บทที่11 ตะลอนทัวร์
แสงจากการใช้ม้วนคาถากลับเมืองสว่างวาบที่ลานกว้างในเมืองเริ่มต้นราดิชโผล่ออกมาจากแสงนั้น มีหลายคนที่มองเขาแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรกันอีก เพราะชุดที่เขาใส่มันปิดมิดชิดมาก แต่ว่าเขาก็ยังจับความรู้สึกได้ว่ายังมีคนจับตาดูเขาอยู่อีกแต่ตัวเขาก็ทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้และผนึกเ้าปิกามอนเข้าแหวนไป
“ผนึกปิกามอน” พอราดิชพูดเสร็จ มันก็กลายเป็แสงพุ่งเข้าไปในแหวนจากนั้นเขาก็เดินไปที่อาคารภารกิจเพื่อส่งภารกิจ พอไปถึงอาคารภารกิจก็เริ่มสายแล้วจึงมีคนมาใช้บริการประปราย ราดิชจึงไปรับบัตรคิวแล้วเดินไปนั่งรอคิวพอถึงคิวเขารีบเดินไปที่เคาน์เตอร์บริการที่ว่างอยู่อย่างรวดเร็ว
“ผมมาส่งภารกิจตามนี้ครับ”ราดิชบอก พร้อมยื่นนาฬิกาให้เ้าหน้าที่สแกนทางเ้าหน้าที่ก็สแกนสักพักก็เสร็จเรียบร้อย
“ภารกิจเรียบร้อยทุกอย่างผมโอนเงินรางวัลให้เรียบร้อยแล้วนะครับ” เ้าหน้าที่บอกทางราดิชก็ขอบคุณเ้าหน้าที่แล้วเดินออกจากอาคารภารกิจมา เขาดูเงินรางวัลที่ได้มามันมากถึง 100,000 G เลยทีเดียวเขาเห็นว่าการทำภารกิจครั้งนี้คุ้มมาก จากนั้นเขาก็ไปจัดการธุระให้เรียบร้อยแล้วจะได้วางแผนการเดินทางต่อ
ราดิชเปิดแผนที่ขึ้นมาหาร้านขายสัตว์เลี้ยงก็พบว่ามันอยู่ไม่ไกลจากร้านขายเสื้อผ้า เขาจึงมุ่งตรงไปที่นั่นพอไปถึงก็พบว่าป้ายหน้าร้านมีรูปกระต่ายผูกโบว์โชว์อยู่ เขาถอดฮู้ดและเก็บหน้ากาก จากนั้นจึงผลักประตูเข้าไป
“มีอะไรให้รับใช้ครับคุณลูกค้า”ชายวัยกลางคนผิวขาว ไว้หนวดนิดหน่อยเอ่ยถามราดิช
“ผมมาซื้ออาหารสัตว์เลี้ยงน่ะครับไม่ทราบว่าเ้านี่มันกินอะไร และเยอะขนาดไหน” ราดิชพูดกับเ้าของร้านเพราะไม่แน่ใจในกระเพาะของเ้าปิกามอนเลย เมื่อวานมันกินเนื้อวัวไปได้สองชิ้นใหญ่เมื่อเช้าก็ซัดไปอีกสาม เลยไม่รู้ว่ากระเพาะมันทำด้วยอะไรกันแน่เขาเรียกปิกามอนออกมาให้เ้าของร้านดู
“โห าาหนูไฟฟ้าคุณลูกค้าไปจับมาได้ยังไงเนี่ย หายากมากๆ เลยนะครับ มันกินอาหารเม็ดสำหรับสัตว์เลี้ยงได้หรือจะกินแบบที่คุณลูกค้ากินก็ได้เหมือนกันมันเป็ตัวที่กินง่ายอยู่ง่ายเหมือนกันนะคุณลูกค้า”เ้าของร้านบอกอย่างอารมณ์ดี พร้อมหยิบอาหารออกมาหลายถุง
“ว่าแต่เอากี่ถุงดีครับราคาถุงละ100 G นะครับ” เ้าของร้านถาม
“เอาสัก 1,000 ถุงก่อนละกันครับเ้านี่มันกินจุอยู่เหมือนกัน ผมเพิ่งจับได้เมื่อวานเอง” ราดิชบอกพร้อมเตรียมโอนเงินให้เ้าของร้าน
“ทั้งหมดก็ 100,000 G ผมลดให้เหลือ 90,000 G ละกันนะครับ” เ้าของร้านบอกและยิ้มให้ ราดิชก็โอนเงินให้และรับเอาถุงอาหารสัตว์มาหลังออกจากร้านขายสัตว์เลี้ยง เขาก็มุ่งหน้าไปที่ร้านขายยาต่อเพื่อไปซื้อน้ำยาฟื้นพลังเพิ่มเติมจากนั้นเดินทางต่อไปที่อาคารภารกิจพร้อมเ้าปิกามอนที่ขอออกมาเดินตามไปด้วย
ระหว่างทางไปอาคารภารกิจก็มีผู้เล่นหญิงหลายคนเข้ามามุงดูเ้าปิกามอนบางคนขออนุญาตราดิชที่จะอุ้มมัน บางคนขอถ่ายรูป บางคนขอกอดเขานึกอยากจะแกล้งมันพอดี จึงอนุญาตให้สาวๆ ทำได้เต็มที่ พวกสาวๆ ก็ไม่เกรงใจรีบอุ้มปิกามอนไปและยื้อไปยื้อมาเพื่อจะกอดมัน
“เ้านายช่วยข้าด้วย” มันส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือ แต่ราดิชก็ไม่สนใจปล่อยให้สาวๆ เล่นกับมันไปจนเห็นว่าได้แก่เวลาแล้วจึงกล่าวขึ้นว่า
“ขอโทษนะครับสาวๆ พอดีเดี๋ยวผมต้องไปทำธุระต่อเลยต้องขอเอาเ้าตัวยุ่งคืนนะครับ ถ้ายังไงไว้วันหลังค่อยมาเล่นกับมันใหม่นะครับ”ราดิชบอกสาวๆ อย่างสุภาพซึ่งหลายคนทำหน้าเสียดายแต่ก็เข้าใจจึงปล่อยตัวเ้าปิกามอน พอมันเป็อิสระก็รีบวิ่งไปหาราดิชและะโขึ้นไปนั่งบนไหล่เขาอย่างรวดเร็วเล่นเอาราดิชไหล่แทบทรุด เพราะตัวมันไม่ใช่เบาๆ เลย
“ลงมาเลยปิกามอน” ราดิชสั่งเสียงเข้ม พร้อมกับอุ้มมันลงมาจะวางกับพื้น
“ไม่เอาเ้านาย ข้าี้เีเดินและก็ไม่อยากกลับเข้าแหวนด้วย เ้านายอุ้มข้าหน่อยได้ไหม”มันอ้อนราดิช ตัวราดิชเองก็ใจอ่อนจึงอุ้มมันเดินไปอาคารภารกิจด้วยท่าทางไม่รีบร้อนแต่อย่างใด
พอไปถึงอาคารภารกิจราดิชก็ไปดูกระดานภารกิจ รอบนี้เขาตั้งใจจะไปเยือนป่าอสรพิษและเลยไปป่าหมอกด้วยเลย จึงเลือกแต่ภารกิจที่ต้องไปทำแถวนั้นมาสามสี่อัน พอออกจากอาคารภารกิจเขาก็เปิดแผนที่ดูก็พบว่าป่าอสรพิษตั้งอยู่ทางตะวันออกเลยไปอีกจะเป็ป่าหมอก ที่เป็ที่หมายสุดท้ายของการเดินทางในครั้งนี้นั่นเอง
“ปิกามอน แกลงไปเดินเองเลยหรือถ้าี้เีก็กลับเข้าแหวนไปซะ” ราดิชกล่าวเสียงเข้มและวางเ้าปิกามอนลงกับพื้น
“ข้าเดินเองก็ได้ี้เีอุดอู้อยู่ในแหวน” มันบ่นนิดหน่อยแต่ก็ยอมเดินตามราดิชไปโดยดี
ราดิชเริ่มออกเดินไปตามถนนเขาแวะร้านค้าข้างทางเพื่อดูสินค้าไปเรื่อยๆ จนกระทั่งได้ยินเสียงๆ หนึ่งเรียกเขา “พี่ราดิชคร๊าบ!!”ราดิชหันกลับไปมองต้นเสียงก็พบกับเด็กหนุ่มคูลแมนนั่นเอง
“อ้าว น้องคูลแมนนี่ เป็ไงมาไงละนั่น”ราดิชยิ้มและทักทายตอบ
“สวัสดีครับพี่พอดีผมก็เพิ่งออกจากโรงแรมน่ะ พอดีตื่นสายไปหน่อย ว่าแต่พี่จะไปไหนหรือครับผมว่าจะขอตามไปด้วยน่ะ” คูลแมนถามราดิช
“พี่กำลังจะไปป่าอสรพิษกับป่าหมอกน่ะพอดีรับภารกิจไปทำด้วย” ราดิชบอกจุดหมายปลายทาง
“ไปที่โหดๆ แบบนั้นเลยเหรอเดี๋ยวผมไปรับภารกิจก่อนนะพี่ รอผมได้รึเปล่าครับ” คูลแมนบอก
“ได้สิ เดี๋ยวพี่เดินดูของรออยู่แถวนี้แหละ” ราดิชบอกเด็กหนุ่ม ทางคูลแมนก็รีบวิ่งแจ้นไปอาคารภารกิจโดยพลัน ผ่านไปสักพักคูลแมนก็กลับมาถึงที่ที่ราดิชอยู่
“เรียบร้อยแล้วครับพี่พร้อมจะออกเดินทางแล้วแหละ” คูลแมนบอก ราดิชก็กดชวนเด็กหนุ่มเข้าปาร์ตี้แล้วออกเดินทางกันทันที
หลังจากออกนอกประตูเมืองมาก็พบทุ่งหญ้าเหมือนเดิมในระหว่างทางราดิชก็ใช้พวกกระรอกเป็เป้าซ้อมยิงเวทเพื่อเก็บทักษะ ส่วนคูลแมนที่เพิ่งสังเกตเห็นปิกามอนที่เดินมาด้วยและสงสัยเื่การยิงเวทของราดิชก็อดถามออกมาไม่ได้
“เห็นพี่เอาแต่ยิงเวทใส่พวกกระรอกพี่ยิงทำไมเหรอครับ แล้วนั่นสัตว์เลี้ยงพี่เหรอ อ้วนกลมเชียว” คูลแมนถามขึ้นพร้อมกับพยายามจะอุ้มมันขึ้นมา แต่เ้าปิกามอนก็วิ่งหลบไปเก็บของที่ตกเสียก่อน
“พี่ยิงเก็บทักษะร่ายเวทน่ะส่วนนั่นปิกามอน พี่จับได้เมื่อวานน่ะ เห็นมันน่ารักดี” ราดิชตอบยิ้มๆพร้อมกับร่ายเวทศรลมยิงกระรอกอีกตัวหนึ่ง
“เก็บทักษะเหรอพอดีเลยผมมีเื่ปรึกษาพี่หน่อยน่ะ คือตอนแรกผมอยากเปลี่ยนอาชีพเป็นักรบเห็นมันใช้อาวุธได้หลากหลายดี คิดว่าจะพยายามใช้ให้เป็ทุกอย่างเพื่อรับมือกับทุกสถานการณ์แต่พอเห็นพี่ราดิชที่เป็นักดาบแล้ว ชักไม่แน่ใจแล้วสิ”คูลแมนเล่าไปทำท่าลังเลไป
“พี่ว่าเราเป็ในแบบของเรานั่นแหละดีแล้วอย่าไปตามคนอื่นเลย พี่ก็ใช่ว่าจะเก่งกาจอะไรมากมายมีคนที่เก่งกว่าพี่อยู่อีกเยอะแยะเห็นเราบอกส่าอยากใช้อาวุธหลายๆ อย่าง ตอนนี้เรามีอะไรแล้วบ้างล่ะ” ราดิชถามพร้อมหันดูคูลแมน
“ตอนนี้ก็มีดาบ มีด หอกน่ะพี่” คูลแมนตอบพร้อมเรียกอาวุธออกมาให้ดู
“พอดีเมื่อวานพี่ได้ขวานระดับ C มาอันหนึ่งพี่ยกให้ละกัน” ราดิชว่าและเปิดหน้าต่างหยิบขวานเหล็กกล้าระดับ C ส่งให้คูลแมน
“จะดีเหรอพี่ ขวานนี่ก็ราคาแพงอยู่นะพี่เอาไปขายไม่ดีกว่าเหรอ” คูลแมนทำท่าเกรงใจ
“ไม่เป็ไรหรอกน่าถือเป็ของขวัญที่พี่ให้น้องเนื่องในโอกาสที่โชคชะตาพาให้เรามาพบกันไงอย่ากังวลไปเลย” ราดิชบอกอย่างใจดี พร้อมยัดขวานใส่มือเด็กหนุ่ม
“ขอบคุณมากครับพี่ราดิช ถ้าพี่มีอะไรที่ผมช่วยได้ก็บอกเลยนะครับ” เด็กหนุ่มบอกด้วยความตื้นตันใจ
จากนั้นทั้งสองก็เดินทางกันต่อไปส่วนกระรอกน้อยก็กลายเป็เป้าซ้อมมือสำหรับเก็บทักษะเวทของราดิชและการใช้ขวานของคูลแมน จนกระทั่งพ้นเขตทุ่งหญ้าก็เข้าสู่ชายป่าอสรพิษ
“พี่ว่าเราหยุดพักกินข้าวเที่ยงกันก่อนดีกว่ามื้อนี้พี่เลี้ยงเองนะ” ราดิชบอกพร้อมกับหาที่ว่างและเริ่มก่อไฟ จากนั้นก็เอาเนื้อกระทิงกับเนื้อปูที่มีมาปรุงรส และย่างไฟจนส่งกลิ่นหอมไปทั่ว
“พี่ทำอาหารเป็ด้วยเหรอน่ากินจัง” คูลแมนบอก เด็กหนุ่มจ้องเนื้อย่างตาเป็มันพร้อมขยับมาใกล้ราดิช
“ข้าจองเนื้อปูนะเ้านาย” ปิกามอนทวงสิทธิ์ในเนื้อปูของมันทันที
“ได้ๆ เนื้อปูของแก ส่วนกระทิงฉันกินเอง” ราดิชว่า พร้อมแจกจ่ายเนื้อกระทิงให้คูลแมน และเอาเนื้อปูนุ่มๆ ให้ปิกามอนแล้วตัวเขาก็หยิบชุดอาหารที่เคยซื้อไว้จากภัตตาคารขึ้นมาเพิ่มเติมหลังจากกินกันเสร็จเรียบร้อย คณะเดินทางก็เก็บกวาดพื้นที่และออกเดินทางผจญกันต่อเข้าในป่าอสรพิษ
หลังเข้าไปในป่าอสรพิษได้ไม่นานพวกเขาก็พบสัตว์อสูรงูเขียวหางไหม้ตามทางหลายตัวพวกราดิชก็ใช้มันเป็เป้าเก็บทักษะจนเวลาผ่านไปจนเย็น ระหว่างเดินเก็บทักษะเพลินๆ ราดิชได้ยินเสียงๆหนึ่งที่เขาไม่ค่อยอยากได้ยินเท่าไร เสียงนั้นดังมาจากพุ่มไม้ที่อยู่ไม่ไกลจากจุดที่พวกเขาอยู่มากนัก
แซกกๆๆ!!!!
“เสียงอะไรน่ะพี่” คูลแมนถามด้วยความสงสัยพร้อมยกขวานขึ้นตั้งท่า
“พี่ว่าเราเตรียมตัวไว้เถอะมันจะมาแล้ว” ราดิชบอกอย่างเคร่งเครียดพลางเรียกดาบจู่โจมออกมาเตรียมพร้อมพร้อมกับที่พุ่มไม้ถูกแหวกออก และสัตว์อสูรตัวหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้น
-ท่านพบสัตว์อสูรระดับาาาางูเขียวหางไหม้ระดับ 15 ผู้ที่ถูกสังหารระดับจะลดลง 3ระยะเวลารอเกิดใหม่เพิ่มเป็ 3 ชั่วโมง
“ไอ้นี่แหละที่พี่บอก เรามาจัดการมันกันดีกว่า” ราดิชบอกอย่างดีใจพร้อมกับปล่อยคลื่นดาบออกไปหลายลูก เหล่าคลื่นดาบปะทะาางูเขียวอย่างจังจนมันปลิวกลับทางเก่าไปในทันทีตอนนี้ราดิชระดับสูงกว่าตอนที่เจอมันครั้งแรกมาก และได้ทักษะของอาชีพนักดาบแล้ว
ราดิชหันไปบอกเด็กหนุ่ม“คูลแมน ระวังตัวให้ดีละ เดี๋ยวพี่เข้าไปชนเอง” เขากระชับดาบและพุ่งเข้าหาาางูเขียวที่ยังมึนงงอยู่พอมันตั้งตัวได้ก็ขู่ใส่ราดิชทันที และลูกน้องของมันก็ปรากฏขึ้น
-สัตว์อสูรงูเขียวหางไหม้ระดับ 10 จำนวน 125 ตัว เตรียมโจมตี
คราวนี้ลูกน้องของมันมีจำนวนมากกว่าคราวที่แล้วเสียอีกราดิชยั้งตัวได้ทันพร้อมตั้งดาบรอพวกลูกน้องที่กำลังพุ่งมาหาเขาพอเข้ามาได้ระยะราดิชก็ฟาดดาบลงพื้นด้วยทักษะเอ็กซ์โพลชั่นเบรกทันทีเปลวเพลิงะเิออกมาเผาผลาญลูกน้องมันจนหายไปเกือบหมดในทีเดียว เขาก็พุ่งเข้าหาฝูงงูต่อพร้อมใช้ทักษะมาเจสตีเพื่อเพิ่มความเร็ว
ราดิชฟาดฟันใส่พวกงูที่เหลือจนพวกมันล้มหายตายจากไปจนหมดเขาหันไปดูคลูแมนที่ตอนนี้กำลังปะทะกับลูกน้องมันอยู่นับสิบตัวแต่เด็กหนุ่มก็ยังสู้ได้ไม่เพลี่ยงพล้ำ ส่วนเ้าปิกามอนน่ะเหรอ หลบขึ้นไปนั่งดูอยู่บนต้นไม้แล้ว
“ปิกามอน แกนี่สุดยอดจริงๆ แต่เอาเหอะ อย่าลืมทำหน้าที่ซะล่ะ” ราดิชว่า และพุ่งเข้าหาาางูเขียวต่ออย่างรวดเร็วมันขู่พร้อมกับพุ่งตัวเข้าฉกราดิชที่พุ่งเข้ามาทันที แต่เขาคาดการณ์ไว้ก่อนแล้วจึงตวัดดาบจากล่างขึ้นบนฟันใส่หมายผ่าหัวมันเป็สองซีก
กรีซซ!!!!!!
มันร้องโหยหวนเมื่อดาบราดิชผ่าเข้าที่ปลายปากจนหัวมันเชิดขึ้นตามแรงฟันเขาอาศัยจังหวะนั้นตวัดดาบตัดหัวมันทันที พร้อมกับที่ทางคูลแมนจัดการลูกน้องมันได้หมดตอนนี้เหลือแต่กองไอเทมที่หายไปอย่างรวดเร็วด้วยฝีมือเ้าปิกามอนนั่นเอง
ราดิชะโถามเสียงดัง“คูลแมนเป็ไงบ้าง?” และวิ่งเข้าไปหาเด็กหนุ่มด้วยความเป็ห่วงเพราะเห็นคูลแมนเหงื่อท่วมตัวเลยทีเดียว
“พอไหวพี่ ผมไม่เคยสู้กับสัตว์อสูรตัวเล็กๆ และว่องไวแบบนี้ทีเดียวเยอะๆ มาก่อนแต่ยังดีที่พวกมันฟันทีเดียวตาย พี่ครับทักษะการใช้ขวานผมขึ้นพรวดพราดเลยแหละ”คูลแมนบอกอย่างดีใจพร้อมเปิดหน้าต่างทักษะติดตัวให้ราดิชดูด้วยความยินดี
“ก็นี่แหละที่พี่จะสอนเรา พี่เก็บทักษะพื้นฐานกับพวกที่ไม่เก่งนัก พี่ก็เลยเน้นปริมาณน่ะเป็ไงวิธีของพี่ดีหรือเปล่า” ราดิชตอบพร้อมกอดอกด้วยมาดของผู้รู้
“สุดยอดเลยพี่ ผมขอใช้วิธีนี้ในการเก็บพวกทักษะพื้นฐานบ้างได้หรือเปล่าพี่”คูลแมนขอร้อง
“เอาไปใช้ได้เลย พี่ไม่หวงหรอก เห็นแก่เราเป็น้องพี่นะเนี่ย ฮ่าๆ” ราดิชหัวเราะ พลางกอดคอเด็กหนุ่มที่ตอนนี้ก็ผสมโรงหัวเราะกับราดิชไปด้วย ซึ่งคูลแมนคนนี้จะเป็กำลังสำคัญของราดิชช่วยให้ราดิชฝ่าฟันวิกฤตต่างๆ ไปได้ในเวลาต่อไป
ทันใดนั้นเสียงปลุกของนาฬิกาดึงขึ้นราดิชดูนาฬิกาของตัวเองก็พบว่าไม่ใช่ แต่เป็ของคูลแมนนั่นเอง
“เดี๋ยวผมต้องออกเกมก่อนนะ พอดีต้องขับรถไปส่งแม่ทำธุระถ้ายังไงเดี๋ยวผมกลับเมืองก่อน ไว้วันหลังผมจะมาผจญภัยกับพี่ราดิชอีกนะครับ”คูลแมนกล่าวอำลาราดิช และใช้ม้วนคาถากลับเมืองไป
“เด็กคนนี้ท่าทางอนาคตไกล นิสัยก็ดี เป็ไปได้เราอยากสอนเขาให้เป็ผู้ใหญ่ที่ดีของสังคม”ราดิชบอกกับตัวเองและเปิดดูข้อมูลค่าประสบการณ์ที่ได้มาในวันนี้รวมทั้งสิ่งที่ได้จากเ้าาางูเขียวเมื่อกี้ด้วย
-ท่านสังหารสัตว์อสูรกระรอกน้อยระดับ 1 จำนวน 225ตัวได้ค่าประสบการณ์จากปาร์ตี้ 1,350
-ท่านสังหารสัตว์อสูรงูเขียวหางไหม้ระดับ10 จำนวน 258 ตัวได้ค่าประสบการณ์จากปาร์ตี้ 30,960
-ท่านสังหารสัตว์อสูราางูเขียวหางไหม้ระดับ15 ได้รับค่าประสบการณ์จากปาร์ตี้ 9,000
-ท่านได้ค่าประสบการณ์รวม41,310
-สัตว์เลี้ยงปิกามอนได้ค่าประสบการณ์จากท่าน50% เป็จำนวน 20,655
-สัตว์เลี้ยงปิกามอนเลื่อนระดับเป็ 31
-สัตว์เลี้ยงปิกามอนมีค่าประสบการณ์สะสม10,655/15,000
-ท่านได้รับค่าประสบการณ์คงเหลือ20,655
-ทักษะหลบหลีกเพิ่มเป็ระดับ68 -ทักษะชำนาญดาบเพิ่มเป็ระดับ 66
-ทักษะชำนาญเวทเพิ่มเป็ระดับ60
-ท่านได้เงินรวม188,575 G
ราดิชดูข้อมูลเสร็จก็เลยดูไอเทมที่เก็บมาได้ด้วยว่ามีอะไรบ้างประกอบไปด้วย พิษงูเขียว 23 ขวด ธนูจู่โจมระดับ C 1 คัน เขี้ยวงู 98 อันเนื้องู 20 ก้อน แร่มรกต 3 เม็ด กล่องปริศนาสีขาว 1 กล่อง อีลิกเซอร์ 3 ขวด ซึ่งในรอบนี้ถือว่าได้ของมาไม่เลวเลย
‘จะว่าไปเราแบ่งของให้น้องคูลแมนไปหรือเปล่าหว่า’ ราดิชคิดด้วยความสงสัย จึงลองถามเ้าปิกามอนดู
“ปิกามอนแกเก็บของทุกอย่างหมดเลยเหรอ” ราดิชถามพร้อมกับอุ้มมันขึ้นมา
“ปกติก็เก็บแต่เฉพาะส่วนที่เ้านายจัดการถ้าเ้านายไม่ได้สั่งให้ข้าเก็บของคนอื่นน่ะนะ” ปิกามอนตอบพร้อมทำท่าเอียงคอให้ดูน่ารัก
“เป็อย่างนั้นเองเหรอ งั้นเดี๋ยวเราไปกันต่ออีกหน่อยล่ะกัน นี่ยังไม่เย็นเท่าไร”ราดิชบอก พร้อมอุ้มเ้าปิกามอนและออกเดินต่อไป
แต่ก็ไปได้อีกสักพักฟ้าเริ่มมืดเขาจึงหาที่พักและเริ่มลงมือกางเต็นท์ หลังจากกางเต็นท์เสร็จราดิชก็จุดไฟทำอาหารในตอนนี้ยังเหลือเนื้อกระทิงอยู่พอสมควร เขาจึงจัดการปรุงรสและย่างมันตามปกติโดยมีเ้าปิกามอนนั่งรอน้ำลายหกอยู่
หลังจากที่เขาและปิกามอนจัดการอาหารจนหมดแล้วก็นั่งเล่นกับเ้าปิกามอนอีกสักพักจากนั้นก็ปล่อยมันไปนอน และนั่งหาข้อมูลเพิ่มเติมอีกพอเริ่มดึกราดิชก็เข้าเต็นท์ไปนอนและใช้ปิกามอนต่างหมอนข้างจนหลับไปในที่สุด
เช้าวันใหม่มาถึงราดิชตื่นแต่เช้าเพื่อออกไปเตรียมตัวทำอาหารเช้าวันนี้เขาตั้งใจว่าจะเดินทางเข้าไปผจญภัยในป่าหมอกทั้งวัน หลังจากที่จุดไฟเรียบร้อยเขาก็เอาเนื้อกระทิงที่เหลือออกมาย่างทำเป็อาหารเช้า เขาย่างให้เยอะกว่าเดิมเผื่อเก็บไว้ตอนกลางวันด้วยเลย
ปิกามอนมุดออกมาจากเต็นท์ “เ้านายข้าหิวแล้ว ทำอาหารให้ข้ากินหน่อย” และตรงเข้าไปหาเนื้อกระทิงที่ราดิชเตรียมไว้ให้มันซึ่งมันก็แทะอย่างเอร็ดอร่อย
“ปิกามอน แกมีข้อมูลของสัตว์อสูรในป่าหมอกไหม” ราดิชเอ่ยถามขึ้นมาเพราะเมื่อคืนเขาหาข้อมูลของเ้าปิกามอน ทำให้รู้ว่ามันเป็สัตว์อสูรที่เดินทางไปทั่วเกาะไม่อยู่กับที่จึงยากที่จะจับมันเป็สัตว์เลี้ยงได้ ยกเว้นเขาที่ดวงดีจับมันได้
“ก็มีนะเ้านาย สัตว์อสูรในป่าหมอกส่วนใหญ่เป็พวกสัตว์ป่าน่ะแต่พวกมันจะมีสีขาวกันหมดทุกตัวเลยนะ” มันตอบขณะแทะเนื้อกระทิง
“แล้วมันโจมตีก่อนหรือเปล่า”ราดิชต้องถาม เพราะเื่นี้ถือว่าสำคัญมาก
“พวกที่โจมตีใส่ก่อนมีแค่พวกสัตว์กินเนื้อน่ะ”มันบอก
“อืม...เดี๋ยวจัดการอะไรเรียบร้อยแล้วเราไปตะลุยป่าหมอกกัน” ราดิชบอก พร้อมกับกินเนื้อกระทิงย่างจนหมดจากนั้นก็เริ่มลงมือเก็บเต็นท์ เก็บกวาดพื้นที่และเตรียมตัวออกเดินทางกันต่อ
ราดิชออกเดินนำโดยมีปิกามอนเดิมตามต้อยๆระหว่างทางก็เจอกับลำธารเข้า ราดิชจึงเอากระติกน้ำ 5 กระติกที่เถ้าแก่อ้วนคะยั้นคะยอให้ซื้อมาไปกรอกน้ำจนเต็มทุกอันจากนั้นก็ออกเดินกันต่อจนกระทั่งสุดเขตของป่าอสรพิษ
4K
![Danger area : เขตก่อการรัก [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738232945_48148710.webp)