คุณซีอีโอครับ โปรดทำตามแผนการหัวใจ

        รถ SUV สีดำจอดรออยู่หน้าตึกE-Tech Corporation อชิระยืนพิงประตูรถมือหนึ่งกำโทรศัพท์ที่มีข้อความยาวเหยียดเกี่ยวกับการเดินทางขณะที่สายตาของเขากำลังมองหาคนที่ควรจะมาถึงตรงเวลา

         คุณนารา... เขาพึมพำกับตัวเอง ขณะเงยหน้ามองนาฬิกาข้อมือ ทำไมยังไม่มาอีก?

        ไม่กี่นาทีต่อมาหญิงสาวในเสื้อเชิ้ตสีฟ้ากับกางเกงยีนส์เรียบๆ วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามามือหนึ่งถือกระเป๋า อีกมือหนึ่งกำลังพยายามดึงกระเป๋าเดินทางที่ดูหนักจนเกินเหตุ

         ขอโทษค่ะ!รถติดนิดหน่อย!  นาราเรียกพร้อมส่งยิ้มกว้าง

        อชิระขมวดคิ้ว  ทำไมกระเป๋าคุณใหญ่ขนาดนั้น? เราแค่ไป2 วัน

         ก็นี่คือขนาด‘พอดี’ แล้วนะคะ  เธอยักไหล่  ฉันต้องเตรียมอุปกรณ์เผื่อฉุกเฉินไงคะ

         คุณจะไปทำวิจัยไม่ใช่ย้ายบ้าน

         งั้นช่วยฉันยกขึ้นรถหน่อยได้ไหมคะ?  เธอยิ้มอย่างมีเล่ห์นัย

        อชิระถอนหายใจยาวแต่สุดท้ายก็ช่วยยกกระเป๋าของเธอขึ้นท้ายรถ  ไปขึ้นรถได้แล้ว

        บนรถเสียงเพลงคลาสสิกจากวิทยุดังเบาๆ ขณะที่อชิระนั่งอยู่หลังพวงมาลัยนารานั่งข้างเขาและพยายามจะปรับเบาะให้นั่งสบายที่สุด

         ว้าว!เพลงคลาสสิกเหรอคะ?  เธอเอ่ยถามพลางมองวิทยุ

         มีปัญหาอะไรกับเพลงคลาสสิก?

         ไม่มีค่ะแต่ฉันคิดว่าคุณฟังเพลงร็อกหรือเพลงอะไรที่จริงจังกว่านี้

         เพลงคลาสสิกช่วยให้ผมมีสมาธิ

         โอ้... นาราพยักหน้า  แต่ฉันขอฟังเพลงป๊อบได้ไหมคะ? ฉันคิดว่าเพลงสดใสๆน่าจะทำให้บรรยากาศดีขึ้น

         ไม่

         โธ่...คุณนี่ไม่เปิดใจเลย เธอพึมพำแต่ก็ยอมเงียบและหันไปมองวิวข้างทางแทน

        หลังจากขับรถไปเกือบ3 ชั่วโมงทั้งสองคนเริ่มเข้าสู่เขตชนบท ถนนลูกรังเล็กๆทำให้นาราสังเกตว่ารถดูเหมือนจะวิ่งผิดทาง

         เดี๋ยวนะคะ...นี่เราอยู่ที่ไหน?  เธอถามพลางชี้ไปที่ป้ายทางหลวงซึ่งดูเก่าและเต็มไปด้วยสนิม

         ตาม GPS  เขาตอบเรียบๆ

         คุณแน่ใจเหรอคะ? ฉันว่าเราเลี้ยวผิดตั้งแต่เมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว

         เป็นไปไม่ได้ผมเชื่อใจ GPS

         แต่ว่า...

        ไม่ทันขาดคำถนนข้างหน้ากลับกลายเป็นเส้นทางตัน มีป้ายบอกว่า  ทางปิดเพื่อซ่อมแซม

         โอ๊ะ!เห็นไหมคะ!  นาราพูดพร้อมยิ้มอย่างภาคภูมิใจ  ฉันบอกแล้วว่าคุณเลี้ยวผิด

        อชิระขมวดคิ้วแน่น คุณคิดว่ามันตลกเหรอ?

         ใช่ค่ะ!เพราะคุณดื้อเชื่อ GPS ไง  เธอยิ้มกว้าง  งั้นให้ฉันดูแผนที่เองดีกว่า

        เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและเริ่มค้นหาทางใหม่อย่างขะมักเขม้นอชิระที่ปกติไม่เคยยอมให้ใครช่วยในเรื่องแบบนี้ กลับยอมปล่อยให้เธอเป็นคนหาทางออก

        เมื่อทั้งสองคนกลับเข้าสู่เส้นทางที่ถูกต้องบรรยากาศในรถเริ่มผ่อนคลาย นาราเปิดหัวข้อสนทนาไม่หยุดตั้งแต่เรื่องสมัยเรียนของเธอไปจนถึงงานอดิเรก

         คุณเคยลองทำอะไรนอกเหนือจากงานไหมคะ?  เธอถามพลางจ้องหน้าเขา

         งานก็คือสิ่งที่ผมถนัดที่สุด

         แล้วคุณไม่เบื่อเหรอ?

         ไม่

         แปลว่าคุณไม่มีชีวิตอื่นนอกจากงาน?

         มันไม่จำเป็น

        นาราทำหน้าเหมือนอยากเถียงแต่สุดท้ายก็ยิ้มออกมา  งั้นฉันต้องช่วยให้คุณเจอชีวิตที่น่าสนใจมากขึ้น

         ผมไม่คิดว่ามันจะจำเป็น

         คุณคิดไปเองค่ะ เธอยักไหล่  แต่ฉันจะเปลี่ยนความคิดคุณให้ได้

        อชิระหันไปมองเธอแวบหนึ่งก่อนจะส่ายหน้าเล็กน้อย  ลองดู

        หลังจากการเดินทางที่ยาวนานทั้งสองคนมาถึงไซต์ทดลองในช่วงเย็น อชิระลงจากรถพร้อมตรวจสอบเอกสารขณะที่นารามองรอบๆ ด้วยความตื่นเต้น

         ที่นี่น่าสนใจจังค่ะเหมือนเป็นอีกโลกหนึ่ง

         คุณมาทำงานไม่ใช่มาเที่ยว

         โอเคค่ะคุณซีอีโอ!แต่ฉันขอถ่ายรูปไว้อวดเพื่อนสักรูปได้ไหมคะ?

        เขาไม่ได้ตอบเพียงเดินนำเธอเข้าไปในตัวอาคารนารายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแอบถ่ายรูปวิวรอบๆ

        ในช่วงค่ำหลังงานตรวจสอบเสร็จนารากับอชิระนั่งอยู่ด้วยกันในพื้นที่เล็กๆ สำหรับพักผ่อนของทีมงาน

         คุณเคยคิดไหมว่าถ้าวันหนึ่งคุณไม่ได้ทำงานนี้คุณจะทำอะไร?  นาราถามขณะที่มองออกไปนอกหน้าต่าง

         ไม่เคยคิด

         แต่คุณต้องมีสิ่งที่อยากทำบ้างสิ

        เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ บางทีผมอาจจะเปิดร้านกาแฟ

        นาราหัวเราะเสียงดัง คุณเนี่ยนะ? ซีอีโอร้านกาแฟ? น่าสนใจแฮะ

         ทำไม?

         เพราะฉันคิดว่าคุณดูเข้มเกินไปสำหรับงานแบบนั้น

        เขายิ้มเล็กน้อย คุณไม่รู้อะไรเกี่ยวกับผมเลย

         งั้นก็เล่าให้ฉันฟังสิคะ

        เขาไม่ได้ตอบแต่สายตาของเขาเริ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อย ขณะที่เขามองเธออย่างครุ่นคิด