทย์ เสียเปรียบจริงๆ”
เมื่อเคนจิได้ยินสิ่งที่มาคัสบอกเขาเก็บไม้เท้าเวทย์เข้าช่องมิติทันที แล้วหยิบดาบเล่มใหญ่ออกมาแทนมันคือดาบที่แท้จริงของบอสก๊อบลิน การแสดงออกของเขาทำให้มาคัสและยูริมึนงง
“เ้าทำอย่างนั้นทำไม?”
“เมื่อเ้าแพ้จะได้ไม่มีข้ออ้างไงล่ะ เ้าจะได้ยอมแพ้ทั้งตัวและใจ”