ทันทีที่ยืดตัวบิดี้เี ก็พบว่า หลินยวี่ฮั่น ที่ก้มหน้าทำงานอยู่กำลังขมวดคิ้ว พร้อมถอนหายใจออกมา ราวกับว่ามีเขาเพียงคนเดียวที่อยู่ในห้องเรียนอย่างสบายๆ
“ฉันขอถามอะไรอย่างสิ เธอไม่คิดจะพักผ่อนบ้างเหรอ คิดจะทำทั้งวันทั้งคืนเลยหรือไง รีบร้อนอะไรขนาดนั้น ดูท่าสมองคงจะล้าแย่” เฉิงหยู่ พูดเชิงว่าเป็ห่วง
“ใครจะไปเหมือนนาย ที่เกิดมาอยู่บนกองเงินกองทอง ั้แ่เล็กก็สุขสบาย ต่อให้นายไม่เรียนหนังสือ ก็มีเงินใช้ไม่รู้จักหมดสิ้น ไม่ต้องพบกับความลำบากใช้ชีวิตดิ้นรน” หลินยวีฮั่น ประชดใส่ เฉิงหยู่ ด้วยการตัดพ้อ
เฉิงหยู่ ได้ฟังแบบนั้นแล้วก็รู้สึกไม่ค่อยพอใจขึ้นมา “นี่เธอรังเกียจฉันจริงๆ หรือ?”
หลินยวี่ฮั่น แสดงสีหน้าจริงจัง ขณะจับจ้องไปที่ เฉิงหยู่ แล้วก็สวนกลับมาด้วยคำพูด “ใช่สิฉันเกลียดมากเลยล่ะ เกลียดนายทุกๆ ด้านจนบรรยายออกมาไม่หมด เกลียดที่นายหลอกผู้หญิงไปทั่ว จนทำให้ อี๋ยินหวน เกือบตรอมใจตาย”
เฉิงหยู่ ได้เพียงแต่สบตา เขารู้สึกว่าครั้งนี้ ดวงตาคู่นั้นช่างเปี่ยมไปด้วยความซื่อใสบริสุทธิ์ ราวกับไม่มีสิ่งใดทำให้ต้องมลทิน
“พี่หยู่ๆ ข้างนอกนั้นมีสาวสวยคนหนึ่งรอพี่อยู่น่ะ!” เวลานั้นเ้าอ้วนคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามา ระหว่างแสดงอาการหื่นกามน้ำลายสอ
เฉิงหยู่ รู้จักเ้าอ้วนนี่ ใครๆ ก็เรียกว่า เฉียนจินเป่า ที่บ้านมีกิจการโรงเชือดหมู ดูจากชื่อก็พอจะรู้ว่าที่บ้านคาดหวังกับเขาไว้มากแค่ไหน แน่นอนส่วนใหญ่เป็เื่เงินๆ ทองๆ
“สาวสวยที่ไหน เธอมีชื่อไหม?”
“ไม่ได้บอก แต่โคตรจะสวยเลย อื้ม ดูลักษณะแล้วคงจะเป็คนรวย ขับรถมาเซราติมาด้วย ตอนนี้อยู่ชั้นล่าง พี่หยู่ นายรีบไปเถอะ อย่าปล่อยให้เธอต้องรอนาน”
“อ้อ คิดไม่ถึงเลยนะเนี่ย ว่าแม้แต่นายก็ยังเข้าใจถึงความสวยความงาม ไม่เลวๆ มีแววทีเดียว ฮั่นฮั่น ฉันคงต้องออกไปตามหาลูกแกะที่หายไปแล้วล่ะ ไว้พรุ่งนี้เจอกันใหม่!” ระหว่างพูดเขาก็ยังไม่ละสายตาจาก ยวี่ฮั่น ก่อนท้ายที่สุดจะหายลับไปจากห้อง
เ้าอ้วนที่ยืนอยู่ข้างๆ ทำหน้าตาใ เวลาเดียวก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความอิจฉา แม้แต่ดอกไม้ประจำโรงเรียนก็ยังอยู่ในรายชื่อของเขา ตอนนี้ในใจของมันเชื่อมั่นอย่างแรงกล้าว่าถ้าติดตาม พี่หยู่ สักวันหนึ่งต้องมีโอกาสตกมาถึงบ้าง
เมื่อออกมาพ้นห้องเรียน ก็พบว่ามีนักเรียนเดินสวนไปมาอยู่บริเวณทางเดิน ทำให้เขาเบียดลงไปด้านล่าง เฉิงหยู่เมื่อใกล้จะถึงชั้นล่างก็หันซ้ายหันขวา สุดท้ายก็เห็นสาวสวยคนหนึ่งยืนอยู่ข้างๆ รถสปอร์ตสุดหรู ไม่ใช่ใครที่ไหนเธอก็คือ หยางลั่วเซวียะ ที่เพิ่งพบกันเมื่อวาน วันนี้เธอใส่เสื้อสีเขียวเด่นสะดุดตาเข้ากับกางเกงสีขาวนวล ประกอบกับสวมแว่นตาดำ มันทำให้เธอดูมีออร่าราศี หญิงชายที่กำลังเดินอยู่บริเวณใกล้เคียงต่างก็แสดงสีหน้าตกตะลึง สายตาถูกสะกดดึงดูด
หลังจากที่รีบร้อนลงมาถึงชั้นล่าง เหล่าบรรดาผู้คนก็ต้องมองมาด้วยสายตาอิจฉาริษยา หมั่นไส้ เวลาเดียวกัน หลินยวีฮั่น ก็ลุกขึ้นก้าวไปยืนอยู่ที่ริมหน้าต่างระเบียง เธอพยายามมองดูว่าอีกฝ่ายเป็สาวสวยจากที่ไหน ถึงแม้ว่าด้านนอกจะมีผู้คนพลุกพล่าน แต่เธอก็สามารถมองเห็นสาวสวยคนหนึ่งที่เด่นสะดุดตา ขนาดที่ว่าตัวเองยังตกตะลึง ทว่าสาวสวยคนนั้นดูไม่เหมือนสาวสวยทั่วๆ ไป วินาทีนั้นเธอเห็นทั้งสองไปด้วยกัน ในใจก็เกิดความรู้สึกบางอย่าง...
“ลั่วเซวียะ วันนี้พวกเรานัดเดทกันหรือ? ฉันเคยได้ยินมานะว่าการดูหนังก็คือการเดท่เริ่มต้น งั้นพวกเราไปดูหนังกันดีไหม” ระหว่างที่นั่งอยู่บนรถ เฉิงหยู่ ก็เริ่มเปิดปาก
“นายอย่ามาเรียกฉันแบบสนิทสนมจะได้ไหม?”
“ได้สิ ลั่วเซวียะ”
สำหรับ เฉิงหยู่ แล้ว หยางลั่วเซวียะ เป็คนที่ดูออกได้ง่าย ั้แ่ที่พบหน้ากันเมื่อวานจนถึงตอนนี้ หยางลั่วเซวียะ ก็เหมือนจะเริ่มยอมรับเขาบ้างแล้วพอสมควร
จุดเริ่มต้น เริ่มจากการที่ เฉิงหยู่ ได้ทักท้วงว่าหากใช้ตัวยาตามใบสั่งยานั้น 'ครึ่งปีก็ตายแล้ว' ณ ตอนนั้น เฉิงหยู่ ในสายตาเธอเหมือนเด็กนักเรียนที่ปากเสีย และโง่เขลาไร้ความรู้ แต่หลังจากที่ฟังเขาพูดเพียงไม่กี่คำสายตาของเธอก็มองเขาราวกับเป็หมอเทวดา อีกทั้งเื่ใบสั่งยาและไหนจะเื่ที่แก้วน้ำชาลอยได้อีก จึงทำให้รู้สึกว่าคนคนนี้ช่างลึกลับซับซ้อน และพอเจรจาเื่การรักษา เขาก็มักจะพูดถึงแต่เื่เงินๆ ทองๆ ทำอย่างกับว่าเป็พวกเห็นแก่เงินอย่างไรอย่างนั้น และหลังจากที่เจรจาตกลงกันได้แล้ว เธอก็พาไปดูวิลล่าหลังใหญ่ ซึ่งในใจยังคิดว่าเขาโกหกบ้างล่ะจะโกงบ้างล่ะ แน่นอนเขายื่นข้อเสนอสูตรลับเื่ยาด้านความงามเพื่อร่วมเป็หุ้นส่วน สำหรับเด็กวัยรุ่นนับเป็คนที่แสนจะแปลกประหลาด ซ้ำการแบ่งผลประโยชน์มันก็ทำให้เขาดูเหมือนเป็คนใจกว้าง แน่นอนว่าตัวเธอเองก็พึงพอใจกับผลประโยชน์นี้ไม่น้อย ซึ่งต่อมาเขาก็ได้เขียนชื่อรายการจำนวนตัวยามากมายในใบสั่งยา แม้เขาจะฉวยโอกาสอย่างหน้าไม่อาย แต่เธอก็เลือกที่จะมองข้าม และถึงแม้เธออาจเพิ่งรู้จักกับเฉิงหยู่ได้ไม่นาน แต่ว่าหยางลั่วเซวียะ ก็ได้เห็นอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ในตัว เฉิงหยู่
พูดได้ว่าเธอจินตนาการไม่ออกเลย ในโลกนี้กลับยังมีเด็กประหลาดเช่นนี้อยู่ด้วย
ดังนั้น หยางลั่วเซวียะ จึงได้เฝ้าทบทวนเื่ของ เฉิงหยู่ แม้ดูภายนอกเขาจะเหมือนกับคนไร้เดียงสา แต่ภายในนั้นก็ราวกับหมาป่าที่พร้อมจะเข้าขย้ำเหยื่อ เฉิงหยู่เมื่อรู้ว่า หยางลั่วเซวียะ ยอมรับตัวเองแล้วก็ตามแต่เขาไม่รู้ว่าจะเริ่มสานความสัมพันธ์จากตรงไหน
ระหว่างที่พูดคุยกับ หยางลั่วเซวียะ เฉิงหยู่ ก็พยายามจับสังเกต หากเธอไม่ได้พูดมันออกมาตรงๆ เขาก็ไม่อาจทำตามสิ่งที่ใจปรารถนา สิ่งที่เกิดขึ้นคล้ายกับเดินอยู่ในเขาวงกต หาทางออกไม่ได้ ดังนั้น เขาจึงจำเป็จะต้องใช้คารมค่อยๆ หว่านล้อม
“เตาปรุงยากับวัตถุดิบเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว อีกกี่วันนายถึงจะเริ่มปรุงยาที่ใช้รักษาอาการปู่ของฉัน?” หยางลั่วเซวียะ พูดแบบไม่อ้อมค้อม
“วันนี้ก็ได้ แต่ฉันอยากจะขอเตือนอะไรเธออย่าง เวลาที่ฉันปรุงยาน่ะ ห้ามเข้ามารบกวนไม่ว่าจะเื่อะไรก็ตาม แล้วก็ห้ามเข้าไปเด็ดขาด ไม่ต้องห่วงเื่อาหารการกินของฉันด้วย แค่รอฉันออกมาเท่านั้นพอ” เวลานี้ เฉิงหยู่ ได้บอกเงื่อนไขต่างๆ ออกไป สำหรับการปรุงยาห้ามให้เกิดความผิดพลาดเด็ดขาด ที่สำคัญคือห้ามใครรบกวน การปรุงยาหรือการหลอมกลั่นก็ตาม ล้วนแต่เป็สิ่งที่ต้องใช้สมาธิขั้นสูง ถ้าหากมีใครกวนจนเสียสมาธิแม้แต่น้อย ย่อมเกิดปัญหาใหญ่
“ได้สิ” พอเห็น เฉิงหยู่ จริงจังเธอก็พยักหน้ารับ เนื่องจากเื่นี้ค่อนข้างสำคัญ
พอกลับมาถึงวิลล่าของ หยางลั่วเซวียะ ก็พักดื่มชาที่แม่บ้านจางยกมา ก่อนจะตรงไปยังห้องที่ หยางลั่วเซวียะ จัดเตรียมไว้ให้ทันที ด้านในมีการตกแต่งแบบเรียบง่าย ใจกลางมีเตาปรุงยาหนึ่งใบวางไว้ ตลอดจนวัตถุดิบต่างๆ ที่ เฉิงหยู่ ้า
ขั้นแรก เฉิงหยู่ ลงมือปรุงยาฟื้นฟูพลัง เพราะว่าร่างกายของเขาไม่สามารถรีดเค้นลมปราณออกมาได้มากเท่าที่เขา้า และเขาจำเป็จะ้าใช้พลังจำนวนมาก ซึ่งค่อนข้างสิ้นเปลือง ดังนั้นยาฟื้นพลังจะสามารถทำให้เขาใช้ลมปราณได้อย่างต่อเนื่อง เพราะฉะนั้นเขาจึงจำเป็ต้องปรุงยาฟื้นพลังก่อน หลังจากนั้นจึงค่อยๆ เริ่มปรุงยาตัวอื่นๆ
ไม่ช้าเขาก็นำวัตถุดิบต่างๆ ใส่เข้าไปที่เตายานั้น เฉิงหยู่ ผายมือขวาออกไป หลังจากนั้นก็ถ่ายเทพลังไปฝ่ามือ “พรึบ” ทันใดนั้นที่มือของเขาก็มีเปลวไฟลุกโชน ราวกับเป็ไฟจากวิหคเพลิง และนี่ก็คือวิชาการปรุงยาของ เฉิงหยู่ --- วิหคเพลิงคืนชีพ และนี่คือเพลิงิญญาหลอมโอสถที่เหนือกว่าเพลิงแท้จริงขั้นสาม ซึ่งช่วยให้ เฉิงหยู่ สามารถปรุงยาได้อย่างรวดเร็วและมีประสิทธิภาพ กลายเป็โอสถชั้นเลิศ ที่สำคัญที่สุดนั้น ความสำเร็จก็เท่ากับอัตราร้อยเปอร์เซ็นต์ เพราะฉะนั้นในภพเซียน เฉิงหยู่ จึงมีชื่อเสียงอย่างมาก เพียงแต่ว่าการใช้เพลิงิญญาในการปรุงยาระดับนี้ ทำให้ตัวเขาต้องเผชิญกับอันตราย เมื่อถูกลอบทำร้าย ทว่าเมื่ออยู่บนโลกนี้ เฉิงหยู่ ก็ไม่ได้สนใจสิ่งเ่าั้ เพราะโลกนี้ดีกว่าที่โลกเซียนมาก เว้นแต่ว่าเขาจะได้กลับที่โลกเซียนอีกครั้ง เมื่อถึงเวลานั้นเขาจะกลับไปแก้แค้นอย่างแน่นอน
จากนั้น เฉิงหยู่ ก็มองวิหคเพลิงคืนชีพ ที่ปรากฏอยู่ภายในมือของเขา ทันใดนั้นไฟที่ลุกโชนก็ดูคล้ายกับมีชีวิตขึ้นมา ก่อนมันจะโบยบินเข้าสู่เตาปรุงยา กลายเป็วิหคเพลิง จำนวนหกตัวโบยบินวนอยู่ในเตาปรุงยา
หลังจากหนึ่งชั่วโมงผ่านไป เฉิงหยู่ ก็สลายพลังออก แล้วคำราม “ออกมา” ชั่วพริบตาฝาเตาก็เปิดออก ฉับพลันทั่วทั้งห้องก็อบอวลไปด้วยกลิ่นหอม จากนั้นโอสถทั้งหลายก็ลอยออกมา แล้วเข้าไปในขวดยาที่ เฉิงหยู่ ได้จัดเตรียมเอาไว้
โอสถที่เฉิงหยู่นำออกมามีลักษณะมันวาว เรืองแสง ดูสมกับที่เป็โอสถชั้นเลิศ ก่อนจะโยนเข้าปากไปสองเม็ด พร้อมกับส่งผลทำให้ร่างกายเปี่ยมไปด้วยพลัง เหมือนกับได้พลังของเทพเซียนคืนมาอีกครั้ง จากนั้นก็ใช้พลังรีดเค้นลมปราณออกมา แต่ครั้งนี้ไม่ใช่พลังของเทพเซียนจริงๆ แถมยังเลวร้ายกว่าก่อนนี้หนักหนา อย่างไรก็ตามมันไม่ได้ส่งผลกระทบต่อประสิทธิภาพของโอสถ เพียงแต่ว่าต้องใช้เวลามากกว่าเดิม ครั้งนี้ใช้เวลาไปร่วมสองชั่วโมง ซึ่งเขาปรุงโอสถทั้งหมดมาจำนวนเก้าเม็ด พร้อมกับนำใส่ขวดที่เตรียมไว้ ต่อมา เฉิงหยู่ ก็ปรุงมาเพิ่มอีกหนึ่งขวด จากนั้นก็ขวดแล้วขวดเล่าต่อเนื่องกัน ทั้งโอสถบำรุงิญญา และโอสถอายุวัฒนะ
เมื่อเวลาดำเนินมาถึงสามทุ่ม เฉิงหยู่ ก็พอใจกับจำนวนผลลัพธ์แล้ว จึงก้าวออกจากห้อง พอ หยางลั่วเซวียะ เห็น เฉิงหยู่ ก้าวออกมา ก็รีบเข้าไปถาม “เป็ยังไงบ้าง ปรุงยาเสร็จแล้วหรือ?”
“หึๆ เรียบร้อย ตอนนี้ถึงเวลาที่เธอต้องจูบฉันแล้ว” เฉิงหยู่ พูดแซว
“รอให้ปู่ฉันหายดีซะก่อนแล้วค่อยว่ากัน” หยางลั่วเซวียะ ยิ้มบางๆ
เฉิงหยู่ ตรงเข้าไปนั่งที่ห้องรับแขก ระหว่างมองดูใบหน้าของ หยางลั่วเซวียะ ก็พลางยิ้มขึ้น
“เอายามาให้ฉันสักทีสิ” พอเห็น เฉิงหยู่ มองมาที่ตนเองเธอจึงพูดออกไป
ทันใดนั้น เฉิงหยู่ ก็เอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋า พร้อมกับหยิบโอสถออกมาหนึ่งขวด โดยการเขย่าออกมาหนึ่งเม็ด ทันทีที่มันปรากฏกลิ่นหอมหวนก็ลอยตลบอบอวล ช่วยทำให้รู้สึกสดชื่นขึ้นมาฉับพลัน
หยางลั่วเซวียะ รีบคว้าโอสถภายในมือ พร้อมสูดดมความหอมอย่างเต็มที่ รูปลักษณ์ภายนอกดูมันวาว อีกทั้งรูปร่างไม่เลวทีเดียว แต่ก็ไม่รู้ว่ามันจะใช้ได้ผลหรือเปล่า
“ยาเม็ดนี้สามารถช่วยรักษาปู่ฉันได้จริงๆ เหรอ?” หยางลั่วเซวียะ ก็รีบถามย้ำ
“เธอรู้ไหมโอสถตัวนี้เรียกว่ายาอะไร? มันคือ โอสถคืน์ ตราบใดที่คนคนนั้นยังมีลมหายใจ ไม่ว่าจะเป็โรคอะไร ก็รักษาได้หมด แน่นอนถ้าหากว่าไม่เชื่อ ก็ไม่ต้องกินก็ได้ จากนี้ทุกอย่างขึ้นอยู่กับเธอแล้ว” เฉิงหยู่ พูดอธิบาย
“เป็มือที่ไม่เลวเลยจริงๆ ทั้งนุ่มทั้งเนียน” พอเห็นว่าหยางลั่วเซวียะดึงมือไป เฉิงหยู่ ก็ฉวยโอกาสคว้ามือของเธอทันที
“ส่งมันมานี่” หยางลั่วเซวียะรีบกระชากมือออกจาก เฉิงหยู่ ทันที
“หืม?” เฉิงหยู่ ไม่เข้าใจ
“นายทำออกมาเป็ขวดๆ แต่กลับให้ฉันแค่หนึ่งเม็ด นี่มันไม่น้อยไปหน่อยเหรอ” หยางลั่วเซวียะ กล่าวอย่างตรงไปตรงมา
“เธอคิดว่ามันเป็ลูกอมหรือไง เธอรู้ไหมว่า โอสถคืน์ นี้น่ะ มีคุณสมบัติเช่นไร? จะบอกอะไรไว้ให้ ทุกๆ เม็ดนั้นหมายถึงชีวิต สำหรับพวกเธอแล้ว จะเรียกมันว่า ยาวิเศษ ก็ไม่ผิด” เฉิงหยู่ ตอบกลับ หยางลั่วเซวียะ ส่งผลให้บรรยากาศในเวลานี้ชักไม่ค่อยดี แม้ว่าสำหรับเขาแล้ว โอสถเหล่านี้จะทำมันขึ้นมาเท่าไหร่ก็ได้ แต่ว่ามันก็ต้องแลกมาด้วยสิ่งที่มีมูลค่ามหาศาล ความจริงข้อนี้ไม่อาจเปลี่ยนแปลง แม้ว่าในโลกเซียน โอสถคืน์จะสามารถพบเห็นได้ง่ายๆ ทว่ามันก็แค่สำหรับเหล่าเทพเซียน แต่สำหรับมนุษย์ธรรมดาแล้วมันมีล้ำค่ามหาศาล
“แต่วัตถุดิบที่หามาให้ก็ล้วนไม่ใช่ของธรรมดา ฉันเสียเงินไปมากเพื่อสิ่งเหล่านี้ จะให้ฉันมากกว่านี้หน่อยไม่ได้รึไง?”
“ก็ได้ๆ เห็นแก่ที่พวกเราเป็หุ้นส่วนกัน ฉันจะให้เธออีกหนึ่งเม็ด แต่ต้องเก็บรักษามันไว้ดีๆ ถ้าหากว่าโอสถเม็ดนี้หายไปหรือหลุดออกไปภายนอกคงได้เกิดความโกลาหลเป็แน่” ฉับพลัน เฉิงหยู่ ก็ล้วงโอสถออกมาอีกหนึ่งเม็ดส่งให้เธอ
จบตอน
715
