ซ่อนรัก เชลยหัวใจ ...มีอีบุ้คแล้วค่ะ

‘ดาช่วยปรียาสักครั้ง เห็นใจปรียาและคุณปู่เถอะ’ ในตอนนี้วีรดาทำอะไรไม่ถูก นอกจากนึกถึงแต่คำพูดปรียานีย์ ทันทีนั้นเองหล่อนก็แสร้งล้มลง ทิ้งตัวโผเขากอดเข้า

“โอ้ย! พี่ปรัชคะ ดาเจ็บเท้าค่ะ คงเดินต่อไปไม่ไหว” หล่อนแสร้งเอนตัวกอดเขาไว้

“เป็๲อะไรมากไหมครับ”

“สงสัยเท้าแพลงค่ะ” สองแขนของหล่อนกอดคอเขาแน่น ถือโอกาสนั่งบนตัก ตอนที่เขาทรุดตัวนั่งลงบนส้นเท้าตัวเอง...

“ปรัช! นี่มันอะไรกันคะ ทำไมแม่นี่ถึงนั่งบนตักคุณ”

“น้องดามารับน่ะแอน”

“คงจะเป็๞มากกว่าน้องสาวใช่ไหมคะ ไม่อย่างนั้นก็คงไม่นั่งตักกันแบบนี้หรอกค่ะ” ชายหนุ่มรีบดันร่างบางของหญิงสาวให้ลุกขึ้นยืน แล้วเดินตามแอนนาไปติด

“แอนนาคุณฟังผมก่อนสิ”

“ไม่ค่ะ แอนจะไม่ฟัง”

“ผมอธิบายได้นะแอน คุณต้องเชื่อใจผม”

“ขนาดนังนี่นั่งบนตักคุณนี่นะ ยังบอกไม่มีอะไรอีก แอนไม่เชื่อคุณค่ะ” แอนนาไม่รอให้เขาอธิบายอะไรอีก นอกจากหล่อนจะรีบเดินออกไปด้วยความโกรธเสียใจ ชายหนุ่มเดินตามมาติดๆ แอนนาเลือกที่จะปิดประตูขับรถหนีเขา

“แอนกลับมานะ คุณกลับมาฟังผมก่อน” เขายืนมองตามท้ายรถของแอนนาที่แล่นไปไกล

ชายหนุ่มยกโทรศัพท์โทรหาแฟนสาวอยู่นานสองสามครั้ง...หล่อนก็ไม่มีทีท่าว่าจะรับสาย เมื่อโทรหลายครั้งเข้า หล่อนก็ปิดโทรศัพท์! ไม่เคยคิดเลยว่า ผู้หญิงที่บอกว่ารักเขา จะไม่ยอมฟังเหตุผลจากเขาบ้าง

“บ้าเอ้ย!”

สักพักเขาก็หันกลับไป หมายจะไปเอากระเป๋า แล้วต่อแท็กซี่กลับบ้านเอง คงจะดีกว่ากลับไปกับหล่อนเพราะกลัวว่าเ๹ื่๪๫ของเขากับแอนนา จะเกิดปัญหาใหญ่ขึ้นอีก

สายตาคมกริบกวาดตามองหาร่างบาง เพียงแค่นาทีเดียวเขาก็เห็นหล่อนเข็นกระเป๋าของเขาเดินออกไปยังรถที่จอดไว้ ไม่มีอาการอย่างคนปวดเท้ามาก่อน ชายหนุ่มเดินมาหาหล่อน ใบหน้าของเขาบึ้งตึง บ่งบอกว่าไม่พอใจกับสิ่งที่หล่อนทำ เพราะทำให้แฟนสาวเข้าใจเขาผิด เขากระชากแขนของหล่อนเข้ามาใกล้

“เธอแกล้งทำให้แอนนาเข้าใจฉันผิดเพื่ออะไร วีรดา?” เขาบีบเรียวแขนของหล่อนอย่างแรง จนหญิงสาวนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ…

“พี่ปรัชดาเจ็บนะคะ” จนเมื่อเขารู้สึกตัวก็ยอมปล่อยหล่อนให้เป็๲อิสระ ทว่ายังมองหล่อนด้วยสายตาขุ่นเคือง

“ดาปวดเท้าจริงๆ นะคะ”

“ฉันไม่เชื่อ!” เขาพูดเสียงกร้าว หล่อนมองแววตาคมของเขาแข็งกร้าว เต็มไปด้วยความไม่พอใจกับสิ่งที่หล่อนทำ

“ถ้าพี่ปรัชไม่เชื่อ ก็ไม่เป็๞ไรค่ะ เรากลับบ้านกันเถอะค่ะ” วีรดาทำใจกล้าเดินเข้ามาใกล้เขา แต่แล้วหล่อนก็เห็นเพียงแค่แววตาเ๶็๞๰าของเขาเท่านั้น ที่มองหล่อน

“ถ้าเธออยากกลับก็เชิญ แต่ฉันจะไม่ไปกับเธอ!”

“แต่พี่ปรัชคะ เอ่อคือ...” หล่อนพยายามจะทักท้วง เพราะอุตส่าห์มารับเขา ตอนนี้จะให้กลับคนเดียวได้อย่างไร

“ขอบใจที่อุตส่าห์มารับ แต่ฉันไม่อยากจะเดือดร้อนเพราะเธออีกต่อไป” ชายหนุ่มยกกระเป๋าของตัวเองลงมาจากรถเข็น แล้วเดินไปหารถแท็กซี่ที่จอดรออยู่ไม่ไกล หญิงสาวทำได้เพียงมองตามร่างสูงของเขา แต่เท้าทั้งสองข้างกลับยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อน... เพื่อความสบายใจของเขา หล่อนจะไม่ตามไป!

เขาแสดงท่าทีห่างเหินอย่างเห็นได้ชัด คำพูดของเขามันทำให้หล่อนต้องทำหน้าสลดลง หล่อนพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ร่วงลงมา วีรดายืนมองตามแผ่นหลังเขาที่กำลังเดินลับตาที่ห่างไกลออกไปทุกที

‘โธ่ พี่ปรัช ดาไม่ได้ตั้งใจให้ผลออกมาแบบนี้นะคะ’ หล่อน๼ั๬๶ั๼ถึงกลิ่นไอของความห่างเหิน และความชิงชังของเขาผ่านดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้น คราวนี้เขาอาจจะระมัดระวังตัวมากขึ้น เพื่อที่จะไม่เดือดร้อนเพราะหล่อนอีก เอาเถอะหล่อนก็จะพยายามตัดใจจากเขา จะรักษาระดับความสัมพันธ์ระหว่างหล่อนกับเขาเพียงเท่านี้ เท่านี้ก็พอแล้ว สำหรับหัวใจดวงหนึ่งที่เคยลุ่มหลงเขา หล่อนจะขีดเส้นของความรู้สึกจำกัดอยู่แค่นี้พอ!

เมื่อไม่อาจพาเขากลับบ้านได้ หล่อนจำใจต้องกลับมาเอง หญิงสาวจึงให้คนขับ ขับรถมาส่งหล่อนที่บ้าน จากนั้นหล่อนก็เข้าบ้านไม่ได้ติดต่อกลับไปหาปรียานีย์ที่เป็๞ผู้เริ่มความคิดนี้

ปรียานีย์เดินมารอหน้าบ้านใจจดใจจ่อ รอพี่ชายกลับมาพร้อมกับเพื่อนรัก หล่อนอดที่จะยิ้มดีใจไม่ได้ ภายในใจคิดว่าพี่ชายคงกลับมาพร้อมกับวีรดา แต่เมื่อเห็นชายหนุ่มเดินออกมาจากแท็กซี่พร้อมกับลากกระเป๋าเดินทางมาคนเดียว

“พี่ปรัช ดาล่ะ ดาไม่มาด้วยเหรอ”

“ไม่มา”

“แล้วไม่เจอกันเหรอคะ ปรียานีย์ ฝากดาไปรับพี่ปรัชนะคะ” น้องสาวยังคงถามต่อด้วยความอยากรู้ และอดเป็๲ห่วงเพื่อนรักไม่ได้

“เจอแต่ไม่ได้มาด้วยกัน”

“ปรียาอุตส่าห์รอ เผื่อดากลับมาจะได้กินข้าวด้วยกัน”

“นี่ปรียารู้ไหม เพื่อนของเราร้ายยิ่งกว่าที่คิดอีก แอนนาเข้าใจฉันผิดก็เพราะ วีรดาคนเดียว ต่อไปนี้ขอสั่งเลยนะ เราเลิกคบเพื่อนแบบนี้”

“พี่ปรัชเข้าใจผิดอะไรหรือเปล่าคะ ดาเป็๲คนดี ผู้หญิงที่เรียบร้อย น่ารักอ่อนหวาน มีคุณสมบัติเป็๲แม่ศรีเรือน พี่ ปรัชควรเปิดใจนะคะ” ปรียานีย์ ยังคงพูดสนับสนุนพี่ชาย ให้มองหญิงสาวในแง่ดี

“พอแล้วปรียา พี่ไม่อยากฟังอะไรเกี่ยวกับเพื่อนของปรียาอีก” เขาทำท่าเดินขึ้นชั้นบนห้องของตัวเอง สักพักก็เห็นคนขับรถ ที่ขับรถมาถึงทีหลังอาสายกกระเป๋าของเขาขึ้นไปเก็บให้ ปรียานีย์เดินตามคนขับมาติดๆ ก่อนถามขึ้น

“ดาล่ะ”

“กลับไปแล้วครับ” หล่อนได้แต่มองคนขับกับพี่ชายที่เดินเข้ามาในห้อง

“ปรียานีย์ คุณปู่ล่ะ ปู่อยู่ไหน”

“ปู่คงนอนพักน่ะพี่ปรัช”

“ถ้าปู่ตื่นมาพี่ค่อยไปหา ตอนนี้ปรียานีย์ออกไปก่อนพี่ขออยู่คนเดียว”

“ได้ค่ะ ปรียานีย์จะรอกินข้าวกับพี่ปรัชนะ” น้องสาวเดินมากอดเขา แม้จะรู้สึกขุ่นเคืองในใจ จากเ๹ื่๪๫ที่เกิดขึ้นตอนอยู่สนามบิน แต่การไม่เจอกันสองปี มันทำให้เขาคิดถึงปรียานีย์ไม่น้อย เขาจึงดึงน้องสาวเข้ามากอด ก่อนปล่อยให้ปรียานีย์ออกไป