บริเวณหน้าห้องพักของดอกไม้ถูกมอบหมายให้มีตำรวจดูแล … เนื่องจากวันที่ดอกไม้ไปบ้านของนายเอก(คนร้ายที่ตามล่าดอกไม้) นายเอกก็ถูกฆ่าด้วยเช่นกัน ทำให้เธอถูกเฝ้าระวัง เช่นเดียวกับนายโอ๊ด….
เจษ: กร …แกไหวแน่นะ อดนอนหลายคืนแล้วนะเว้ย..
ภากร: ดี…ให้มันตายไปเลย ตอนดอกไม้ตื่นมาเธอจะได้เป็ห่วงชั้นบ้าง ให้เป็บ้าแบบชั้นบ้าง
ก้อง: แกตายแล้วใครจะดูแลดอกไม้วะ…
เจษ: ไม่อยากเชื่อเลยว่ะ จู่ๆมาหลงเค้าสะงั้น
ภากร: โกรธต่างหากล่ะ … พยานคนเดียวของชั้นต้องตาย ยุ่ง…จุ้นจ้าน และดื้อด้วย คอยดูตื่นมาชั้นจะดัดนิสัยให้เข็ดเลย
พวกเค้าที่ยืนคุยกันอยู่หน้าห้องก็ถูกป้าคนนึงจู่โจมเข้ามา พยายามจะเข้าห้องดอกไม้ “ใหน มันอยู่ใหน..”
ก้อง: คุณนายมาหาใครครับ…
“ก็มาหาอีดอกไม้อีตัวซวยไง ชั้นเป็แม่โอ๊ด..”พูดจบเจษก้องพากันถอยออก1ก้าวทันที ภากรเห็นว่าเค้ายังพยายามจะเข้าไปจึงเอาตัวมาขวางใว้แทน….“เข้าไม่ได้ครับ”
คุณนาย:ทำไม ผัวมันหรอถึงปกป้องมัน…
ภากร: ไม่ใช่ครับ แต่อีกหน่อยไม่แน่ ถ้าคุณป้าจะไร้สติแบบนี้ผมคงให้เข้าไม่ได้ จนกว่าคุณป้าจะไปทบทวนตัวเองใหม่
คุณนาย:มันทำลูกชั้นเกือบตายนะ มันตัวซวย มันจะพาลูกชั้นไปตายนะ อีนังกาลากีณี อีตัวซวยให้มันตื่นมาคุยกับชั้น
เสียงแม่โอ๊ดโวยวายดังลั่น พาให้ภากรรู้สึกโมโห “ลูกคุณไม่ใช่หรอที่เข้าไปรับผู้หญิงของผมถึงหน้าบ้าน ทั้งๆที่ผมสั่งห้าม ใครกันแน่จะพากันไปตายคุณเอาเวลาไปสั่งสอนลูกคุณดีกว่า ว่าอย่ามายุ่งกับผู้หญิงของผมอีก”เสียงโวยวายของภากรทำให้แม่ของโอ๊ดถึงกับผงะ พูดอะไรไม่ออกก่อนจะเดินหนีไปด้วยท่าทางไม่พอใจ“จะใว้นะมันอยู่ไม่สุขแน่”
ภากรจับขมับตัวเองพร้อมกับถอนหายใจ ก้องและเจษยืนมองบางอย่างข้างหลังภากร เค้าที่เห็นเพื่อนมีท่าทีแบบนั้นจึงหันกลับไปมองตาม “ดอกไม้”เธอยืนยิ้มให้พวกเข้าก่อนจะปิดประตูกลับเข้าไป ภากรรีบเดินตามเธอทันทีท
ภากร: เธอเห็นรึยัง…ผลลัพธ์เป็ยังไง ทำอะไรทำไมไม่รู้จักคิดให้มันรอบคอบกว่านี้ห่ะ ทำไม ๆ
ดอกไม้:ขอโทษค่ะ….
เสียงดอกไม้ที่แหบแห้งขอโทษเขา ภากรได้ยินน้ำเสียงของเธอก็รีบรินน้ำใส่แก้วยื่นให้เธอดื่ม
อึก ๆ ๆ ดอกไม้ดื่มด้วยความหิวกระหาย…
ภากร: ออกจากโรงพยาบาล เธอต้องไปอยู่ที่อื่นนะดอกไม้ พักเื่พวกนี้ก่อน พี่เหนื่อยมากแล้วดอกไม้
ภากรนอนลงไปกับโซฟา ก่อนจะนอนพักด้วยความโล่งใจ ภากรหลับไปต่อหน้าต่อตาดอกไม้ เธอมองไปที่เจษและก้อง สายตาที่มีแต่คำถามของเธอพาให้เจษอดเล่าไม่ได้….
เจษ: ให้มันพักเถอะดอกไม้…ดอกไม้ไม่ตื่นมา3วัน มันก็นอนไม่ได้ตั้ง3วัน
ก้อง: ใช่แล้วดอกไม้ มันห่วงดอกไม้จนแทบจะเป็บ้าอยู่แล้ว….
เจษ: ดอกไม้… พักนะพี่ขอ สงสารกรมันบ้าง เลิกดื้อกับมันได้แล้ว…
ดอกไม้มองพวกเค้า และมองไปที่ภากรด้วยสีหน้าที่รู้สึกผิด …. “งั้นพวกพี่กลับก่อนนะ กรมันจะได้พัก”ดอกไม้พยักหน้าและตอบรับก้อง… “ค่ะพี่ก้อง”
เมื่อพวกเค้าออกไป ดอกไม้ค่อยๆเดินมาที่โซฟา พร้อมกับห่มผ้าให้ภากร เธอนั่งลงกับพื้นข้างๆภากร มองไปยังขอบตาที่ล้าและคล้ำของภากร เธอค่อยๆใช้นิ้วรูดปลายผมที่ปิดบังคิ้วภากรใว้ “ขอโทษนะคะพี่กร”
ภากรค่อยลืมตามามองเธอ …เค้าจับมือเธอขึ้นมาจับแก้มของเขา ก่อนจะมองตากัน ดอกไม้เอาแต่ร้องไห้เพราะรู้สึกผิด ภากรเอามือจับแก้มเธอ เช็ดน้ำตาให้เธอเบาๆ…
ภากร: รู้มั๊ย พี่จะบ้าตายแล้วดอกไม้ ….พี่คิดภาพถ้าเธอไม่ฟื้น พี่จะอยู่ยังไง????พี่เสียแม่ไปคนนึงแล้ว พี่ไม่อยากเสียดอกไม้ไปอีก….
พูดจบดอกไปยื่นหน้าเค้าไปจูบเขา ภากรยื่นหน้าเข้าไปจูบรับเธอ จูบครั้งนี้เป็จูบที่ดูดดื่มที่สุดที่ดอกไม้รับรู้ได้ เธอค่อยๆถอยหน้าออกเพื่อให้เค้าได้พัก…“พี่กรพักนะคะ ….”ภากรพยักหน้าก่อนจะหลับตาลง “อยู่ข้างๆพี่ก่อนนะ”ดอกไม้ยิ้มตอบรับเค้าก่อนทั้งคู่จะพากันหลับไปแบบนั้น…
ก๊อกๆๆๆๆ.... “ดอกไม้”ดอกไม้สะดุ้งก่อนเธอจะมองไปนอกหน้าต่างที่เห็นว่าฟ้ามืดแล้ว อื้อออดอกไม้บิดตัวและรีบลุกขึ้นไปเปืดประตูให้พี่สาว “ทำไรเปิดช้าจัง” ชู่วววววววดอกไม้ทำท่าทางให้เปรยาเสียงเบาลงพร้อมกับจูงมือเธอเข้ามาข้างในภากรที่เห็นว่าภากรหลับอยู่จึงลดเสียงให้เบาลง แต่ความดีใจที่น้องฟื้นไม่น้อยเธอกอดดอกไม้แน่น ดอกไม้เองก็กอดเธอกลับ “รักพี่เปรนะคะแล้วนี่พี่เปรได้แต่งกับนายติณรึยังคะ”เปรยาเอาแขนนออกเพื่อมองน้องสาว
เปรยา: ยังดอกไม้งานแต่งถูกเลื่อนเพราะนายติณต้องเดินทางไปต่างประเทศบ่อยๆ พี่ดีใจมากเลยดอกไม้...
ดอกไม้: ตื่นมาก็ได้ฟังเื่ดีๆเลยแล้ว...พี่โอ๊ดดีขึ้นรึยังคะ
เปรยา: ดีขึ้นแล้วพึ่งทานข้าวเสร็จก็สั่งให้พี่มาดูดอกไม้เลย เค้าห่วงดอกไม้มากเลยนะยิ่งรู้ว่าน้องสาวพี่เนี้ยงัดรถช่วยเค้าออกมาจากภายใต้น้ำลึกโอ๊ดเองก็ทั้งทึ่งทั้งสงสารเลยแหละ
ดอกไม้: ฝากบอกพี่โอ๊ดด้วยนะคะ ดอกไม้ห่วงเค้ามากขอโทษด้วยที่พาไปเสี่ยง...
เปรยา: โอ๊ดไม่คิดมากหรอก เค้ารักดอกไม้จะตาย...
“แค๊กๆ” เสียงภากรไอดังขึ้นเพื่อขัดจังหวะพวกหล่อนเห็นก็พากันตรงไปเอาใจเขาทันที “แหมตื่นมาก็เจ็บคอเชียว”ภากรหันไปมองดอกไม้ ก่อนจะลุกขึ้นไปขอน้ำดื่มจากเธอ “พี่หิวน้ำ ขอน้ำดื่มหน่อยได้มั๊ย” ดอกไม้ยิ้มก่อนจะรีบเทน้ำใส่แก้วให้ภากร....
ภากร: เปร กรฝากดอกไม้หน่อยนะ พอดีกรจะไปบ้านอ่ะ
เปรยา: ได้สิ... ไปเถอะ
ดอกไม้: พี่กร ... ดอกไม้มีตำรวจคอยดูแลอยู่แล้วดอกไม้ว่าพี่ควรพาพี่เปรไปด้วยนะคะ ่นี้อันตรายไปหมดพี่ยิ่งอยู่ใกล้ตัวซวยแบบดอกไม้ด้วย ... นะคะ พี่เปรไปกับพี่กรนะคะ
สายตาที่เปร่งความห่วงใยพาให้เปรยาใจอ่อน “อ่าๆ เอาเราไปด้วยนะกร” ภากรพยักหน้าก่อนจะพาเปรยาขับรถไปที่บ้าน ......
-------ณ.บ้านสวน------
ป้าอุ่นที่กำลังจะเข้านอนเมื่อได้ยินเสียงรถภากรก็รีบบึ่งออกมารับทันที “คุณกร ทำไมคุณกรกลับมาบ้านละคะ” ภากรมองหน้าป้าอุ่นด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม “ป้าอุ่นครับ .. ดอกไม้ฟื้นแล้วครับ”สีหน้าท่าทางป้าอุ่นดีใจสุดขีดก่อนจะยกมือสาธุกลางแจ้ง
ป้าอุ่น: คุณพระคุฯเ้าคุ้มครอง ...โล่งอก
เปรยา:สวัสดีค่ะวันนี้เปรมาช่วยกรเก็บเสื้อผ้าให้ดอกไม้ค่ะป้าอุ่น
ป้าอุ่น: สวัสดีค่ะคุณเปร ... เก็บเสื้อผ้าทำไมคะอย่าบอกนะว่า.......จะพาคุณหนูกลับ ไม่ได้นะคะ ..
ภากร: ป่าวครับ ..ผมจะพาดอกไม้ไปดูงานสร้างรีสอร์ทที่จังหวัดตากครับ คุณพ่อบ่นผมให้ไปดูงานได้แล้วผมไม่อยากให้ดอกไม้อยู่ที่นี่โดยไม่มีผม ไม่งั้นดื้ออีกแน่
ป้าอุ่น: ป้าเห็นด้วยค่ะ ยังไงดูน้องด้วยนะคะคุณภากร..เชิญตามสบายนะคะคุณเปรยา.
“ขอบคุณค่ะ” ภากรขึ้นไปเก็บของส่วนตัวส่วนเปรยาก็เก็บของให้ดอกไม้ เจนที่เห็นว่าทางสะดวกป้าอุ่นเธอเข้าสวนส่วนดอกไม้ก็ไม่อยู่เป็ก้างเธอ ก๊อกๆๆๆ ภากรที่กำลังงุ่นง่านกับการจัดของอยู่ก็ถูกใครบางคนกอดเขาจากด้านหลังภากรรีบหันกลับไปมอง เมื่อเห็นว่าเป็เจนเค้าก็รีบผลักออก “เจน ... อย่าเล่นอะไรแบบนี้อีกนะพี่ไม่ชอบ”
เจน:เมื่อก่อนเจนยังทำได้เลย...พี่กรยอมให้เจนเข้าห้องมาปลุกพี่ทุกเช้า มาหยอกพี่กอดพี่ได้ หอมพี่ได้ ทำไมเมื่อก่อนพี่ยอมให้เจนทำมันได้ ...
ภากร: ก็...ตอนนั้น พี่แค่อยากหาคนมาแทนดอกไม้อ่ะแต่พอพี่รู้ว่าไม่มีใครแทนได้ พี่ก็เลยให้เจนกลับบ้านไปทำใจอ่ะ...
เจน: แล้วความรู้สึกเจนละคะ ….
ภากร: พี่ขอโทษ … เจนคือน้องสาวคนนึงของพี่นะ
พูดจบเจนก็โผเข้าไปจูบปากภากร และเปรยาก็เข้ามาทันพอดี ไม่พูดพร่ำทำเพลงเปรยาที่แรงๆ กระชากเธอมาตบฉาดใหญ่ เพียะ!!! เจนกุมแก้มตัวเองเพราะความเจ็บ
เจน: นี่…นังโง่ เค้าจะเอาน้องแกทำเมียอยู่แล้ว จะมาหึงอะไรชั้น
เปรยา: ไม่ใช่เพราะชั้นเป็ของกรหรอกนะ แต่กรเป็ของน้องสาวชั้นต่างหาก สิ่งนี้แหละที่ชั้นยอมไปได้…
เจน: เค้าไม่เอาเลยต้องเอาน้องสาวมาเสนอ หวังจะแอบกินกันง่ายๆ ทำไมเจนจะไม่รู้จักนิสัยพี่กรคะ
“เจน มันจะมากไปแล้วนะ” เสียงเอะอะโวยของพวกเข้าพาป้าอุ่นและแจ็ครีบวิ่งเข้ามาดูเหตุการณ์ พวกเค้ารับไปล้อมตัวเจนใว้กันมีเื่ตบตีกันอีก เพราะดูเหมือนเจนจะไม่ยอมโดนฝ่ายเดียวแน่ …
ป้าอุ่น:ป้าขอโทษนะคะคุณกร ป้าสั่งสอนหลานไม่ดีเอง
แจ็ค: ผมก็ขอโทษนะครับพี่กร พวกเราคงให้ท้ายมันไปหน่อย
เจน: ป้า พี่แจ็ค … พี่กรเค้ามาเล่นกับความรู้สึกชั้นนะ
ภากร: แล้วเจนจะให้พี่ชดใช้ด้วยอะไร เจนบอกพี่มา แต่จะให้พี่รักเจนนอกเหนือจากน้องสาวพี่คงทำไมได้
เจนเงียบมีเพียงน้ำตาที่ไหลออกมาเพราะความเ็ป “ถ้าไม่ได้รักจากพี่ เจนก็ไม่อยากได้อะไรจากพี่กรหรอกค่ะ”ภากรจับไหล่เธอ…
ภากร: เจน ความรักที่พี่ให้เจนและแจ็คมันดีที่สุดเลยนะรู้มั๊ย พี่รักโดยที่พี่ไม่หวังอะไร พี่เป็ลูกคนเดียว พี่อาจจะไม่รู้ว่าความรักที่พี่ให้น้องมันต้องแสดงออกยังไง แต่พี่อยากให้รู้นะที่ผ่านมาพี่เต็มที่กับแจ็คและเจนมาก เจนคิดมันใหม่นะเจน พี่เคลียธุระเสร็จ พี่จะกลับมารับ ป้าอุ่น แจ็คและเจนไปเที่ยวด้วยกันนะ …
ภากรตบไหล่เจนก่อนจะพาเปรยาเดินออกไป ทิ้งให้เจนแทบเป็บ้า ป้าอุ่นเดินไปส่งภากรและเปรยา ทิ้งแจ็คให้คอยปลอบน้อง
ป้าอุ่น:ฝากดูแลคุณหนูด้วยนะคะ ป้าจะดูแลบ้านและคุณท้านให้ค่ะ
ภากร: ขอบคุณครับป้าอุ่น เดี๋ยวผมจะรีบกลับมาครับ….
ภากรลาป้าอุ่นเสร็จก็รีบขับรถตรงไปยังโรงพยาบาลทันที “กร กรขึ้นไปดูน้องเหอะ เปรกลับบ้านก่อนดึกแล้ว”ภากรพยักหน้าก่อนเดินลงจากรถ…
ภากร: ขอบคุณนะเปร …ขับรถดีๆนะ
เปรยา: อย่าพากันทำอะไรแผลงๆละ
ภากรยิ้มให้เธอ “บาย…” ภากรรีบตรงไปยังห้องพักของดอกไม้ เข้าไปก็เห็นเธอนอนหลับไปแล้ว เค้าหัวเราะออกเบาๆ ก่อนจะยกถุงข้าวต้มขึ้นมาคุยกับมัน “เค้าคงเบื่อแกแล้วเ้าข้าวต้ม หนีนอนไปสะและ”………
“สวัสดีครับ”ภากรเผลอหลับไปหลังจากที่ร่างกายเค้าเพลีย ตื่นมาอีกทีก็พบว่าคุณหมอเข้ามาตรวจอาการดอกไม้ตอนเช้าแล้ว … “ครับๆ” ภากรรีบลุกขึ้นเพื่อหลบให้หมอ…
หมอ: อาการดีขึ้นมากแล้วครับ …ดูปกติทุกอย่างแผลก็ปิดสนิทแล้ว เดี๋ยวหมอจ่ายยาค่าเชื้อให้กลับไปทานนะครับ … วันนี้ก็กลับบ้านได้แล้วนะครับ หายไวๆนะครับคุณพุดพิชญา…
ดอกไม้ยิ้มออกมาด้วยสีหน้าที่ดีใจ ดีใจที่ได้ออกจากโรงพยาบาลแล้ว…“ขอบคุณค่ะ”
ภากรที่ยืนดูสีหน้าที่ยิ้มแย้ม ที่คงเป็ครั้งแรกที่เค้าได้เห็นรอยยิ้มและแววตาของเธอที่ดูจริงใจขนาดนี้ “ขอตัวนะครับ”…..
ภากร: ดอกไม้… ไปอาบน้ำสิ
ดอกไม้:แต่ ดอกไม้ไม่มีชุดเปลี่ยนอ่ะ
ภากร: อ่ะ….พี่ให้เปรเก็บมาให้แล้ว
ดอกไม้รับกระเป๋าไปก่อนจะส่งยิ้มให้ภากรและขอบคุณเขา “ขอบคุณค่ะ”ดอกไม้รีบวิ่งเข้าห้องน้ำด้วยความตื่นเต้น ภากรที่มองตามหลังเธอก็ขำออกมาเบาๆ “เหอะๆ ดีใจอะไรเบอร์นั้น”…
ดอกไม้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็เดินออกมาจากห้องน้ำ เธอมองไปที่ภากร เค้ากำลังงุ่นง่ายกับการเก็บของใส่กระเป๋า จัดนั่น หยิบนู่น ขยับนี่…เธอก็เผลอยิ้มออกมาให้กับความใส่ใจของเค้า
(เปลี่ยนไปแล้วจริงๆแหะ…)ดอกไม้บ่นในใจก็จะสะดุ้งโหย๋ง “ยิ้มไรห่ะ…มาๆช่วยพี่เก็บของเธอเลย” ดอกไม้มองไปที่ชุดชั้นในของเธอที่ตกอยู่กับพื้น ก็รีบวิ่งเข้าไปหยิบมันซ่อน ภากรที่รู้อยู่แล้วว่ามันคืออะไรก็หัวเราะเธอ
ดอกไม้:หัวเราะไร…
ภากร: อย่าดื้อละ…เราก็ไปอยู่ที่อื่นสักพัก
ดอกไม้:ไปใหน ไปไม่ได้!!!!
ภากร: ทำไมละ???
ดอกไม้:ไม่ใช่สิ ไปได้ แต่พี่กรต้องพาดอกไม้ไปที่ ที่นึงก่อน
ภากรได้แต่ทำหน้าสงสัย กว่าจะรู้ก็ตอนที่ขับรถมาถึงสำนักงานทนายความของเจษแล้ว….
ดอกไม้:พี่กรๆ เลี้ยวขวาเลยค่ะ
“ห่ะๆ” ภากรเลี้ยวตามที่ดอกไม้บอก “เข้าไปอีกนิดก็ถึงแล้วค่ะ”….. ขับไปได้ไม่ไกลเธอก็สั่งให้ภากรจอด เค้ามองเข้าไปก็พบว่ามันเป็สถานสงเคราะห์เด็กกำกร้า
ภากร: สถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า วิภาดา
ภากรหันมามองดอกไม้ เธอมีเพียงรอยยิ้มตอบเค้าเท่านั้น ก่อนจะจับมือเขา และจูงมือเขาเดินเข้าไปข้างใน ภากรมองดูมือที่เธอจับเขา ััจากมือนั้นมันอบอุ่นไปทั้งร่างกายของเขา
“สวัสดีค่ะหนูดอกไม้”เสียงหญิงสาวอายุราวๆ27-28 กร่าวสวัสดีดอกไม้ ก่อนจะมองไปทางภากรที่เค้าดูเหมือนเป็คนแปลกหน้า ดอกไม้รีบแนะนำตัวภากรทันที….
ดอกไม้:อ่อ…นี่คุณภากรค่ะ เป็ลูกชายคนเดียวของหน้าวิภา
“สวัสดีครับ” คำพูดของดอกไม้ พาเอาผู้คนที่กำลังยุ่งๆ รีบพากันเดินเข้ามาที่ภากรด้วยความตื่นเต้นและดีใจ ภากรที่มีสีหน้างึนงงก็มองไปทางดอกไม้ เธอมีเพียงยิ้มและพยักหน้าเพื่อบ่งบอกให้เค้ามั่นใจ…
น้าจุ๋ม:ได้เห็นตัวเป็ๆสักทีนะคะ เห็นแต่หนูดอกไม้พูดให้ฟัง…พวกเราขอบคุณ คุณภากรมากเลยนะคะที่ทำให้พวกเรามีวันนี้…
ภากร: ผม ??? แม่ต่างหากครับ.
ดอกไม้:พี่กร… พี่กรหัก%จากรายได้มาให้มูลนิธิทั่วประเทศไงคะ รวมถึงที่นี่ด้วย…
ภากร: พี่พึ่งรู้…
แหม่ม: พวกเราโตจากที่นี่ค่ะ ได้รับใบบุญจากน้าวิภาและครอบครัวคุณภากรจนเรียนเกษตรศาสตร์จบ จึงมาแนะแนวอาชีพที่นี่เพื่อให้น้องๆมีความรู้ค่ะ
ภากรยิ้มด้วยความยินดี..ก่อนจะมองผ่านบ้านพักของเด็กๆเข้าไป ก็พบว่าข้างในเป็สวนผสมผสานที่กว้างใหญ่…มีทั้งพืชไร่ พืชสวนครัว ผลไม้ และมีดอกไม้ เป็ที่ที่ดูจะมีจำนวนมากกว่า
ป้าวัน:หนูดอกไม้ พาคุณภากรไปชมสวนมั๊ย..
ดอกไม้:ได้ค่ะ… งั้นป่ะ
ดอกไม้จูงมือภากรเข้าไปด้านใน ก่อนจะแนะนำทุกๆอย่างไปด้วย “อ่ะ ใส่หมวกก่อนนะคะ เดี๋ยวดำแล้วไม่หล่อ”ภากรคิ้วขมวดก่อนจะย้อนเธอ
ภากร: ถ้าไม่หล่อ เธอจะยังรักมั๊ยล่ะ
ดอกไม้ยิ้มออกมาด้วยอาการเขิน ก่อนตอบออกมา “รักค่ะ”ภากรเมื่อได้ยินคำนั้นความรู้สึกเค้าเหมือนกับเธอยื่นมือเข้าไปกุมหัวใจเค้าใว้ ทั้งเกร็งทั้งอบอุ่น เค้ายิ้มออกมาจนแก้มแทบปริ …. เธอพาเค้าเดินไปยังจุดแรก
ดอกไม้เริ่มแนะนำ “นี่คือจุดพืชผักสวนครัว มีมะเขือเทศ,ฝักทอง,ฝักเขียว,แตงกวา,คะน้า,ต้นหอม,บวบ,พริก,กะหล่ำ,กวางตุ้ง มีโซนกระเทียมด้วยและอีกหลายอย่างเลยค่ะ
เราจำเป็ต้องปลูกเพราะค่าใช้จ่ายที่สูงขึ้นในแต่ละวัน พวกนี้จะทำมาทำอาหารให้เด็กๆ และให้เด็กๆทดลองปลูกเองเก็บเกี่ยวเองกับมือเลยค่ะ”
ภากร: แล้วเงินที่ชั้นแบ่งให้ มันไม่พอหรอ
ดอกไม้:พอค่ะ แต่นี่ได้ประโยชน์จากพื้นที่ที่ว่างเปล่านี้ แถมพัฒนาความรู้รอบตัวเด็กๆอีกค้ะ ป่ะเราไปโซนผลไม้กัน
ดอกไม้เริ่มอธิบายต่อ “นี่ต้นแอปเปิ้ลค่ะ น้าวิภาเป็คนปลูก ส่วนนี่มะเฟือง,มะม่วง,ขนุน,องุ่น,สโอโวคาโด ยังมีสมุดไพรที่ใช่ทำยาเล็กๆน้อยอีกนะคะ เช่น ข่า,ตะไคร่,มะแว้ง,กระชาย,มะกรูด,นาว,ว่านต่างๆค่ะ”
ภากรเอามือไปััต้นแอปเปิ้ลต้นใหญ่ที่ให้ร่มเงาปกคลุมไปกว้างขวางพลางนึกถึงกอดของแม่ดอกไม้ที่เห็นแบบนั้นก็รู้สึกเศร้าตาม
ดอกไม้:น้าวิภาทิ้งร่องรอยของสิ่งดีๆใว้เยอะแยะเลยนะคะ ถ้าเราเอาความห่วงหา มาเป็พลังบวก พี่กรจะใช้ชีวิตที่เหลือได้ดีขึ้นเลยค่ะ…
ภากร: อยู่แบบ บ้าๆบอๆแบบเธอหรอ
ดอกไม้:เนี่ยแหละค่ะความสุข ปล่อยมันไปบ้าง เดี๋ยวมันก็ผ่านไปค่ะ
ภากร: แล้วนั่นสวนดอกไม้อะไร เอาใจตัวเองหรอ
ดอกไม้:พวกนั้น… ก็แปรรูปไปเป็น้ำหอมที่ทำให้พี่กรหายปวดหัวได้ไงค่ะ ป่ะเดี๋ยวดอกไม้พาไปดูค่ะ
ภากรเดินตามเธอไป …. “บางประเภทเราต้องปลูกในโรงเรือนค่ะ เพราะสภาพอากาศ …”
ดอกไม้:หลักๆที่นี่จะมีกุหลาบ แปรรูปทำสบู่,น้ำหอม,ประกอบอาหารได้ พี่กรเห็นต้นไม้ใหญ่ๆต้นนั้นมั๊ยคะ ชื่อต้นกำยานค่ะ ประโยชน์เยอะมากค่ะ สกัดน้ำหอมหรือเครื่องหอมได้ค่ะ
สกัดน้ำมันระงับกลิ่นกายได้ดีเลยค่ะประโยชน์เยอะไปหมด ดอกมะลิเอย อธิบายวันเดียวคงไม่พอ…
ภากร: งั้นขึ้นเหนือครั้งนี้ได้เจอดอกไม้หลายชนิดเลยละ ไปอธิบายให้พี่ฟังที่นั่นละกัน
“นี่ค่ะๆ” ดอกไม้ะโดีใจที่ถึงสักทีก่อนจะแนะนำบ่อน้ำที่อยู่ตรงหน้าให้ภากรฟัง “นี่คือบ่อปลา เราเลี้ยงใว้กินด้วย มีดอกสโนวขึ้นรอบๆ นี่อัญชัญ ดาวเรือง ยังมีดอกไม้ที่ใว้จัดช่อขายด้วยนะคะ แต่ละดอกมีความหมายเยอะแยะเลยค่ะ ใว้ครั้งหน้าเดี๋ยวจะพาไปดูนะคะ.”
ภากร: จะกลับแล้วหรอ …
ดอกไม้:ยังคะ ยังมีกิจกรรมให้เราทำอีกค่ะ
ภากร: ดอกไม้ ๆ …. ดอกไม้รู้จักดอก Forgetme not รึเปล่า”……..
“รู้จักค่ะพี่กร ทำไมหรอคะ”
ภากร: รู้จักตำนานของมันมั๊ย
ดอกไม้ส่ายหัวภากรจึงรีบเล่าให้เธอฟัง “เค้าเล่ากันมาว่าในยุคที่มีอัศวินเสื้อเกาะและนางในได้มีอัศวินคนนึงเดินชมพระจันทร์กับรักริมแม่น้ำก่อนที่หญิงสาวคนรักจะเห็นดอกไม้ชนิดหนึ่ง เธอมองว่ามันสวยมากอยากได้ อัศวินจึงเอื้อมมือลงไปเด็ดให้คนรักแต่ดินริมแม่น้ำมันลื่นทำให้อัศวินพลัดตกแม่น้ำไป ด้วยความที่เสื้อเกราะหนักทำให้อัศวินไม่สามารถว่ายน้ำได้ก่อนจะจมลงไป อัศวินได้โยนดอกไม้ให้หญิงคนรัก พร้อมกับะโบอกว่า “Nem’oubliez pas” ซึ่งแปลว่า ‘ฟอร์เก็ตมีน็อต หรือ อย่าลืมฉัน’นับแต่นั้นดอกไม้และต้นไม้นี้ก็ถูกเรียกชื่อนี้เรื่อยมาและมีความเชื่อว่าถ้าปลูกแล้ว จะได้เจอกับรักแท้ รักที่ไม่ต้องพลัดพลากจากกันอีก”
ดอกไม้: ทำไมมันเศร้าจังเลยล่ะคะ
ภากรหันมามองตาเธอ ก่อนจะพูดกับเธอด้วยความจริงใจ “อย่าลืมพี่นะ หลังจากนี้พี่จะสร้างความทรงจำดีๆเกี่ยวกับเราใว้ ดอกไม้จะได้ไม่ลืมมันอีก….อย่าลืมพี่นะดอกไม้”
......ยิ้มที่แสนหวานจากภากร ที่เธอพึ่งเคยเห็นครั้งแรก เธอจ้องมันอยู่นานเพื่อบันทึกมันใว้ ในความทรงจำ ……..
4K
