“นี่... ฉันว่า เธอเลือกไปเกิดใหม่มันง่ายกว่าการที่จะต้องมาเผชิญหน้ากับฉันนะ” คำพูดของอลินตาประโยคเดียวทำเอาผีแม่กลิ่นแก้วตาแดงก่ำ หันมองสบตาอลินตาด้วยความเกรี้ยวกราดทันทีิและเป๋าเห็นภาพนั้นชัดเจน ทั้งสองเริ่มขยับตัวชิดกันราวกับเป็สามีภรรยาที่รักใคร่กันมาแต่ชาติปางก่อนิหนุ่มโอ้ปป้ายกมือกระชับพระเครื่องที่ห้อยอยู่ที่คอในใจก็ท่องบทสวดมนต์ที่อลินตาเคยสั่งสอน แต่ก็ท่องผิดท่องถูกเพราะความจำของิสู้เป๋าไม่ได้ ส่วนเป๋านั้นท่องบทสวดมนต์จนหายใจแทบไม่ทัน เพราะเป๋าจำได้ละเอียดยิบเพียงแค่ได้ยินบทสวดมนต์ที่อลินตาท่องให้ฟังในครั้งเดียว
ผีแม่กลิ่นแก้วเห็นความท้าทายอย่างร้ายกาจของอลินตาก็ไม่ทนอีกต่อไปผีสาวหายตัววับปรากฏกายต่อหน้าอลินตา อลินตายืนนิ่งแต่ทว่า..ในมือของเธอกลับมีแก่นไม้อักขระกำอยู่ด้วย และเมื่อแม่กลิ่นแก้วเอื้อมมือจะไปบีบคออลินตาปรากฏว่าแม่กลิ่นแก้วกลับต้องชักมือกลับอย่างรวดเร็วด้วยความปวดแสบปวดร้อนแล้วกระเด็นหวือขึ้นไปนั่งบนหีบเพื่อหลบเลียแผลใจ เอ๊ย.. แผลที่มืออย่างสิ้นท่าเนื่องจากตาข่ายสีน้ำเงินที่แผ่ขยายคลุมร่างป้องกันภัยให้อลินตาแผลงฤทธิ์ขึ้นสกัดทุกความอันตรายได้อย่างเข้มขลังและทรงพลังผีแม่กลิ่นแก้วเริ่มให้ความสนใจอลินตามากขึ้นและแน่นอนเริ่มหวั่นใจกับผู้หญิงคนนี้มากขึ้นด้วย
“เอ็งเป็ใครกันแน่..?” ในที่สุด ผีแม่กลิ่นแก้วก็ทนไม่ไหว ถามไถ่อลินตาด้วยความอยากรู้อลินตาส่ายศีรษะช้าๆ ระอากับคำถาม และไม่ได้ตอบคำถามแม่ผีสาวกลิ่นแก้วแต่กลับหันไปทางิ พร้อมทั้งยื่นแก่นไม้ลงอักขระให้ิก่อนจะออกคำสั่ง
“ิเต๋อขึ้นไปกับทีมงาน เอาแก่นไม้นี้ วางไว้ตรงแท่นวางหีบ ฉันแปะกาวสองหน้าเอาไว้แล้วระวังอย่าให้ร่วงลงมา แปะเอาไว้เลยนะ ตั้งใจด้วยถ้าทำไม่สำเร็จแม่ผีสาวนั่นได้อาละวาดหักคอนายก่อนเป็อันดับแรกแน่นอน..”อลินตาขู่สำทับลูกน้องตัวเอง ทำเอาิตาโต ชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง
“งานนี้... ผมเหรอครับคุณอลินแล้วทำไมไม่ให้นังเป๋ามัน..” เป๋าที่กำลังจะโดนิโยนความซวยมาทางตนรีบหันมาแล้วพูดขึ้นอย่างเดือดดาล
“งานนี้แกนั่นแหละไอ้ิฉันเป็ผู้หญิงนะยะ ให้เกียรติกันบ้างสิ” ิหันมาเอาเื่เป๋าทันที
“โห..ผู้หญิงอะไรวะ หุ่นกำยำยังกับนักเพาะกาย ชายแท้อย่างฉันกล้ามยังไม่สวยเท่าแกเลย..”เป๋าได้ยินเพื่อนแซะแบบนั้นก็วี๊ดว๊าย ยกแขนขึ้นมาดูในใจแอบคิด มันพูดจริงเหรอวะ...อลินตาเห็นลูกน้องกำลังเกี่ยงกัน ก็ออกคำสั่งเด็ดขาด
“ทำตามที่ฉันสั่งใครไม่เต็มที่กับงาน ฉันหักค่าจ้างคนละสองหมื่น”เมื่ออลินตาโพล่งมาแบบนี้เท่านั้นแหละ ิกับเป๋าก็หยุดการโต้เถียงก่อนจะแยกย้ายกันไปทำตามหน้าที่ของตัวเองด้วยความแข็งขันทันทีโอวววว... แม้แต่ความกลัวผี ยังสยบให้กับการโดนหักเงินถึงสองหมื่นผีแม่กลิ่นแก้วที่เห็นและได้ยินทุกอย่างก็รู้สึกหมั่นไส้อลินตาขึ้นมายิกๆ
“ขู่ได้แม้กระทั่งบริวารตัวเองเอ็งมันเป็คนเยี่ยงไรกัน...?” แม้จะยังปวดแสบปวดร้อนจากฤทธิ์เดชตาข่ายมนต์สีน้ำเงินของอลินตาแต่ก็ไม่วายค่อนขอดส่วนทางด้านคนที่โดนค่อนขอดดูเหมือนจะไม่ยี่หระในสิ่งใดกลับยักไหล่สวยเบาๆ
“อย่าพยายามพูดอะไรให้มากแม่กลิ่นแก้วนึกถึงพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์เอาไว้วันนี้ถ้าแม่กลิ่นแก้วไม่ได้ไปเกิดใหม่ในภพหน้า ก็อย่ามาเรียกฉันว่าอลินตาอีก..”อลินตาพูดจบพลันสายตาพิฆาตของแม่กลิ่นแก้วก็วาววับ
“บังอาจนักนะมึง..?” เหตุการณ์ทั้งหมดก็ไม่ได้พ้นไปจากสายตาของเ้าภูแสนและลูกน้องทั้งสองของเขาเลยอวยชัยลูกน้องของเ้าภูแสนเอ่ยขึ้น
“แพงอรจริงๆเหรอครับ นอกจากหน้าตาแล้ว ไม่มีอะไรเหมือนกันเลยนะครับ” เ้าภูแสนมองไปทางอลินตาเงียบๆแต่สมองกำลังใช้ความคิดใคร่ครวญ
เมื่อิขึ้นไปบนเวทีเขาก็พยายามทำตามคำสั่งของอลินตาโดยที่ิญญาของแม่กลิ่นแก้วก็ยังไม่แผลงฤทธิ์อะไรมากนอกจากปรากฏตัวให้ิเห็นเป็การขู่กรายๆโดยการใช้เท้าหย่อนลงมาจะเหยียบมือของิ แต่ทว่าินั้นทำท่ากำมือเหมือนมีแก่นอักขระอยู่ในมือเมื่อเท้าของแม่กลิ่นแก้วหย่อนลงมาเพื่อเขี่ยมือของิ ิก็ใช้มือที่กำอยู่หดกลับแล้วยื่นอีกมือที่มีแก่นไม้ลงอักขระของจริงยื่นแปะแก่นอักขระไปที่แท่นวางหีบอย่างรวดเร็วปฏิบัติการล่า ท้า หีบก็สำเร็จในบัดดล
อลินตายิ้มกริ่มเ้านายลูกน้องสบตากันแล้วส่งสัญญาณพยักหน้าให้แก่กันเป็การรู้กันว่างานสำเร็จไปได้ด้วยดี และผลจากการที่ิขึ้นไปแปะแก่นไม้ลงอักขระที่แท่นวางหีบก็ทำให้ผีแม่กลิ่นแก้วไม่สามารถมีอำนาจเหนือหีบได้สักพักทำให้ทีมงานทั้งหมดรวมทั้งิช่วยกันยกแท่นวางหีบมาตั้งกลางเวทีได้สำเร็จงานนี้เล่นเอาผีแม่กลิ่นแก้วถึงกับหัวเสียเืพุ่งจากกายกระจายไป 360 องศา เป็การระบายความโกรธอย่างไม่ยั้งเป๋าที่ยืนอยู่ไม่ห่างจากอลินตาแม้จะสยองกับภาพตรงหน้าแต่ก็ไม่วายย่นคิ้วสงสัย
“ิมันท่องบทสวดมนต์อะไรคะถึงได้กล้าต่อกรกับผีตนนั้นได้อย่างบ้าพลังขนาดนี้”อลินตายิ้มอยากจะเงยหน้าแผดเสียงหัวเราะด้วยซ้ำ แต่อยู่ในงานผู้คนเยอะแยะเลยได้แต่เก็บอาการทำได้เพียงยิ้มกริ่มแล้วแค่นหัวเราะในลำคอก่อนจะหันมาตอบเป๋าเบาๆ
“จะมนต์อะไรล่ะิเต๋อท่องแค่ว่าจะไม่ยอมโดนหักสองหมื่นเป็อันขาด ก็เท่านั้น” เป๋าอ้าปากเหวอไม่คิดว่า เชื้อความเค็มจะติดต่อกันราวเชื้อไวรัสโรคระบาด และแสดงอานุภาพได้ถึงเพียงนี้แต่ขณะที่จะคิดอะไรต่อ เสียงของอลินตาก็ออกคำสั่งอีกครั้ง
“คิวต่อไปเป๋าตุงเตรียมตัวได้เลย สวดมนต์ในใจเยอะๆ งานค่อนข้างหนักกว่าิเต๋อนิดหน่อย”เป๋าได้ยินถึงกับอ้าปากค้าง
“คะ คิวต่อไปงานหนักกว่าไอ้ิ อร๊ายย คุณอลิ๊นน คือไรค๊า...” ลูกน้องสาวสองถามเสียงสูงหน้าเหวอไปทันที แต่อลินตาไม่ได้ตอบอะไร กลับเดินไปด้านหน้าเวทียืนข้างๆ คุณจอร์นแล้วกระซิบอะไรบางอย่างกับเ้าของงาน ิแอบเหล่ตามเ้านายสาวของตัวเอง
ดูเหมือนว่าในหัวของอลินตายามที่้าจะเอาชนะอะไรสักอย่างความคิดเ้าหล่อนแล่นปรู๊ดๆ เหมือนจรวดพุ่งทะยานแผนการแต่ละแผนมันผุดขึ้นมาราวดอกเห็ด นี่ขนาดคนด้วยกันยังตามแทบไม่ทัน โถ..แม่ผีสาวโบราณ ฉันสงสารหล่อนจริงๆหล่อนน่าจะสยบให้กับหมอผีคนใดคนหนึ่งที่ไม่ใช่เ้านายจอมงกของฉัน เป๋าแอบคิดเข้าข้างและเห็นใจผีแม่กลิ่นแก้วอยู่ครามครัน…
เมื่อหีบประมูลตั้งตระหง่านอยู่กลางเวทีความเข้มขลังของหีบก็ส่งผลทำให้บรรยากาศของงานดูทะมึนขึ้นทันทีแม้แต่พิธีกรบนเวทียังรู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ เหมือนจะเป็ไข้ขึ้นมากะทันหัน คุณจอร์นก็รู้สึกไม่ต่างกันจึงไม่รอช้าส่งสัญญาณให้พิธีกรบนเวทีรีบทำการประมูลหีบนั่นอย่างรวดเร็วผีแม่กลิ่นแก้วจ้องมองคุณจอร์นเขม็ง เธอไม่้าให้ใครได้หีบไปและความ้าอีกสิ่งหนึ่งนั่นก็คือฆ่าคนตระกูลนี้ที่เหลืออีกเพียงสามคนให้หมดสิ้น! ผีแม่กลิ่นแก้วพูดขึ้นอย่างอาฆาต!
“ถึงยังไงกูก็จะฆ่าพวกมึงให้หมดสิ้นทั้งตระกูล..!!”
9K
![หอมกลิ่นดอกไม้ END [Yaoi/BL]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1701934135_8302671.webp)
