ตอนที่ 2 สู่ขอ
่เย็นแม่พรขับรถเข้ามาจอดที่หน้าบ้านของลูกชายในสวนองุ่นท่านบีบแตรรถอยู่สองสามที แล้วจึงเปิดประตูรถก้าวขาลงมาภูวดลเดินออกไปดูที่หน้าบ้าน เมื่อรู้สึกว่าเสียงรถที่ขับเข้ามาจอดเสียงมันคุ้นๆ
“ตาภูมิ...” แม่พรเรียกลูกชายเสียงดังมาแต่ไกล ท่าทางอารมณ์ดีซะด้วย
“อ้าวแม่...มีธุระอะไร ทำไมไม่โทรมา”
“แม่ได้ลูกสะใภ้แล้วนะ”
“ห๊ะ! ลูกสะใภ้อะไรของแม่ ไม่สวยผมไม่เอานะ”
“สวยหวาน แกเห็นแล้วจะตะลึง”
“แล้วแม่ไปทำอีท่าไหน ผู้หญิงคนนั้นถึงยอม”
“เห็นว่าเพิ่งเลิกกับแฟน น้องบอกกับแม่ว่าถ้าแกไม่เ้าชู้น้องพร้อมแต่งเลย”
“น้อง...”
“เรียนเพิ่งจบ”
“โอ๊ยแม่...เด็กแบบนั้น พูดเล่นมั้ง”
“พูดจริงย่ะ พรุ่งนี้แกเตรียมตัวให้พร้อมแม่จะไปคุยเื่แต่งงานแต่เช้า”
“ทางโน้นเขารีบขนาดนี้เลยเหรอ มีอะไรหรือเปล่า..."
“ฉับรีบเอง…มีอะไรมั้ย!แม่กลัวทางโน้นเขาเกิดเปลี่ยนใจไม่เอาแกขึ้นมาจะทำยังไง” ภูวดลยกมือขึ้นเกาหัว...แล้วแต่แม่เลยแล้วกัน
“ครับ...แม่กินข้าวหรือยัง ผมกำลังกิน กินด้วยกันมั้ยครับ”
“ไม่ล่ะ พรุ่งนี้เช้าแกแต่งตัวหล่อๆด้วยล่ะ แม่กลับก่อนนะเดี๋ยวยัยกลิ่นบ่น” ภูวดลส่ายหน้าให้แม่ตัวเองก่อนที่จะเดินกลับเข้าบ้านมานั่งกินข้าวต่อในแบบชิวๆไม่ได้คิดอะไร
“แม่พรมาทำอะไรหรือครับพี่ภูมิ”ในบ้านจะมีลูกน้องอยู่สองคนคอยช่วยทำงานบ้าน ทำกับข้าว ฉัตรกับหาญสองคนนี้เป็สามีภรรยากัน จะอยู่ประจำที่บ้านหลังนี้
“มาบอกว่าได้ลูกสะใภ้แล้ว”
“ลูกสะใภ้...เมียพี่ภูมิหรือครับ”หาญถามต่อ...เนื่องจากแม่พรมีลูกชายคนเดียวนั่นก็คือภูวดล
“คงงั้นมั้ง”
“สวยหรือเปล่าครับ”
“ไม่รู้สิ ไม่เคยเห็น” ตอบแบบขอไปที ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก
“แล้วถ้าไม่สวยล่ะครับ”
“หลับหูหลับตาเอาๆไปเถอะ” จะได้จบๆไป!
“คิดได้อย่างนี้ก็ดีครับ”
“มีหลานให้ฉัตรเลี้ยงสักคนก็ดีนะคะ” ฉัตรภรรยาของหาญนั่งฟังอยู่นานขอพูดขึ้นมาบ้างรู้สึกดีใจแทนเ้านายหนุ่มด้วย
“คิดไกลพอๆกับแม่เลย...ผมอิ่มแล้วเก็บให้ด้วยนะจะไปนั่งดูบิลวันนี้สักหน่อย”
“ค่ะ”
เช้าวันรุ่งขึ้น
เสียงมือถือดังขึ้นใกล้ๆปลุกให้ภูวดลตื่นแต่เช้าเพื่อลุกขึ้นมาแต่งตัวไปสู่ขอว่าที่ลูกสะใภ้กันในเช้าวันนี้
“แม่...เราจะหน้าแตกกลับไปหรือเปล่าเนี่ย ทำไมบ้านเงียบจัง”สองคนแม่ลูกเดินทางมาถึงหน้าบ้านของเ้าขาแต่เช้าตรู่
“เถอะน่า...เดินตามมา ก่อนออกจากบ้านแม่โทรมานัดแล้วคงอยู่กันในบ้านนั่นแหละ อ้าว...นั่นไงมีคนออกมาแล้ว”เป็จังหวะที่แม่บัวเดินออกมาต้อนรับพอดี
“นึกว่ายังไม่ตื่นกัน บ้านเงียบเชียว” แม่พรทักทายแม่บัวในแบบเป็กันเองเนื่องจากพวกท่านรู้จักกันมานาน
“เชิญเข้าบ้านก่อนค่ะพี่พร”
“สวัสดีครับ” ภูวดลยกมือไหว้ว่าที่แม่ยาย
“สวัสดีลูก ตาภูมิเหรอเนี่ย เคยเห็นตอนเป็เด็กๆไม่คิดว่าโตมาจะหล่อขนาดนี้มาๆเข้าบ้านก่อน” บ้านของเ้าขาเป็บ้านสองชั้นหลังใหญ่แบบปิด ้าเป็ห้องนอนส่วนด้างล่างเป็ที่นั่งเล่นพักผ่อนด้านหน้าบ้านติดถนนทำเป็ร้านอาหารอยู่ติดกับบ้าน
วันนี้ฉันถูกแม่บัวปลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวแต่เช้ารอว่าที่เ้าบ่าวมาสู่ขอ ในใจรู้สึกตื่นเต้นนิดหน่อยแอบลุ้นหน้าตาพี่เขาแหละหวังเอาไว้ในใจว่าคงจะไม่ขี้เหร่จนเกินไป ขอแบบไปวัดไปวาได้ก็พอไม่อยากมีแฟนหล่อหรอก ผู้ชายหน้าตาดีส่วนมากชอบเ้าชู้ ฉันเบื่อผู้ชายแบบนั้นแล้ว
“สวัสดีครับพี่พร” เสียงพ่อยอดเอ่ยทักทายป้าพร
“สวัสดีค่ะ ตาภูมิสวัสดีพ่อตาสิลูก”
“สวัสดีครับ”
“เ้าขา...สวัสดีป้าพรกับพี่ภูมิสิลูก” เสียงแม่บัวเอ่ยบอกฉันเบาๆเนื่องจากตอนนี้ฉันกำลังรู้สึกว่า...ว่าที่เ้าบ่าวของฉันหล่อเกินไปเกินมาตรฐานที่คิดเอาไว้เยอะเลย
“ป้าพรสวัสดีค่ะ พี่ภูมิสวัสดีค่ะ”
“เรียกแม่เถอะลูก ไม่ต้องเรียกป้าแล้ว จะได้ดูสนิทกัน แต่งแล้วไปอยู่ที่โน่นจะได้ไม่เขิน”แม่พร...
“ค่ะแม่” ฉันแอบมองไปที่ใบหน้าพี่เขานิดหน่อยซึ่งฉันก็กำลังเห็นเขามองมาที่ฉันเช่นกัน...รู้สึกแปลกๆยังไงก็ไม่รู้จะยิ้มให้กันสักนิดก็ไม่มี!
“พี่ขอเข้าเื่เลยแล้วกันนะ พี่น่ะอยากได้หนูเ้าขามาเป็ลูกสะใภ้ถือโอกาสสู่ขอเลยแล้วกัน”
“พี่พรครับ ลูกสาวผมน่ะ ข้อเสียมันเยอะมากเลยนะครับ”
“โอ๊ย…ไม่เป็ไรเลยค่ะ ใช่ว่าตาภูมิจะไม่มี วันนี้พี่มีสินสอดมาให้ไว้เลยนี่ค่ะทองคำแท่งเก้าบาท เงินสดอีกห้าแสน แหวนเพชรหนึ่งวง สร้อยข้อมือหนึ่งเส้นสร้อยคอทองคำอีกหนึ่งเส้น เป็ไงคะ ถ้าไม่พอเรียกเพิ่มได้ไม่อั้นเลยนะคะ”ฉันกำลังอึ้งกับค่าตัวของฉัน ไม่คิดว่าแม่พรจะให้เยอะขนาดนี้
“พอค่ะพอแล้ว! ยังไม่ต้องเอามาให้ตอนนี้หรอกค่ะ เอากลับไปก่อนเถอะถึงวันแต่งแล้วค่อยเอามาให้ก็ได้” แม่บัว...
“ไม่ได้ๆ เอาไว้ที่นี่แหละ จะได้รู้ว่าพี่จริงใจ หรือจะคิดว่าหมั้นกันเอาไว้ก่อนก็ได้”แม่พร...
“แต่ที่ให้มานี่มันเยอะเกินไป พวกเราไม่ได้จะขายลูกสาวกินนะครับ”ฉันกำลังนั่งฟังผู้ใหญ่คุยกัน แอบมองหน้าพี่เขาเป็บางที สิ่งที่ฉันเห็นคือหน้าพี่เขาเฉยมากค่ะ คนหรือหุ่นยนต์เนี่ย
“อย่าปฏิเสธน่าเสียน้ำใจพี่หมด” พ่อยอดกับแม่บัวมองหน้ากันแล้วก็...อือๆก็ได้
ผู้ใหญ่คุยกันเสร็จแม่พรก็ขอตัวกลับส่วนคนที่กำลังจะได้ใช้ชีวิตคู่ด้วยกัน ยังไม่ได้พูดอะไรกันสักคำได้แต่มองหน้ากันนิ่งๆเท่านั้น
“แม่...พี่เขาเป็ใบ้หรือเปล่า ไม่พูดกับเ้าขาสักคำ แถมยังประเคนสินสอดมาให้อย่างกับกลัวว่าลูกชายตัวเองจะไม่มีคนเอา”
“เปลี่ยนใจไม่ทันแล้วมั้ง” พ่อยอดมองสินสอดตรงหน้าแล้วพูดกับฉัน
“ไม่ได้เป็ใบ้ ตอนเข้ามาเขายังสวัสดีครับแม่กับพ่ออยู่เลย” แม่บัว...
“เออ...ก็จริง” ฉันทำท่านึก รอยยิ้มสักนิดยังไม่มีเลย งงมาก!
“หรือว่าพี่เขาถูกแม่พรบังคับให้มา”
“แม่จะไปรู้ได้ยังไง”
“แล้วแม่ว่าพี่เขาหน้าตาเป็ไง” ฉันถาม...
“ก็หน้าตาดีนะ”
“พ่อล่ะ พ่อว่าหน้าตาพี่เขาเป็ไง” ฉันหันไปถามพ่อยอดบ้าง
“หล่อเลยแหละ” ตอบคำถามเสร็จ ท่านก็หัวเราะเบาๆ
“พี่ขุน พี่ฟ้า ว่ายังไง” ฉันหันไปถามพี่ชายกับพี่สะใภ้ที่เพิ่งจะเดินเข้ามาสมทบ
“เขาคงเขินมั้ง พี่รู้จักพี่ภูมิแต่ไม่สนิท” พี่ขุนพี่ชายฉันเองค่ะ
“พี่ขุนรู้จักเขาด้วยเหรอ”
“แค่รู้จักเฉยๆ เขาเป็คนดังประจำจังหวัดนะ จะไม่รู้จักได้ยังไง”
“เขาเป็คนยังไง พี่ขุนรู้มั้ย”
“เป็คนปกตินี่แหละ ไม่มีอะไรหรอก อย่าคิดมาก”
“แล้วที่บอกว่า...พี่เขาไม่เคยมีแฟนจริงหรือเปล่า”
“คงจริงมั้ง พี่ไม่เคยได้ข่าวว่าเขามีแฟนนะ”
“แล้วทำไมไม่มีใครเอา หรือว่า...” ฉันกำลังเดาไปเรื่อย...
“พอๆๆ เลิกคิดได้แล้ว ครั้งหน้าเจอกันก็ถามเขาซะสิ”
17K
