ทั้งหมดมาถึงรอยต่อของทวีปเหนือกับ ทวีปกลาง ใกล้เทือกเขาอัสนี ซึ่งมองแต่ไกลพบเห็นพายุสายฟ้านับร้อย นับพันเส้น เกิดขึ้นอยู่ตลอดเวลา ตามแนวเทือกเขา ไม่มียานบิน หรือ สิ่งมีชีวิตมีปีกบินผ่านไปได้ง่ายๆ ว่านอี้ต้องให้เรือเหาะจอด แล้วลงเดินเข้าไปตามแผนที่ ของหัวหน้าเขต 8 ที่ให้มา
“ ทำไมสายฟ้าถึงเกิดขึ้นที่บริเวณนี้เป็จุดเดียว” อาเซียงสงสัย
“ หินูเาที่นี่ เป็หินอัสนีเสียเป็ส่วนใหญ่ ทำให้ประจุไฟฟ้าขั้วบวกในก้อนเมฆเคลื่อนตัวลงมา กระทบกับพื้นดินหินอัสนี ที่เป็ประจุไฟฟ้าขั้วลบ จึงทำให้เกิด คลื่นสายฟ้าแบบนี้” ว่านอี้อธิบาย
“ ที่นี่มีแก่นอัสนีเป็จำนวนมาก ต่อไปเ้าสามารถนำมาเป็พลังงานอนันต์ให้กับหุ่นอัสนีของเ้าได้” ศิลานักปราชญ์เอ่ยกับ เฟยหลง
“ ในที่นี้ มีพวกช่างศาสตราวุธ เข้ามาที่นี่บ่อยๆ เพื่อนำหินอัสนี ใน เทือกเขาแห่งนี้ไปสร้างอาวุธอัสนี เป็จำนวนมาก แต่ว่า พวกเขาเข้าไปได้แค่เชิงเขาส่วน นอก เท่านั้น แต่ป่าด้านใน ยากที่จะเข้าไป เพราะสายฟ้า ในส่วนในนั้น หนาแน่น และรุนแรงมาก
สำนักเทพอัสนี นั้น อยู่ป่าด้านใน พวกเราต้องติดต่อเข้าไปให้พวกเขามารับ ถึงจะเข้าไปได้”
ทั้งหมดมาถึงเชิงเขา พบมีคนมาหาหินอัสนีเอาไปขายกัน ว่านอี้นำหยกสื่อสารติดต่อเข้าไปที่ สำนักเทพอัสนี ไม่นาน ก็มีชายสองคน ปรากฏร่างออกมาคล้ายเดินทางผ่าน เครื่องวาร์ปมา
“ พวกเ้าเป็คนของ หัวหน้าเขต 8 ใช่ไหม”
“ ใช่” ว่านอี้ตอบ
“ สวมเสื้อกันฟ้าผ่าซะ แล้วจับมือกันไว้” ชายสองคนเป็ศิษย์สำนักเขาสายฟ้า
ก็มอบเสื้อให้ทุกคนใส่ แล้วพอทุกคนจับมือกัน ก็ยกข้อมือส่งสัญญาณกลับไปที่ สำนักเขาสายฟ้า ทั้งหมด ก็ถูกเคลื่อนย้ายเข้าไปใน สำนักเขาสายฟ้าทันที
ในสำนักเขาสายฟ้า รอบๆ สำนัก มี สายล่อฟ้า ติดตั้งอยู่บนต้นไม้ที่สูง เพื่อป้องกันฟ้าผ่า เป็จำนวนมาก กินพื้นที่ทั่วทั้งหุบเขา เพื่อมั่นใจว่า ในสำนักจะไม่มีฟ้าผ่าเกิดขึ้น ภายใน แต่มองไปรอบ ๆ สำนัก กลับมี สายฟ้า พัดผ่านไปมา ดูน่ากลัวยิ่งนัก ทั้งหมดถูกพามาพบกับเ้าสำนัก ที่อยู่ในอาคารศิลาขนาดใหญ่หลังหนึ่ง
“ ท่านเ้าสำนัก พวกเขามากันแล้ว”
“ ท่านเ้าสำนัก” ทุกคนทำท่าประสานมือเคารพ ชายชราผมสีเงินผู้หนึ่ง
“ รัชทายาท และ ทุกคน ไม่ต้องกลัว จักรพรรดิองค์ก่อน เคยให้การสนับสนุนข้ามาก่อน ต่อไปก็หลบอยู่ที่นี่ ไม่มีใครสามารถเข้ามาทำอะไร พวกเ้าได้”
“ ขอบคุณท่านเ้าสำนักเป็อย่างยิ่ง”
“ รัชทายาทท่านอยู่ศึกษาวิชาที่นี่ไปก่อน เื่อื่นยังไม่ต้องคิด เพราะเวลานี้จักรพรรดิกับฮองเฮาองค์ปัจจุบันนั้น เข้มแข็งยิ่งนัก เ้าไม่สามารถต่อกรกับพวกเข้าได้”
“ ข้าเข้าใจ”
“ ดีแล้ว สำหรับพวกเ้าที่ติดตาม สามารถศึกษาเรียนรู้ที่แห่งนี้ได้ทุกคน จินอู่ เ้าพาพวกเขาไปหาที่พัก และ แนะนำสำนักของเราให้พวกเขารู้จักด้วย”
“ ขอรับท่านเ้าสำนัก” จินอู่ พาทั้งหมดออกไปข้างนอก เหลือเพียง เ้าสำนักเขาสายฟ้ากับ รองทั้งสอง
“ ท่านรับรัชทายาทเข้ามา เกรงกว่าจะนำภัยมาสู่สำนักของเราได้” รองเ้าสำนักซ่างตี้เอ่ยเตือน
“ แต่ว่าถ้าไม่ได้จักรพรรดิองค์ก่อน พวกเราก็ไม่สามารถสร้างสำนักที่นี่ได้นะ”รองสุยตี้ เสนอความเห็นเช่นกัน
“ พวกเ้าทั้งสองคนไม่ต้องห่วง สถานที่นี่เป็สถานที่ลึกลับ พวกเขาไม่มีทางใช้ยานพิฆาตยิงถล่มเข้ามาง่ายๆ หรอก ต่อให้ยอดยุทธ์เข้ามา ข้าก็ไม่กลัว หากเราเปิดค่ายกลอัสนี เทพสังหารไป ไม่มีใครผ่านเข้ามาแล้วรอดไปได้หรอก เราแค่ดูแลเขาให้มีชีวิตอยู่ที่นี่ ไม่ออกไปไหน ยังไงก็ไม่มีอันตรายอันใดหรอก”
เ้าสำนักตัดสินใจ ดูแลรัชทายาทต้วนฉุน
ทั้งหมดถูกพาตัวมาที่พักแห่งหนึ่ง เฟยหลงเห็นว่า ต้วนฉุนนั้นอยู่ในที่ปลอดภัยแล้ว จึงคิดจะจากไป จึงเอ่ยว่า
“ ตอนนี้เ้าปลอดภัยแล้ว ข้าเองจะเข้าเมืองหลวงไปทำธุระ แล้ว ส่ง อาเซียงกลับบ้าน ดังนั้น ข้าคงต้องลาไปก่อน”
รัชทายาทกล่าวขอบคุณเฟยหลงที่ได้ช่วยชีวิตเขาไว้ หากภายหน้ามีโอกาสเขาต้องทดแทนบุญคุณในครั้งนี้แน่
“ คืนนี้ดึกแล้ว พวกเ้าพักที่นี่ก่อน ไว้พรุ่งนี้เช้า ค่อยออกไป ข้าจะไปส่งเอง”
จินอู่แนะนำ เฟยหลงก็พยักหน้า
คืนนั้น ศิลานักปราชญ์ก็เข้ามาพบกับ อาเซียงเป็การส่วนตัว
“ ท่านอา ที่แท้ท่านอยู่กับพี่เฟยหลงนี่เอง?”
“ นายท่านสบายดี ั้แ่โดนอุกาบาตั์ลูกนั้นชน ข้าก็ลอยอยู่ในอวกาศนับสิบปี แล้วมันก็ ร่วงมาที่ดาวดวงนี้”
“ ท่านพ่อสบายดี แต่เป็ห่วงท่านเลย ทำนายไว้ว่า ท่านอาจะปรากฏที่ทวีปใต้ ให้เซียงเอ๋อมารับท่านกลับไป นึกว่าจะหาท่านไม่เจอเสียแล้ว”
“ บอกนายท่าน ข้าอยากไปหาแล้วอยากพา เฟยหลงไปด้วย อยากให้นายท่านช่วยสร้างหัวใจให้เขาขึ้นใหม่”
“ น่าแปลก เซียงเอ๋อให้เขากินน้ำทิพย์์ไปแล้ว ตามปกติ คนที่ทั่วไปต้องมีอวัยวะงอกกลับคืนมาแล้ว แต่พี่เฟยหลงกลับไม่เป็เหมือนคนอื่น คงให้ท่านพ่อช่วยเขาแล้ว”
“ รอให้เขาจัดการกับ ราชครูเฝิงจ้าน ให้เรียบร้อยก่อน แล้วข้าจะพาเขาไป ว่าแต่
เซียงเอ๋อ เ้าจะมานานหลายวันแบบนี้ นายท่านไม่ว่าอะไรรึ?”
ทันใดนั้นเอง ก็มีภาพฮาโลแกรมของ เฉินเสี่ยวเทียนปรากฏขึ้นมาทันที
“ ใครบอกว่าข้าไม่ว่า ! เป็อย่างไรบ้าง ศิลานักปราชญ์ สิบกว่าปีแล้ว ที่พวกเราไม่ได้เจอกันเลย”
“ นายท่าน ข้ารับศิษย์เอาไว้ เลยไม่อาจกลับไปหาท่านได้ก่อน”
“ ข้าเข้าใจ เ้าก็อยู่กับศิษย์ของเ้าไปเถอะ ข้ากลัวว่า เ้าจะอดหยาก ข้าได้สร้างูเาทอง เอาไว้ให้เ้า ไว้เ้ามาเมื่อไหร่ ก็จะเห็นเอง”
“ ข้าต้องไปแน่ ข้าอยากให้ท่านรักษาศิษย์ของข้าด้วย”
“ มันเป็อะไรล่ะ?”
“ พี่เฟยหลง ถูกพรากหัวใจไป ทุกวันนี้มีชีวิตอยู่ด้วย เมล็ดคืนชีพ เ้าค่ะ”
“ พี่เฟยหลง ! ลูกพ่อ นี่เ้าสนิทกลับผู้ชาย ถึงกับเรียกมันว่า พี่แล้วหรือนี่ เ้าเด็กนี่มันเป็ใคร พ่อแม่มันอยู่ไหน?”
“ ท่านพ่ออ่ะ”
“ เอาล่ะ ข้าสงสัยยิ่ง เมล็ดคืนชีพนี่ เป็ของวิเศษที่หายาก มันสามารถชุบชีวิตคนตายให้กลับคืนมาได้ คนที่มีนั้น ในจักรวาลนี้นอกจาก ชนชั้นระดับสูงในดาวแองโกรไมด้า เท่านั้นที่มี มันจะเอามาแลกกับ หัวใจเ้าเด็กน้อยนี้ทำไม”
“ เด็กน้อยนี่มี หัวใจเทพเ้า” ศิลานักปราชญ์เอ่ย
“ หืม.. เป็ความจริง? อืม.. ถ้าเช่นนั้น เ้าเด็กนี่ต้องไม่ธรรมดาแน่ เ้าพามันมาหาข้าที่ดาวนภากาศ แล้วข้าจะช่วยมันเอง”
“ ขอบคุณนายท่าน”
“ ไม่เป็ไร ศิษย์ของเ้าข้าจะ ไม่สนใจได้อย่างไร เซียงเอ๋อ พรุ่งนี้กลับบ้านได้แล้ว เ้าปราบปีศาจแมกม่า แล้วก็เจอศิลานักปราชญ์แล้ว ก็ถือว่าเสร็จภารกิจ ยังอยู่ดวงดาวนี้อีกทำไม?”
เซียงเอ๋อยืนอึ้ง
“ ท่านพ่อ เซียงเอ๋อขออยู่กับ ท่านอาศิลา ก่อนได้ไหม?
“ เดี๋ยวนี้กล้าขัดคำสั่งพ่อแล้วรึ อาศิลาของเ้าอีกไม่นานก็จะมาหาพ่อที่ดาวนภากาศอยู่แล้ว เดี๋ยวก็ได้เจอกันอยู่ดี?”
“พรุ่งนี้เซียงเอ๋อกลับก็ได้”
“ ดีมากลูกรัก รีบกลับมาพ่อจะรอ” เฉินเสี่ยวเทียน จ้างแห่งดวงดาวนภากาศเอ่ยจบก็หายไป
“ นายท่านเป็ห่วงเ้าไม่เปลี่ยนเลยนะ”
“ มากเกินไปน่ะซิท่านอา นี่ถ้าท่านแม่ไม่อนุญาต ท่านพ่อก็ไม่ให้เซียงเอ๋อมาที่นี่อย่างแน่นอน”
“ แล้วเ้าจะบอกความจริงเฟยหลงหรือไม่”
“ เซียงเอ๋อจะบอกความจริงเขาคืนนี้แล้วก็จะไป นี่คือเคล็ดวิชากายาะท่านมอบให้พี่เฟยหลงให้เขาฝึกฝน ขึ้นอยู่กับวาสนาของเขาแล้ว”
“ นี่มัน คัมภีร์นิรันดร์นี่?” ศิลานักปราชญ์ดีใจแทนเฟยหลงดีได้เคล็ดลับวิชากายาะ ในคัมภีร์นิรันดณ์นี้ แต่ยังกังวลเพราะ วิชานี้ถ้าไม่ใช่ศิษย์ ของเฉินเสี่ยวเทียนจะไม่มีทางได้ฝึกฝน
“ท่านอากลับไปเถิด ข้าบอกลาพี่เฟยหลงก่อน และเราค่อยเจอกันที่ ดาวนภากาศ”
เซียงเอ๋อเอ่ยจบ ก็หลับตาเข้าสมาธิ แล้วไปปรากฏตัวขึ้นในความฝันของเฟยหลง
“ อาเซียง เ้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” เฟยหลงเห็นอาเซียงมายืนอยู่ตรงหน้า
“ ข้ามีเื่ต้องบอกพี่เฟยหลง”
เฟยหลงมองไปบรรยากาศรอบๆ พบว่าที่นี่มีแต่ทุ่งหญ้าสีเขียว แล้ว ร่างของอาเซียงก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็ เทพธิดาชุดขาว ที่เคยปราบปีศาจแมกมา
“ นี่...เ้าเป็ใครกัน?”
“พี่เฟยหลง ความจริงแล้วข้าคือเฉินเซียงเอ๋อ เป็ บุตรีของท่านพ่อเฉินเสี่ยวเทียนจ้าวแห่งดวงดาว นภากาศ ข้าถูกส่งให้มาปราบปีศาจแมกมา และ มาพาท่านอาศิลานักปราชญ์ กลับดาวนภากาศ”
เฟยหลงฟังแล้ว มึนหัวตึบ สับสนใจยิ่งนัก
“ อาเซียง...เออแม่นางเฉิน..คือข้า....” เฟยหลงพูดไม่ออกบอกไม่ถูกไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไรดี
“ พี่เฟยหลง เรียกข้า ว่าเซียงเอ๋อ เถอะ”
“ เ้าเป็ไม่ใช่ผู้ชายจริงๆ รึ?”
เซียงเอ๋อ เข้ามาใกล้ให้เฟยหลง เห็นชัดๆ ทำเอาเส้นเืปราณหมุนเวียนอย่างรวดเร็ว ถึงกับสั่นระริก ๆ แม้ไม่มีหัวใจก็ตาม
“ ข้าเชื่อ..แล้ว ว่าเ้าเป็ผู้หญิง” เฟยหลงต้องถอยหลังไปสองก้าว เซียงเอ๋ออดหัวเราะออกมาไม่ได้
“ แล้วเ้ามาหลอกข้าเพื่ออะไร”
“ ข้าแค่อยากขอบคุณพี่เฟยหลง ที่ได้ช่วยข้าในตอนนั้น”
“ เลยมาหลอกข้าว่าเป็ผู้ชาย?”
“พี่เฟยหลง ท่านโกรธข้ารึเปล่า?”
เฟยหลงถอนหายใจ ใครจะไปโกรธลง เซียงเอ๋อ สวยงามขนาดนี้ แถมน่ารักที่สุดั้แ่เขาเคยเห็นมา แม่นางอี้เชียนที่คิดว่างดงามแล้ว เทียบกับเซียงเอ๋อแล้ว
เขาสามารถบอกได้เต็มปากว่า เซียงเอ๋อนั้นมีความงามที่เหนือจินตนาการนั้นเป็เช่นไร
“ พี่เฟยหลง?”
“ ไม่...ข้าไม่ได้โกรธแต่แปลกใจ ทำไมชนชั้นระดับธิดาจ้าวดวงดาว มาติดตามข้าหลายวันเช่นนี้”
“ ข้าขอถามท่านตามตรง ท่านชอบข้าบ้างไหม?”
เจอคำถามตรงๆ เช่นนี้ ของเซียงเอ๋อ ทำให้เฟยหลงถึงกับยืนอึ้ง มองหน้าตัวเกร็งไปทั้งตัว ไม่รู้ว่าจะตอบเช่นไรดี
“ ข้า......”
เซียงเอ๋อมองอย่างตื่นเต้น ฝ่ามือเย็นเยียบ นี่เป็ครั้งแรก ที่นางเอ่ยคำพูดเช่นนี้กับบุรุษที่เพิ่งเจอหน้ากันไม่ถึงเดือน
“ ข้า..ไม่รู้..”
“ เซียงเอ๋อ ไม่งดงามพอเหรอ?” เซียงเอ๋อเริ่มมีน้ำตาคลอๆ ออกมา
“ ไม่ใช่ เ้างดงามยิ่งนัก แต่ว่าข้าคุ้นชินกับอาเซียงมากกว่า ถ้าถามว่า ข้ารู้สึกกับอาเซียงอย่างไร ข้าตอบไม่ได้ รู้แต่เพียงว่า เวลาที่อาเซียงมีรอยยิ้ม และเสียงหัวเราะ ข้าเองก็อยากที่เห็นอาเซียงมีความสุขแบบนี้ตลอดไปเท่านั้น”
เฟยหลงเอ่ยไปตามจริง ทำให้เซียงเอ๋อ เริ่มมีรอยยิ้มขึ้นมา
“ เซียงเอ๋อเองก็เป็เช่นกัน พี่เฟยหลง” เซียงเอ๋อโผเข้ากอดเฟยหลงแน่น จนทำให้เส้นเืรอบๆ เมล็ดคืนชีพ เกิดการสูบฉีด ทำให้ใบหน้าของเขาแดงขึ้นมา เฟยหลงเผลอกอดเซียงเอ๋อแน่นเช่นกัน
“ เ้าจะกลับบ้านจริงๆ หรือ?”
“ อืม… เซียงเอ๋อ ไม่อยากขัดคำสั่งท่านพ่อ พี่เฟยหลงท่านต้องหมั่นฝึกวิชา วิชาที่ท่านมีนั้นยังเปรียบเหมือนเด็ก เมื่อเทียบกับ คนในดวงดาวหลักทั้งห้า นี่คืออัญมณีบุศราคัม ของปีศาจแมกมา ท่านเก็บเอาไว้ดูดซับเถอะ และนี่คือหยกัพลังเทียนจุนของท่านพ่อ พี่เฟยหลงสามารถนำมาใช้ได้สามครั้ง หากเจอคู่ต่อสู้ที่มีฝีมือสูงกว่าตนมาก เซียงเอ๋อต้องไปแล้ว ท่านต้องไปหาเซียงเอ๋อ ที่ดาวนภากาศนะ”
“ ข้าให้สัญญา ข้าจะไป”
จากนั้น ก็เห็นเซียงเอ๋อ นำประตูมิติสีขาว ออกมา แล้วเปิดออกไป ก่อนก้าวผ่านประตูไปยังหันหน้ามาโบกมือให้กับเฟยหลง แล้วทั้งคน ทั้งประตูสีขาวก็หายไป
เฟยหลงตื่นขึ้นมา พบว่าตนเองยังนอนอยู่ที่บนเตียงนอนของตน พร้อมกับในมือ ถืออัญมณีพระเ้า บุศราคัมของปีศาจแมกมาเอาไว้ในมือ พร้อมกับ หยกัพลังเทียนจุนสีฟ้า อีกหนึ่งอัน นี่เขาไม่ได้ฝันไปหรอกหรือนี่
เฟยหลงเปิดประตูเข้าไปดูห้องนอนของ อาเซียงก็ไม่พบแล้ว ศิลานักปราชญ์ออกมาปรากฏตัวต่อหน้าแล้วเอ่ยว่า
“ เซียงเอ๋อกลับดาวนภากาศไปแล้ว ก่อนไปนางมอบคัมภีร์นิรันดร์ให้เ้าเอาไว้ฝึก เพื่อให้ร่างกายของเ้าเป็ร่างเทพเ้า ต่อไปหากเ้าได้ หัวใจคืนมาเ้าก็จะได้ใช้พลังได้จนถึงระดับสูงสุด”
เฟยหลงหยิบคัมภีร์ นิรันดร์ไว้ในมือ แล้วอดรู้สึก หวิวๆ ขึ้นมา ที่ต่อไปไม่มีอาเซียงอยู่ข้างๆ เขาอีกแล้ว
“ดาวนภากาศ เซียงเอ๋อ รอข้า..สักวันข้าจะไปหาเ้า”...
6K
