ข้ามโลกมาเก็บเวล แต่ระบบดันไม่ใช่เกม

08:1808:1708:16ตัวเลขสีแดงลอยอยู่ตรงมุมสายตาธีร์วิ่งตามลีอาผ่านป่าที่เต็มไปด้วยรากไม้ เถาวัลย์ และกิ่งแหลมที่เหมือนจงใจยื่นมาขัดขาเขาขาซ้ายยังแสบจากรอยกัดของหนูเขี้ยว หน้าแข้งอีกข้างยังแดงจากกรดสไลม์ เสื้อเปื้อนจนไม่เหลือสภาพเสื้อดีๆ แล้วส่วนปอดของเขากำลังทำท่าอยากลาออกแต่เสียงเด็กร้องขอความช่วยเหลือดังขึ้นเรื่อยๆ“ช่วยด้วย! ใครก็ได้!”เสียงนั้นทำให้ธีร์หยุดไม่ได้ลีอาวิ่งนำหน้า เธอใช้ไม้เท้าปัดกิ่งไม้และเลือกทางได้คล่องกว่าธีร์มากถึงจะเป็นนักเวทฝึกหัดที่คุมไฟเหมือนคุมหม้อระเบิด แต่เธอเป็นคนของโลกนี้เธอรู้ว่าควรเหยียบตรงไหน เลี่ยงพืชมีหนามตรงไหน และกิ่งไม้แบบไหนไม่ควรจับธีร์เรียนรู้โดยใช้ร่างกายตัวเองเป็นตำรา“โอ๊ย!”หนามเกี่ยวแขนเขาอีกครั้งข้อความใหม่ปรากฏขึ้นบนหน้าต่างระบบ[ได้รับรอยขีดข่วนเล็กน้อย][ความเหนื่อย: เพิ่มขึ้น][ศักดิ์ศรี: ยังไม่ฟื้นตัว]“ข้าไม่ได้ถามค่าสถานะสุดท้าย!”ลีอาหันมาแวบหนึ่ง “เจ้าพูดกับระเบียบชีวิตระหว่างวิ่งด้วยเหรอ”“มันพูดก่อน!”“ระเบียบชีวิตของเจ้าว่างมาก”“ข้าก็คิดแบบนั้น!”07:5207:51ตัวเลขลดลงไวจนน่าใจหายธีร์กลืนน้ำลาย ความรู้สึกตอนสู้สไลม์กลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ต่างออกไป ตอนนั้นคนที่เสี่ยงตายคือตัวเขาเอง ถ้าพลาด เขาตายตอนนี้ถ้าเขาพลาด เด็กที่ชื่อโทบี้จะตายเด็กที่เขายังไม่เคยเห็นหน้าแค่ชื่อหนึ่งในหน้าต่างระบบแต่เสียงร้องนั้นเป็นเสียงจริง“ทางนี้!” ลีอาตะโกนทั้งสองฝ่าพุ่มไม้หนาออกไปสู่ลานเล็กๆ กลางป่าต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งตั้งอยู่กลางลาน กิ่งก้านแผ่กว้าง เหนือพื้นขึ้นไปราวสามเมตร เด็กชายคนหนึ่งกำลังเกาะกิ่งไม้แน่น เขาอายุราวสิบสองปี ผมสีน้ำตาลยุ่ง สวมเสื้อกั๊กของคนส่งของ และมีถุงผ้าสะพายข้างเกี่ยวอยู่กับกิ่งไม้จนสายเกือบขาดใต้ต้นไม้ มีหมาป่าเงาสามตัวสามธีร์รู้สึกว่าสมองหยุดทำงานไปครึ่งจังหวะหมาป่าเงาตัวหนึ่งเดินวนรอบโคนต้นไม้ อีกตัวข่วนเปลือกไม้จนเศษไม้กระเด็น ส่วนตัวที่ใหญ่ที่สุดยืนจ้องเด็กชายบนกิ่งไม้ น้ำลายหยดจากปาก ดวงตาสีเหลืองเรืองแสงในเงาโทบี้เห็นพวกเขา“ช่วยข้าด้วย!”เสียงเขาสั่นจนธีร์เจ็บหน้าอกข้อความใหม่ปรากฏขึ้นบนหน้าต่างระบบ[โทบี้]สถานะ: หวาดกลัว / เหนื่อยล้า / ใกล้หมดแรง[หมาป่าเงาระดับต่ำ x2][หมาป่าเงาระดับต่ำ กลายพันธุ์เล็กน้อย x1]ธีร์จ้องบรรทัดสุดท้าย“กลายพันธุ์เล็กน้อยเหรอ”ระบบตอบในหัวอย่างเรียบ“หมายถึงอันตรายกว่ามาตรฐานเล็กน้อย”“คำว่าเล็กน้อยของเจ้ากับของข้าไม่เคยตรงกันเลย”ลีอากำไม้เท้าแน่น “สามตัว... ถ้าสู้ตรงๆ เราไม่ไหวแน่”“ใช่ ข้าก็รู้สึกว่าไม่ไหวตั้งแต่เห็นตัวแรกแล้ว”หมาป่าตัวหนึ่งหันมาทางพวกเขา มันคำรามต่ำ เรียกความสนใจของอีกสองตัวธีร์รีบย่อตัวหลบหลังพุ่มไม้แล้วคว้าแขนดึงลีอาลงมาด้วย“เราต้องคิดแผน”ลีอาหอบหายใจ “แผนคืออะไร”ธีร์มองลานกว้าง ต้นไม้ โทบี้ หมาป่าสามตัว พื้นดิน ใบไม้แห้ง และเถาวัลย์ที่ห้อยจากกิ่งไม้ด้านขวาของโทบี้เขามีสกิลฟันมั่วแต่โดนลีอามีลูกไฟที่แรงเกินขนาดหมาป่ามีฟัน มีความเร็ว และมีจำนวนถ้าลีอายิงลูกไฟลูกใหญ่ใส่ใต้ต้นไม้ โทบี้อาจตกลงมา หรือทั้งต้นไม้อาจไหม้ถ้าธีร์พุ่งเข้าไปตรงๆ เขาอาจโดนรุมถ้าหนีตัวเลขยังนับอยู่06:5806:5706:56ธีร์สูดหายใจลึก“เราต้องแยกพวกมัน”ลีอาพยักหน้าเร็วๆ “ทำอย่างไร”“เจ้าล่อสองตัวไปทางซ้ายด้วยไฟ ยิงลงพื้น อย่าให้โดนต้นไม้ ข้าจะอ้อมไปทางขวาแล้วช่วยโทบี้ลงมา”ลีอาหันมามองเขาเหมือนเขาเพิ่งบอกว่าจะไปขโมยฟันจากปากมังกร“เจ้าไปคนเดียวเหรอ”“ไม่ใช่คนเดียว มีความกลัวไปด้วย”“ธีร์”“ข้ารู้ ข้ารู้ว่ามันแย่ แต่ถ้าเราอยู่ด้วยกัน หมาป่าทั้งสามจะพุ่งใส่เรา ถ้าแยกพวกมันออกจากกัน อย่างน้อยโทบี้อาจลงมาได้”“แล้วตัวใหญ่ล่ะ”ธีร์มองหมาป่าเงาตัวใหญ่ที่สุดขนของมันเข้มกว่าตัวอื่น ร่างใหญ่กว่าอีกสองตัวเล็กน้อย และบริเวณหัวไหล่มีรอยสีดำแตกแขนงเป็นเส้นเล็กๆไม่รู้ว่าทำไม แต่รอยนั้นทำให้เขานึกถึงคราบบนซากสไลม์ และคำเตือนว่าโลกนี้ไม่มีปุ่มเริ่มใหม่“ตัวใหญ่คงไม่หลงกลไฟง่ายๆ” ธีร์พูด “ข้าจะทำให้มันสนใจข้า”ลีอานิ่งไป “เจ้าจะล่อตัวที่อันตรายที่สุดเหรอ”“ข้าก็เพิ่งรู้ตัวเหมือนกันว่าพูดอะไรออกไป”“นี่เป็นแผนที่แย่มาก”“ใช่ แต่แผนอื่นของข้าเริ่มจากคำว่าวิ่งหนี ซึ่งแย่กว่า”โทบี้ร้องอีกครั้ง กิ่งไม้ที่เขาเกาะสั่น เด็กชายเริ่มหมดแรง แขนเล็กๆ สั่นจนเห็นได้ชัดธีร์ไม่รอให้ความกลัวชนะเขาหยิบก้อนหินจากพื้นสามก้อน เก็บก้อนหนึ่งใส่กระเป๋ากางเกง ส่วนอีกสองก้อนถือไว้“ลีอา ถ้าไฟเริ่มใหญ่จนคุมไม่อยู่ ให้ยิงออกไปไกลจากต้นไม้”“ข้าจะพยายาม”ธีร์หลับตา “ข้าจะนับคำนี้เป็นคำอวยพรแล้วกัน”เขาลุกขึ้นจากพุ่มไม้“เฮ้!”หมาป่าทั้งสามหันมาทันทีโทบี้เบิกตา “พี่ชาย!”ธีร์ปาหินใส่หมาป่าตัวเล็กด้านซ้ายหินพลาดไปเกือบหนึ่งเมตรข้อความใหม่ปรากฏขึ้นบนหน้าต่างระบบ[ทักษะขว้าง: ต่ำ]“ไม่ต้องบรรยาย!”หมาป่าตัวนั้นคำรามและพุ่งเข้าหาเขา อีกตัวตามมา“ลีอา!”ลีอาก้าวออกจากพุ่มไม้ ยกไม้เท้า“ประกายไฟ!”คริสตัลสีแดงสว่างขึ้น ไฟดวงเล็กพุ่งไปกระแทกพื้นตรงหน้าหมาป่าสองตัวตอนแรกมันเล็กจริงธีร์แทบไม่เชื่อสายตาจากนั้นเปลวไฟกลับแผ่กว้างออกไปเหมือนผ้าคลุม“ข้ายังถือว่าเล็ก!” ลีอาตะโกนเหมือนป้องกันตัวเองล่วงหน้าเปลวไฟทำให้หมาป่าสองตัวหยุดและถอย พวกมันหันความสนใจไปทางลีอา เธอรีบถอยไปทางซ้ายตามแผน ล่อพวกมันออกจากโคนต้นไม้เหลือตัวใหญ่มันไม่ตามไฟมันมองธีร์ธีร์รู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นเมนูพิเศษ“เยี่ยม แผนได้ผลในส่วนที่ข้าไม่อยากให้ได้ผลที่สุด”หมาป่าเงาตัวใหญ่ย่อตัวลงธีร์กำกิ่งไม้ใหม่ในมือแน่น“ฟังนะ” เขาพูดกับมัน ทั้งที่รู้ว่ามันไม่ฟัง “ข้าไม่ได้อร่อย และถ้าเจ้ากินข้าเข้าไป เจ้าจะได้รับความเครียดสะสมกับขนมปังแข็งหนึ่งก้อน”หมาป่าพุ่งธีร์กระโดดหลบไปด้านข้างเร็วกว่าที่คิด!กรงเล็บเฉี่ยวแขนเขา เสื้อขาดเป็นทางยาว ความแสบแล่นขึ้นทันที เขากลิ้งไปบนพื้นแล้วรีบลุก[ได้รับบาดแผลตื้น][คำเตือน: ศัตรูมีความเร็วสูงกว่าผู้เล่น]“ขอบคุณ ข้าเกือบไม่รู้ตอนมันเกือบฉีกแขนข้า!”โทบี้ร้องจากบนต้นไม้ “พี่ชาย ระวัง!”หมาป่าหันกลับมาเร็วมาก ธีร์ยกกิ่งไม้ขึ้นรับ กรงเล็บกระแทกไม้จนมือชา เขาถอยหลังชนโคนต้นไม้ใกล้โทบี้ดีแต่ก็ติดกับไม่ดีธีร์เหลือบมองด้านข้าง เห็นเถาวัลย์เส้นหนึ่งห้อยลงมาจากกิ่งไม้ใกล้โทบี้ ถ้าโทบี้ใช้มันปีนลงอีกด้าน หรือแกว่งตัวออกจากต้นไม้ได้...แต่มันสูงและหมาป่าอยู่ตรงหน้า“โทบี้!” ธีร์ตะโกน“ขะ... ข้าอยู่นี่!”“เห็นเถาวัลย์ด้านขวาไหม”เด็กชายหันไปมอง “เห็น!”“เจ้าคว้าได้ไหม”โทบี้มองระยะแล้วส่ายหน้าแรง “ไกล!”หมาป่าพุ่งมาอีกธีร์ต้องหยุดคุย เขาเหวี่ยงกิ่งไม้[ฟันมั่วแต่โดน]กิ่งไม้ฟาดถูกขาหน้าหมาป่า แต่แรงไม่พอหยุดมัน กรงเล็บอีกข้างเฉี่ยวไหล่ธีร์จนเขาถอยกรูดเจ็บเจ็บจริงเลือดอุ่นๆ ซึมลงแขนเขาเริ่มหายใจไม่ทันทางซ้าย ลีอากำลังรับมือหมาป่าสองตัวด้วยประกายไฟและกำแพงเวทเล็กๆ เธอยังไหว แต่ถ้าต้องยื้อนานกว่านี้คงไม่ไหวตัวเลขยังนับ05:1205:11ธีร์กัดฟันเขาต้องทำอะไรสักอย่างเขาล้วงหินก้อนสุดท้ายจากกระเป๋าถ้าขว้างไม่โดนอีกก็จบ“ระบบ”“กำลังฟัง”“สกิลฟันมั่วแต่โดน ใช้กับการขว้างไม่ได้ใช่ไหม”“ไม่รองรับเต็มรูปแบบ”“แปลว่ายังพอรองรับอยู่นิดหน่อยสินะ”“ผลไม่แน่นอน”“ชีวิตข้าก็ไม่แน่นอนอยู่แล้ว”ธีร์เล็งเถาวัลย์ไม่ใช่หมาป่าเถาวัลย์ที่ห้อยอยู่ด้านขวาของโทบี้ ถ้าหินกระแทกให้มันแกว่งเข้าไปใกล้เด็กชาย อาจพอให้เขาคว้าได้นี่มันแผนของคนอดนอนชัดๆซึ่งก็ตรงกับชีวิตเขาก่อนมาต่างโลกหมาป่าเตรียมพุ่งอีกครั้งธีร์ขว้างหินสุดแรง[ตรวจพบความพยายามโจมตีวัตถุเพื่อเปลี่ยนสถานการณ์][สกิลไม่รองรับ][แต่ผู้เล่นดูตั้งใจมาก]“ช่วยเถอะ!”หินพุ่งไปมันไม่ได้ตรงมันเบี้ยวแต่เบี้ยวแบบมีประโยชน์หินกระแทกเถาวัลย์ช่วงล่างเถาวัลย์แกว่งเข้าหาโทบี้“คว้า!” ธีร์ตะโกนโทบี้ปล่อยมือข้างหนึ่งจากกิ่งไม้ เอื้อมสุดแขนวินาทีนั้น หมาป่าพุ่งใส่ธีร์ธีร์ยกกิ่งไม้ขึ้นรับกรงเล็บกระแทกกิ่งไม้ดังแครกกิ่งไม้ร้าวธีร์ถอยไปชนลำต้นอย่างแรงแต่เขายังเห็นโทบี้คว้าเถาวัลย์ได้“ได้แล้ว!”เด็กชายร้องออกมาทั้งน้ำตา“ดี!” ธีร์ตะโกน “ทีนี้ปีนลงอีกด้าน!”“ข้ากลัว!”ธีร์มองหมาป่าตรงหน้า มองเลือดที่แขนตัวเอง แล้วเงยหน้ามองเด็กชาย“ข้าก็กลัว!”โทบี้สะอึกธีร์ตะโกนต่อ “แต่ถ้าเราไม่ขยับ เราจะกลัวอยู่ตรงนี้จนมันปีนขึ้นไปหาเจ้า เข้าใจไหม”เด็กชายตัวสั่น“เจ้าทำได้ แค่จับให้แน่น แล้วค่อยๆ ลง ข้าอยู่ตรงนี้”คำว่า “ข้าอยู่ตรงนี้” หลุดออกจากปากธีร์ก่อนที่เขาจะทันคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์พูดคำนี้ไหมเขาไม่ได้แข็งแกร่งไม่ได้มั่นใจไม่ได้รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองจะกันหมาป่าได้อีกกี่ครั้งแต่เด็กคนนั้นต้องได้ยินอะไรสักอย่างที่ไม่ใช่เสียงคำรามโทบี้พยักหน้าทั้งน้ำตา แล้วเริ่มรูดตัวลงตามเถาวัลย์ไปอีกด้านของต้นไม้หมาป่าตัวใหญ่เห็นเหยื่อขยับ มันเปลี่ยนเป้าหมายทันที พุ่งอ้อมโคนต้นไม้ไปทางโทบี้“ไม่นะ!”ธีร์ขยับตาม แต่ขาเขาช้ากว่าลีอาเห็นจากด้านซ้าย เธอกางกำแพงเวทกระแทกหมาป่าตัวหนึ่งให้ถอย แล้วหันไม้เท้ามาทางตัวใหญ่“ธีร์ หลบ!”ธีร์ไม่ถามเขากระโดดทิ้งตัวไปด้านข้างลูกไฟพุ่งเฉียดเหนือหัวเขาไปคราวนี้มันขนาดเท่าศีรษะคนกำลังดีตรงเป้าและไม่เผาเขาธีร์แทบอยากปรบมือถ้าไม่กำลังกลิ้งหนีตายลูกไฟกระแทกพื้นตรงหน้าหมาป่าตัวใหญ่ เปลวไฟระเบิดขึ้นเป็นกำแพงเตี้ยๆ ขวางทางมันไว้ หมาป่าชะงัก ส่วนโทบี้ลงถึงพื้นอีกด้านแล้ววิ่งโซเซออกห่างจากต้นไม้“วิ่งมาทางนี้!” ลีอาตะโกนโทบี้วิ่งไปหาเธอหมาป่าสองตัวที่ลีอาล่อไว้หันไปเห็นเด็กชาย พวกมันเตรียมพุ่งธีร์หัวใจตกวูบเขาไม่มีหินไม่มีแรงกิ่งไม้ก็ใกล้หักเขามองพื้น เห็นถุงผ้าส่งของของโทบี้หลุดจากกิ่งไม้และตกอยู่ไม่ไกล ของข้างในกระจายออกมา มีเชือก ม้วนกระดาษ และขวดแก้วเล็กๆ หลายใบธีร์ไม่รู้ว่าขวดคืออะไรแต่ถ้าเป็นของส่งในโลกแฟนตาซี มันต้องมีประโยชน์บ้างเขาคว้าขวดหนึ่งขึ้นมาในขวดมีของเหลวสีฟ้าใส“ระบบ นี่อะไร”“น้ำยาหมึกเวทสำหรับทำเครื่องหมายพัสดุ”“อันตรายไหม”“ไม่มาก”“ดีพอ!”ธีร์ขว้างขวดใส่พื้นตรงหน้าหมาป่าสองตัวเพล้ง!ของเหลวสีฟ้ากระจายบนพื้น แล้วเรืองแสงวาบทันทีที่สัมผัสอากาศ หมาป่าทั้งสองชะงักเพราะแสงแปลกตาลีอาไม่พลาดเธอยกไม้เท้า“ประกายไฟ!”เปลวไฟเล็กๆ พุ่งลงใส่พื้นเปื้อนหมึกเวทธีร์มีเวลาแค่คิดว่าเดี๋ยว หมึกเวทติดไฟไหมฟู่ม!แสงสีฟ้าพุ่งขึ้นเป็นม่านไฟเตี้ยๆ ไม่ร้อนแรงเหมือนลูกไฟ แต่สว่างจ้าจนหมาป่าถอยกรูด เปิดช่องให้โทบี้วิ่งผ่านไปหาลีอา เธอคว้าแขนเขาไว้ทันที“ได้ตัวแล้ว!” เธอตะโกนข้อความใหม่ปรากฏขึ้นบนหน้าต่างระบบ[เป้าหมายหลัก: โทบี้รอดชีวิต][เควสต์ยังไม่สำเร็จจนกว่าจะออกจากพื้นที่อันตราย]ธีร์หัวเราะแห้ง “แน่นอน มันไม่จบง่ายๆ อยู่แล้ว”หมาป่าตัวใหญ่เดินฝ่าควันออกมารอยสีดำบนไหล่มันขยายขึ้นเล็กน้อยแสงสีแดงเริ่มเจืออยู่ในดวงตาสีเหลืองของมัน“ธีร์ ตัวนั้นผิดปกติ” ลีอาพูดเสียงเครียด“ระบบก็บอกว่ากลายพันธุ์เล็กน้อย”“นั่นไม่เล็กน้อยแล้ว”ธีร์เห็นด้วยอย่างสุดหัวใจหมาป่าตัวใหญ่เงยหน้าคำรามหมาป่าอีกสองตัวดุขึ้นตามเสียงคำราม ทั้งสามตัวค่อยๆ แยกออก เดินประกบพวกเขาจากสามด้านลีอาดึงโทบี้ให้หลบอยู่ด้านหลัง ส่วนธีร์ถอยมายืนข้างเธอ ทั้งสามคนค่อยๆ ถอยออกจากลาน“เราต้องหนี” ธีร์พูด“ทางไหน” ลีอาถามธีร์มองรอบตัวด้านหลังมีทางแคบลอดพุ่มไม้ย้อนกลับไปทางเดิมด้านซ้ายเป็นลำธารเล็กๆด้านขวาเป็นป่าทึบถ้ากลับทางเดิม พวกหมาป่าตามทันแน่ถ้าลงลำธาร กลิ่นของพวกเขาอาจจางลง แต่พื้นลื่นถ้าฝ่าป่า อาจหลงตัวเลขเวลาหายไปแล้ว แต่ความรู้สึกกดดันยังอยู่โทบี้ร้องสะอื้น “ขะ... ข้าขอโทษ ข้าไม่ควรออกนอกทาง ข้าแค่อยากส่งของให้ทัน”ธีร์เหลือบมองเด็กชายเขาเห็นมือเล็กๆ กำชายเสื้อกั๊กแน่นจนข้อนิ้วขาวนี่ไม่ใช่ NPCไม่ใช่เควสต์เป็นเด็กคนหนึ่งที่กลัวจนแทบยืนไม่ไหวธีร์สูดหายใจลึก“โทบี้”เด็กชายเงยหน้ามองเขา“เจ้าเคยวิ่งหนีหมาไหม”โทบี้ชะงัก “เคย... แต่เป็นหมาบ้าน ไม่ใช่หมาป่าเงา”“ดี หลักการคล้ายกัน ต่างกันแค่คราวนี้ถ้าพลาด เราตาย”ลีอาหันมามอง “ธีร์!”“ข้ากำลังปลุกใจแบบจริงใจ”โทบี้หน้าซีดกว่าเดิมธีร์รีบแก้ “ฟังนะ เราจะวิ่งไปทางลำธาร น้ำจะลบรอยกลิ่นได้บ้าง เจ้าวิ่งตรงกลางระหว่างข้ากับลีอา อย่าหยุด อย่าหันหลัง ถ้าล้มให้ตะโกน”โทบี้พยักหน้าแรงลีอากำไม้เท้าแน่น “ข้าจะใช้ไฟกันด้านหลัง”ธีร์มองเธอ “แบบพอดี”“ข้าจะพยายาม”“ขอให้โลกนี้มีคำอื่นแทนคำนี้ทีเถอะ”หมาป่าตัวใหญ่ย่อตัวธีร์ตะโกน “วิ่ง!”ทั้งสามพุ่งไปทางลำธาร ระหว่างวิ่งผ่านข้าวของที่กระจายอยู่ ธีร์คว้าถุงของโทบี้ติดมือมาด้วยหมาป่าเงากระโจนตามทันทีลีอาหันปลายไม้เท้าไปด้านหลังทั้งที่ยังวิ่งอยู่ “ประกายไฟ!”เปลวไฟแตกกระจายบนพื้นด้านหลัง เป็นแนวสั้นๆ ขวางหมาป่าสองตัวไว้ตัวใหญ่กระโดดข้ามธีร์สบถ เขาล้วงม้วนกระดาษจากถุงส่งของแล้วปาใส่หน้าหมาป่าม้วนกระดาษคลี่ออกกลางอากาศใบส่งของหลายแผ่นปลิวใส่หน้ามันหมาป่าชะงักเพราะกระดาษติดตา[ทักษะขว้าง: ยังต่ำ][ผลลัพธ์: น่าประหลาดใจแต่ใช้ได้]“เห็นไหม ต่ำก็มีประโยชน์!”พวกเขาวิ่งลุยไปตามลำธาร น้ำเย็นกระเซ็นถึงเข่า พื้นลื่นจนธีร์เกือบล้มถึงสามครั้ง โทบี้ร้องทุกครั้งที่เหยียบพลาดแต่ยังวิ่งต่อ ส่วนลีอาหอบหนักแต่ไม่ยอมหยุดหมาป่าเงาตามลงน้ำแต่ช้าลงเงาที่ห่อหุ้มร่างพวกมันพร่าและกระจายออกเมื่อสัมผัสน้ำไหล“น้ำช่วยได้!” ลีอาตะโกน“ดี! ข้าขอเพิ่มน้ำเป็นเพื่อนสนิท!”พวกเขาวิ่งตามลำธารไปจนเห็นแสงสว่างข้างหน้า ป่าเริ่มโปร่ง และทางลาดขึ้นฝั่งอยู่ไม่ไกลหมาป่าตัวใหญ่ตามหลังมาใกล้ขึ้นอีกครั้ง มันไม่ยอมเลิกธีร์รู้ว่าถ้าปล่อยให้มันตามไปถึงทางโล่ง มันอาจไล่ทันและพุ่งใส่โทบี้ได้เขาหยุดกะทันหันลีอาหันกลับมา “ธีร์!”“พาโทบี้ขึ้นฝั่ง!”“แล้วเจ้าล่ะ”“ข้าจะถ่วงมัน”“ไม่ได้!”หมาป่าพุ่งเข้ามาในลำธาร น้ำกระเซ็นขึ้นสูงธีร์ยืนขวาง ยกกิ่งไม้ที่ร้าวจนแทบหักขึ้นเขากลัวกลัวจนมือสั่นแต่ด้านหลังเขา โทบี้กำลังปีนขึ้นฝั่งลีอาอยู่กับเด็กคนนั้นเขาต้องถ่วงเวลาแค่ไม่กี่วินาทีแค่ไม่กี่วินาทีหมาป่ากระโจนธีร์ตะโกนโดยไม่สนชื่อสกิลอีกต่อไป“ฟันมั่วแต่โดน!”แขนของธีร์เหวี่ยงกิ่งไม้ขึ้น แล้วปลายไม้ก็เบี่ยงแนวไปรับกรงเล็บหมาป่าแครก!กิ่งไม้หักแต่แรงปะทะทำให้ร่างหมาป่าเบี่ยงออกเล็กน้อย มันจึงพุ่งเลยตัวธีร์ไปชนโขดหินในน้ำธีร์เสียหลักล้มลงในลำธาร น้ำเย็นท่วมถึงอกหมาป่าหันกลับมาเขาไม่มีอาวุธแล้วลีอายืนอยู่บนฝั่ง เธอยกไม้เท้าขึ้นแม้มือจะสั่น“ธีร์ หลบ!”ธีร์พยายามลุก แต่พื้นลื่น ขาไม่ยอมทำงานหมาป่าพุ่งใส่เขาคริสตัลที่ปลายไม้เท้าของลีอาสว่างขึ้นไม่ใช่แสงสีแดงเพลิงแบบลูกไฟแต่เป็นแสงสีทองอ่อน“กำแพงประกายเวท!”แผ่นแสงโปร่งใสปรากฏขึ้นกลางลำธาร ระหว่างธีร์กับหมาป่าหมาป่ากระแทกใส่เต็มแรงแครก!กำแพงร้าวจนแทบแตก แต่หยุดมันไว้ธีร์ไม่ทันคิด เขาคว้าก้อนหินใต้น้ำขึ้นมาแล้วเอื้อมอ้อมขอบกำแพง ทุบใส่หน้าหมาป่าเต็มแรงปึก!หมาป่าถอยลีอาตะโกน “ขึ้นมา!”ธีร์ตะกายขึ้นฝั่งอย่างทุลักทุเล โทบี้ช่วยดึงแขนเขาทั้งที่ตัวเล็กกว่ามาก ลีอายิงประกายไฟลงขวางทางหมาป่าเป็นระยะ ทำให้มันต้องถอยอยู่ในลำธารพวกเขาวิ่งขึ้นเนินครู่หนึ่งต่อมา เสียงระฆังแว่วมาจากที่ไกลๆไม่ใช่เสียงในป่าเสียงระฆังเมืองธีร์เงยหน้าผ่านแนวต้นไม้ด้านหน้า เขาเห็นกำแพงเตี้ยๆ สีเทา บ้านหลังคาสีแดง และควันจากปล่องไฟเมืองอีสท์เวลโทบี้ร้องไห้ออกมา “ถึงแล้ว...”หน้าต่างระบบเปิดขึ้นตรงหน้า[เควสต์ฉุกเฉินสำเร็จ]ชื่อเควสต์: ช่วยเด็กส่งของจากหมาป่าเงาผลลัพธ์: โทบี้รอดชีวิต[ได้รับค่าประสบการณ์][ปลดล็อกข้อมูลพื้นฐานของเมืองอีสท์เวล][ความสัมพันธ์กับโทบี้: เพิ่มขึ้นมาก]ธีร์อ่านบรรทัดที่เขียนว่า “โทบี้รอดชีวิต” ซ้ำอยู่หลายครั้งเขาทรุดลงนั่งบนพื้นหญ้า หอบหายใจจนเจ็บคอโทบี้นั่งลงข้างๆ ร้องไห้จนตัวสั่น“ขอบคุณ... ขอบคุณจริงๆ ข้านึกว่าข้าจะตายแล้ว”ธีร์มองเด็กชายเขาอยากพูดมุกอยากบอกว่าคิดเหมือนกันอยากทำให้บรรยากาศเบาลงแต่เสียงร้องของโทบี้ทำให้เขาพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่งถ้าเมื่อกี้เขาช้าไปถ้าลีอาพลาดถ้าโทบี้คว้าเถาวัลย์ไม่ได้หน้าต่างระบบคงแสดงอีกข้อความหนึ่งไม่ใช่ “โทบี้รอดชีวิต”ธีร์กำมือแน่นโดยไม่รู้ตัวโลกนี้ไม่มีปุ่มเริ่มใหม่ประโยคนั้นไม่ได้เป็นแค่คำเตือนอีกแล้วมันมีเสียงเด็กคนหนึ่งร้องไห้ติดอยู่ข้างในลีอานั่งลงอีกด้าน เธอหน้าซีด เหนื่อยจนไหล่สั่น แต่ยังยิ้มบางๆ“เจ้าทำได้”ธีร์หันไปมองเธอ“พวกเราทำได้”ลีอาชะงัก แล้วพยักหน้าเบาๆโทบี้เช็ดน้ำตาด้วยแขนเสื้อ ก่อนเงยหน้ามองธีร์“พี่ชายชื่ออะไร”“ธีร์”“พี่ธีร์...” โทบี้สูดน้ำมูก “พี่เป็นนักผจญภัยเหรอ”ธีร์มองสภาพตัวเองเสื้อขาด เลือดซึม คราบสไลม์ คราบดิน คราบน้ำ หน้าซีด รองเท้าแตะข้างหนึ่งเกือบหลุด และไม่มีอาวุธเหลือสักชิ้นเขายิ้มอ่อนแรง“ยังไม่ใช่”โทบี้กะพริบตาธีร์เงยหน้ามองเมืองอีสท์เวลที่อยู่ไม่ไกล“แต่ดูเหมือนข้าคงต้องไปสมัครแล้วล่ะ”ด้านหลังในป่า เสียงหมาป่าเงาคำรามแว่วมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ตามออกมาลีอามองกลับไป สีหน้าเคร่งเครียด“ตัวใหญ่มีรอยสีดำ ข้าไม่เคยเห็นหมาป่าเงาเป็นแบบนั้น”ธีร์เองก็ไม่ชอบรอยนั้นเขามองหน้าต่างระบบที่ค่อยๆ จางลงก่อนหน้าต่างจะเลือนหายไปหมด มีข้อความเล็กๆ ปรากฏขึ้นเพียงพริบตา[ตรวจพบความผิดปกติของพื้นที่][สาเหตุ: ไม่ทราบ]ระบบเงียบธีร์ไม่รู้ว่าทำไม แต่ความเงียบนั้นน่ากังวลกว่าคำประชดทั้งหมดของมันโทบี้ลุกขึ้นอย่างโซเซ “ข้าพาพวกพี่เข้าเมืองได้ ทางนี้ใกล้ประตูตะวันออก”ธีร์พยุงตัวลุกตาม ขาทั้งสองข้างแทบประท้วงไม่ยอมขยับ แต่กำแพงเมืองข้างหน้าทำให้เขามีกำลังใจขึ้นนิดหน่อยลีอาเดินมาข้างเขา“ธีร์”“หืม”“ตอนเจ้าตะโกนชื่อสกิลเมื่อกี้”ธีร์แข็งค้าง“เจ้าได้ยินเหรอ”ลีอามองเขาด้วยสีหน้ากลั้นยิ้ม “ฟันมั่วแต่โดนเหรอ”ธีร์หลับตาเขาเกือบตายเพื่อช่วยเด็กเขาควรได้ช่วงเวลาฮีโร่แต่โลกนี้ไม่เมตตาแม้แต่ความเท่เล็กๆ“ขอร้อง” เขาพูดเสียงต่ำ “ลืมมันไป”โทบี้หันกลับมาอย่างตื่นเต้น “ชื่อสกิลพี่เหรอ เท่มาก!”ธีร์ลืมตา “จริงเหรอ”โทบี้พยักหน้าแรง “มันฟังดูเหมือนพี่ฟันมั่วแต่ก็โดนจริงๆ!”ลีอาหลุดหัวเราะธีร์มองฟ้า“ระบบ”“กำลังฟัง”“ถ้ามีปุ่มเริ่มใหม่เฉพาะชื่อสกิล ข้าขอใช้ตอนนี้”“ไม่มี”ธีร์ถอนหายใจยาวแล้วเดินตามโทบี้ไปยังเมืองอีสท์เวล พร้อมนักเวทฝึกหัดที่ยังหัวเราะอยู่ข้างๆ และชื่อสกิลแรกที่ดูเหมือนจะหลอกหลอนเขานานกว่าหมาป่าเงาเสียอีก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 5: เควสต์แรกที่ล้มเหลวไม่ได้

นิยายแนะนำ

ข้ามโลกมาเก็บเวล แต่ระบบดันไม่ใช่เกม

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 5: เควสต์แรกที่ล้มเหลวไม่ได้

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้