เควสแรก
กลุ่มคนทั้งสี่เดินออกมาจากตึกNPCด้วยความเร่งรีบคล้ายกำลังหนีอะไรมาสักอย่าง ไบรอันเหลือบมองด้านหลังเป็พักๆ ก่อนจะบอกให้ทุกคนหยุดพักหายใจ
“เฮ้อเหนื่อยชิบหายเลย”เสียงของไบรอันดังขึ้นด้วยความเหนื่อย
เขาไม่คิดว่าเพื่อนสนิทของตนจะทำเื่ไร้ยางอายแบบนี้ช่างหน้าขายหน้าจริง ๆไม่รู้มันคิดได้ยังไงเื่ที่ดักรอหน้าเคาน์เตอร์เพื่อรับเควสคนแรกถ้ามันจะเบื่อการมีชีวิตขนาดนั้นก็ไม่ควรจะลากคนทั้งทีมเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย
ให้ตายเถอะ!
“นี่ไบรอันเพื่อนคนนี้ของนายนี่สุดยอดจริงๆ”น้ำทิพย์พูดประชดขึ้นหนหนึ่ง แต่ไบรอันก็ทำได้เพียงแค่ยิ้มตอบกลับเท่านั้น
“รออยู่นี่สักพักก่อนเถอะเดี๋ยวฉันแจ้งพิกัดไป เราจะได้ออกจากเมืองเริ่มต้นพร้อมกัน”
“อืม”น้ำทิพย์ตอบ
ส่วนคนอื่นๆต่างไม่มีความคิดเห็นรอสักพักพวกเขาก็เห็นร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มสวมเสื้อยืดสีดำเดินออกมาจากทางที่พวกเขาเพิ่งวิ่งหนีมา
ใบหน้าหล่อเหลานั้นเรียบเฉยคล้ายกับออกมาเดินเล่นไม่มีผิด
น้ำทิพย์เห็นแล้วก็คิ้วกระตุกเธอว่าเธอเป็แบบนี้แล้ว ยังมีคนที่นิสัยสุดขั้วกว่าเธออีกเหรอเนี่ย ทำเื่หน้าอายแบบนั้นแล้วยังเดินออกมาด้วยท่าทางเหมือนเื่ที่ทำนั้นไม่เกี่ยวกับเขาเลยสักนิด
“ทำไมมาช้าจังวะ”
ไบรอันรีบถามเพื่อนแต่เ้าของใบหน้าเรียบเฉยนั้นก็ไม่ได้ตอบคำถามของเพื่อน เขาก้มมองหน้าจอระบบก่อนจะแชร์แผนที่ผ่านกลุ่มเพื่อนในทีมโดยไม่ได้บอกกล่าวอะไรเลย
ภายในแผนที่ขนาดใหญ่ปรากฏตรงหน้าของเพื่อนร่วมทีมก่อนจะมีธงถูกปักลงบนจุด ๆ หนึ่งในแผนที่ท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามของเพื่อนคนอื่น ๆ
“อะไรวะ?”ไบรอันเอ่ยถามเป็คนแรก
“...”สีหน้าของเทมป์ไม่เปลี่ยนแปลงเลยซักนิดหนำซ้ำยังไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มอีกด้วย
“อะ..เอ่อหรือว่านี่จะเป็เควสแรกครับ”มิกะอาสาถาม
“อืม”
เสียงคำตอบนั้นทำให้ทุกคนเริ่มเข้าใจ
น้ำทิพย์เปิดระบบดูเควสที่ได้รับทันที
[สร้างเคมป์หลบภัยอุปกรณ์ คือ สมุดเวทย์ 1 เล่ม + ผลึกซอมบี้สีแดง 5 ชิ้น + ป้ายอัพเกรด 1 แผ่น]
หญิงสาวค่อนข้างงุนงงแต่ก็รอฟังคนอื่นอธิบายต่อ
“ถ้างั้นที่นี่คือจุดที่เราจะสร้างเคมป์หลบภัยใช่ไหม?”ไบรอันเอ่ยขึ้นแต่ไม่ได้รอคำตอบจากเทมป์
เขาคิดว่าสรุปเอาเองง่ายกว่ารอฟังคำพูดจากปากเพื่อนตัวเอง
“ของสามอย่างนี้จะไปหาอันไหนก่อน”คามิล่าเอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจเท่าไหร่
“ผลึกซอมบี้”เทมป์เป็คนเอ่ยขึ้นก่อนจะกดดึงแผนที่กลับมาแล้วออกเดินนำทันที
ไบรอันยิ้มแหย่ ๆ บอกให้เพื่อนในทีมเดินตามชายหนุ่มไปน้ำทิพย์ยักไหล่เพราะเธอยังไงก็ได้ การมาครั้งนี้เธอมีหน้าที่เกาะทีมอยู่แล้วใครพาไปไหนก็ไปหมดนะแหละ
คนทั้งห้าก้าวเดินออกมาจากเมืองเริ่มต้นก็พบกับซากตึกอาคารมากมายที่ทรุดโทรมราวกับเมืองร้างไม่มีผิด
มีอะไรบางอย่างเคลื่อนไหวตามตึกอาคารน้ำทิพย์ที่เห็นเช่นนั้นถึงกลับหยุดชะงักเธอรู้สึกว่าเธอเห็นมือของคนกำลังเกาะกระจกร้านค้าเก่าๆร้านหนึ่งด้วยซ้ำ
“นั่นอะไรนะ?”น้ำทิพย์เอ่ยขึ้น
“ซะ...ซอมบี้ครับ”มิกะเอ่ยบอกก่อนจะก้มหน้าถอยหลังไปหนึ่งก้าว
สาเหตุเพราะเขาเป็สายเวทย์เขาเองก็ต้องคอยช่วยเหลืออยู่เื้ัมันเป็ปฏิกิริยาอัตโนมัตินั่นเองทำให้น้ำทิพย์ที่เห็นเช่นนั้นก็เดินถอยหลังมาอยู่ข้างมิกะทันที
เทมป์เหลือบมองพวกเธอสองคนโดยไม่ได้กล่าวอะไร
ในรายละเอียดของทีมมีบอกไว้อยู่แล้วว่าใครอยู่สายไหนเขาเองก็พอจะดูมาบ้าง ก็รู้ว่าทั้งสองเป็สายเวทย์และซัพพอร์ต
“ไม่คิดว่าออกมาจากเมืองเริ่มต้นก็เจอเลย”ไบรอันเดาะลิ้น
มือของเขากดอะไรบางอย่างที่อยู่ในหน้าต่างระบบก่อนจะมีปืนสไนเปอร์ที่ระบบมอบให้ประจำอาชีพออกมาถือทันที
“อย่าเพิ่งต่อสู้ถ้าเดาไม่ผิดซอมบี้กลุ่มนี้ก็แค่ซอมบี้เอาไว้ซ้อมมือเล่นเท่านั้น”
เป็ประโยคยาวแรก ๆที่เทมป์เอ่ยบอก
“แล้วต้องทำไง?”
“ไปตามเส้นทางนี้ออกจากเมืองร้างรอบๆเมืองเริ่มต้น ที่นั่นจะเป็สมรภูมิรบของพวกเรา”
ไม่มีใครเอ่ยแย้งในสิ่งที่ชายหนุ่มพูด
กลุ่มคนทั้งห้าเดินหลบหลีกกลุ่มซอมบี้ที่มีตามเมืองร้างนั้นอย่างเงียบเชียบมีเทมป์เป็ฝ่ายออกหน้าทุกคนจึงเดินออกมาจากเมืองร้างรอบเมืองเริ่มต้นได้อย่างปลอดภัย
ปัง ปัง ปัง!
เสียงปืนดังขึ้นตามหลังพวกเรามาเป็ระยะทำให้น้ำทิพย์ได้ยินแล้วถึงกับสะดุ้ง
ขวัญเอ่ยขวัญมา!
เธอไม่คิดว่าเกมบ้านี้จะสู้กับซอมบี้ที่หน้ากลัวขนาดนั้นแบบจริงๆ ไหนว่าเกมชื่อ The Little Zombie ซอมบี้ตัวน้อยไงนี่ไม่น้อยเลยสักนิดแต่ละตัวที่พวกเขาวิ่งผ่านมานั้นมีแต่ตัวที่ใหญ่กว่าเธอด้วยซ้ำ
คิดผิดแล้วน้ำทิพย์!
เธอคิดผิดไปแล้วจริงๆ
“พวกโง่นั่นคิดยังไงใช้ปืนยิงเรียกซอมบี้มาหาขนาดนั้น”ไบรอันนึกประชด
“ตะ...แต่ว่าเมื่อกี้คุณไบรอันก็เรียกปืน...”
“มิกะฉันว่าฉันไม่เคยทำให้นายอับอายมาก่อนนะ”ไบรอันดักคอเด็กหนุ่มอายุน้อยที่สุดของกลุ่ม
“อ่า...ครับ”
มิกะที่ถูกดักคอจึงเงียบเสียงไปแล้วหลบอยู่ด้านหลังน้ำทิพย์อย่างหวาดกลัวส่วนไบรอันกลับยักไหล่ไม่สนใจ
อย่าคิดว่าหลบหลังสาวสวยแล้วเขาจะเมตตา
“ไปกันเถอะ”คามิล่าเอ่ยบอก
พวกเขาปีนข้ามรั้วไม้เตี้ยในลานบ้านร้างออกไปสู่พื้นที่ป่าที่ค่อนข้างเงียบสงบแต่ยังไม่ทันจะก้าวออกไปได้พ้นตัวบ้านประตูบ้านร้างที่คล้ายไม่มีคนกลับถูกเปิดออกมาเสียก่อนมือใหญ่ที่เปื้อนเืเอื้อมไปจับไหล่หญิงสาวที่ออกเดินคนสุดท้ายเอาไว้ทันที
น้ำทิพย์สะดุ้งใเมื่อหันกลับไปมอง เธอก็ส่งเสียงกรีดดังลั่น ถอยหลังจนร่างไปชนกับแผ่นอกกว้างที่กำลังเคลื่อนไหวเข้ามาใกล้อย่างไม่ทันระวัง
“หุบปากซะ! เสียงเธอกำลังเรียกซอมบี้ออกมา”
น้ำเสียงคล้ายหงุดหงิดใจนั้นดังขึ้นข้างหู
สาบานเลยว่าเธอกำลังจะยกมือชี้หน้าด่าชายหนุ่มอยู่แล้วหากไม่ใช่ว่าร่างของซอมบี้ตรงหน้าถูกดาบโค้งของชายหนุ่มผ่ากลางศีรษะร่างแยกออกจากกัน
โหด!
โหดร้ายเกินไปแล้ว!
....
ฝากติดตามนิยายด้วยนะคะคอมเม้นท์เป็กำลังใจให้ไรท์ด้วยน๊า
02/05/2564
783
